Cieszę się, że Austro-Węgry nie pozostają same w swych dążeniach do stabilizacji regionu i popierają je również państwa Vaarlandu. Przywilejem suwerennego państwa jest oczywiście nie uczestniczyć w rozmowach, a w dobrym tonie jest nierozmawianie o kimś bez jego udziału. Nie chciałbym, by Rzeczpospolita pozostała przez to w jakikolwiek sposób upokorzona. Austro-Węgry znają już ze swojej dawnej historii przypadki takiego niesłusznego upokorzenia, jak Traktat w Saint-Germain-en-Laye, w Trianon czy Traktat Wersalski (jest to wszak nasza historia przedinternetowa) i wiemy, że to nic nie rozwiąże. Ale aby do tego nie doszło, Warszawa musi uczestniczyć w rozmowach w tym gmachu. Jest to jedyna droga do uzyskania porozumienia możliwie najbardziej satysfakcjonującego dla wszystkich stron.

Wszystkie strony zainteresowane sprawą dają Rzeczypospolitej szansę. Chcemy rozmawiać, a nie bić się. Chcemy wysłuchać, dlaczego Warszawa tak się zachowała. Chcemy poznać powody, jakimi się kierowano przy podejmowaniu tej decyzji. Chcemy chociaż spróbować je zrozumieć. Ze swojej strony mogę tylko zaprosić państwa zainteresowane do Wiednia, byśmy tam, na kongresie, omówili warunki rozwiązania problemu. O ile oczywiście Rzeczpospolita zechce zaszczycić nas swoją obecnością. Bez niej nie ma sensu rozmawiać. Także - zapraszam i zapewniam, że w Wiedniu - na neutralnym gruncie - może łatwiej będzie się rozmawiało niż na Kontynencie.