Ekscelencje,

Podejrzewam, że zgadzamy się co do tego, że zaistniała sytuacja ma – póki co – charakter wewnętrznej sprawy Księstwa Sarmacji i żadne potencjalne konsekwencje komentowanego wydarzenia, choćby najbardziej pikantne, nie dają nam tytułu do rozsądzania czy wartościowania postawy jego uczestników. Zwłaszcza w tak jednostronny i wykoślawiony sposób, jaki ma to dziś miejsce. Czego by nie sądzić o prawdziwych intencjach zaangażowanych w tę rozgrywkę graczy, obserwowany rozwód następuje w majestacie prawa i w zgodzie z obustronnie akceptowanymi – przynajmniej w teorii - procedurami. Nawet jeśli interpretacja tego prawa jest dla obywateli RSiT krzywdząca, ostrożniej szafowałbym porównaniami Sarmacji do Związku Radzieckiego, zaś Prezydenta Rzeczpospolitej do Kwame Nkrumaha. Włodarze w Grodzisku to nie zaimpregnowani na zdrowy rozsądek okupanci, RSiT to nie kolonia.

Za symptomatyczny w tym kontekście można uznać komentarz, jakim całą awanturę opatrzył na łamach “Elderlandis” Simon hrabia McMelkor, Lord Marszałek Izby Senatorskiej Królestwa Elderlandu. Zakładam, że harbia McMelkor wyraził opinię niemałej części obserwatorów mikroświatowej sceny politycznej, gdy w kwiecistych słowach stwierdził:

Cytat:“Jeśli ktokolwiek poważnie pomyślał, że Sarmacja nie jest w Mikroświecie hybrydowym surogatem imperialistycznych Szatanów Zjednoczonych i Związku Sowieckiego – ten się zgubnie pomylił. Ale czego, jak nie sowietyzacji spodziewać się po rządach bolszewika? Jeśli ktokolwiek pomyślał, że z megalomanem i zaborcą można rozmawiać jak równy z równym – ten nie miał racji. Jeśli ktokolwiek pomyślał, że silniejszy będzie przestrzegał prawa międzynarodowego, ten jest i pozostanie głupcem”.

Ze wspomnianego komunikatu dowiadujemy się również, że elderlandzki Senat wyda wkrótce rezolucję wyrażającą sprzeciw wobec “neoimperialnej polityki” i “megalomanii” Księstwa. Na podobne gesty mieszkańcy RSiT liczyć mogą zapewne w kilku innych mikronacjach, skoro patronują im dygnitarze o tak jednoznacznie zdefiniowanych poglądach.

Hrabiego McMelkora uważam za wspaniałego dyskutanta i jednego z najbardziej przytomnych publicystów w polskim mikroświecie. Tym razem jednak mimo najlepszych chęci nie jestem w stanie zgodzić się z kontrowersyjnym werdyktem wydanym na łamach elderlandzkiej agencji. Słowa Hrabiego są po prostu głęboko niesprawiedliwe, przyjęta optyka – nieuzasadniona, konwencja komentarza – nie do przyjęcia.

Do decyzji podjętej przez JKM Michała Feliksa, zrozumiałej w kontekście wdrukowanej w głowę państwa troski o integralność całej wspólnoty, nie zamierzam się tutaj szerszej odnosić. Nawiasem mówiąc – uwaga o odmawianiu “prawa do samostanowienia narodów i deptaniu demokracji” w odniesieniu do jednego z założycieli Wandystanu, państwa ufundowanego na rzekomo negowanych tu wartościach, wydaje się nieco kontrowersyjna. Sprawa rozwodu z RSiT jest już przesądzona, nawet jeśli droga do pełnej suwerenności została wskutek podjętych decyzji nieco wydłużona. Wypowiedzenie traktatu o unii lada chwila stanie się faktem. I tak właśnie potraktowałbym książęcą decyzję – jako wymuszoną okolicznościami retardację.

Pobieżna lektura postów opublikowanych w ciągu ostatniej doby na forum w Grodzisku wystarczy, by przekonać się, że utożsamianie owej decyzji z odczuciami i postawą całej społeczności Księstwa jest zabiegiem mocno problematycznym. Jeśli kierunek ewolucji dyskusji na sarmackim Forum Centralnym mówi nam dziś cokolwiek, to chyba przede wszystkim o narastającej irytacji i znużeniu całą awanturą. Taki wniosek nasuwa się po lekturze wypowiedzi JKW Piotra Mikołaja czy bezrefleksyjnie demonizowanego Michaela von Lichtensteina. Wreszcie – taka jest również wymowa oficjalnego oświadczenia sarmackiego Rządu, jakie wczoraj wieczorem opublikował Kanclerz Mateusz Cezar. Piórem szefa sarmackiego rządu centrala deklaruje zrozumienie dla decyzji obywateli RSiT i jednoznacznie “popiera działania niepodległościowe” podejmowane na obszarze Rzeczpospolitej. Są to, przyznajmy, wypowiedzi budujące, świadczące o szacunku do idei, jaka legła u podstaw naszej wspólnej zabawy.

Obserwując reakcje na mikronacyjnch forach można odnieść wrażenie, że przy okazji całej awantury odżyły stare uprzedzenia i resentymenty. Oto Sarmaci mieliby po raz kolejny dać wyraz swojej diabolicznej naturze. Sęk w tym, że z okazji do wbicia Sarmatom szpilki korzystają na ogół ci, którzy robią to i bez specjalnej zachęty. Czy Sarmacja traci dziś szacunek “w innych częściach mikroświata”, jak przekonują przedstawiciele RSiT? Jeśli nawet, to tylko tam, gdzie ów szacunek zawsze był kwestią problematyczną.

By nie zatonąć w potopie publicystycznego przyczynkarstwa – ostatnia uwaga. Mam nadzieję, że elderlandzki parlament złagodzi ostateczną wymowę przygotowywanej właśnie rezolucji. Sarmacja jako “imperialistyczne Szatany Zjednoczone”? Nie jestem pewien, czy jest sens wpychać ten banalny w swej istocie konflikt w ramy kontrowersji z zakresu teologii politycznej. Wolę nawet nie myśleć, jak bardzo wyśrubowanego standardu moralnego broni dziś elderlandzki senator. W kontekście przywołanych wypowiedzi, uwagi o rzekomej “sowietyzacji”, do jakiej uciekać się mieliby włodarze z Grodziska, są raczej świadectwem zafałszowania rzeczywistości i z pewnością nie oddają sprawiedliwości faktom. Wstrzymajmy się z tym zrzucaniem do ostatniego kręgu Piekła. Tym bardziej, że koniec końców wszyscy bazujemy na strzępach informacji.

Jako Dreamlandczyk przywykłem oceniać postawę władz Księstwa Sarmacji z pewną dozą nieufności. Historia naszych wzajemnych animozji i nieporozumień jest dostatecznie pouczająca. A jednak tym razem – solidaryzując się z obywatelami Rzeczpospolitej – apeluję o umiar w szafowaniu krzywdzącymi etykietkami.

Obywatelom RSiT życzę powodzenia na nowej drodze. Jeśli rozpad unii stanie się faktem, w Rzeczpospolitej powitamy gracza liczącego się na arenie międzynarodowej.