Szanowny Panie Sekretarzu,
Wasze Ekscelencje,

Na wstępie pragnę poinformować, iż w trosce o swoje dobre samopoczucie delegację wandejską dodałem do listy ignorowanych. Najdelikatniej rzecz ujmując — nie mam przyjemności — a z inicjatywą wyszedłem w nadziei, że będzie ona dobrą zabawą dla uczestników, mnie samego nie wyłączając.

Odnosząc się zaś, w kolejności chronologicznej, do tych wypowiedzi moich Szanownych Przedmówców, które jak sądzę wymagały paru słów komentarza lub repliki:

@JE Percian de Wega-Starck:
Chciałbym, by stronę sarmacką postrzegano jedynie w kontekście pomysłu, i to nakreślonego bardzo ogólnie. Moim zdaniem tak szczegółowe zasady, jak i przeprowadzanie rankingu, powinno być przedsięwzięciem w pełni międzynarodowym. Myślę tu o komisji liczącej do, powiedzmy, 5 osób (każda z innego państwa) - zdolnej komunikować się ze sobą na Skype.

@JCM Franciszek Józef II:
Udział w rankingu byłby dobrowolny. To same miejscowości powinny się zgłosić (względnie zostać zgłoszone przez władze centralne), jeżeliby chciały stanąć w szranki z innymi samorządami.

To, że żadne państwo w swoim wniosku imigracyjnym nie zamieści zagranicy - jest zrozumiałe. Chodzi jednak o to, aby miasta mogły zmierzyć się z innymi miastami, tak z własnego kraju, jak i z zagranicy. Moim zdaniem byłaby to świetna okazja raz, że do wymiany konkretnych doświadczeń i rozwiązań, dwa, że do nawiązania nowych kontaktów. Nie bez znaczenia jest też walor motywacyjny, mobilizujący do rozwijania swoich małych ojczyzn.

O promocji w kontekście pomysłu nie pisałem. Owszem, pozytywne następstwa rankingu można wykorzystać w polityce promocyjnej - ale jak słusznie WCM zauważył, to działanie jest domeną rządów narodowych.

@JKM Meisande V:
Jeżeli Samunda nie będzie zainteresowana inicjatywą, to nie weźmie w niej udziału. Po prostu.

@JE Krzysztof v-hr. Jazłowiecki:
Oczywiście, w pełni zdaję sobie sprawę z zagadnienia kryteriów. M.in. dlatego pozwoliłem sobie wyjść z pomysłem bez konkretnych założeń, które na starcie mogłyby stać w opozycji do rozwiązań poszczególnych krajów. Przeciwnie, zależałoby mi na wspólnym uzgodnieniu wspólnego mianownika — i to, jak sądzę, jest najzupełniej możliwe. Na tym etapie istotna jest wola jednak do podjęcia tematu w ogóle.

Zastrzegam, że z góry odrzucam założenie potencjalnych konfliktów. Jeżeli idea będzie się cieszyć poparciem, znajdziemy rozwiązania gwarantujące obiektywizm i wiarygodność w możliwie najwyższym stopniu. Jeżeli nie będzie, nie widzę powodu, dla którego na starcie mielibyśmy się spierać o procedury. :-)