Konwencja ws. stosunków dyplomatycznych

[Piotr Koscinski]

Ekscelencje,
Dyplomacja w v-świecie funkcjonuje w oparciu o umowy prawo międzynarodowe oraz o międzynarodowe prawo zwyczajowe, oparte zasadniczo o realową Konwencję Wiedeńską. W moim przekonaniu warto przyjąć naszą, mikronacyjną konwencję, która będzie uproszczoną wersją Konwencji Wiedeńskiej, dostosowaną do naszych potrzeb.
Załączam projekt - myślę, że warto nad nim popracować i go przyjąć.

Cytat:KONWENCJA O STOSUNKACH DYPLOMATYCZNYCH



Artykuł 1



Dla celów niniejszej Konwencji następujące wyrażenia mają niżej określone znaczenie:

a) wyrażenie „szef misji” oznacza osobę powołaną przez państwo wysyłające do działania w tym charakterze;

b) wyrażenie „członkowie misji” oznacza szefa misji oraz członków personelu misji posiadających stopień dyplomatyczny;

c) wyrażenie „przedstawiciel dyplomatyczny” oznacza szefa misji lub członka personelu dyplomatycznego misji;

d) wyrażenie „pomieszczenia misji” oznacza budynki lub części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, użytkowane dla celów misji, łącznie z rezydencją szefa misji.



Artykuł 2



Ustanowienie stosunków dyplomatycznych pomiędzy państwami oraz wysyłanie stałych misji dyplomatycznych następuje za wzajemną zgodą.



Artykuł 3



Funkcje misji dyplomatycznej obejmują między innymi:

a) reprezentowanie państwa wysyłającego w państwie przyjmującym;

b) ochronę w państwie przyjmującym interesów państwa wysyłającego i jego obywateli, w granicach ustalonych przez prawo międzynarodowe;

c) prowadzenie rokowań z rządem państwa przyjmującego;

d) zaznajamianie się wszelkimi legalnymi sposobami z warunkami panującymi w państwie przyjmującym i z rozwojem zachodzących w nim wydarzeń oraz zdawanie z tego sprawy rządowi państwa wysyłającego;

e) popieranie przyjaznych stosunków pomiędzy państwem wysyłającym a państwem przyjmującym oraz rozwijanie pomiędzy nimi stosunków gospodarczych, kulturalnych i naukowych.



Artykuł 4



1. Państwo wysyłające powinno się upewnić, że osoba, którą zamierza akredytować jako szefa misji w państwie przyjmującym, otrzymała agrément tego państwa.

2. Państwo przyjmujące nie jest zobowiązane do podania państwu wysyłającemu przyczyn odmowy agrément.



Artykuł 5



1. Państwo wysyłające, po dokonaniu należnej notyfikacji zainteresowanym państwom przyjmującym, może stosownie do okoliczności akredytować szefa misji lub wyznaczyć członka personelu misji w więcej niż jednym państwie, chyba że którekolwiek z państw przyjmujących wyraźnie się temu sprzeciwia.

2. Jeżeli państwo wysyłające akredytuje szefa misji w jednym lub w kilku innych państwach, może ono ustanowić misję dyplomatyczną, kierowaną przez chargé d'affaires ad interim, w każdym z państw, gdzie szef misji nie ma swojej stałej siedziby.

3. Szef misji lub członek misji misji może reprezentować państwo wysyłające wobec każdej organizacji międzynarodowej.



Artykuł 6



Dwa lub więcej państw może akredytować tę samą osobę jako szefa misji w innym państwie, chyba że państwo przyjmujące sprzeciwia się temu.



Artykuł 7



Państwo wysyłające może mianować według swego uznania członków personelu misji. W przypadku attachés wojskowych, morskich i lotniczych państwo przyjmujące może żądać, aby ich nazwiska były mu uprzednio przedłożone celem wyrażenia na nie zgody.



Artykuł 8



1. Członkowie misji będą mieć w zasadzie obywatelstwo państwa wysyłającego.

2. Członkowie misji mogą być mianowani spośród osób posiadających obywatelstwo państwa przyjmującego jedynie za zgodą tego państwa, które może ją cofnąć w każdym czasie.

3. Państwo przyjmujące może zastrzec sobie to samo prawo w odniesieniu do obywateli państwa trzeciego, którzy nie są zarazem obywatelami państwa wysyłającego.



Artykuł 9



1. Państwo przyjmujące może w każdym czasie i bez obowiązku uzasadnienia swej decyzji zawiadomić państwo wysyłające, że szef misji bądź którykolwiek z członków misji jest persona non grata albo że którykolwiek inny z członków personelu misji jest osobą niepożądaną. Państwo wysyłające odpowiednio do okoliczności bądź odwoła daną osobę bądź położy kres jej funkcjom w misji. Dana osoba może być uznana za non grata albo za niepożądaną przed przybyciem na terytorium państwa przyjmującego.

2. Jeżeli państwo wysyłające odmawia wykonania lub nie wykonuje w rozsądnym terminie swych obowiązków wynikających z ustępu 1 niniejszego artykułu, państwo przyjmujące może odmówić uznania danej osoby za członka misji.



Artykuł 10



Ministerstwo Spraw Zagranicznych państwa przyjmującego lub inne ministerstwo uznane za właściwe będą zawiadamiane o mianowaniu członków misji, ich przybyciu i ostatecznym wyjeździe lub też o zakończeniu ich funkcji w misji.



Artykuł 11



Państwo wysyłające nie może, bez uprzedniej wyraźnej zgody państwa przyjmującego, zakładać biur stanowiących część misji w miejscowościach innych niż te, w których ustanowiona została sama misja.



Artykuł 12



Uważa się, że szef misji objął swoje funkcje w państwie przyjmującym, gdy złożył swoje listy uwierzytelniające.



Artykuł 13



1. Szefowie misji dzielą się na trzy klasy, a mianowicie:

a) ambasadorów i nuncjuszów, akredytowanych przy głowach państw, oraz innych szefów misji równorzędnego stopnia;

b) posłów, ministrów i internuncjuszów, akredytowanych przy głowach państw;

c) chargé d'affaires, akredytowanych przy ministrach spraw zagranicznych.

2. Poza sprawami pierwszeństwa i etykiety nie będzie się czyniło żadnych różnic między szefami misji w zależności od ich klasy.



Artykuł 14

Państwa uzgodnią między sobą klasę, do której powinni należeć szefowie ich misji.




Artykuł 15



Jeżeli stanowisko szefa misji nie jest obsadzone lub jeżeli szef misji nie może pełnić swoich funkcji, chargé d'affaires ad interim będzie działał przejściowo jako szef misji. Nazwisko chargé d'affaires ad interim będzie podane do wiadomości bądź przez szefa misji, bądź, w przypadku gdy nie może on tego uczynić, przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych państwa wysyłającego Ministerstwu Spraw Zagranicznych państwa przyjmującego lub innemu ministerstwu uznanemu za właściwe.



Artykuł 16



Misja i jej szef mają prawo używania flagi i godła państwa wysyłającego na pomieszczeniach misji łącznie z rezydencją szefa misji i na jego środkach transportu.



Artykuł 17



1. Pomieszczenia misji są nietykalne. Funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać, chyba że uzyskają na to zgodę szefa misji.

2. Pomieszczenia misji, ich urządzenia i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz środki transportu misji nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu lub egzekucji.


Artykuł 18



Państwo wysyłające oraz szef misji są zwolnieni od wszelkich opłat i podatków państwowych, regionalnych lub komunalnych dotyczących pomieszczeń misji, zarówno własnych, jak i wynajętych, z wyjątkiem opłat i podatków należnych za konkretnie wyświadczone usługi.



Artykuł 19



Z zastrzeżeniem swoich ustaw i innych przepisów dotyczących stref, do których wstęp jest zakazany lub ograniczony ze względu na bezpieczeństwo państwa, państwo przyjmujące zapewni wszystkim członkom misji swobodę poruszania się i podróżowania na swoim terytorium.



Artykuł 20



Państwo przyjmujące dopuszcza i ochrania swobodne porozumiewanie się misji dla wszelkich celów urzędowych. Korespondencja urzędowa misji jest nietykalna. Poczta dyplomatyczna nie powinna być otwierana ani zatrzymywana.



Artykuł 21



Osoba przedstawiciela dyplomatycznego jest nietykalna. Nie podlega on aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie. Państwo przyjmujące będzie traktować go z należytym szacunkiem i przedsięweźmie wszelkie odpowiednie kroki, aby zapobiec wszelkiemu zamachowi na jego osobę, wolność lub godność.



Artykuł 22



Przedstawiciel dyplomatyczny korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej państwa przyjmującego. Korzysta on również z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej tegoż państwa. Państwo wysyłające może zrzec się immunitetu jurysdykcyjnego swoich przedstawicieli dyplomatycznych.



Artykuł 23



Bez uszczerbku dla ich przywilejów i immunitetów obowiązkiem wszystkich osób korzystających z tych przywilejów i immunitetów jest szanowanie ustaw i innych przepisów państwa przyjmującego. Mają one również obowiązek nie mieszać się do spraw wewnętrznych tego państwa.



Artykuł 24

Jeżeli stosunki dyplomatyczne między dwoma państwami zostały zerwane lub też jeżeli misja została na stałe lub czasowo odwołana:

a) państwo przyjmujące obowiązane jest, nawet w wypadku konfliktu zbrojnego, szanować i ochraniać pomieszczenia misji wraz z jej mieniem i archiwami;

b) państwo wysyłające może powierzyć ochronę swych interesów oraz interesów swych obywateli państwu trzeciemu, które jest do przyjęcia dla państwa przyjmującego.



Artykuł 25

Państwo wysyłające może, za uprzednią zgodą państwa przyjmującego i na prośbę państwa trzeciego nie reprezentowanego w państwie przyjmującym, podjąć się czasowej ochrony interesów tego państwa trzeciego i jego obywateli.

Artykuł 26

Niniejsza Konwencja podlega parafowaniu i podpisaniu. Parafowanie i podpisanie Konwencji następuje na forum Organizacji Polskich Mikronacji.



Artykuł 27



Niniejsza Konwencja pozostanie otwarta do przystąpienia dla każdego państwa należącego do Organizacji Polskich Mikronacji oraz dla każdego państwa spełniającego warunki członkostwa w OPM.



Artykuł 28



a) Niniejsza Konwencja wejdzie po podpisaniu jej przez co najmniej trzy państwa członkowskie OPM.

b) Depozytariuszem Konwencji jest Sekretarz Generalny OPM.

[Franciszek Ferdynand I]

Jestem jak najbardziej ZA.
Podobnie, jak Ekscelencja Kościński twierdzę, że Organizacja Polskich Mikronacji zobligowana jest wręcz do wydania odpowiedniej konwencji lub innego normatywnego aktu prawa międzynarodowego, regulującego tak istotną kwestię, jaką są stosunki dyplomatyczne łączące kraje mikroświata. Bardzo się cieszę, że taki projekt został przedłożony i liczę na jego poparcie.

[TimoteosStefanosigos]

Wasze Ekscelencje,

Myśle, że ta sprawa i projekt jest jak najbardziej na miejscu. Wiele państw we wzajemnych stosunkach, m.in. przy okazji podpisywania traktatów, powoływało się bezpośrednio bądź w domyśle na akt Konwencji Wiedeńskiej bądź użyte w nim sformułowania. Przygotowanie mikronacyjnej wersji tejże konwencji jest jak najbardziej wskazane.

Przedstawiony projekt przejrzałem na razie raz i to co widzę na pierwszy rzut oka, to konieczność przełożenia pewnych sformułowań realnych na mikronacyjne. Różnie bowiem mikronacje rozumieją np. kwestię terytorium - swoboda przemieszczania się może być tu rozumiana zarówno jako dosłowne przemieszczanie się po wirtualnym terytorium na mapie, jak i jako dostęp do obserwowania i wypowiadania się w miejscach publicznych, tj. LD/forum.

Są też inne kwestie, które należałoby rozwiązać - chociażby kwestia rejestrowania się w państwach, która w niektórych miejscach jest niezbędna do wspomnianej wypowiedzi i obserwacji, czyli wykonywania zadań przedstawiciela - a która często jest równoznaczna z uznaniem takiej osoby za mieszkańca danego państwa (przynajmniej w teorii, niekoniecznie w faktycznych działaniach władz). Z tego powodu np. JCKM Franciszek Józef II wielokrotnie wypowiadał się, że nie rejestruje się tam, gdzie de facto byłby uznany za mieszkańca danej nacji, a ja bezskutecznie protestowałem u władz Monarchii A-W ws. widniejącej przy moim profilu informacji, jakobym był poddanym rzeczonego Cesarza ;-)

Jeszcze jedna kwestia - terenu (pomieszczeń) misji. W wielu państwach (głównie w tych w których komunikacja oparta jest na forum) istnieje zwyczaj zakładania osobnych działów dla ambasad. Rzecz w tym, że zazwyczaj nie są one zamknięte dla zwykłych obywateli, w związku z tym wypowiadając się w ambasadzie, byliby poza jurysdykcją własnych władz. Co więcej, nawet w przypadku jaskrawego naruszenia praw byliby oni dla władz państwowych nietykalni (a przynajmniej bez zgody ambasadora, ew. moderator nie miałby prawa zainterweniować). Przykładem (poniekąd nieco abstrakcyjnym) mogłyby być enklawy wulgaryzmów w ambasadach wandejskich, co niekoniecznie wszystkim by odpowiadało, nawet jeżeli stosunki z MW utrzymują ;-) Mielibyśmy tutaj ambasady przynajmniej częściowo eksterytorialne, a ta koncepcja od dawna w stosunkach międzynarodowych (jeżeli chodzi o kwestię ambasad) jest zarzucana (jeżeli nie zarzucona w całości). Taka eksterytorialność miałaby i ma sens w przypadku np. Gmachu OPM, ale nie ambasad.

Oczywiście - wyżej jedynie przedstawiłem trzy przykłady kwestii, które w przeciwieństwie do reala w mikronacjach mogą budzić większe wątpliwości. Bardzo możliwe, że jest ich więcej. Nie proponuję konkretnych rozwiązań na razie - po prostu wskazuję na sprawę - przewidzenia ew. rozbieżności między realem a mikronacjami - które musimy uwzględnić w takim projekcie.

[TimoteosStefanosigos]

Wasze Ekscelencje,

Dyskusja w tym projekcie zamarła, mimo wstępnego pozytywnego jego przyjęcia. Zachęcam Ekscelencje do wypowiedzenia się w tym temacie :-) Skontaktuję się z Ekscelencją Kościńskim, z pytaniem, czy jako autor propozycji nie zechciałby, jako Ekspert OPM również brać udziału w pracach nad tą konwencją.