<![CDATA[Państwo Kościelne Rotria - Archiwum Acta Apostolicae Sedis]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/ Sun, 07 Jun 2026 18:38:25 +0000 MyBB <![CDATA[Regulamin Apostolskiego Seminarium Duchownego z dnia 28 kwietnia AD 2019]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=2111 Tue, 28 Apr 2020 10:01:55 +0200 Hieronim Sieniawski]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=2111 [Obrazek: asd.png]
REGULAE
APOSTOLICI SEMINARII ROTRIENSIS

Opus vero fovendarum vocationum fines singularum dioecesium, nationum, familiarum religiosarum atque rituum dilatato corde transcendat oportet atque ad Universalis Ecclesiae necessitates respiciens illis praecipue regionibus auxilium afferat, in quibus ad Domini Vineam instantius operarii advocantur.

Dzieło zaś budzenia powołań winno przekraczać wspaniałomyślnie granice poszczególnych diecezji, narodów, rodzin zakonnych oraz obrządków, a uwzględniając potrzeby Kościoła Powszechnego udzielać pomocy szczególnie tym krajom, których sytuacja natarczywiej woła o robotników do Winnicy Pańskiej.

§ 1
1. Apostolskie Seminarium Duchowne, zwane dalej Seminarium, to autonomiczna jednostka naukowa, której fundamentalnym zadaniem jest kształcenie kandydatów do kapłaństwa na potrzeby całego Kościoła Rotryjskiego.
2. Seminarium ma siedzibę w Apostolskim Mieście Rotria.
3. Seminarium posiada swój herb, którego wzór określony jest w załączniku.
4. Seminarium przyjmuje za swojego patrona św. Tomasza z Akwinu.

§ 2
1. Seminarium jest afiliowane do Uniwerystetu Rotryjskiego, którego powagą oraz autorytetem kształci alumnów.
2. W realizowaniu swojej misji Seminarium ściśle współpracuje z Uniwerystetem Rotryjskim.

§ 3
1. Superiorem, czyli zwierzchnikiem i organem Seminarium, jest każdorazowy Rektor Uniwersytetu Rotryjskiego.
2. Do szczególnych zadań Superiora zalicza się:
a) ustalanie programu formacyjnego;
b) nadzorowanie kształcenia alumnów;
c) przyjmowanie oraz relegowanie alumnów;
d) wnioskowanie do Jego Świątobliwości Biskupa Rotrii, kompetentnego zwierzchnika jednostki terytorialnej Kościoła albo przełożonego zakonnego o promowanie absolwenta do stopnia prezbitera.
3. Superior dla realizowania swoich uprawnień wydaje postanowienia.

§ 4
1. Alumnem Seminarium może zostać mężczyzna prowadzący moralne życie, który deklaruje swoją przynależność do Kościoła Rotryjskiego.
2. Celem formacji jest doprowadzenie alumna do uzyskania nominacji prezbiteratu.

§ 5
Regulamin wchodzi w życie z momentem promulgowania go przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii.

§ 6
Zmian w niniejszym Regulaminie dokonuje Superior.

Dano w Apostolskim Mieście Rotria, dnia XXVIII IV AD MMXX, we wspomnienie Ludwika Marii Grignion de Montfort.

/-/ Sua Sanctitas Pius Leo II
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae,
Cancellarius Magnus Universitatis Rotriensis, etc., etc., etc.


Załącznik:

[Obrazek: asd.png]
]]> [Obrazek: asd.png]
REGULAE
APOSTOLICI SEMINARII ROTRIENSIS

Opus vero fovendarum vocationum fines singularum dioecesium, nationum, familiarum religiosarum atque rituum dilatato corde transcendat oportet atque ad Universalis Ecclesiae necessitates respiciens illis praecipue regionibus auxilium afferat, in quibus ad Domini Vineam instantius operarii advocantur.

Dzieło zaś budzenia powołań winno przekraczać wspaniałomyślnie granice poszczególnych diecezji, narodów, rodzin zakonnych oraz obrządków, a uwzględniając potrzeby Kościoła Powszechnego udzielać pomocy szczególnie tym krajom, których sytuacja natarczywiej woła o robotników do Winnicy Pańskiej.

§ 1
1. Apostolskie Seminarium Duchowne, zwane dalej Seminarium, to autonomiczna jednostka naukowa, której fundamentalnym zadaniem jest kształcenie kandydatów do kapłaństwa na potrzeby całego Kościoła Rotryjskiego.
2. Seminarium ma siedzibę w Apostolskim Mieście Rotria.
3. Seminarium posiada swój herb, którego wzór określony jest w załączniku.
4. Seminarium przyjmuje za swojego patrona św. Tomasza z Akwinu.

§ 2
1. Seminarium jest afiliowane do Uniwerystetu Rotryjskiego, którego powagą oraz autorytetem kształci alumnów.
2. W realizowaniu swojej misji Seminarium ściśle współpracuje z Uniwerystetem Rotryjskim.

§ 3
1. Superiorem, czyli zwierzchnikiem i organem Seminarium, jest każdorazowy Rektor Uniwersytetu Rotryjskiego.
2. Do szczególnych zadań Superiora zalicza się:
a) ustalanie programu formacyjnego;
b) nadzorowanie kształcenia alumnów;
c) przyjmowanie oraz relegowanie alumnów;
d) wnioskowanie do Jego Świątobliwości Biskupa Rotrii, kompetentnego zwierzchnika jednostki terytorialnej Kościoła albo przełożonego zakonnego o promowanie absolwenta do stopnia prezbitera.
3. Superior dla realizowania swoich uprawnień wydaje postanowienia.

§ 4
1. Alumnem Seminarium może zostać mężczyzna prowadzący moralne życie, który deklaruje swoją przynależność do Kościoła Rotryjskiego.
2. Celem formacji jest doprowadzenie alumna do uzyskania nominacji prezbiteratu.

§ 5
Regulamin wchodzi w życie z momentem promulgowania go przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii.

§ 6
Zmian w niniejszym Regulaminie dokonuje Superior.

Dano w Apostolskim Mieście Rotria, dnia XXVIII IV AD MMXX, we wspomnienie Ludwika Marii Grignion de Montfort.

/-/ Sua Sanctitas Pius Leo II
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae,
Cancellarius Magnus Universitatis Rotriensis, etc., etc., etc.


Załącznik:

[Obrazek: asd.png]
]]> <![CDATA[Dekret ws. odpowiedników patriarszych tytułów honorowych]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1927 Tue, 25 Feb 2020 17:34:41 +0100 Michelangelo Piccolomini]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1927 Cytat:
[Obrazek: 32pjF.png]
M I C H E L A N G E L O  P I C C O L O M I N I

ARCYBISKUP WIĘKSZY WOLNOGRADU I PRYMAS KOŚCIOŁA BIALEŃSKIEGO ZJEDNOCZONEGO Z ROTRIĄ, KARDYNAŁ BISKUP ALBANO ŚWIĘTEGO KOŚCIOŁA ROTRYJSKIEGO

na mocy Artykułów VII, VIII i X Statutu Kościoła Bialeńskiego Zjednoczonego z Rotrią, uwzględniając tradycję i prawo Kościoła Rotryjskiego
oraz na pożytek wszelki wiernych Kościoła Bialeńskiego i wieczną rzeczy pamiątkę
stanowi, co zapisano poniżej:

D E K R E T 

ws. odpowiedników patriarszych tytułów honorowych

Artykuł 1.
1. Odpowiednikami patriarszych tytułów honorowych wymienionych w art. 4 ust. 1 bulli Sacerdotes Domini Aleksandra IV w Kościele Bialeńskim są:
1) mitrat honorowy - protonotariusza apostolskiego;
2) protoarchimandryta honorowy - prałata honorowego Jego Świątobliwości;
3) archimandryta honorowy - kapelana honorowego Jego Świątobliwości.
2. Powyższymi tytułami może posługiwać się wyłącznie duchowny Kościoła Bialeńskiego, któremu zostały one nadane przez Biskupa Rotrii.
3. Sposób nadania i odbierania powyższych tytułów reguluje prawo Kościoła Rotryjskiego.

Artykuł 2.
Dekret wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.


Dano w Wolnogradzie, pod świętym Dyzmą, dnia 25 lutego 2020 r., w pierwszym miesiącu urzędowania


/-/ Jego Eminencja Michelangelo kardynał Piccolomini SJ
Arcybiskup Większy Wolnogradu
Prymas Kościoła Bialeńskiego Zjednoczonego z Rotrią
]]> Cytat:
[Obrazek: 32pjF.png]
M I C H E L A N G E L O  P I C C O L O M I N I

ARCYBISKUP WIĘKSZY WOLNOGRADU I PRYMAS KOŚCIOŁA BIALEŃSKIEGO ZJEDNOCZONEGO Z ROTRIĄ, KARDYNAŁ BISKUP ALBANO ŚWIĘTEGO KOŚCIOŁA ROTRYJSKIEGO

na mocy Artykułów VII, VIII i X Statutu Kościoła Bialeńskiego Zjednoczonego z Rotrią, uwzględniając tradycję i prawo Kościoła Rotryjskiego
oraz na pożytek wszelki wiernych Kościoła Bialeńskiego i wieczną rzeczy pamiątkę
stanowi, co zapisano poniżej:

D E K R E T 

ws. odpowiedników patriarszych tytułów honorowych

Artykuł 1.
1. Odpowiednikami patriarszych tytułów honorowych wymienionych w art. 4 ust. 1 bulli Sacerdotes Domini Aleksandra IV w Kościele Bialeńskim są:
1) mitrat honorowy - protonotariusza apostolskiego;
2) protoarchimandryta honorowy - prałata honorowego Jego Świątobliwości;
3) archimandryta honorowy - kapelana honorowego Jego Świątobliwości.
2. Powyższymi tytułami może posługiwać się wyłącznie duchowny Kościoła Bialeńskiego, któremu zostały one nadane przez Biskupa Rotrii.
3. Sposób nadania i odbierania powyższych tytułów reguluje prawo Kościoła Rotryjskiego.

Artykuł 2.
Dekret wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.


Dano w Wolnogradzie, pod świętym Dyzmą, dnia 25 lutego 2020 r., w pierwszym miesiącu urzędowania


/-/ Jego Eminencja Michelangelo kardynał Piccolomini SJ
Arcybiskup Większy Wolnogradu
Prymas Kościoła Bialeńskiego Zjednoczonego z Rotrią
]]> <![CDATA[Dekret ws. duchowieństwa Kościoła Bialeńskiego]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1900 Wed, 19 Feb 2020 14:39:13 +0100 Michelangelo Piccolomini]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1900 Cytat:
[Obrazek: 32pjF.png]
M I C H E L A N G E L O  P I C C O L O M I N I

ARCYBISKUP WIĘKSZY WOLNOGRADU I PRYMAS KOŚCIOŁA BIALEŃSKIEGO ZJEDNOCZONEGO Z ROTRIĄ, KARDYNAŁ BISKUP ALBANO ŚWIĘTEGO KOŚCIOŁA ROTRYJSKIEGO

na mocy Artykułów VII, VIII i X Statutu Kościoła Bialeńskiego Zjednoczonego z Rotrią, uwzględniając tradycję i prawo Kościoła Rotryjskiego
oraz na pożytek wszelki wiernych Kościoła Bialeńskiego i wieczną rzeczy pamiątkę
stanowi, co zapisano poniżej:

D E K R E T 

ws. duchowieństwa Kościoła Bialeńskiego

Artykuł 1.
Niniejszym dekretem reguluję kształt hierarchii duchowieństwa Kościoła Bialeńskiego, ustanawiam zasady nadawania tytułów kościelnych oraz ich utraty, a także ustalam prawo dotyczące synodów.

Artykuł 2.
1. W Kościele Bialeńskim obowiązują stopnie duchowieństwa takie same, jak w Kościele Rotryjskim:
1) biskup;
2) prezbiter;
3) diakon.
2. Nominację na diakona i prezbitera mogą wydać Arcybiskup Większy Wolnogradu, arcybiskup archieparcha na terenie swojej archieparchii, biskup eparcha na terenie swojej eparchii.
3. Nominację na biskupa wydaje Patriarcha Rotrii, jednakże Arcybiskup Większy Wolnogradu posiada przywilej sugerowanie Patriarsze kandydatów do tej godności.
4. Stopień duchowny można utracić zgodnie z postanowieniami prawa powszechnego Kościoła Rotryjskiego.

Artykuł 3.
1. Diakon pełni funkcję służebną w Kościele, asystując biskupom i prezbiterom. Może prowadzić wyłącznie te uroczystości kościelne, które mu są przeznaczone prawem.
2. Diakonem może zostać każdy wierny Kościoła Bialeńskiego, który zgłosi taką chęć biskupowi lub arcybiskupowi.
3. Diakon może przyjąć nominację w ramach uroczystości, zgodnie z rytem rotryjskim bądź rytami właściwymi Kościołowi Bialeńskiemu, lecz nie jest do tego zobowiązany.

Artykuł 4.
1. Prezbiter przewodniczy życiu Kościoła, opiekuje się wiernymi oraz sprawuje niezastrzeżone biskupom uroczystości.
2. Prezbiterem może zostać diakon Kościoła Bialeńskiego, który ukończy stosowny kurs formacyjny w seminarium duchownym.
3. Prezbiter jest zobowiązany przyjąć nominację w ramach uroczystości, zgodnie z rytem rotryjskim bądź rytami właściwymi Kościołowi Bialeńskiemu.
4. Prezbiter ma prawo posługiwać się odpowiednim herbem.

Artykuł 5.
1. Przez samą nominację biskupią otrzymują biskupi wraz z zadaniem uświęcania, także zadanie nauczania i rządzenia, które z natury swojej mogą być wykonywane tylko w hierarchicznej wspólnocie z Patriarchą Rotrii jako głową Kościoła.
2. Do biskupów Kościoła Bialeńskiego stosuje się odpowiednio przepisy Rozdziału VII Kodeksu Prawa Kanonicznego przez Piusa V promulgowanego oraz wszelakie normy prawa zwyczajowego, w tym dotyczące obowiązku przyjęcia nominacji w ramach uroczystości, zgodnie z rytem rotryjskim bądź rytami właściwymi Kościołowi Bialeńskiemu oraz posiadania herbu.

Artykuł 6.
Duchowni Kościoła Bialeńskiego obowiązują wszystkie przepisy prawa powszechnego Kościoła Rotryjskiego, również dyscyplina celibatu - w przypadkach przewidzianych prawem

Artykuł 7.
1. Ustanawia się następujące honorowe tytuły kościelne:
a) mitrat;
b) protopop;
c) protojerej.
2. Tytuły wymienione w ust. 1 ma prawo nadawać i odbierać Arcybiskup Większy Wolnogradu, zaś eparchowie czy archieparchowie, tytuły wymienione w ust. 1 lit. b) i c), tylko w swoich Kościołach partykularnych, prezbiterom tam inkardynowanym.

Artykuł 8.
Arcybiskup Większy Wolnogradu ma prawo zwołać Synod Kościoła Bialeńskiego, celem omówienia żywotnych kwestii związanych z Kościołem. Obradować w nim mają prawo wszyscy podlegający mu duchowni i wierni. Jedynym ustawodawcą na Synodzie diecezjalnym jest Arcybiskup Większy Wolnogradu, inni członkowie Synodu posiadają tylko głos doradczy. On sam podpisuje deklaracje i dekrety synodalne, które jedynie jego autorytetem mogą być promulgowane.


Dano w Wolnogradzie, pod świętym Dyzmą, dnia 19 lutego 2020 r., w pierwszym miesiącu urzędowania



/-/ Jego Eminencja Michelangelo kardynał Piccolomini SJ
Arcybiskup Większy Wolnogradu
Prymas Kościoła Bialeńskiego Zjednoczonego z Rotrią
]]> Cytat:
[Obrazek: 32pjF.png]
M I C H E L A N G E L O  P I C C O L O M I N I

ARCYBISKUP WIĘKSZY WOLNOGRADU I PRYMAS KOŚCIOŁA BIALEŃSKIEGO ZJEDNOCZONEGO Z ROTRIĄ, KARDYNAŁ BISKUP ALBANO ŚWIĘTEGO KOŚCIOŁA ROTRYJSKIEGO

na mocy Artykułów VII, VIII i X Statutu Kościoła Bialeńskiego Zjednoczonego z Rotrią, uwzględniając tradycję i prawo Kościoła Rotryjskiego
oraz na pożytek wszelki wiernych Kościoła Bialeńskiego i wieczną rzeczy pamiątkę
stanowi, co zapisano poniżej:

D E K R E T 

ws. duchowieństwa Kościoła Bialeńskiego

Artykuł 1.
Niniejszym dekretem reguluję kształt hierarchii duchowieństwa Kościoła Bialeńskiego, ustanawiam zasady nadawania tytułów kościelnych oraz ich utraty, a także ustalam prawo dotyczące synodów.

Artykuł 2.
1. W Kościele Bialeńskim obowiązują stopnie duchowieństwa takie same, jak w Kościele Rotryjskim:
1) biskup;
2) prezbiter;
3) diakon.
2. Nominację na diakona i prezbitera mogą wydać Arcybiskup Większy Wolnogradu, arcybiskup archieparcha na terenie swojej archieparchii, biskup eparcha na terenie swojej eparchii.
3. Nominację na biskupa wydaje Patriarcha Rotrii, jednakże Arcybiskup Większy Wolnogradu posiada przywilej sugerowanie Patriarsze kandydatów do tej godności.
4. Stopień duchowny można utracić zgodnie z postanowieniami prawa powszechnego Kościoła Rotryjskiego.

Artykuł 3.
1. Diakon pełni funkcję służebną w Kościele, asystując biskupom i prezbiterom. Może prowadzić wyłącznie te uroczystości kościelne, które mu są przeznaczone prawem.
2. Diakonem może zostać każdy wierny Kościoła Bialeńskiego, który zgłosi taką chęć biskupowi lub arcybiskupowi.
3. Diakon może przyjąć nominację w ramach uroczystości, zgodnie z rytem rotryjskim bądź rytami właściwymi Kościołowi Bialeńskiemu, lecz nie jest do tego zobowiązany.

Artykuł 4.
1. Prezbiter przewodniczy życiu Kościoła, opiekuje się wiernymi oraz sprawuje niezastrzeżone biskupom uroczystości.
2. Prezbiterem może zostać diakon Kościoła Bialeńskiego, który ukończy stosowny kurs formacyjny w seminarium duchownym.
3. Prezbiter jest zobowiązany przyjąć nominację w ramach uroczystości, zgodnie z rytem rotryjskim bądź rytami właściwymi Kościołowi Bialeńskiemu.
4. Prezbiter ma prawo posługiwać się odpowiednim herbem.

Artykuł 5.
1. Przez samą nominację biskupią otrzymują biskupi wraz z zadaniem uświęcania, także zadanie nauczania i rządzenia, które z natury swojej mogą być wykonywane tylko w hierarchicznej wspólnocie z Patriarchą Rotrii jako głową Kościoła.
2. Do biskupów Kościoła Bialeńskiego stosuje się odpowiednio przepisy Rozdziału VII Kodeksu Prawa Kanonicznego przez Piusa V promulgowanego oraz wszelakie normy prawa zwyczajowego, w tym dotyczące obowiązku przyjęcia nominacji w ramach uroczystości, zgodnie z rytem rotryjskim bądź rytami właściwymi Kościołowi Bialeńskiemu oraz posiadania herbu.

Artykuł 6.
Duchowni Kościoła Bialeńskiego obowiązują wszystkie przepisy prawa powszechnego Kościoła Rotryjskiego, również dyscyplina celibatu - w przypadkach przewidzianych prawem

Artykuł 7.
1. Ustanawia się następujące honorowe tytuły kościelne:
a) mitrat;
b) protopop;
c) protojerej.
2. Tytuły wymienione w ust. 1 ma prawo nadawać i odbierać Arcybiskup Większy Wolnogradu, zaś eparchowie czy archieparchowie, tytuły wymienione w ust. 1 lit. b) i c), tylko w swoich Kościołach partykularnych, prezbiterom tam inkardynowanym.

Artykuł 8.
Arcybiskup Większy Wolnogradu ma prawo zwołać Synod Kościoła Bialeńskiego, celem omówienia żywotnych kwestii związanych z Kościołem. Obradować w nim mają prawo wszyscy podlegający mu duchowni i wierni. Jedynym ustawodawcą na Synodzie diecezjalnym jest Arcybiskup Większy Wolnogradu, inni członkowie Synodu posiadają tylko głos doradczy. On sam podpisuje deklaracje i dekrety synodalne, które jedynie jego autorytetem mogą być promulgowane.


Dano w Wolnogradzie, pod świętym Dyzmą, dnia 19 lutego 2020 r., w pierwszym miesiącu urzędowania



/-/ Jego Eminencja Michelangelo kardynał Piccolomini SJ
Arcybiskup Większy Wolnogradu
Prymas Kościoła Bialeńskiego Zjednoczonego z Rotrią
]]> <![CDATA[Statut Uniwersytetu Rotryjskiego]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1811 Tue, 07 Jan 2020 23:02:52 +0100 Michelangelo Piccolomini]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1811 Cytat:
[Obrazek: ur.png]


Statut Uniwersytetu Rotryjskiego



z dnia 7 miesiąca stycznia, Roku Pańskiego 2020


Rozdział I - Postanowienia ogólne

 Art. 1.
 Uniwersytet Rotryjski, zwany dalej Uniwersytetem jest powołany do kształcenia i wychowywania oraz prowadzenia badań naukowych. Swoją działalnością i osobistym przykładem członków jej społeczności Uniwersytet przygotowuje do rozwiązywania zadań, jakie stwarza współczesny świat, uczestniczy w procesie rozwoju nauki, sztuki i innych dziedzin kultury, kształci studentów oraz kadrę naukową w imię idei na chwałę Boga i Kościoła z poszanowaniem praw i wolności. 
 
 Art. 2.
 Uniwersytet opiera swoje działania na niniejszym Statucie, aktach prawa wewnętrznego wydanych na jego podstawie oraz aktach prawa powszechnie obowiązującego.
 
 Art. 3.
 Nadzór nad Uniwersytetem sprawuje Jego Świątobliwość Patriarcha Rotrii.
 
 Art. 4.
 1. Siedzibą Uniwersytetu jest Apostolskie Miasto Rotria.
 2. Symbolem Uniwersytetu jest logo, którego wzór określony jest w załączniku.
 3. Wyłączne prawo do używania loga osiadają władze Uniwersytetu.
 4. Uniwersytet posiada swoje święto, obchodzone w dniu wspomnienia patrona Uniwersytetu, tj. w dniu 26 października, upamiętniającym św. Ambrożego z Mediolanu.
5. W poszanowaniu własnej tradycji Uniwersytet zachowuje i rozwija zwyczaje akademickie. 
 
 Art. 5.
1. Uniwersytet kształci w zakresie studiów netowych magisterskich.
2. Uniwersytet posiada prawo do nadawania stopnia naukowego doktora netowego.
3. Uniwersytet wnioskuje do Jego Świątobliwości Biskupa Rotrii o nadanie tytułu naukowego profesora netowego.
 
 Art. 6.
 1. Rektor, Prorektorzy, Dziekani oraz Prodziekani są uprawnieni do noszenia tóg akademickich z gronostajowym futrem – władze rektorskie czerwonych, władze dziekańskie w kolorach odpowiadających barwom ich wydziałów, które określi Rektor w drodze zarządzenia.
 2. Wszyscy pracownicy są uprawnieni do noszenia czarnych tóg akademickich.


Rozdział II - Władze Uniwersytetu


Art. 7. Organami Uniwersytetu są Rektor, Senat, Komisja ds. stopnia i tytułu naukowego oraz szefowie jednostek naukowych.


Art. 8.
 1. Uniwersytet kieruje Rektor powoływany przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii w drodze brewe na nieokreśloną kadencję.
 2. Rektorowi przysługuje tytuł Jego Magnificencji.
 3. Rektorem może zostać samodzielny pracownik naukowy, a więc pracownik posiadający stopień bądź tytuł naukowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może nim być również pracownik nie posiadający tego stopnia
 4. Rektor kieruje pracą Uniwersytetu i reprezentuje go na zewnątrz. W tym zakresie podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących Uniwersytetu, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez statut do kompetencji innych organów Uniwersytetu, a w szczególności:
 a) sprawuje nadzór nad działalnością dydaktyczną i badawczą Uniwersytetu,
 b) jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów,
 c) sprawuje nadzór nad administracją Uniwersytetu,
 d) zawiera umowy o współpracy z innymi podmiotami,
 e) dba o przestrzeganie prawa oraz zapewnienie bezpieczeństwa na terenie
 f) rozpatruje odwołania od decyzji szefów jednostek,
 g) przewodniczy Senatowi oraz Komisji ds. stopnia i tytułu naukowego,
 h) składa Senatowi sprawowanie z działalności,
 i) opracowuje i realizuje strategię rozwoju Uniwersytetu, w tym doskonali jakość kształcenia,
 4. Na czas swojej nieobecności Rektor powierza kierowanie działalnością Uniwersytetu i reprezentowanie go na zewnątrz wyznaczonemu Prorektorowi, udzielając mu stosownego pisemnego pełnomocnictwa. 
 
 Art. 9.
 Rektor ma ponadto prawo do:
 a) powołania i odwołania dziekanów, dyrektorów instytutów oraz kierowników katedr;
 b) powołania i zniesienia jednostek naukowych;
 c) przyjęcia w poczet studentów;
 d) skreślenia z listy studentów.
 
 Art. 10.
 1. Rektor określa w drodze pisemnych pełnomocnictw i aktów wewnątrzuczelnianych zakres obowiązków i uprawnień Prorektorów w zakresie prowadzenia spraw uczelni.
 2. Prorektorem może zostać samodzielny pracownik naukowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może nim być również pracownik niesamodzielny.
 3. Prorektorzy, w liczbie nie większej niż trzech, są zastępcami i pełnomocnikami Rektora w zakresie ustalonym przez Rektora.
 4. Prorektor na czas swojej nieobecności powierza, za zgodą Rektora, w drodze pisemnego pełnomocnictwa swoje uprawnienia i obowiązki innemu prorektorowi. 
 
 Art. 11.
 Rektor wydaje zarządzenia jako akty wykonawcze oraz decyzje w sprawach indywidualnych.
 
 Art. 12.
 Senat Uniwersytetu jest jednostką doradczą Rektora.
 
 Art. 13.
 W skład Senatu wchodzą:
 a) Rektor;
 b) Prorektorzy;
 c) pracownicy naukowi zatrudnieni na stanowisku profesora nadzwyczajnego bądź zwyczajnego; 
 d) Jego Świątobliwość Biskup Rotrii bądź jego przedstawiciel.
 
 Art. 14.
 1. Senat ma prawo do:
 a) tworzenia nowych jednostek naukowych;
 b) wyrażania opinii w imieniu społeczności akademickiej oraz opinii w sprawach przedłożonych przez Rektora.
 2. Senat:
 a) dokonuje oceny działalności Uniwersytetu i zatwierdza roczne sprawozdań z jego działalności przygotowane przez Rektora;
 b) dba o wysoki poziom etyczny pracowników, doktorantów i studentów oraz wypowiada się w sprawach etyki zawodowej;
 c) pełni funkcję sądu dyscyplinarnego w stosunku do pracowników, studentów i doktorantów;
 d) nadaje i odbiera tytuł honorowy "Doctora Honoris Causa".
 
 Art. 15.
 Posiedzenia Senatu zwołuje Rektor w miarę potrzeb, nie rzadziej niż raz na pół roku.
 
 Art. 16.
 1. Senat wydaje uchwały jako akty wykonawcze.
 2. Senat podejmuje uchwały zwykłą większością głosów.


Art. 17.
1. Komisja ds. stopnia i tytułu naukowego, zwana dalej Komisją, jest stałym wyspecjalizowanym organem uniwersyteckim, biorącym udział w procedurze nadawania stopni naukowych oraz tytułu naukowego.
2. W skład Komisji wchodzi Rektor jako przewodniczący oraz od dwóch do pięciu pracowników naukowych, zajmujących się różnymi dziedzinami nauki.
3. Członkowie Komisji powoływani są przez Rektora na czas nieokreślony.
4. Komisja wydaje uchwały jako akty wykonawcze.
5. Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów.
6. Członek Komisji, którego spraw dotyczą obrady, jest pozbawiony głosu.



Rozdział III - Jednostki naukowe i pracownicy naukowi

 Art. 18
 1. Poprzez jednostkę naukową rozumie się każdą komórkę organizacyjną wchodzącą w skład Uniwersytetu.
 2. Jednostki naukowe powołuje i znosi Rektor lub Senat.
 
 Art. 19.
 Obowiązującymi na Uniwersytecie jednostkami naukowymi są:
 a) Katedra;
 b) Instytut;
 c) Wydział.
 
 Art. 20.
 1. Poprzez Katedrę rozumie się niesamodzielną jednostkę naukową, w której pracuje co najmniej jeden pracownik naukowy.
 2. Katedra prowadzi kształcenie studentów oraz badania naukowe wewnątrz i pod kierownictwem jednostki naukowej wyższego szczebla.
 3. Na czele Katedry stoi kierownik powoływany i odwoływany przez Rektora.
 
 Art. 21.
 1. Poprzez Instytut rozumie się samodzielną jednostkę naukową, w której pracuje co najmniej dwóch pracowników naukowych.
 2. Instytut składa się co najmniej z dwóch katedr.
 3. Na czele Instytutu stoi dyrektor powoływany i odwoływany przez Rektora.
 4. Instytut organizuje i koordynuje kształcenie studentów oraz kadry naukowej i dydaktycznej, a także badania naukowe.
 5. Dyrektor ma prawo wydawać postanowienia jako akty wykonawcze.
 6. Dyrektor określa wymagania edukacyjne oraz przebieg studiów na kierunkach dostępnych w danym Instytucie.
 
 Art. 22.
 1. Poprzez Wydział rozumie się samodzielną jednostkę naukową w skład której wchodzą co najmniej dwa Instytuty lub dwie Katedry.
 2. Na czele Wydziału stoi dziekan powoływany i odwoływany przez Rektora.
 3. Wydział organizuje i koordynuje kształcenie studentów oraz kadry naukowej i dydaktycznej, a także badania naukowe.
 4. Dziekan ma prawo wydawać postanowienia jako akty wykonawcze.
 5. Dziekan określa wymagania edukacyjne oraz przebieg studiów na kierunkach dostępnych na danym wydziale.

Art. 23.
 Wyróżnia się następujące stanowiska, na których może zostać zatrudniony przez Rektora pracownik naukowy w Uniwersytetu:
 a) asystentem jest niesamodzielny pracownik naukowy posiadający tytuł zawodowy magistra netowego. Zajmuje się wyłącznie dalszym zdobywaniem wiedzy, przygotowywaniem wykładów oraz pomocą adiunktom i profesorom. W szczególnych przypadkach kierownik jednostki naukowej, w której wykładowca jest zatrudniony bądź Rektor, może upoważnić go do objęcia opieki nad studentem.
 b) docentem jest samodzielny pracownik naukowy posiadający stopień naukowy doktora netowego Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych oraz pełni rolę promotora dla studentów.
 c) profesorem uczelni jest samodzielny pracownik naukowy legitymujący się stopniem naukowym doktora netowego i posiadający znaczny dorobek naukowy lub dydaktyczny. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych oraz pełni rolę promotora dla studentów i doktorantów. Profesor nadzwyczajny posługuje się skrótem po (lub przed) swoim stopniu naukowym: "prof. UR".
 d) profesorem wizytującym jest samodzielny pracownik naukowy zatrudniony na innej uczelni niż Uniwersytet, legitymujący się co najmniej stopniem naukowym doktora netowego oraz gościnnie prowadząca zajęcia w Uniwersytetu. Profesor wizytujący ma te same uprawnienia co profesor nadzwyczajny i posługuje się skrótem po (lub przed) swoim stopniu naukowym: "prof. wiz. net."
 e) profesorem jest samodzielny pracownik naukowy legitymujący się tytułem naukowym profesora netowego. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych i sympozjów oraz pełni rolę promotora dla studentów i doktorantów. Profesor zwyczajny posługuje się skrótem: "prof. net."
 f) wykładowcą jest niesamodzielny pracownik naukowy, który nie posiada żadnego tytułu zawodowego. W wyjątkowych wypadkach zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem zajęć oraz pełni rolę pomocniczą w stosunku do pozostałych pracowników uczelni. W szczególnych przypadkach kierownik jednostki naukowej, w której wykładowca jest zatrudniony bądź Rektor, może upoważnić go do objęcia opieki nad studentem.


Rozdział IV - Organizacja studiów

 Art. 24.
 1. Studentem i pracownikiem Uniwersytetu może zostać każdy mikronauta.
 2. Wniosek dotyczący rozpoczęcia studiów musi zostać złożony w Rektoracie oraz przyjęty przez Rektora lub Prorektora.
 3. Szczegółowe wymagania edukacyjne, przebieg studiów oraz systemy egzaminowania określają dziekani poszczególnych wydziałów bądź dyrektorzy poszczególnych instytutów w drodze postanowień. Uprawnienie to posiada także Rektor.
 
 Art. 25.
 1. Uniwersytet prowadzi studia magisterskie i doktorskie.
 2. Studia magisterskie kończą się uzyskaniem tytułu zawodowego internetowego magistra (mgr net.)
 3. Studia doktorskie kończą się uzyskaniem stopnia naukowego internetowego doktora (dr net.)


Art. 26.
1. Studia doktorskie kończą się publiczną obroną rozprawy doktorskiej przed Komisją ds. stopnia i tytułu naukowego.
2. Komisja może przyjąć bądź odrzucić obronę.
3. W przypadku przyjęcia obrony Komisja wnioskuje do Rektora o nadanie stopnia naukowego doktora netowego.


Art. 27.
1. Komisja ds. stopnia i tytułu naukowego ocena dorobek naukowy kandydata do tytułu naukowego profesora netowego.
2. Komisja w przypadku uznania dorobku za wyróżniający, wnioskuje do Jego Świątobliwości Patriarchy Rotrii o nadanie tytułu naukowego profesora netowego.


Art. 28.
1. Komisja ds. stopnia i tytułu naukowego wyraża zgodę na nostryfikację tytułu zawodowego, stopnia oraz tytułu naukowego uzyskanych poza Uniwersytetem Rotryjskim.
2. Nostryfikacji dokonuje Rektor po uzyskaniu zgody Komisji.
 
 Art. 29.
 Najwyższą godnością naukową nadawaną przez Senat na wniosek Komisji ds. stopnia i tytułu naukowego jest tytuł "Doktora Honoris Causa" przyznawany dla osób, które szczególnie zasłużyły się nauce, kulturze i życiu społecznemu.
 


 Rozdział V - Postanowienia końcowe
 
Art. 30.
Statut wchodzi w życie z momentem jego opublikowania przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii.

Art. 31.
Traci moc Statut Uniwersytetu Rotryjskiego z 28 lutego 2019 roku.



 ]]> Cytat:
[Obrazek: ur.png]


Statut Uniwersytetu Rotryjskiego



z dnia 7 miesiąca stycznia, Roku Pańskiego 2020


Rozdział I - Postanowienia ogólne

 Art. 1.
 Uniwersytet Rotryjski, zwany dalej Uniwersytetem jest powołany do kształcenia i wychowywania oraz prowadzenia badań naukowych. Swoją działalnością i osobistym przykładem członków jej społeczności Uniwersytet przygotowuje do rozwiązywania zadań, jakie stwarza współczesny świat, uczestniczy w procesie rozwoju nauki, sztuki i innych dziedzin kultury, kształci studentów oraz kadrę naukową w imię idei na chwałę Boga i Kościoła z poszanowaniem praw i wolności. 
 
 Art. 2.
 Uniwersytet opiera swoje działania na niniejszym Statucie, aktach prawa wewnętrznego wydanych na jego podstawie oraz aktach prawa powszechnie obowiązującego.
 
 Art. 3.
 Nadzór nad Uniwersytetem sprawuje Jego Świątobliwość Patriarcha Rotrii.
 
 Art. 4.
 1. Siedzibą Uniwersytetu jest Apostolskie Miasto Rotria.
 2. Symbolem Uniwersytetu jest logo, którego wzór określony jest w załączniku.
 3. Wyłączne prawo do używania loga osiadają władze Uniwersytetu.
 4. Uniwersytet posiada swoje święto, obchodzone w dniu wspomnienia patrona Uniwersytetu, tj. w dniu 26 października, upamiętniającym św. Ambrożego z Mediolanu.
5. W poszanowaniu własnej tradycji Uniwersytet zachowuje i rozwija zwyczaje akademickie. 
 
 Art. 5.
1. Uniwersytet kształci w zakresie studiów netowych magisterskich.
2. Uniwersytet posiada prawo do nadawania stopnia naukowego doktora netowego.
3. Uniwersytet wnioskuje do Jego Świątobliwości Biskupa Rotrii o nadanie tytułu naukowego profesora netowego.
 
 Art. 6.
 1. Rektor, Prorektorzy, Dziekani oraz Prodziekani są uprawnieni do noszenia tóg akademickich z gronostajowym futrem – władze rektorskie czerwonych, władze dziekańskie w kolorach odpowiadających barwom ich wydziałów, które określi Rektor w drodze zarządzenia.
 2. Wszyscy pracownicy są uprawnieni do noszenia czarnych tóg akademickich.


Rozdział II - Władze Uniwersytetu


Art. 7. Organami Uniwersytetu są Rektor, Senat, Komisja ds. stopnia i tytułu naukowego oraz szefowie jednostek naukowych.


Art. 8.
 1. Uniwersytet kieruje Rektor powoływany przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii w drodze brewe na nieokreśloną kadencję.
 2. Rektorowi przysługuje tytuł Jego Magnificencji.
 3. Rektorem może zostać samodzielny pracownik naukowy, a więc pracownik posiadający stopień bądź tytuł naukowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może nim być również pracownik nie posiadający tego stopnia
 4. Rektor kieruje pracą Uniwersytetu i reprezentuje go na zewnątrz. W tym zakresie podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących Uniwersytetu, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez statut do kompetencji innych organów Uniwersytetu, a w szczególności:
 a) sprawuje nadzór nad działalnością dydaktyczną i badawczą Uniwersytetu,
 b) jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów,
 c) sprawuje nadzór nad administracją Uniwersytetu,
 d) zawiera umowy o współpracy z innymi podmiotami,
 e) dba o przestrzeganie prawa oraz zapewnienie bezpieczeństwa na terenie
 f) rozpatruje odwołania od decyzji szefów jednostek,
 g) przewodniczy Senatowi oraz Komisji ds. stopnia i tytułu naukowego,
 h) składa Senatowi sprawowanie z działalności,
 i) opracowuje i realizuje strategię rozwoju Uniwersytetu, w tym doskonali jakość kształcenia,
 4. Na czas swojej nieobecności Rektor powierza kierowanie działalnością Uniwersytetu i reprezentowanie go na zewnątrz wyznaczonemu Prorektorowi, udzielając mu stosownego pisemnego pełnomocnictwa. 
 
 Art. 9.
 Rektor ma ponadto prawo do:
 a) powołania i odwołania dziekanów, dyrektorów instytutów oraz kierowników katedr;
 b) powołania i zniesienia jednostek naukowych;
 c) przyjęcia w poczet studentów;
 d) skreślenia z listy studentów.
 
 Art. 10.
 1. Rektor określa w drodze pisemnych pełnomocnictw i aktów wewnątrzuczelnianych zakres obowiązków i uprawnień Prorektorów w zakresie prowadzenia spraw uczelni.
 2. Prorektorem może zostać samodzielny pracownik naukowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może nim być również pracownik niesamodzielny.
 3. Prorektorzy, w liczbie nie większej niż trzech, są zastępcami i pełnomocnikami Rektora w zakresie ustalonym przez Rektora.
 4. Prorektor na czas swojej nieobecności powierza, za zgodą Rektora, w drodze pisemnego pełnomocnictwa swoje uprawnienia i obowiązki innemu prorektorowi. 
 
 Art. 11.
 Rektor wydaje zarządzenia jako akty wykonawcze oraz decyzje w sprawach indywidualnych.
 
 Art. 12.
 Senat Uniwersytetu jest jednostką doradczą Rektora.
 
 Art. 13.
 W skład Senatu wchodzą:
 a) Rektor;
 b) Prorektorzy;
 c) pracownicy naukowi zatrudnieni na stanowisku profesora nadzwyczajnego bądź zwyczajnego; 
 d) Jego Świątobliwość Biskup Rotrii bądź jego przedstawiciel.
 
 Art. 14.
 1. Senat ma prawo do:
 a) tworzenia nowych jednostek naukowych;
 b) wyrażania opinii w imieniu społeczności akademickiej oraz opinii w sprawach przedłożonych przez Rektora.
 2. Senat:
 a) dokonuje oceny działalności Uniwersytetu i zatwierdza roczne sprawozdań z jego działalności przygotowane przez Rektora;
 b) dba o wysoki poziom etyczny pracowników, doktorantów i studentów oraz wypowiada się w sprawach etyki zawodowej;
 c) pełni funkcję sądu dyscyplinarnego w stosunku do pracowników, studentów i doktorantów;
 d) nadaje i odbiera tytuł honorowy "Doctora Honoris Causa".
 
 Art. 15.
 Posiedzenia Senatu zwołuje Rektor w miarę potrzeb, nie rzadziej niż raz na pół roku.
 
 Art. 16.
 1. Senat wydaje uchwały jako akty wykonawcze.
 2. Senat podejmuje uchwały zwykłą większością głosów.


Art. 17.
1. Komisja ds. stopnia i tytułu naukowego, zwana dalej Komisją, jest stałym wyspecjalizowanym organem uniwersyteckim, biorącym udział w procedurze nadawania stopni naukowych oraz tytułu naukowego.
2. W skład Komisji wchodzi Rektor jako przewodniczący oraz od dwóch do pięciu pracowników naukowych, zajmujących się różnymi dziedzinami nauki.
3. Członkowie Komisji powoływani są przez Rektora na czas nieokreślony.
4. Komisja wydaje uchwały jako akty wykonawcze.
5. Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów.
6. Członek Komisji, którego spraw dotyczą obrady, jest pozbawiony głosu.



Rozdział III - Jednostki naukowe i pracownicy naukowi

 Art. 18
 1. Poprzez jednostkę naukową rozumie się każdą komórkę organizacyjną wchodzącą w skład Uniwersytetu.
 2. Jednostki naukowe powołuje i znosi Rektor lub Senat.
 
 Art. 19.
 Obowiązującymi na Uniwersytecie jednostkami naukowymi są:
 a) Katedra;
 b) Instytut;
 c) Wydział.
 
 Art. 20.
 1. Poprzez Katedrę rozumie się niesamodzielną jednostkę naukową, w której pracuje co najmniej jeden pracownik naukowy.
 2. Katedra prowadzi kształcenie studentów oraz badania naukowe wewnątrz i pod kierownictwem jednostki naukowej wyższego szczebla.
 3. Na czele Katedry stoi kierownik powoływany i odwoływany przez Rektora.
 
 Art. 21.
 1. Poprzez Instytut rozumie się samodzielną jednostkę naukową, w której pracuje co najmniej dwóch pracowników naukowych.
 2. Instytut składa się co najmniej z dwóch katedr.
 3. Na czele Instytutu stoi dyrektor powoływany i odwoływany przez Rektora.
 4. Instytut organizuje i koordynuje kształcenie studentów oraz kadry naukowej i dydaktycznej, a także badania naukowe.
 5. Dyrektor ma prawo wydawać postanowienia jako akty wykonawcze.
 6. Dyrektor określa wymagania edukacyjne oraz przebieg studiów na kierunkach dostępnych w danym Instytucie.
 
 Art. 22.
 1. Poprzez Wydział rozumie się samodzielną jednostkę naukową w skład której wchodzą co najmniej dwa Instytuty lub dwie Katedry.
 2. Na czele Wydziału stoi dziekan powoływany i odwoływany przez Rektora.
 3. Wydział organizuje i koordynuje kształcenie studentów oraz kadry naukowej i dydaktycznej, a także badania naukowe.
 4. Dziekan ma prawo wydawać postanowienia jako akty wykonawcze.
 5. Dziekan określa wymagania edukacyjne oraz przebieg studiów na kierunkach dostępnych na danym wydziale.

Art. 23.
 Wyróżnia się następujące stanowiska, na których może zostać zatrudniony przez Rektora pracownik naukowy w Uniwersytetu:
 a) asystentem jest niesamodzielny pracownik naukowy posiadający tytuł zawodowy magistra netowego. Zajmuje się wyłącznie dalszym zdobywaniem wiedzy, przygotowywaniem wykładów oraz pomocą adiunktom i profesorom. W szczególnych przypadkach kierownik jednostki naukowej, w której wykładowca jest zatrudniony bądź Rektor, może upoważnić go do objęcia opieki nad studentem.
 b) docentem jest samodzielny pracownik naukowy posiadający stopień naukowy doktora netowego Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych oraz pełni rolę promotora dla studentów.
 c) profesorem uczelni jest samodzielny pracownik naukowy legitymujący się stopniem naukowym doktora netowego i posiadający znaczny dorobek naukowy lub dydaktyczny. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych oraz pełni rolę promotora dla studentów i doktorantów. Profesor nadzwyczajny posługuje się skrótem po (lub przed) swoim stopniu naukowym: "prof. UR".
 d) profesorem wizytującym jest samodzielny pracownik naukowy zatrudniony na innej uczelni niż Uniwersytet, legitymujący się co najmniej stopniem naukowym doktora netowego oraz gościnnie prowadząca zajęcia w Uniwersytetu. Profesor wizytujący ma te same uprawnienia co profesor nadzwyczajny i posługuje się skrótem po (lub przed) swoim stopniu naukowym: "prof. wiz. net."
 e) profesorem jest samodzielny pracownik naukowy legitymujący się tytułem naukowym profesora netowego. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych i sympozjów oraz pełni rolę promotora dla studentów i doktorantów. Profesor zwyczajny posługuje się skrótem: "prof. net."
 f) wykładowcą jest niesamodzielny pracownik naukowy, który nie posiada żadnego tytułu zawodowego. W wyjątkowych wypadkach zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem zajęć oraz pełni rolę pomocniczą w stosunku do pozostałych pracowników uczelni. W szczególnych przypadkach kierownik jednostki naukowej, w której wykładowca jest zatrudniony bądź Rektor, może upoważnić go do objęcia opieki nad studentem.


Rozdział IV - Organizacja studiów

 Art. 24.
 1. Studentem i pracownikiem Uniwersytetu może zostać każdy mikronauta.
 2. Wniosek dotyczący rozpoczęcia studiów musi zostać złożony w Rektoracie oraz przyjęty przez Rektora lub Prorektora.
 3. Szczegółowe wymagania edukacyjne, przebieg studiów oraz systemy egzaminowania określają dziekani poszczególnych wydziałów bądź dyrektorzy poszczególnych instytutów w drodze postanowień. Uprawnienie to posiada także Rektor.
 
 Art. 25.
 1. Uniwersytet prowadzi studia magisterskie i doktorskie.
 2. Studia magisterskie kończą się uzyskaniem tytułu zawodowego internetowego magistra (mgr net.)
 3. Studia doktorskie kończą się uzyskaniem stopnia naukowego internetowego doktora (dr net.)


Art. 26.
1. Studia doktorskie kończą się publiczną obroną rozprawy doktorskiej przed Komisją ds. stopnia i tytułu naukowego.
2. Komisja może przyjąć bądź odrzucić obronę.
3. W przypadku przyjęcia obrony Komisja wnioskuje do Rektora o nadanie stopnia naukowego doktora netowego.


Art. 27.
1. Komisja ds. stopnia i tytułu naukowego ocena dorobek naukowy kandydata do tytułu naukowego profesora netowego.
2. Komisja w przypadku uznania dorobku za wyróżniający, wnioskuje do Jego Świątobliwości Patriarchy Rotrii o nadanie tytułu naukowego profesora netowego.


Art. 28.
1. Komisja ds. stopnia i tytułu naukowego wyraża zgodę na nostryfikację tytułu zawodowego, stopnia oraz tytułu naukowego uzyskanych poza Uniwersytetem Rotryjskim.
2. Nostryfikacji dokonuje Rektor po uzyskaniu zgody Komisji.
 
 Art. 29.
 Najwyższą godnością naukową nadawaną przez Senat na wniosek Komisji ds. stopnia i tytułu naukowego jest tytuł "Doktora Honoris Causa" przyznawany dla osób, które szczególnie zasłużyły się nauce, kulturze i życiu społecznemu.
 


 Rozdział V - Postanowienia końcowe
 
Art. 30.
Statut wchodzi w życie z momentem jego opublikowania przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii.

Art. 31.
Traci moc Statut Uniwersytetu Rotryjskiego z 28 lutego 2019 roku.



 ]]> <![CDATA[Statut Uniwersytetu Rotryjskiego]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1432 Thu, 28 Feb 2019 11:12:56 +0100 Mikołaj Dreder]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1432 Cytat:
[Obrazek: ur.png]

Statut Uniwersytetu Rotryjskiego

z dnia 28 miesiąca lutego, Roku Pańskiego 2019


Rozdział I - Postanowienia ogólne

 Art. 1.
 Uniwersytet Rotryjski, zwany dalej Uniwersytetem jest powołany do kształcenia i wychowywania oraz prowadzenia badań naukowych. Swoją działalnością i osobistym przykładem członków jej społeczności Uniwersytet przygotowuje do rozwiązywania zadań, jakie stwarza współczesny świat, uczestniczy w procesie rozwoju nauki, sztuki i innych dziedzin kultury, kształci studentów oraz kadrę naukową w imię idei na chwałę Boga i Kościoła z poszanowaniem praw i wolności.
 
 Art. 2.
 Uniwersytet opiera swoje działania na niniejszym Statucie, aktach prawa wewnętrznego wydanych na jego podstawie oraz aktach prawa powszechnie obowiązującego.
 
 Art. 3.
 Nadzór nad Uniwersytetem sprawuje Jego Świątobliwość Patriarcha Rotrii.
 
 Art. 4.
 1. Siedzibą Uniwersytetu jest Apostolskie Miasto Rotria.
 2. Symbolem Uniwersytetu jest logo, którego wzór określony jest w załączniku.
 3. Wyłączne prawo do używania loga osiadają władze Uniwersytetu.
 4. Uniwersytet posiada swoje święto, obchodzone w dniu wspomnienia patrona Uniwersytetu, tj. w dniu 26 października, upamiętniającym św. Ambrożego z Mediolanu.
5. W poszanowaniu własnej tradycji Uniwersytet zachowuje i rozwija zwyczaje akademickie.
 
 Art. 5.
 1. Uniwersytet kształci w zakresie studiów I, II stopnia oraz studiów doktorskich.
 2. Uniwersytet posiada prawo do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego.
 
 Art. 6.
 1. Rektor, Prorektorzy, Dziekani oraz Prodziekani są uprawnieni do noszenia tóg akademickich z gronostajowym futrem – władze rektorskie czerwonych, władze dziekańskie w kolorach odpowiadających barwom ich wydziałów, które określi Rektor w drodze zarządzenia.
 2. Wszyscy pracownicy są uprawnieni do noszenia czarnych tóg akademickich.


Rozdział II - Władze Uniwersytetu


 Art. 7. Organami Uniwersytetu są Rektor, Senat, Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego oraz szefowie jednostek naukowych.


Art. 8.
 1. Uniwersytet kieruje Rektor powoływany przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii w drodze brewe na nieokreśloną kadencję.
 2. Rektorowi przysługuje tytuł Jego Magnificencji.
 3. Rektorem może zostać samodzielny pracownik naukowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może nim być również pracownik niesamodzielny.
 4. Rektor kieruje pracą Uniwersytetu i reprezentuje go na zewnątrz. W tym zakresie podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących Uniwersytetu, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez statut do kompetencji innych organów Uniwersytetu, a w szczególności:
 a) sprawuje nadzór nad działalnością dydaktyczną i badawczą Uniwersytetu,
 b) jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów,
 c) sprawuje nadzór nad administracją Uniwersytetu,
 d) zawiera umowy o współpracy z innymi podmiotami,
 e) dba o przestrzeganie prawa oraz zapewnienie bezpieczeństwa na terenie
 f) rozpatruje odwołania od decyzji szefów jednostek,
g) przewodniczy Senatowi oraz Komisji ds. stopni naukowych i tytułu naukowego,
 h) składa Senatowi sprawowanie z działalności,
 i) opracowuje i realizuje strategię rozwoju Uniwersytetu, w tym doskonali jakość kształcenia,
 4. Na czas swojej nieobecności Rektor powierza kierowanie działalnością Uniwersytetu i reprezentowanie go na zewnątrz wyznaczonemu Prorektorowi, udzielając mu stosownego pisemnego pełnomocnictwa.
 
 Art. 9.
 Rektor ma ponadto prawo do:
 a) powołania i odwołania dziekanów, dyrektorów instytutów oraz kierowników katedr;
 b) powołania i zniesienia jednostek naukowych;
 c) przyjęcia w poczet studentów;
 d) skreślenia z listy studentów.
 
 Art. 10.
 1. Rektor określa w drodze pisemnych pełnomocnictw i aktów wewnątrzuczelnianych zakres obowiązków i uprawnień Prorektorów w zakresie prowadzenia spraw uczelni.
 2. Prorektorem może zostać samodzielny pracownik naukowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może nim być również pracownik niesamodzielny.
 3. Prorektorzy, w liczbie nie większej niż trzech, są zastępcami i pełnomocnikami Rektora w zakresie ustalonym przez Rektora.
 4. Prorektor na czas swojej nieobecności powierza, za zgodą Rektora, w drodze pisemnego pełnomocnictwa swoje uprawnienia i obowiązki innemu prorektorowi.
 
 Art. 11.
 Rektor wydaje zarządzenia jako akty wykonawcze oraz decyzje w sprawach indywidualnych.
 
 Art. 12.
 Senat Uniwersytetu jest jednostką doradczą Rektora.
 
 Art. 13.
 W skład Senatu wchodzą:
 a) Rektor;
 b) Prorektorzy;
 c) samodzielni pracownicy naukowi;
 d) po jednym przedstawicielu niesamodzielnych pracowników naukowych z każdej jednostki;
e) Jego Świątobliwość Patriarcha Rotrii bądź jego przedstawiciel.
 
 Art. 14.
 1. Senat ma prawo do:
 a) tworzenia nowych jednostek naukowych;
 b) wyrażania opinii w imieniu społeczności akademickiej oraz opinii w sprawach przedłożonych przez Rektora.
 2. Senat:
 a) dokonuje oceny działalności Uniwersytetu i zatwierdza roczne sprawozdań z jego działalności przygotowane przez Rektora;
 b) dba o wysoki poziom etyczny pracowników, doktorantów i studentów oraz wypowiada się w sprawach etyki zawodowej;
 c) pełni funkcję sądu dyscyplinarnego w stosunku do pracowników, studentów i doktorantów;
 d) nadaje i odbiera tytuł honorowy "Doctora Honoris Causa".
 
 Art. 15.
 Posiedzenia Senatu zwołuje Rektor w miarę potrzeb, nie rzadziej niż raz na pół roku.
 
 Art. 16.
 1. Senat wydaje uchwały jako akty wykonawcze.
 2. Senat podejmuje uchwały zwykłą większością głosów.


Art. 17.
1. Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego, zwana dalej Komisją, jest stałym wyspecjalizowanym organem uniwersyteckim, biorącym udział w procedurze nadawania stopni naukowych oraz tytułu naukowego.
2. W skład Komisji wchodzi Rektor jako przewodniczący oraz od dwóch do pięciu pracowników naukowych, zajmujących się różnymi dziedzinami nauki.
3. Członkowie Komisji powoływani są przez Rektora na czas nieokreślony.
4. Komisja wydaje uchwały jako akty wykonawcze.
5. Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów.
6. Członek Komisji, którego spraw dotyczą obrady, jest pozbawiony głosu.


Rozdział III - Jednostki naukowe i pracownicy naukowi


 Art. 18
 1. Poprzez jednostkę naukową rozumie się każdą komórkę organizacyjną wchodzącą w skład Uniwersytetu.
2. Jednostki naukowe powołuje i znosi Rektor lub Senat.
 
 Art. 19.
 Obowiązującymi na Uniwersytecie jednostkami naukowymi są:
 a) Katedra;
 b) Instytut;
 c) Wydział.
 
 Art. 20.
 1. Poprzez Katedrę rozumie się niesamodzielną jednostkę naukową, w której pracuje co najmniej jeden samodzielny pracownik naukowy bądź niesamodzielny pracownik naukowy zatrudniony na stanowisku adiunkta lub wyjątkowo na stanowisku asystenta.
 2. Katedra prowadzi kształcenie studentów oraz badania naukowe wewnątrz i pod kierownictwem jednostki naukowej wyższego szczebla.
 3. Na czele Katedry stoi kierownik powoływany i odwoływany przez Rektora.
 
 Art. 21.
 1. Poprzez Instytut rozumie się samodzielną jednostkę naukową, w której pracuje co najmniej jeden samodzielny pracownik naukowy bądź w wyjątkowych przypadkach niesamodzielny pracownik naukowy.
2. Instytut składa się co najmniej z dwóch katedr.
 3. Na czele Instytutu stoi dyrektor powoływany i odwoływany przez Rektora.
 4. Instytut organizuje i koordynuje kształcenie studentów oraz kadry naukowej i dydaktycznej, a także badania naukowe.
 5. Dyrektor ma prawo wydawać postanowienia jako akty wykonawcze.
 6. Dyrektor określa wymagania edukacyjne oraz przebieg studiów na kierunkach dostępnych w danym Instytucie.
 
 Art. 22.
 1. Poprzez Wydział rozumie się samodzielną jednostkę naukową w skład której wchodzą co najmniej dwa Instytuty lub dwie Katedry i na której pracuje co najmniej jeden samodzielny pracownik naukowy bądź w wyjątkowych przypadkach niesamodzielny pracownik naukowy.
 2. Na czele Wydziału stoi dziekan powoływany i odwoływany przez Rektora.
 3. Wydział organizuje i koordynuje kształcenie studentów oraz kadry naukowej i dydaktycznej, a także badania naukowe.
 4. Dziekan ma prawo wydawać postanowienia jako akty wykonawcze.
 5. Dziekan określa wymagania edukacyjne oraz przebieg studiów na kierunkach dostępnych na danym wydziale.
Art. 23.
 Wyróżnia się następujące stanowiska, na których może zostać zatrudniony przez Rektora pracownik naukowy w Uniwersytetu:
 a) asystentem jest niesamodzielny pracownik naukowy posiadający tytuł zawodowy magistra net. Zajmuje się wyłącznie dalszym zdobywaniem wiedzy, przygotowywaniem wykładów oraz pomocą adiunktom i profesorom.
 b) adiunktem jest niesamodzielny pracownik naukowy posiadający stopień naukowy doktora net. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych oraz pełni rolę promotora dla studentów.
 c) profesorem nadzwyczajnym jest samodzielny pracownik naukowy legitymujący się co najmniej stopniem naukowym doktora habilitowanego net. lub w szczególnym wypadku stopniem naukowym doktora net. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych oraz pełni rolę promotora dla studentów i doktorantów. Profesor nadzwyczajny posługuje się skrótem po (lub przed) swoim stopniu naukowym: "prof. UR".
 d) profesorem wizytującym jest samodzielny pracownik naukowy zatrudniony na innej uczelni niż Uniwersytet, legitymujący się co najmniej stopniem naukowym doktora net. oraz gościnnie prowadząca zajęcia w Uniwersytetu. Profesor wizytujący ma te same uprawnienia co profesor nadzwyczajny i posługuje się skrótem po (lub przed) swoim stopniu naukowym: "prof. wiz."
 e) profesorem zwyczajnym jest samodzielny pracownik naukowy legitymujący się tytułem naukowym profesora. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych i sympozjów oraz pełni rolę promotora dla studentów i doktorantów. Profesor zwyczajny posługuje się skrótem: "prof. zw. dr hab. net. bądź prof. zw. dr net."
 f) wykładowcą jest niesamodzielny pracownik naukowy, który legitymuje się tytułem zawodowym magistra net., lecz nie kontynuuje nauki na studiach doktoranckich albo osoba, która nie posiada żadnego tytułu zawodowego. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem zajęć oraz pełni rolę pomocniczą w stosunku do pozostałych pracowników uczelni. W szczególnych przypadkach kierownik jednostki naukowej, w której starszy wykładowca jest zatrudniony, może upoważnić go do przeprowadzenia egzaminu.
Rozdział IV - Organizacja studiów

 Art. 24.
 1. Studentem i pracownikiem Uniwersytetu może zostać każdy.
 2. Wniosek dotyczący rozpoczęcia studiów musi zostać złożony w Rektoracie oraz przyjęty przez Rektora lub Prorektora.
 3. Szczegółowe wymagania edukacyjne, przebieg studiów oraz systemy egzaminowania określają dziekani poszczególnych wydziałów bądź dyrektorzy poszczególnych instytutów w drodze postanowień.
 
 Art. 25.
 1. Uniwersytet prowadzi studia magisterskie i doktorskie.
 2. Studia magisterskie kończą się uzyskaniem tytułu zawodowego internetowego magistra (mgr net.)
 3. Studia doktorskie kończą się uzyskaniem stopnia naukowego internetowego doktora (dr net.)
 4. Uniwersytet nadaje również stopień naukowy internetowego doktora habilitowanego (dr hab. net.)


Art. 26.
1. Studia doktorskie kończą się publiczną obroną rozprawy doktorskiej przed Komisją ds. stopni naukowych i tytułu naukowego.
2. Komisja może przyjąć bądź odrzucić obronę.
3. W przypadku przyjęcia obrony Komisja wnioskuje do Rektora o nadanie stopnia naukowego doktora netowego.


Art. 27.
1. Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego ocenia dorobek naukowy habilitanta oraz przeprowadza kolokwium habilitacyjne.
2. Komisja może przyjąć bądź odrzucić kolokwium.
3. W przypadku przyjęcia kolokwium, Komisja wnioskuje do Rektora o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego netowego.


Art. 28.
1. Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego ocenia dorobek naukowy kandydata do tytułu naukowego profesora netowego.
2. Komisja w przypadku uznania dorobku za wyróżniający, wnioskuje do Jego Świątobliwości Patriarchy Rotrii o nadanie tytułu naukowego profesora netowego.


Art. 29.
1. Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego wyraża zgodę na nostryfikację tytułu zawodowego, stopni naukowych oraz tytułu naukowego uzyskanych poza Uniwersytetem Rotryjskim.
2. Nostryfikacji dokonuje Rektor po uzyskaniu zgody Komisji.
 
 Art. 30.
 Najwyższą godnością naukową nadawaną przez Senat na wniosek Komisji ds. stopni naukowych i tytułu naukowego jest tytuł "Doktora Honoris Causa" przyznawany dla osób, które szczególnie zasłużyły się nauce, kulturze i życiu społecznemu.
 
 

 Rozdział V - Postanowienia końcowe
 

 Art. 31.
 Zmiany w niniejszym Statucie dokonuje wyłącznie Senat za zgodą Jego Świątobliwości Patriarchy Rotrii.
 
 Art. 32.
 Statut wchodzi w życie z momentem jego opublikowania przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii.

Art. 33.
Traci moc Statut Uniwersytetu Rotryjskiego z 9 czerwca 2017 roku.



[Obrazek: 29yh3t4.jpg]
/-/ Sanctitas Vestra Pius Leo
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae etc. etc. etc
]]> Cytat:
[Obrazek: ur.png]

Statut Uniwersytetu Rotryjskiego

z dnia 28 miesiąca lutego, Roku Pańskiego 2019


Rozdział I - Postanowienia ogólne

 Art. 1.
 Uniwersytet Rotryjski, zwany dalej Uniwersytetem jest powołany do kształcenia i wychowywania oraz prowadzenia badań naukowych. Swoją działalnością i osobistym przykładem członków jej społeczności Uniwersytet przygotowuje do rozwiązywania zadań, jakie stwarza współczesny świat, uczestniczy w procesie rozwoju nauki, sztuki i innych dziedzin kultury, kształci studentów oraz kadrę naukową w imię idei na chwałę Boga i Kościoła z poszanowaniem praw i wolności.
 
 Art. 2.
 Uniwersytet opiera swoje działania na niniejszym Statucie, aktach prawa wewnętrznego wydanych na jego podstawie oraz aktach prawa powszechnie obowiązującego.
 
 Art. 3.
 Nadzór nad Uniwersytetem sprawuje Jego Świątobliwość Patriarcha Rotrii.
 
 Art. 4.
 1. Siedzibą Uniwersytetu jest Apostolskie Miasto Rotria.
 2. Symbolem Uniwersytetu jest logo, którego wzór określony jest w załączniku.
 3. Wyłączne prawo do używania loga osiadają władze Uniwersytetu.
 4. Uniwersytet posiada swoje święto, obchodzone w dniu wspomnienia patrona Uniwersytetu, tj. w dniu 26 października, upamiętniającym św. Ambrożego z Mediolanu.
5. W poszanowaniu własnej tradycji Uniwersytet zachowuje i rozwija zwyczaje akademickie.
 
 Art. 5.
 1. Uniwersytet kształci w zakresie studiów I, II stopnia oraz studiów doktorskich.
 2. Uniwersytet posiada prawo do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego.
 
 Art. 6.
 1. Rektor, Prorektorzy, Dziekani oraz Prodziekani są uprawnieni do noszenia tóg akademickich z gronostajowym futrem – władze rektorskie czerwonych, władze dziekańskie w kolorach odpowiadających barwom ich wydziałów, które określi Rektor w drodze zarządzenia.
 2. Wszyscy pracownicy są uprawnieni do noszenia czarnych tóg akademickich.


Rozdział II - Władze Uniwersytetu


 Art. 7. Organami Uniwersytetu są Rektor, Senat, Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego oraz szefowie jednostek naukowych.


Art. 8.
 1. Uniwersytet kieruje Rektor powoływany przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii w drodze brewe na nieokreśloną kadencję.
 2. Rektorowi przysługuje tytuł Jego Magnificencji.
 3. Rektorem może zostać samodzielny pracownik naukowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może nim być również pracownik niesamodzielny.
 4. Rektor kieruje pracą Uniwersytetu i reprezentuje go na zewnątrz. W tym zakresie podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących Uniwersytetu, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez statut do kompetencji innych organów Uniwersytetu, a w szczególności:
 a) sprawuje nadzór nad działalnością dydaktyczną i badawczą Uniwersytetu,
 b) jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów,
 c) sprawuje nadzór nad administracją Uniwersytetu,
 d) zawiera umowy o współpracy z innymi podmiotami,
 e) dba o przestrzeganie prawa oraz zapewnienie bezpieczeństwa na terenie
 f) rozpatruje odwołania od decyzji szefów jednostek,
g) przewodniczy Senatowi oraz Komisji ds. stopni naukowych i tytułu naukowego,
 h) składa Senatowi sprawowanie z działalności,
 i) opracowuje i realizuje strategię rozwoju Uniwersytetu, w tym doskonali jakość kształcenia,
 4. Na czas swojej nieobecności Rektor powierza kierowanie działalnością Uniwersytetu i reprezentowanie go na zewnątrz wyznaczonemu Prorektorowi, udzielając mu stosownego pisemnego pełnomocnictwa.
 
 Art. 9.
 Rektor ma ponadto prawo do:
 a) powołania i odwołania dziekanów, dyrektorów instytutów oraz kierowników katedr;
 b) powołania i zniesienia jednostek naukowych;
 c) przyjęcia w poczet studentów;
 d) skreślenia z listy studentów.
 
 Art. 10.
 1. Rektor określa w drodze pisemnych pełnomocnictw i aktów wewnątrzuczelnianych zakres obowiązków i uprawnień Prorektorów w zakresie prowadzenia spraw uczelni.
 2. Prorektorem może zostać samodzielny pracownik naukowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może nim być również pracownik niesamodzielny.
 3. Prorektorzy, w liczbie nie większej niż trzech, są zastępcami i pełnomocnikami Rektora w zakresie ustalonym przez Rektora.
 4. Prorektor na czas swojej nieobecności powierza, za zgodą Rektora, w drodze pisemnego pełnomocnictwa swoje uprawnienia i obowiązki innemu prorektorowi.
 
 Art. 11.
 Rektor wydaje zarządzenia jako akty wykonawcze oraz decyzje w sprawach indywidualnych.
 
 Art. 12.
 Senat Uniwersytetu jest jednostką doradczą Rektora.
 
 Art. 13.
 W skład Senatu wchodzą:
 a) Rektor;
 b) Prorektorzy;
 c) samodzielni pracownicy naukowi;
 d) po jednym przedstawicielu niesamodzielnych pracowników naukowych z każdej jednostki;
e) Jego Świątobliwość Patriarcha Rotrii bądź jego przedstawiciel.
 
 Art. 14.
 1. Senat ma prawo do:
 a) tworzenia nowych jednostek naukowych;
 b) wyrażania opinii w imieniu społeczności akademickiej oraz opinii w sprawach przedłożonych przez Rektora.
 2. Senat:
 a) dokonuje oceny działalności Uniwersytetu i zatwierdza roczne sprawozdań z jego działalności przygotowane przez Rektora;
 b) dba o wysoki poziom etyczny pracowników, doktorantów i studentów oraz wypowiada się w sprawach etyki zawodowej;
 c) pełni funkcję sądu dyscyplinarnego w stosunku do pracowników, studentów i doktorantów;
 d) nadaje i odbiera tytuł honorowy "Doctora Honoris Causa".
 
 Art. 15.
 Posiedzenia Senatu zwołuje Rektor w miarę potrzeb, nie rzadziej niż raz na pół roku.
 
 Art. 16.
 1. Senat wydaje uchwały jako akty wykonawcze.
 2. Senat podejmuje uchwały zwykłą większością głosów.


Art. 17.
1. Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego, zwana dalej Komisją, jest stałym wyspecjalizowanym organem uniwersyteckim, biorącym udział w procedurze nadawania stopni naukowych oraz tytułu naukowego.
2. W skład Komisji wchodzi Rektor jako przewodniczący oraz od dwóch do pięciu pracowników naukowych, zajmujących się różnymi dziedzinami nauki.
3. Członkowie Komisji powoływani są przez Rektora na czas nieokreślony.
4. Komisja wydaje uchwały jako akty wykonawcze.
5. Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów.
6. Członek Komisji, którego spraw dotyczą obrady, jest pozbawiony głosu.


Rozdział III - Jednostki naukowe i pracownicy naukowi


 Art. 18
 1. Poprzez jednostkę naukową rozumie się każdą komórkę organizacyjną wchodzącą w skład Uniwersytetu.
2. Jednostki naukowe powołuje i znosi Rektor lub Senat.
 
 Art. 19.
 Obowiązującymi na Uniwersytecie jednostkami naukowymi są:
 a) Katedra;
 b) Instytut;
 c) Wydział.
 
 Art. 20.
 1. Poprzez Katedrę rozumie się niesamodzielną jednostkę naukową, w której pracuje co najmniej jeden samodzielny pracownik naukowy bądź niesamodzielny pracownik naukowy zatrudniony na stanowisku adiunkta lub wyjątkowo na stanowisku asystenta.
 2. Katedra prowadzi kształcenie studentów oraz badania naukowe wewnątrz i pod kierownictwem jednostki naukowej wyższego szczebla.
 3. Na czele Katedry stoi kierownik powoływany i odwoływany przez Rektora.
 
 Art. 21.
 1. Poprzez Instytut rozumie się samodzielną jednostkę naukową, w której pracuje co najmniej jeden samodzielny pracownik naukowy bądź w wyjątkowych przypadkach niesamodzielny pracownik naukowy.
2. Instytut składa się co najmniej z dwóch katedr.
 3. Na czele Instytutu stoi dyrektor powoływany i odwoływany przez Rektora.
 4. Instytut organizuje i koordynuje kształcenie studentów oraz kadry naukowej i dydaktycznej, a także badania naukowe.
 5. Dyrektor ma prawo wydawać postanowienia jako akty wykonawcze.
 6. Dyrektor określa wymagania edukacyjne oraz przebieg studiów na kierunkach dostępnych w danym Instytucie.
 
 Art. 22.
 1. Poprzez Wydział rozumie się samodzielną jednostkę naukową w skład której wchodzą co najmniej dwa Instytuty lub dwie Katedry i na której pracuje co najmniej jeden samodzielny pracownik naukowy bądź w wyjątkowych przypadkach niesamodzielny pracownik naukowy.
 2. Na czele Wydziału stoi dziekan powoływany i odwoływany przez Rektora.
 3. Wydział organizuje i koordynuje kształcenie studentów oraz kadry naukowej i dydaktycznej, a także badania naukowe.
 4. Dziekan ma prawo wydawać postanowienia jako akty wykonawcze.
 5. Dziekan określa wymagania edukacyjne oraz przebieg studiów na kierunkach dostępnych na danym wydziale.
Art. 23.
 Wyróżnia się następujące stanowiska, na których może zostać zatrudniony przez Rektora pracownik naukowy w Uniwersytetu:
 a) asystentem jest niesamodzielny pracownik naukowy posiadający tytuł zawodowy magistra net. Zajmuje się wyłącznie dalszym zdobywaniem wiedzy, przygotowywaniem wykładów oraz pomocą adiunktom i profesorom.
 b) adiunktem jest niesamodzielny pracownik naukowy posiadający stopień naukowy doktora net. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych oraz pełni rolę promotora dla studentów.
 c) profesorem nadzwyczajnym jest samodzielny pracownik naukowy legitymujący się co najmniej stopniem naukowym doktora habilitowanego net. lub w szczególnym wypadku stopniem naukowym doktora net. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych oraz pełni rolę promotora dla studentów i doktorantów. Profesor nadzwyczajny posługuje się skrótem po (lub przed) swoim stopniu naukowym: "prof. UR".
 d) profesorem wizytującym jest samodzielny pracownik naukowy zatrudniony na innej uczelni niż Uniwersytet, legitymujący się co najmniej stopniem naukowym doktora net. oraz gościnnie prowadząca zajęcia w Uniwersytetu. Profesor wizytujący ma te same uprawnienia co profesor nadzwyczajny i posługuje się skrótem po (lub przed) swoim stopniu naukowym: "prof. wiz."
 e) profesorem zwyczajnym jest samodzielny pracownik naukowy legitymujący się tytułem naukowym profesora. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem badań naukowych i sympozjów oraz pełni rolę promotora dla studentów i doktorantów. Profesor zwyczajny posługuje się skrótem: "prof. zw. dr hab. net. bądź prof. zw. dr net."
 f) wykładowcą jest niesamodzielny pracownik naukowy, który legitymuje się tytułem zawodowym magistra net., lecz nie kontynuuje nauki na studiach doktoranckich albo osoba, która nie posiada żadnego tytułu zawodowego. Zajmuje się przygotowywaniem wykładów, prowadzeniem zajęć oraz pełni rolę pomocniczą w stosunku do pozostałych pracowników uczelni. W szczególnych przypadkach kierownik jednostki naukowej, w której starszy wykładowca jest zatrudniony, może upoważnić go do przeprowadzenia egzaminu.
Rozdział IV - Organizacja studiów

 Art. 24.
 1. Studentem i pracownikiem Uniwersytetu może zostać każdy.
 2. Wniosek dotyczący rozpoczęcia studiów musi zostać złożony w Rektoracie oraz przyjęty przez Rektora lub Prorektora.
 3. Szczegółowe wymagania edukacyjne, przebieg studiów oraz systemy egzaminowania określają dziekani poszczególnych wydziałów bądź dyrektorzy poszczególnych instytutów w drodze postanowień.
 
 Art. 25.
 1. Uniwersytet prowadzi studia magisterskie i doktorskie.
 2. Studia magisterskie kończą się uzyskaniem tytułu zawodowego internetowego magistra (mgr net.)
 3. Studia doktorskie kończą się uzyskaniem stopnia naukowego internetowego doktora (dr net.)
 4. Uniwersytet nadaje również stopień naukowy internetowego doktora habilitowanego (dr hab. net.)


Art. 26.
1. Studia doktorskie kończą się publiczną obroną rozprawy doktorskiej przed Komisją ds. stopni naukowych i tytułu naukowego.
2. Komisja może przyjąć bądź odrzucić obronę.
3. W przypadku przyjęcia obrony Komisja wnioskuje do Rektora o nadanie stopnia naukowego doktora netowego.


Art. 27.
1. Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego ocenia dorobek naukowy habilitanta oraz przeprowadza kolokwium habilitacyjne.
2. Komisja może przyjąć bądź odrzucić kolokwium.
3. W przypadku przyjęcia kolokwium, Komisja wnioskuje do Rektora o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego netowego.


Art. 28.
1. Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego ocenia dorobek naukowy kandydata do tytułu naukowego profesora netowego.
2. Komisja w przypadku uznania dorobku za wyróżniający, wnioskuje do Jego Świątobliwości Patriarchy Rotrii o nadanie tytułu naukowego profesora netowego.


Art. 29.
1. Komisja ds. stopni naukowych i tytułu naukowego wyraża zgodę na nostryfikację tytułu zawodowego, stopni naukowych oraz tytułu naukowego uzyskanych poza Uniwersytetem Rotryjskim.
2. Nostryfikacji dokonuje Rektor po uzyskaniu zgody Komisji.
 
 Art. 30.
 Najwyższą godnością naukową nadawaną przez Senat na wniosek Komisji ds. stopni naukowych i tytułu naukowego jest tytuł "Doktora Honoris Causa" przyznawany dla osób, które szczególnie zasłużyły się nauce, kulturze i życiu społecznemu.
 
 

 Rozdział V - Postanowienia końcowe
 

 Art. 31.
 Zmiany w niniejszym Statucie dokonuje wyłącznie Senat za zgodą Jego Świątobliwości Patriarchy Rotrii.
 
 Art. 32.
 Statut wchodzi w życie z momentem jego opublikowania przez Jego Świątobliwość Patriarchę Rotrii.

Art. 33.
Traci moc Statut Uniwersytetu Rotryjskiego z 9 czerwca 2017 roku.



[Obrazek: 29yh3t4.jpg]
/-/ Sanctitas Vestra Pius Leo
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae etc. etc. etc
]]> <![CDATA[Senatus Lex Sodales Novum]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1293 Tue, 21 Aug 2018 22:57:12 +0200 Marcin Zagłoba]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1293
Cytat:[Obrazek: 2KbyE.png]

S I L V E S T R U S·PP·I
PATRIARCHA ET EPISCOPUS ROTRIAE


LITTERAE APOSTOLICAE 
MOTU PROPRIO DATAE


SENATUS LEX SODALES NOVUM


Summa igitur, qua fungimur, Apostolica potestate constituimus:

Na mocy najwyższej władzy apostolskiej, jaką sprawujemy, postanawiamy, co następuje:


§ 1. Włączamy Braci: Michelangelo Piccolomini, Silvestro Silwanelli, Marcina Zagłobę, Giuseppe von Ausfahrt oraz Nicolasa Dreder w skład Signorii Rotryjskiej jako Szlachetnych Panów. 
§ 2. Dekret wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.


Datum Rotria, spud S. Paulum, die XXI, mensis Augusti, anno Domini MMXVIII.


/-/ Sanctitas Vestra Silvester I
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae etc. etc. etc.

[Obrazek: 2KbAY.png]
]]>
Cytat:[Obrazek: 2KbyE.png]

S I L V E S T R U S·PP·I
PATRIARCHA ET EPISCOPUS ROTRIAE


LITTERAE APOSTOLICAE 
MOTU PROPRIO DATAE


SENATUS LEX SODALES NOVUM


Summa igitur, qua fungimur, Apostolica potestate constituimus:

Na mocy najwyższej władzy apostolskiej, jaką sprawujemy, postanawiamy, co następuje:


§ 1. Włączamy Braci: Michelangelo Piccolomini, Silvestro Silwanelli, Marcina Zagłobę, Giuseppe von Ausfahrt oraz Nicolasa Dreder w skład Signorii Rotryjskiej jako Szlachetnych Panów. 
§ 2. Dekret wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.


Datum Rotria, spud S. Paulum, die XXI, mensis Augusti, anno Domini MMXVIII.


/-/ Sanctitas Vestra Silvester I
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae etc. etc. etc.

[Obrazek: 2KbAY.png]
]]> <![CDATA[LEX SENATI Senatus Lex Super Universas]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1126 Fri, 16 Feb 2018 17:37:16 +0100 Albert Orański]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1126 Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

SENATUS ROTRIENSIS

LEX SENATI

Senatus Lex Super Universas

Najwyższa Uchwała Signorii

Na mocy władzy, jaka została nam nadana przez Biskupa Rotrii, postanawiamy, co następuje:

§ 1. Signoria Rotryjska, zwana też Senatem, jako organ doradczy wobec Biskupa Rotrii oraz mający możliwość tworzenia ustaw będących prawem powszechnie obowiązującym w Państwie Kościelnym, działa w oparciu o bulle Patriarchy oraz uchwały Signorii regulujące jej wewnętrzną działalność, ze szczególnym uwzględnieniem niniejszej Najwyższej Uchwały.

§ 2. Szanowna Signoria obraduje w trybie sesyjnym na sesjach zwoływanych przez Pierwszego Ministra, pełniącego funkcję podczas poprzedniej sesji lub Patriarchę Rotrii. Signorii przewodniczy Pierwszy Minister Signorii Rotryjskiej lub Patriarcha, ilekroć wyrazi taką wolę.

§ 3. Pierwszego Ministra powołują Szlachetni Panowie ze swego grona na czas danej sesji każdorazowo po jej rozpoczęciu, a jego wybór potwierdzany jest przez Patriarchę stosownym dokumentem. Minister wybierany jest większością 2/3 głosów Szlachetnych Panów, a jeśli w dwukrotnym głosowaniu żaden z kandydatów nie uzyska wymaganej prawem większości, Pierwszego Ministra powołuje Patriarcha Rotrii.

§ 4. Pierwszy Minister przewodniczy obradom Signorii, przedkłada Patriarsze ustawy i uchwały Signorii do podpisu oraz ma prawo zwołania kolejnej sesji obrad Signorii w formie mandatamentum. Pierwszy Minister reprezentuje nadto Signorię pomiędzy sesjami.

§ 5. Istnienie urzędu Pierwszego Ministra Signorii Rotryjskiej nie ogranicza Patriarchy w sprawowaniu kontroli nad Signorią i jej przewodniczeniu.

§ 6. Signoria na zakończenie każdej sesji może podjąć uchwałę będącą wyrazem i ucieleśnieniem podjętych przez nią podczas obrad decyzji. Nadto Signoria może podczas sesji podejmować inne ustawy i uchwały, ilekroć stwierdzi, że jest to wskazane.

§ 7. Uchwały i ustawy Signoria podejmuje zwykłą większością głosów. Wyjątek stanowi uchwała o zmianie Najwyższej Uchwały, którą Szanowna Signoria podejmuje większością 2/3 głosów Szlachetnych Panów. Do każdego projektu uchwały lub ustawy Patriarcha oraz Szlachetni Panowie mogą zgłaszać poprawki, nad którymi przeprowadzane jest odrębne głosowanie.

§ 8. Przywilej inicjatywy prawodawczej przysługuje Patriarsze i każdemu ze Szlachetnych Panów.

§ 9. Uchwały i ustawy Signorii muszą zostać zatwierdzone przez Patriarchę.

§ 10. Patriarcha lub Pierwszy Minister rozpoczynając i zakańczając głosowania, uwzględnia możliwość oddania głosu przez wszystkich ze Szlachetnych Panów. Głosowanie nie może jednak przeciągać się zanadto, blokując pracę Szanownej Signorii.

§ 11. Cośmy tutaj zapisali, w życie wcielamy i w prawie ustanawiamy stosownym z chwilą podpisania przez Patriarchę i ogłoszenia.

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XVI, mensis Februarius, anno Domini MMXVIII.

[Obrazek: 2vLE1.png]
]]> Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

SENATUS ROTRIENSIS

LEX SENATI

Senatus Lex Super Universas

Najwyższa Uchwała Signorii

Na mocy władzy, jaka została nam nadana przez Biskupa Rotrii, postanawiamy, co następuje:

§ 1. Signoria Rotryjska, zwana też Senatem, jako organ doradczy wobec Biskupa Rotrii oraz mający możliwość tworzenia ustaw będących prawem powszechnie obowiązującym w Państwie Kościelnym, działa w oparciu o bulle Patriarchy oraz uchwały Signorii regulujące jej wewnętrzną działalność, ze szczególnym uwzględnieniem niniejszej Najwyższej Uchwały.

§ 2. Szanowna Signoria obraduje w trybie sesyjnym na sesjach zwoływanych przez Pierwszego Ministra, pełniącego funkcję podczas poprzedniej sesji lub Patriarchę Rotrii. Signorii przewodniczy Pierwszy Minister Signorii Rotryjskiej lub Patriarcha, ilekroć wyrazi taką wolę.

§ 3. Pierwszego Ministra powołują Szlachetni Panowie ze swego grona na czas danej sesji każdorazowo po jej rozpoczęciu, a jego wybór potwierdzany jest przez Patriarchę stosownym dokumentem. Minister wybierany jest większością 2/3 głosów Szlachetnych Panów, a jeśli w dwukrotnym głosowaniu żaden z kandydatów nie uzyska wymaganej prawem większości, Pierwszego Ministra powołuje Patriarcha Rotrii.

§ 4. Pierwszy Minister przewodniczy obradom Signorii, przedkłada Patriarsze ustawy i uchwały Signorii do podpisu oraz ma prawo zwołania kolejnej sesji obrad Signorii w formie mandatamentum. Pierwszy Minister reprezentuje nadto Signorię pomiędzy sesjami.

§ 5. Istnienie urzędu Pierwszego Ministra Signorii Rotryjskiej nie ogranicza Patriarchy w sprawowaniu kontroli nad Signorią i jej przewodniczeniu.

§ 6. Signoria na zakończenie każdej sesji może podjąć uchwałę będącą wyrazem i ucieleśnieniem podjętych przez nią podczas obrad decyzji. Nadto Signoria może podczas sesji podejmować inne ustawy i uchwały, ilekroć stwierdzi, że jest to wskazane.

§ 7. Uchwały i ustawy Signoria podejmuje zwykłą większością głosów. Wyjątek stanowi uchwała o zmianie Najwyższej Uchwały, którą Szanowna Signoria podejmuje większością 2/3 głosów Szlachetnych Panów. Do każdego projektu uchwały lub ustawy Patriarcha oraz Szlachetni Panowie mogą zgłaszać poprawki, nad którymi przeprowadzane jest odrębne głosowanie.

§ 8. Przywilej inicjatywy prawodawczej przysługuje Patriarsze i każdemu ze Szlachetnych Panów.

§ 9. Uchwały i ustawy Signorii muszą zostać zatwierdzone przez Patriarchę.

§ 10. Patriarcha lub Pierwszy Minister rozpoczynając i zakańczając głosowania, uwzględnia możliwość oddania głosu przez wszystkich ze Szlachetnych Panów. Głosowanie nie może jednak przeciągać się zanadto, blokując pracę Szanownej Signorii.

§ 11. Cośmy tutaj zapisali, w życie wcielamy i w prawie ustanawiamy stosownym z chwilą podpisania przez Patriarchę i ogłoszenia.

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XVI, mensis Februarius, anno Domini MMXVIII.

[Obrazek: 2vLE1.png]
]]> <![CDATA[Bulla Parate viam Domini]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1059 Mon, 11 Dec 2017 16:36:10 +0100 Carlo Lorenzo de Medici y Zep]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1059 [Obrazek: 2tTGt.png]

PIUS·PP·VI
Episcopus
Servum Servorum Dei
ad perpetuam rei memoriam

Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki Jemu!  (Iz 40, 3). Wierni wezwaniu jednego z największych proroków Starego Testamentu wzywamy wszystkich do nawrócenia i zwrócenia się w tym czasie adwentowym ku Kościołowi Świętemu. To w nim trzeba przygotować drogę dla Pana i wyprostować ścieżkę. Wszak Owczarnia Pańska w strasznym stanie się obecnie znajduje i nic nie zapowiada nadejścia czasów szczęśliwych. Dlatego też zwołujemy Święty Sobór Powszechny, który zajmie się odgradzaniem starej Świątyni i przygotowaniem nowej ku chwale Pana. Zadaniem naszym jest wyprostowanie pochyłej drogi Matki Kościoła na prostą i podobającą się Panu, a uwzględniającą potrzeby i problemy dzisiejszego świata. Dlatego też ów Sobór Powszechny, na który wzywamy wszystkich wiernych Kościoła Rotryjskiego, rozpocznie się w Zamku Świętego Anioła w III Niedzielę Adwentu, zwaną Niedzielą Radości. Niechże owa Radość przyświeca nam w reformie Kościoła Świętego. Na legatów soborowych, mających uwzględnić najpotrzebniejsze tematy oraz propozycje co do zmiany kształtu Państwa i Kościoła, powołujemy naszą skromną osobę oraz Jego Eminencję Wilhelma księcia Orańskiego. Mądrość tego Syna zawsze utwierdzała nas w dobrej i słusznej drodze ku łodzi Zbawienia, jaką jest Chrystus nasz Pan. Niech na przygotowanie się do czasu Narodzenia Pańskiego oraz przygotowania Soboru dobry Bóg nam błogosławi!

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XI, mensis Decembris, anno Domini MMXVII, Pontificatus Nostri primo.


Carlo Lorenzo de Medici y Zep
Regens Sanctae Sedes


[Obrazek: 2yo4kue.png]
[/qoute]]]> [Obrazek: 2tTGt.png]

PIUS·PP·VI
Episcopus
Servum Servorum Dei
ad perpetuam rei memoriam

Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki Jemu!  (Iz 40, 3). Wierni wezwaniu jednego z największych proroków Starego Testamentu wzywamy wszystkich do nawrócenia i zwrócenia się w tym czasie adwentowym ku Kościołowi Świętemu. To w nim trzeba przygotować drogę dla Pana i wyprostować ścieżkę. Wszak Owczarnia Pańska w strasznym stanie się obecnie znajduje i nic nie zapowiada nadejścia czasów szczęśliwych. Dlatego też zwołujemy Święty Sobór Powszechny, który zajmie się odgradzaniem starej Świątyni i przygotowaniem nowej ku chwale Pana. Zadaniem naszym jest wyprostowanie pochyłej drogi Matki Kościoła na prostą i podobającą się Panu, a uwzględniającą potrzeby i problemy dzisiejszego świata. Dlatego też ów Sobór Powszechny, na który wzywamy wszystkich wiernych Kościoła Rotryjskiego, rozpocznie się w Zamku Świętego Anioła w III Niedzielę Adwentu, zwaną Niedzielą Radości. Niechże owa Radość przyświeca nam w reformie Kościoła Świętego. Na legatów soborowych, mających uwzględnić najpotrzebniejsze tematy oraz propozycje co do zmiany kształtu Państwa i Kościoła, powołujemy naszą skromną osobę oraz Jego Eminencję Wilhelma księcia Orańskiego. Mądrość tego Syna zawsze utwierdzała nas w dobrej i słusznej drodze ku łodzi Zbawienia, jaką jest Chrystus nasz Pan. Niech na przygotowanie się do czasu Narodzenia Pańskiego oraz przygotowania Soboru dobry Bóg nam błogosławi!

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XI, mensis Decembris, anno Domini MMXVII, Pontificatus Nostri primo.


Carlo Lorenzo de Medici y Zep
Regens Sanctae Sedes


[Obrazek: 2yo4kue.png]
[/qoute]]]> <![CDATA[Konkordat między Państwem Kościelnym Rotria a Republiką Suderlandu]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1024 Mon, 11 Sep 2017 13:59:07 +0200 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1024 Cytat:
Apostolskie Miasto Rotria,  04.09 A.D. MMXVII



[Obrazek: rotria_emblemat.png]

KONKORDAT
pomiędzy
Państwem Kościelnym Rotria
a
Republiką Suderlandu

Wysokie Układające się Strony:

Jego Świątobliwość Pius VI,
Patriarcha Rotrii, w imieniu własnym i Państwa Kościelnego Rotria

oraz

Jego Ekscelencja Hubert Michalczak
Prezydent Republiki Suderlandu, w imieniu własnym i Republiki Suderlandu

zawierają w najlepszej wierze następujący Konkordat, traktujący również o wzajemnym uznaniu i nawiązaniu stosunków dyplomatycznych:

Artykuł 1
1. Wysokie Układające się Strony uznają się niniejszym wzajemnie za suwerenne państwa i podmioty prawa międzynarodowego.
2. Wysokie Układające się Strony wyrzekają się we wzajemnych stosunkach używania jakiejkolwiek przemocy.

Artykuł 2
1. Wysokie Układające się Strony nawiązują niniejszym umowę konkordatową.
2. Wysokie Układające się Strony dopuszczają ustanowienie przedstawicielstwa Stolicy Apostolskiej w Republice Suderlandu oraz przedstawicielstwa Republiki Suderlandu w Stolicy Apostolskiej.
3. Przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w Republice Suderlandu będzie duchowny, zwierzchnik prowincji kościelnej.
4. Przedstawiciel Republiki Suderlandu w Stolicy Apostolskiej posiadać będzie rangę ambasadora.

Artykuł 3
1. Ambasadorowi i przedstawicielowi Stolicy Apostolskiej przysługuje immunitet na terenie państwa przyjmującego.
2. W ramach immunitetu, na terenie państwa przyjmującego, ambasador lub przedstawiciel Stolicy Apostolskiej:
1) nie podlega jurysdykcji karnej państwa przyjmującego;
2) nie podlega jurysdykcji cywilnej państwa przyjmującego, chyba że sprawa dotyczy ich działalności niezwiązanej zupełnie z pełnioną misją, a sprawa dotyczy interesów prawnych osób trzecich, podległych jurysdykcji państwa przyjmującego;
3) korzysta ze swobody poruszania się po obszarze państwa przyjmującego;
4) korzysta z prawa do reprezentowania interesów państwa wysyłającego, w sposób uznany przez siebie za właściwy, w środkach masowego przekazu, w tym na głównej liście dyskusyjnej lub forum państwa przyjmującego;
5) nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
3. Wysokie Układające się Strony zobowiązują się rozstrzygać na drodze dyplomatycznej spory wynikłe na tle postępowania swoich przedstawicieli, z zastrzeżeniem dopuszczalności drogi sądowej w sytuacji, o której mowa w art. 4.

Artykuł 4
Jeśli pod wątpliwość poddaje się niewinność lub uczciwość przedstawiciela, państwo wysyłające ma obowiązek wszczęcia śledztwa.

Artykuł 5
1. Ambasador lub przedstawiciel Stolicy Apostolskiej może zrzec się immunitetu.
2. Wydalenie ambasadora lub przedstawiciela Stolicy Apostolskiej z państwa przyjmującego następuje poprzez uznanie go za persona non grata.
3. W przypadku wydalenia ambasadora lub przedstawiciela Stolicy Apostolskiej państwo przyjmujące zobowiązuje się do złożenia wyjaśnień i przedstawienia powodu wydalenia przedstawiciela państwa wysyłającego.

Artykuł 6
Święty Kościół Rotryjski oraz Republika Suderlandu potwierdzają wzajemną niezależność i autonomiczność, oraz zobowiązują się do poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach.

Artykuł 7
Republika Suderlandu ma obowiązek zagwarantować Kościołowi Rotryjskiemu oraz jego osobom prawnym i fizycznym swobodę utrzymywania stosunków i komunikowania się z Państwem Kościelnym, z Kościołami partykularnymi, a także między sobą i z innymi wspólnotami, instytucjami, organizacjami i osobami w kraju i za granicą.

Artykuł 8
1. Republika Suderlandu uznaje osobowość prawną Kościoła Rotryjskiego jako całości, a także wszystkich jego prowincji kościelnych na terytorium Republiki Suderlandu.
2. Inne organizacje i jednostki Kościoła Rotryjskiego mogą starać się o uzyskanie osobowości prawnej w myśl przepisów prawa Republiki Suderlandu za pośrednictwem kompetentnej władzy kościelnej.

Artykuł 9
Przestrzegając prawa do wolności religijnej, Państwo zapewnia Kościołowi Rotryjskiemu bez względu na obrządek, prawo do swobodnego i publicznego pełnienia jego misji, łącznie z wykonywaniem jurysdykcji oraz zarządzaniem i administrowaniem jego sprawami na podstawie prawa kanonicznego z zastrzeżeniem, że nie może godzić to w przepisy prawne Republiki Suderlandu.

Artykuł 10
1. Tworzenie właściwych Kościołowi struktur należy do kompetentnej władzy kościelnej; dotyczy to w szczególności erygowania, zmieniania i znoszenia prowincji kościelnych, archidiecezji, diecezji, ordynariatu polowego, administratur apostolskich, prałatur personalnych i terytorialnych, opactw terytorialnych, parafii, instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego oraz innych kościelnych osób prawnych.
2. Żadna część terytorium Republiki Suderlandu nie będzie włączona do archidiecezji, diecezji lub prowincji kościelnej mającej swą stolicę poza granicami Republiki Suderlandu.
3. Żadna diecezja mająca swą stolicę w Republice nie będzie się rozciągała poza granice Republiki Suderlandu.

Artykuł 11
1. Zwierzchnik prowincji kościelnej jest wybierany przez władze Państwa Kościelnego.
2. Urzędy kościelne obsadza kompetentna władza kościelna zgodnie z przepisami prawa Państwa Kościelnego Rotria.

Artykuł 12
1. Republika Suderlandu zobowiązuje się respektować małżeństwa zawarte przed kompetentną władzą kościelną.
2. Małżeństwo zawarte w ośrodku kultu religijnego wywiera skutki cywilnoprawne, jeżeli:
1) między nupturientami nie istnieją przeszkody wynikające z prawa Republiki Suderlandu;
2) złożą oni przy zawieraniu małżeństwa zgodne oświadczenie woli dotyczące wywarcia takich skutków;
3) o fakcie zawarcia małżeństwa został powiadomiony odpowiedni w myśl przepisów dotyczących zawarcia małżeństwa organ w terminie pięciu dni od zawarcia małżeństwa; termin ten ulega przedłużeniu, jeżeli nie został dotrzymany z powodu siły wyższej, do czasu ustania tej przyczyny.

Artykuł 13
Wszystkim, którzy z jakiejkolwiek przyczyny przebywają przymusowo w danym miejscu bez możliwości opuszczenia go w celu uczestnictwa w praktykach religijnych, Republika Suderlandu zobowiązuje się, w miarę swych możliwości, umożliwić uczestnictwo w tych praktykach.

Artykuł 14
Kościelne osoby prawne, jak również Święty Kościół Rotryjski jako całość, mogą zgodnie z przepisami prawa neapolitańskiego nabywać, posiadać, użytkować i zbywać mienie nieruchome i ruchome oraz nabywać i zbywać prawa majątkowe.

Artykuł 15
Wysokie Układające się Strony zobowiązują się wzajemnie do podejmowania działań zmierzających do rozwoju wzajemnych stosunków.

Artykuł 16
1. Każda z Wysokich Układających się Stron może wypowiedzieć niniejszy konkordat.
2. W przypadku wypowiedzenia niniejszego konkordatu traci on swoją moc z upływem trzeciego dnia następującego po dniu notyfikacji wypowiedzenia konkordatu drugiej stronie.

Artykuł 17
Konkordat wchodzi w życie z dniem ratyfikowania go przez Wysokie Układające się Strony.





[Obrazek: 2vLE1.png]



Hubert Michalczak
]]> Cytat:
Apostolskie Miasto Rotria,  04.09 A.D. MMXVII



[Obrazek: rotria_emblemat.png]

KONKORDAT
pomiędzy
Państwem Kościelnym Rotria
a
Republiką Suderlandu

Wysokie Układające się Strony:

Jego Świątobliwość Pius VI,
Patriarcha Rotrii, w imieniu własnym i Państwa Kościelnego Rotria

oraz

Jego Ekscelencja Hubert Michalczak
Prezydent Republiki Suderlandu, w imieniu własnym i Republiki Suderlandu

zawierają w najlepszej wierze następujący Konkordat, traktujący również o wzajemnym uznaniu i nawiązaniu stosunków dyplomatycznych:

Artykuł 1
1. Wysokie Układające się Strony uznają się niniejszym wzajemnie za suwerenne państwa i podmioty prawa międzynarodowego.
2. Wysokie Układające się Strony wyrzekają się we wzajemnych stosunkach używania jakiejkolwiek przemocy.

Artykuł 2
1. Wysokie Układające się Strony nawiązują niniejszym umowę konkordatową.
2. Wysokie Układające się Strony dopuszczają ustanowienie przedstawicielstwa Stolicy Apostolskiej w Republice Suderlandu oraz przedstawicielstwa Republiki Suderlandu w Stolicy Apostolskiej.
3. Przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w Republice Suderlandu będzie duchowny, zwierzchnik prowincji kościelnej.
4. Przedstawiciel Republiki Suderlandu w Stolicy Apostolskiej posiadać będzie rangę ambasadora.

Artykuł 3
1. Ambasadorowi i przedstawicielowi Stolicy Apostolskiej przysługuje immunitet na terenie państwa przyjmującego.
2. W ramach immunitetu, na terenie państwa przyjmującego, ambasador lub przedstawiciel Stolicy Apostolskiej:
1) nie podlega jurysdykcji karnej państwa przyjmującego;
2) nie podlega jurysdykcji cywilnej państwa przyjmującego, chyba że sprawa dotyczy ich działalności niezwiązanej zupełnie z pełnioną misją, a sprawa dotyczy interesów prawnych osób trzecich, podległych jurysdykcji państwa przyjmującego;
3) korzysta ze swobody poruszania się po obszarze państwa przyjmującego;
4) korzysta z prawa do reprezentowania interesów państwa wysyłającego, w sposób uznany przez siebie za właściwy, w środkach masowego przekazu, w tym na głównej liście dyskusyjnej lub forum państwa przyjmującego;
5) nie jest zobowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
3. Wysokie Układające się Strony zobowiązują się rozstrzygać na drodze dyplomatycznej spory wynikłe na tle postępowania swoich przedstawicieli, z zastrzeżeniem dopuszczalności drogi sądowej w sytuacji, o której mowa w art. 4.

Artykuł 4
Jeśli pod wątpliwość poddaje się niewinność lub uczciwość przedstawiciela, państwo wysyłające ma obowiązek wszczęcia śledztwa.

Artykuł 5
1. Ambasador lub przedstawiciel Stolicy Apostolskiej może zrzec się immunitetu.
2. Wydalenie ambasadora lub przedstawiciela Stolicy Apostolskiej z państwa przyjmującego następuje poprzez uznanie go za persona non grata.
3. W przypadku wydalenia ambasadora lub przedstawiciela Stolicy Apostolskiej państwo przyjmujące zobowiązuje się do złożenia wyjaśnień i przedstawienia powodu wydalenia przedstawiciela państwa wysyłającego.

Artykuł 6
Święty Kościół Rotryjski oraz Republika Suderlandu potwierdzają wzajemną niezależność i autonomiczność, oraz zobowiązują się do poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach.

Artykuł 7
Republika Suderlandu ma obowiązek zagwarantować Kościołowi Rotryjskiemu oraz jego osobom prawnym i fizycznym swobodę utrzymywania stosunków i komunikowania się z Państwem Kościelnym, z Kościołami partykularnymi, a także między sobą i z innymi wspólnotami, instytucjami, organizacjami i osobami w kraju i za granicą.

Artykuł 8
1. Republika Suderlandu uznaje osobowość prawną Kościoła Rotryjskiego jako całości, a także wszystkich jego prowincji kościelnych na terytorium Republiki Suderlandu.
2. Inne organizacje i jednostki Kościoła Rotryjskiego mogą starać się o uzyskanie osobowości prawnej w myśl przepisów prawa Republiki Suderlandu za pośrednictwem kompetentnej władzy kościelnej.

Artykuł 9
Przestrzegając prawa do wolności religijnej, Państwo zapewnia Kościołowi Rotryjskiemu bez względu na obrządek, prawo do swobodnego i publicznego pełnienia jego misji, łącznie z wykonywaniem jurysdykcji oraz zarządzaniem i administrowaniem jego sprawami na podstawie prawa kanonicznego z zastrzeżeniem, że nie może godzić to w przepisy prawne Republiki Suderlandu.

Artykuł 10
1. Tworzenie właściwych Kościołowi struktur należy do kompetentnej władzy kościelnej; dotyczy to w szczególności erygowania, zmieniania i znoszenia prowincji kościelnych, archidiecezji, diecezji, ordynariatu polowego, administratur apostolskich, prałatur personalnych i terytorialnych, opactw terytorialnych, parafii, instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego oraz innych kościelnych osób prawnych.
2. Żadna część terytorium Republiki Suderlandu nie będzie włączona do archidiecezji, diecezji lub prowincji kościelnej mającej swą stolicę poza granicami Republiki Suderlandu.
3. Żadna diecezja mająca swą stolicę w Republice nie będzie się rozciągała poza granice Republiki Suderlandu.

Artykuł 11
1. Zwierzchnik prowincji kościelnej jest wybierany przez władze Państwa Kościelnego.
2. Urzędy kościelne obsadza kompetentna władza kościelna zgodnie z przepisami prawa Państwa Kościelnego Rotria.

Artykuł 12
1. Republika Suderlandu zobowiązuje się respektować małżeństwa zawarte przed kompetentną władzą kościelną.
2. Małżeństwo zawarte w ośrodku kultu religijnego wywiera skutki cywilnoprawne, jeżeli:
1) między nupturientami nie istnieją przeszkody wynikające z prawa Republiki Suderlandu;
2) złożą oni przy zawieraniu małżeństwa zgodne oświadczenie woli dotyczące wywarcia takich skutków;
3) o fakcie zawarcia małżeństwa został powiadomiony odpowiedni w myśl przepisów dotyczących zawarcia małżeństwa organ w terminie pięciu dni od zawarcia małżeństwa; termin ten ulega przedłużeniu, jeżeli nie został dotrzymany z powodu siły wyższej, do czasu ustania tej przyczyny.

Artykuł 13
Wszystkim, którzy z jakiejkolwiek przyczyny przebywają przymusowo w danym miejscu bez możliwości opuszczenia go w celu uczestnictwa w praktykach religijnych, Republika Suderlandu zobowiązuje się, w miarę swych możliwości, umożliwić uczestnictwo w tych praktykach.

Artykuł 14
Kościelne osoby prawne, jak również Święty Kościół Rotryjski jako całość, mogą zgodnie z przepisami prawa neapolitańskiego nabywać, posiadać, użytkować i zbywać mienie nieruchome i ruchome oraz nabywać i zbywać prawa majątkowe.

Artykuł 15
Wysokie Układające się Strony zobowiązują się wzajemnie do podejmowania działań zmierzających do rozwoju wzajemnych stosunków.

Artykuł 16
1. Każda z Wysokich Układających się Stron może wypowiedzieć niniejszy konkordat.
2. W przypadku wypowiedzenia niniejszego konkordatu traci on swoją moc z upływem trzeciego dnia następującego po dniu notyfikacji wypowiedzenia konkordatu drugiej stronie.

Artykuł 17
Konkordat wchodzi w życie z dniem ratyfikowania go przez Wysokie Układające się Strony.





[Obrazek: 2vLE1.png]



Hubert Michalczak
]]> <![CDATA[CA Conclave]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=984 Mon, 21 Aug 2017 18:39:48 +0200 Albert Orański]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=984 [Obrazek: ca_conclave.png]]]> [Obrazek: ca_conclave.png]]]> <![CDATA[Codex Iuris Canonici - T. II (nieobowiązujący)]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=940 Sun, 06 Aug 2017 19:28:21 +0200 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=940 Cytat:
TYTUŁ V
KARY ZA POSZCZEGÓLNE PRZESTĘPSTWA

Rozdział I
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO RELIGII I JEDNOŚCI KOŚCIOŁA


  Kan. 107 - Inkwizytor dopiero wtedy powinien wszcząć postępowanie sądowe celem wymierzenia kary, gdy uznał, że ani braterskim upomnieniem, ani naganą, ani też innymi środkami pasterskiej troski nie można w sposób wystarczający naprawić zgorszenia, wyrównać naruszonej sprawiedliwości i doprowadzić do poprawy winnego.
    1° szczególnym przypadkiem wszczęcia postępowania jest wola samego Biskupa Rotrii.
    2° jeśli istnieje ku temu wola Patriarchy, ma ów prawo nieskrępowanie, bez przeprowadzania ścisłego procesu, zaś samemu podejrzewając przewinienie lub posiadając dowód rokujący w sprawie, wymierzyć każdą z kar kościelnych, obowiązujących w Kościele i Państwie Kościelnym. Kara nałożona bullą przez Biskupa Rotrii nie musi być konsultowana z jakąkolwiek władzą kościelną, zaś jej skuteczność jest natychmiastowa i nieusuwalna w prawie.
 
  Kan. 108 - Jeśli ustawa lub nakaz daje sędziemu władzę wymierzenia lub niewymierzenia kary, sędzia może także zgodnie ze swoim sumieniem i roztropnością złagodzić karę lub zamiast niej nałożyć pokutę.

  Kan. 109 - Chociaż ustawa używa słów nakazujących, sędzia zgodnie z własnym sumieniem i roztropnością może:
    1° odłożyć wymierzenie kary na czas bardziej odpowiedni, jeśli przewiduje się, że z pośpiesznego ukarania winnego wypłynie większe zło;
    2° powstrzymać się od wymierzenia kary lub wymierzyć karę mniejszą albo zastosować pokutę, jeśli winny się poprawił i naprawił zgorszenie albo jeśli został już przez władzę świecką wystarczająco ukarany lub przewiduje się, że będzie ukarany;
    3° jeśli winny dopuścił się przestępstwa po raz pierwszy po latach nienagannie przeżytych, a nie zachodzi konieczność naprawienia zgorszenia.

  Kan. 110 - Ilekroć winny popełnił wiele przestępstw i zbyt wielka byłaby suma kar, które należałoby mu wymierzyć, pozostawia się roztropnemu uznaniu sędziego możliwość złagodzenia kar w słusznych granicach.
 
  Kan. 111 - Kara wiąże winnego wszędzie, także po ustaniu władzy tego, kto karę ustanowił lub wymierzył, chyba że co innego wyraźnie zastrzeżono.
 
  Kan. 112 - § 1. Prawo zwalniania z kary wydanej wyrokiem lub wiążącej z mocy samego prawa przysługuje Biskupowi Rotrii lub Prefektowi Kongregacji w drodze szczegółowego postępowania.
  § 2. Przed zwolnieniem z kary należy się porozumieć z tym, kto wydał nakaz, chyba że to jest niemożliwe z racji nadzwyczajnych okoliczności.
 
  Kan. 113 - Poza wypadkami przewidzianymi w tej ustawie, zewnętrzne naruszenie prawa Bożego lub kanonicznego, powinno być ukarane sprawiedliwą karą na zasadach określonych w tej ustawie.



TYTUŁ V
KARY ZA POSZCZEGÓLNE PRZESTĘPSTWA

Rozdział I
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO RELIGII I JEDNOŚCI KOŚCIOŁA


  Kan. 114 - § 1. Odstępca od wiary, heretyk lub schizmatyk podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa.
  § 2. Jeśli tego domaga się długotrwały upór lub wielkość zgorszenia, można dołączyć także inne kary, nie wyłączając wydalenia ze stanu duchownego.
 
  Kan. 115 - Kto stwierdzając lub przyrzekając coś wobec władzy kościelnej dopuszcza się krzywoprzysięstwa, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.

  Kan. 116 - Kto w publicznym widowisku, mowie lub rozpowszechnionym piśmie albo w inny sposób przy pomocy środków społecznego przekazu, wypowiada bluźnierstwo, poważnie narusza dobre obyczaje albo znieważa religię lub Państwo Kościelne Rotria bądź wywołuje nienawiść lub pogardę, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.



Rozdział II
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WŁADZY KOŚCIELNEJ I WOLNOŚCI KOŚCIOŁA


  Kan. 117 - § 1. Kto stosuje przymus fizyczny wobec Biskupa Rotrii, podlega ekskomunice, wiążącej mocą samego prawa, jeśli jest duchownym, można dodać stosownie do ciężkości przestępstwa także inną karę, nie wyłączając wydalenia ze stanu duchownego.
  § 2. Kto czyni to względem posiadającego sakrę biskupią, powinien być ukarany surową karą.
  § 3. Kto stosuje przymus fizyczny wobec duchownego lub zakonnika, z pogardy dla wiary, Kościoła, władzy lub posługi kościelnej, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.

  Kan. 118 - Powinien być sprawiedliwie ukarany:
    1° kto głosi naukę potępioną przez Biskupa Rotrii lub przez sobór powszechny, bądź z uporem odrzuca naukę Biskupa Rotrii, i nie odwołuje tego mimo upomnienia ze strony Stolicy Apostolskiej lub ordynariusza;
    2° kto w inny sposób okazuje nieposłuszeństwo Stolicy Apostolskiej, ordynariuszowi lub każdemu starszemu w hierarchii, którzy zgodnie z prawem lub godnością urzędu coś nakazują lub czegoś zakazują, i po upomnieniu trwa w nieposłuszeństwie.

  Kan. 119 - Kto od aktu Biskupa Rotrii odwołuje się do soboru powszechnego lub do Kolegium Biskupów, winien być ukarany cenzurą.

  Kan. 120 - Kto publicznie wzbudza niechęć lub nienawiść podwładnych względem Stolicy Apostolskiej, ordynariusza lub starszego w hierarchii z powodu jakiegoś aktu władzy lub posługi kościelnej albo prowokuje podwładnych do nieposłuszeństwa wobec nich, winien być ukarany interdyktem lub innymi sprawiedliwymi karami.

  Kan. 121 - Kto zapisuje się do stowarzyszenia działającego w jakikolwiek sposób przeciw Kościołowi, powinien być ukarany sprawiedliwą karą; kto zaś popiera tego rodzaju stowarzyszenie lub nim kieruje, powinien być ukarany interdyktem.

  Kan. 122 - Ci, którzy przeszkadzają w swobodnym wypełnianiu posługi, wyboru lub władzy kościelnej albo w zgodnym z prawem korzystaniu z dóbr sakralnych lub innych dóbr kościelnych, albo wywierają nacisk na wyborcę lub wybranego bądź tego, kto wykonał akt władzy lub posługę kościelną, może być ukarany sprawiedliwą karą.
 

Rozdział III
UZURPACJA KOŚCIELNYCH ZADAŃ ORAZ PRZESTĘPSTWA W ICH WYKONYWANIU


  Kan. 123 - § 1. Kapłan, który działa wbrew Patriarsze, podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa.
  § 2. Każdy kto działa wbrew starszemu w hierarchii, albo przełożonym tym nie okazuje należytego szacunku, zaś mimo upomnienia przezeń trwa w błędzie, podlega surowej karze.
  § 3. Prawo napominania względem przejawów nieposłuszeństwa powierza się jedynie prawej władzy sądowej lub duchownym w randze co najmniej biskupa.

  Kan. 124 - § 1. Kto w sposób nieuzasadniony i sprzeczny z wolą Stolicy Apostolskiej symuluje udzielanie sakramentu, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
  § 2. Kto mimo przyjętych w państwie i Kościele ceremoniałów lub rytuałów, narusza zawarte w nich tradycje lub nakłania do ich pominięcia, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
 
  Kan. 125 - § 1. Ktokolwiek uzurpuje sobie urząd kościelny, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
  § 2. Uzurpacji równa się niezgodne z prawem zatrzymanie urzędu po jego pozbawieniu lub ustaniu.

  Kan. 126 - Biskup, który wbrew woli Biskupa Rotrii nominuje kogoś na kapłana, a także ten, kto od niego nominacji przyjmuje, podlegają ekskomunice wiążącej mocą samego prawa.
 
  Kan. 127 - Kto niezgodnie z prawem sprawuje zadanie kapłańskie lub inną posługę, może być ukarany sprawiedliwą karą.
 
  Kan. 128 - Kto cokolwiek daruje lub przyrzeka, aby ktoś wypełniając zadanie w Kościele coś niezgodnie z prawem uczynił lub opuścił, ma być ukarany sprawiedliwą karą; również ten, kto te dary lub przyrzeczenia przyjmuje.

  Kan. 129 - § 1. Kto nadużywa władzy lub zadania, powinien być ukarany stosownie do wielkości czynu lub zaniedbania, nie wyłączając pozbawienia urzędu, chyba że za to nadużycie jest już ustanowiona kara ustawą lub nakazem.
  § 2. Kto zaś wskutek zawinionego zaniedbania podejmuje lub pomija bezprawnie z czyjąś szkodą akt władzy kościelnej, posługi albo zadania, powinien być sprawiedliwie ukarany.


Rozdział IV
PRZESTĘPSTWO FAŁSZU


  Kan. 130 - § 1. Kto składa przełożonemu kościelnemu oszczercze doniesienie o przestępstwie lub w inny sposób narusza czyjeś dobre imię, może być ukarany sprawiedliwą karą, nie wyłączając cenzury.
  § 2. Oszczerca może być także zmuszony do dokonania odpowiedniego zadośćuczynienia.
  § 3. Stosownie do ciężkości przestępstwa, może być ukarany sprawiedliwą karą:
    1° kto sporządza fałszywy dokument kościelny lub prawdziwy zmienia, niszczy, ukrywa, albo posługuje się fałszywym lub zmienionym;
    2° kto w sprawie kościelnej posługuje się innym fałszywym lub zmienionym dokumentem;
    3° kto w publicznym dokumencie kościelnym potwierdza fałsz.

  Kan. 131 - § 1. Najwyższy wyraz fałszu, popełniony wbrew prawu moralnemu, kościelnemu i państwowemu, a sprowadzający natychmiastową karę ekskomuniki z mocy samego prawa popełnia ten, kto:
    1° prowadzi życie niezgodne z duchem własnej odrębności, a w szczególności objawiające się przez posiadanie innej tożsamości, występującej pod zmienioną godnością personalną, płcią lub obyczajowością, jakkolwiek niezwiązanej z drugą osobowością;
    2° podszywa się pod inną osobę, której godność funkcjonuje w świecie, mając świadomość popełnianego sprzeniewierzenia i wykorzystujący fakt podszycia do czynów haniebnych, będących na szkodę prawowitemu właścicielowi imion ważnie nadanych.
  § 2. Aby udowodnić sprzeniewierzenie zawarte w 1°. niniejszego kanonu wymaga się, aby sędzia sprawę rozpatrujący wykazał niepodważalny dowód rozdzielności personalnej, co do którego wiarygodności brak jest wątpliwość, bądź który wyraźnie świadczy o winie posądzonego. Podobne zastosowanie ma się w przypadku 2°. chyba, że okoliczności szczególne postanowią inaczej.
  § 3. W przypadku, gdy sprawę pod rozpatrzenie przyjął sam Biskup Rotrii, stosuje się odrębne uwarunkowania, przez niego samego określone. Patriarcha winien rokować zawsze na korzyść posądzonego chyba, że szczególne ujawnione okoliczności, w tym także te pochodzące ze społecznego zarzutu stanowią inaczej.
  § 4. O ile od przestępstwa ujętego w § 1., 1°. niniejszego kanonu, jako przypadku najwyższej wagi naruszenia prawa przez skalanie jednolitej tożsamości płciowej nie stosuje się żadnych możliwości uchylenia wiążącej ekskomuniki, o tyle w przypadku odnotowanym w § 1. , 2°., decyzyjność w kwestii zastosowania ekskomuniki pozostawia się samemu Biskupowi Powszechnemu i jego ustanowionym doradcom w sprawie.



Rozdział V
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO SPECJALNYM OBOWIĄZKOM


  Kan. 132 - Duchowni lub zakonnicy uprawiający handel lub transakcje wbrew przepisom kanonów, powinni być ukarani stosownie do ciężkości przestępstwa.

  Kan. 133 - Kto narusza obowiązki nałożone mu karą lub decyzją przełożonego, może być ukarany sprawiedliwą karą.

  Kan. 134 – Duchowny i zakonnik usiłujący zawrzeć małżeństwo, choćby tylko cywilne, podlega suspensie wiążącej mocą samego prawa. Gdy po upomnieniu nie poprawia się i nadal daje zgorszenie, może być karany stopniowo pozbawieniami lub także wydaleniem ze stanu duchownego.
 
  Kan. 135 - Kto poważnie narusza obowiązek rezydencji, do której jest obowiązany z racji urzędu kościelnego, winien być ukarany sprawiedliwą karą, nie wyłączając, po upomnieniu, pozbawienia urzędu.


TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE

Rozdział I
HIERARCHIA WAŻNOŚCI AKTÓW PRAWNYCH


  Kan. 136 – Przepisy niniejszych kanonów są przepisami najważniejszymi i pierwszorzędnymi w kwestiach wiary, doktryny i Kościoła.

  Kan. 137 – Wszystkie przepisy sprzeczne z treścią niniejszych kanonów tracą moc prawną.


Rozdział II
VACATIO LEGIS


  Kan. 139 – Codex Iuris Canonici wchodzi w życie po 7 dniach od dnia ogłoszenia.

  Kan. 140 - Z chwilą wejścia niniejszego prawa w życie traci moc prawną Codex Iuris Canonici z dnia 2 sierpnia 2012 roku.
 ]]> Cytat:
TYTUŁ V
KARY ZA POSZCZEGÓLNE PRZESTĘPSTWA

Rozdział I
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO RELIGII I JEDNOŚCI KOŚCIOŁA


  Kan. 107 - Inkwizytor dopiero wtedy powinien wszcząć postępowanie sądowe celem wymierzenia kary, gdy uznał, że ani braterskim upomnieniem, ani naganą, ani też innymi środkami pasterskiej troski nie można w sposób wystarczający naprawić zgorszenia, wyrównać naruszonej sprawiedliwości i doprowadzić do poprawy winnego.
    1° szczególnym przypadkiem wszczęcia postępowania jest wola samego Biskupa Rotrii.
    2° jeśli istnieje ku temu wola Patriarchy, ma ów prawo nieskrępowanie, bez przeprowadzania ścisłego procesu, zaś samemu podejrzewając przewinienie lub posiadając dowód rokujący w sprawie, wymierzyć każdą z kar kościelnych, obowiązujących w Kościele i Państwie Kościelnym. Kara nałożona bullą przez Biskupa Rotrii nie musi być konsultowana z jakąkolwiek władzą kościelną, zaś jej skuteczność jest natychmiastowa i nieusuwalna w prawie.
 
  Kan. 108 - Jeśli ustawa lub nakaz daje sędziemu władzę wymierzenia lub niewymierzenia kary, sędzia może także zgodnie ze swoim sumieniem i roztropnością złagodzić karę lub zamiast niej nałożyć pokutę.

  Kan. 109 - Chociaż ustawa używa słów nakazujących, sędzia zgodnie z własnym sumieniem i roztropnością może:
    1° odłożyć wymierzenie kary na czas bardziej odpowiedni, jeśli przewiduje się, że z pośpiesznego ukarania winnego wypłynie większe zło;
    2° powstrzymać się od wymierzenia kary lub wymierzyć karę mniejszą albo zastosować pokutę, jeśli winny się poprawił i naprawił zgorszenie albo jeśli został już przez władzę świecką wystarczająco ukarany lub przewiduje się, że będzie ukarany;
    3° jeśli winny dopuścił się przestępstwa po raz pierwszy po latach nienagannie przeżytych, a nie zachodzi konieczność naprawienia zgorszenia.

  Kan. 110 - Ilekroć winny popełnił wiele przestępstw i zbyt wielka byłaby suma kar, które należałoby mu wymierzyć, pozostawia się roztropnemu uznaniu sędziego możliwość złagodzenia kar w słusznych granicach.
 
  Kan. 111 - Kara wiąże winnego wszędzie, także po ustaniu władzy tego, kto karę ustanowił lub wymierzył, chyba że co innego wyraźnie zastrzeżono.
 
  Kan. 112 - § 1. Prawo zwalniania z kary wydanej wyrokiem lub wiążącej z mocy samego prawa przysługuje Biskupowi Rotrii lub Prefektowi Kongregacji w drodze szczegółowego postępowania.
  § 2. Przed zwolnieniem z kary należy się porozumieć z tym, kto wydał nakaz, chyba że to jest niemożliwe z racji nadzwyczajnych okoliczności.
 
  Kan. 113 - Poza wypadkami przewidzianymi w tej ustawie, zewnętrzne naruszenie prawa Bożego lub kanonicznego, powinno być ukarane sprawiedliwą karą na zasadach określonych w tej ustawie.



TYTUŁ V
KARY ZA POSZCZEGÓLNE PRZESTĘPSTWA

Rozdział I
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO RELIGII I JEDNOŚCI KOŚCIOŁA


  Kan. 114 - § 1. Odstępca od wiary, heretyk lub schizmatyk podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa.
  § 2. Jeśli tego domaga się długotrwały upór lub wielkość zgorszenia, można dołączyć także inne kary, nie wyłączając wydalenia ze stanu duchownego.
 
  Kan. 115 - Kto stwierdzając lub przyrzekając coś wobec władzy kościelnej dopuszcza się krzywoprzysięstwa, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.

  Kan. 116 - Kto w publicznym widowisku, mowie lub rozpowszechnionym piśmie albo w inny sposób przy pomocy środków społecznego przekazu, wypowiada bluźnierstwo, poważnie narusza dobre obyczaje albo znieważa religię lub Państwo Kościelne Rotria bądź wywołuje nienawiść lub pogardę, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.



Rozdział II
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WŁADZY KOŚCIELNEJ I WOLNOŚCI KOŚCIOŁA


  Kan. 117 - § 1. Kto stosuje przymus fizyczny wobec Biskupa Rotrii, podlega ekskomunice, wiążącej mocą samego prawa, jeśli jest duchownym, można dodać stosownie do ciężkości przestępstwa także inną karę, nie wyłączając wydalenia ze stanu duchownego.
  § 2. Kto czyni to względem posiadającego sakrę biskupią, powinien być ukarany surową karą.
  § 3. Kto stosuje przymus fizyczny wobec duchownego lub zakonnika, z pogardy dla wiary, Kościoła, władzy lub posługi kościelnej, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.

  Kan. 118 - Powinien być sprawiedliwie ukarany:
    1° kto głosi naukę potępioną przez Biskupa Rotrii lub przez sobór powszechny, bądź z uporem odrzuca naukę Biskupa Rotrii, i nie odwołuje tego mimo upomnienia ze strony Stolicy Apostolskiej lub ordynariusza;
    2° kto w inny sposób okazuje nieposłuszeństwo Stolicy Apostolskiej, ordynariuszowi lub każdemu starszemu w hierarchii, którzy zgodnie z prawem lub godnością urzędu coś nakazują lub czegoś zakazują, i po upomnieniu trwa w nieposłuszeństwie.

  Kan. 119 - Kto od aktu Biskupa Rotrii odwołuje się do soboru powszechnego lub do Kolegium Biskupów, winien być ukarany cenzurą.

  Kan. 120 - Kto publicznie wzbudza niechęć lub nienawiść podwładnych względem Stolicy Apostolskiej, ordynariusza lub starszego w hierarchii z powodu jakiegoś aktu władzy lub posługi kościelnej albo prowokuje podwładnych do nieposłuszeństwa wobec nich, winien być ukarany interdyktem lub innymi sprawiedliwymi karami.

  Kan. 121 - Kto zapisuje się do stowarzyszenia działającego w jakikolwiek sposób przeciw Kościołowi, powinien być ukarany sprawiedliwą karą; kto zaś popiera tego rodzaju stowarzyszenie lub nim kieruje, powinien być ukarany interdyktem.

  Kan. 122 - Ci, którzy przeszkadzają w swobodnym wypełnianiu posługi, wyboru lub władzy kościelnej albo w zgodnym z prawem korzystaniu z dóbr sakralnych lub innych dóbr kościelnych, albo wywierają nacisk na wyborcę lub wybranego bądź tego, kto wykonał akt władzy lub posługę kościelną, może być ukarany sprawiedliwą karą.
 

Rozdział III
UZURPACJA KOŚCIELNYCH ZADAŃ ORAZ PRZESTĘPSTWA W ICH WYKONYWANIU


  Kan. 123 - § 1. Kapłan, który działa wbrew Patriarsze, podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa.
  § 2. Każdy kto działa wbrew starszemu w hierarchii, albo przełożonym tym nie okazuje należytego szacunku, zaś mimo upomnienia przezeń trwa w błędzie, podlega surowej karze.
  § 3. Prawo napominania względem przejawów nieposłuszeństwa powierza się jedynie prawej władzy sądowej lub duchownym w randze co najmniej biskupa.

  Kan. 124 - § 1. Kto w sposób nieuzasadniony i sprzeczny z wolą Stolicy Apostolskiej symuluje udzielanie sakramentu, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
  § 2. Kto mimo przyjętych w państwie i Kościele ceremoniałów lub rytuałów, narusza zawarte w nich tradycje lub nakłania do ich pominięcia, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
 
  Kan. 125 - § 1. Ktokolwiek uzurpuje sobie urząd kościelny, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
  § 2. Uzurpacji równa się niezgodne z prawem zatrzymanie urzędu po jego pozbawieniu lub ustaniu.

  Kan. 126 - Biskup, który wbrew woli Biskupa Rotrii nominuje kogoś na kapłana, a także ten, kto od niego nominacji przyjmuje, podlegają ekskomunice wiążącej mocą samego prawa.
 
  Kan. 127 - Kto niezgodnie z prawem sprawuje zadanie kapłańskie lub inną posługę, może być ukarany sprawiedliwą karą.
 
  Kan. 128 - Kto cokolwiek daruje lub przyrzeka, aby ktoś wypełniając zadanie w Kościele coś niezgodnie z prawem uczynił lub opuścił, ma być ukarany sprawiedliwą karą; również ten, kto te dary lub przyrzeczenia przyjmuje.

  Kan. 129 - § 1. Kto nadużywa władzy lub zadania, powinien być ukarany stosownie do wielkości czynu lub zaniedbania, nie wyłączając pozbawienia urzędu, chyba że za to nadużycie jest już ustanowiona kara ustawą lub nakazem.
  § 2. Kto zaś wskutek zawinionego zaniedbania podejmuje lub pomija bezprawnie z czyjąś szkodą akt władzy kościelnej, posługi albo zadania, powinien być sprawiedliwie ukarany.


Rozdział IV
PRZESTĘPSTWO FAŁSZU


  Kan. 130 - § 1. Kto składa przełożonemu kościelnemu oszczercze doniesienie o przestępstwie lub w inny sposób narusza czyjeś dobre imię, może być ukarany sprawiedliwą karą, nie wyłączając cenzury.
  § 2. Oszczerca może być także zmuszony do dokonania odpowiedniego zadośćuczynienia.
  § 3. Stosownie do ciężkości przestępstwa, może być ukarany sprawiedliwą karą:
    1° kto sporządza fałszywy dokument kościelny lub prawdziwy zmienia, niszczy, ukrywa, albo posługuje się fałszywym lub zmienionym;
    2° kto w sprawie kościelnej posługuje się innym fałszywym lub zmienionym dokumentem;
    3° kto w publicznym dokumencie kościelnym potwierdza fałsz.

  Kan. 131 - § 1. Najwyższy wyraz fałszu, popełniony wbrew prawu moralnemu, kościelnemu i państwowemu, a sprowadzający natychmiastową karę ekskomuniki z mocy samego prawa popełnia ten, kto:
    1° prowadzi życie niezgodne z duchem własnej odrębności, a w szczególności objawiające się przez posiadanie innej tożsamości, występującej pod zmienioną godnością personalną, płcią lub obyczajowością, jakkolwiek niezwiązanej z drugą osobowością;
    2° podszywa się pod inną osobę, której godność funkcjonuje w świecie, mając świadomość popełnianego sprzeniewierzenia i wykorzystujący fakt podszycia do czynów haniebnych, będących na szkodę prawowitemu właścicielowi imion ważnie nadanych.
  § 2. Aby udowodnić sprzeniewierzenie zawarte w 1°. niniejszego kanonu wymaga się, aby sędzia sprawę rozpatrujący wykazał niepodważalny dowód rozdzielności personalnej, co do którego wiarygodności brak jest wątpliwość, bądź który wyraźnie świadczy o winie posądzonego. Podobne zastosowanie ma się w przypadku 2°. chyba, że okoliczności szczególne postanowią inaczej.
  § 3. W przypadku, gdy sprawę pod rozpatrzenie przyjął sam Biskup Rotrii, stosuje się odrębne uwarunkowania, przez niego samego określone. Patriarcha winien rokować zawsze na korzyść posądzonego chyba, że szczególne ujawnione okoliczności, w tym także te pochodzące ze społecznego zarzutu stanowią inaczej.
  § 4. O ile od przestępstwa ujętego w § 1., 1°. niniejszego kanonu, jako przypadku najwyższej wagi naruszenia prawa przez skalanie jednolitej tożsamości płciowej nie stosuje się żadnych możliwości uchylenia wiążącej ekskomuniki, o tyle w przypadku odnotowanym w § 1. , 2°., decyzyjność w kwestii zastosowania ekskomuniki pozostawia się samemu Biskupowi Powszechnemu i jego ustanowionym doradcom w sprawie.



Rozdział V
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO SPECJALNYM OBOWIĄZKOM


  Kan. 132 - Duchowni lub zakonnicy uprawiający handel lub transakcje wbrew przepisom kanonów, powinni być ukarani stosownie do ciężkości przestępstwa.

  Kan. 133 - Kto narusza obowiązki nałożone mu karą lub decyzją przełożonego, może być ukarany sprawiedliwą karą.

  Kan. 134 – Duchowny i zakonnik usiłujący zawrzeć małżeństwo, choćby tylko cywilne, podlega suspensie wiążącej mocą samego prawa. Gdy po upomnieniu nie poprawia się i nadal daje zgorszenie, może być karany stopniowo pozbawieniami lub także wydaleniem ze stanu duchownego.
 
  Kan. 135 - Kto poważnie narusza obowiązek rezydencji, do której jest obowiązany z racji urzędu kościelnego, winien być ukarany sprawiedliwą karą, nie wyłączając, po upomnieniu, pozbawienia urzędu.


TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE

Rozdział I
HIERARCHIA WAŻNOŚCI AKTÓW PRAWNYCH


  Kan. 136 – Przepisy niniejszych kanonów są przepisami najważniejszymi i pierwszorzędnymi w kwestiach wiary, doktryny i Kościoła.

  Kan. 137 – Wszystkie przepisy sprzeczne z treścią niniejszych kanonów tracą moc prawną.


Rozdział II
VACATIO LEGIS


  Kan. 139 – Codex Iuris Canonici wchodzi w życie po 7 dniach od dnia ogłoszenia.

  Kan. 140 - Z chwilą wejścia niniejszego prawa w życie traci moc prawną Codex Iuris Canonici z dnia 2 sierpnia 2012 roku.
 ]]> <![CDATA[Codex Iuris Canonici - T. I (nieobowiązujący)]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=939 Sun, 06 Aug 2017 19:22:44 +0200 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=939 Cytat:
[Obrazek: 4bf3f5b928ff3320f33590e25f7d6535.png]



Codex Iuris Canonici Auctoritate Pii PP. V promulgatus


TYTUŁ I
W OGÓLNOŚCI


Rozdział I
NORMY OGÓLNE

Kan. 1 - § 1. Kanony tego Kodeksu dotyczą Państwa Kościelnego i Kościoła Rotryjskiego.

   § 2. Przepisy niniejszego Kodeksu do osób świeckich stosuje się odpowiednio, chyba że co innego wynika z właściwości sprawowanej przez nich funkcji lub godności, albo gdy przepisy szczególne stanowią inaczej.

   Kan. 2 - Kanony Kodeksu nie odwołują ani też nie zmieniają umów zawartych przez Stolicę Apostolską z krajami lub innymi społecznościami politycznymi. Zachowują one przeto swoją dotychczasową moc, chociażby nawet były przeciwne przepisom tego Kodeksu.

   Kan. 3 - Prawa nabyte oraz przywileje udzielone dotychczas przez Stolicę Apostolską osobom fizycznym lub prawnym, a będące w użyciu i nie odwołane, pozostają nienaruszone, chyba że kanony tego Kodeksu wyraźnie je odwołują.

   Kan. 4 - § 1. Istniejące dotychczas zwyczaje przeciwne przepisom niniejszych kanonów - tak powszechne, jak i partykularne - zostają całkowicie zniesione, jeśli zostały odrzucone przez kanony obecnego Kodeksu. Również pozostałe należy uważać za zniesione, chyba że Kodeks wyraźnie co innego zastrzega, albo są one stuletnie lub niepamiętne   mogą być tolerowane, jeśli zdaniem ordynariusza nie da się ich usunąć ze względu na okoliczności miejsca i osób.
   § 2. Zachowuje się istniejące dotychczas zwyczaje obok prawa, tak powszechne, jak i partykularne.


Rozdział II
DYSPENSY


   Kan. 5 - Dyspensa, czyli rozluźnienie prawa kościelnego w poszczególnym wypadku, może zostać udzielona przez tych, którzy posiadają władzę wykonawczą w granicach ich kompetencji, a także przez tych, którym wyraźnie lub pośrednio przysługuje władza dyspensowania, bądź mocą samego prawa, bądź mocą zgodnej z prawem derogacji.

   Kan. 6 - Biskup diecezjalny może dyspensować wiernych ilekroć uzna to za pożyteczne dla ich duchowego dobra.

   Kan. 7 - § 1. Od ustawodawstwa kościelnego nie należy dyspensować bez słusznej i racjonalnej przyczyny, z uwzględnieniem okoliczności przypadku i ważności dokumentu, od którego się dyspensuje. W przeciwnym razie dyspensa jest niegodziwa a także nieważna, chyba że została udzielona przez prawodawcę lub duchownego przełożonego.
   § 2. W wątpliwości co do wystarczalności przyczyny, dyspensa jest udzielona ważnie i godziwie.

   Kan. 8 -  § 1. Kto posiada władzę dyspensowania, ma prawo wykonywać ją będąc także poza terytorium w stosunku do podwładnych chociażby nieobecnych na terytorium, a także jeśli czegoś innego wyraźnie nie postanowiono, w stosunku do podróżnych, przebywających aktualnie na terytorium.
   § 2. Patriarcha ma wyłączne prawo dyspensowania duchownych posiadających nominację biskupią. Prawo to przysługuje również kardynałom, ilekroć posiadają szczegółowe upoważnienie Patriarchy.

   
Rozdział III
URZĘDY KOŚCIELNE


   Kan. 9 - Powierzenie urzędu kościelnego dokonuje się: poprzez swobodne nadanie przez kompetentną władzę kościelną lub poprzez zwykły wybór przyjęty przez elekta, jeżeli wybór nie wymaga zatwierdzenia.

   Kan. 10 - § 1. Ażeby urząd kościelny można komuś powierzyć, powinien on pozostawać we wspólnocie Kościoła i być zdatnym.
   § 2. Powierzenie urzędu dokonane symoniacko jest nieważne z mocy samego prawa.

   Kan. 11 - Temu, kto nie otrzymał jeszcze nominacji kapłańskiej, nie można ważnie nadać urzędu związanego z pełnym duszpasterstwem.

   Kan. 12 - § 1. Powierzenia urzędu duszpasterskiego nie należy odkładać bez ważnej przyczyny.
   § 2. Obietnica jakiegoś urzędu - przez kogokolwiek zostałaby dana - nie powoduje żadnego skutku prawnego.

   Kan. 13 - Każde powierzenie urzędu powinno być dokonane na piśmie.

   Kan. 14 - Jeśli prawo czegoś innego wprost nie postanawia, do biskupa diecezjalnego należy swobodne powierzanie urzędów kościelnych we własnym Kościele partykularnym.

   Kan. 15 - § 1. Urząd kościelny traci się po upływie wyznaczonego czasu, na skutek rezygnacji, przeniesienia, usunięcia a także pozbawienia.
   § 2. Nie traci się urzędu kościelnego po ustaniu w jakikolwiek sposób władzy, która go nadała, chyba że prawo zastrzega coś innego.
   § 3. Utrata urzędu, która stała się faktem, ma zostać podana do wiadomości wszystkim, którym przysługuje jakieś prawo do powierzania urzędu.

   Kan. 16 - Utrata urzędu po upływie określonego czasu lub po osiągnięciu wieku następuje dopiero od momentu pisemnego zawiadomienia przez kompetentną władzę.

   Kan. 17 - Każdy, kto jest poczytalny, może zrzec się urzędu kościelnego.

   Kan. 18 - Mocą samego prawa nieważna jest rezygnacja pod wpływem ciężkiej i niesprawiedliwej bojaźni, podstępu, błędu istotnego lub symonii.

   Kan. 19 - Rezygnacja - czy wymaga przyjęcia, czy nie - aby była ważna, powinna być złożona temu, kto powierza urząd, o który chodzi.

   Kan. 20 - § 1. Tylko ten może dokonać przeniesienia, komu przysługuje prawo powierzenia, zarówno urzędu, który się zwalnia, jak i urzędu, który się powierza.
   § 2. Jeżeli przeniesienie jest dokonywane wbrew woli zajmującego urząd, wymagana jest poważna przyczyna z zachowaniem zawsze prawa do przedstawienia przeciwnych racji, przy czym należy przestrzegać sposobu postępowania przepisanego prawem.
   § 3. Aby przeniesienie osiągnęło skutek, musi być przekazane na piśmie.

   Kan. 21 - § 1. Z urzędu - zgodnie z przepisami prawa - który został komuś nadany według roztropnego rozeznania kompetentnej władzy, można go usunąć z powodu słusznej przyczyny, ocenianej przez tę władzę.
   § 2. Akt usunięcia, by osiągnął skutek, ma być przekazany na piśmie.

   Kan. 22 - Mocą samego prawa zostaje usunięty z urzędu kościelnego:
    1° kto utracił stan duchowny;
    2° kto publicznie odstąpił od wiary lub wspólnoty z Kościołem;
    3° duchowny, który usiłował zawrzeć małżeństwo, choćby tylko cywilne.

   Kan. 23 - Pozbawienie urzędu, stanowiące mianowicie karę za przestępstwo, może być dokonane tylko zgodnie z przepisami prawa.
   

TYTUŁ II
LUD BOŻY


Rozdział I

OBOWIĄZKI I PRAWA WSZYSTKICH WIERNYCH



   Kan. 24 - Wszyscy wierni są równi co do godności i działania.

   Kan. 25 - Wierni zobowiązani są - każdy przez swoje własne działanie zachować zawsze wspólnotę z Kościołem.
   
   Kan. 26 - Wszyscy wierni, zgodnie z własną pozycją, winni starać się prowadzić życie święte i przyczyniać się do wzrostu Kościoła.

   Kan. 27 - Wierni mają prawo otrzymywać pomoce od swoich pasterzy z duchowych dóbr Kościoła.

   Kan. 28 - Wierni mają prawo swobodnego zakładania stowarzyszeń i kierowania nimi dla celów propagowania kulturowych aspektów Kościoła, a także odbywania zebrań dla wspólnego osiągnięcia tych celów.

   Kan. 29 - Wszyscy wierni, którzy uczestniczą w misji Kościoła, mają prawo, by przez własne inicjatywy, każdy zgodnie ze swoim stanem i pozycją, popierali lub podtrzymywali jego działalność. Żadna jednak inicjatywa nie może sobie przypisywać miana kościelnej, jeśli nie otrzyma zgody kompetentnej władzy Kościoła.

   Kan. 30 - Wszyscy wierni mają prawo być wolni od jakiegokolwiek przymusu w wyborze stanu życia.

   Kan. 31 - § 1. Wiernym przysługuje legalne dochodzenie i obrona przysługujących im w Kościele uprawnień na właściwym forum kościelnym według przepisów prawa.
   § 2. Wierni, jeżeli zostali wezwani przed sąd przez kompetentną władzę, mają prawo, by byli sądzeni z zachowaniem przepisów prawa, stosowanych ze słusznością.

   Kan. 32 - § 1. Odpowiednio przygotowani świeccy są zdolni, by otrzymać od pasterzy te urzędy kościelne i posługi, które wolno im piastować zgodnie z przepisami prawa.
   § 2. Świeccy odznaczający się odpowiednią wiedzą, roztropnością i uczciwością, są zdolni do tego, by jako biegli lub doradcy świadczyli pomoc pasterzom Kościoła, także w radach działających zgodnie z przepisem prawa.


Rozdział II
DUCHOWNI


   Kan. 33 - Kościół ma obowiązek, a zarazem własne i wyłączne prawo kształcenia tych, którzy są przeznaczeni do posługi kościelnej.

   Kan. 34 - Każdy duchowny powinien być inkardynowany do jakiegoś Kościoła partykularnego lub do prałatury personalnej, albo do jakiegoś instytutu życia konsekrowanego, czy też do jakiegoś stowarzyszenia, które posiada tę zdolność, tak że nie może być duchownym nikomu nie podlegającym czyli tułaczym.

   Kan. 35 - Duchowni mają szczególny obowiązek okazywania szacunku i posłuszeństwa Patriarsze oraz każdy własnemu ordynariuszowi, jak również wszystkim starszym w hierarchii.

   Kan. 36 - § 1. Tylko duchowni mogą otrzymać urzędy, do wykonywania których wymaga się władzy nominacji albo kościelnej władzy rządzenia.
   § 2. Duchowni mają obowiązek - chyba że usprawiedliwia ich prawnie uznana przeszkoda - przyjąć i wiernie wypełnić zadanie powierzone im przez własnego ordynariusza.

   Kan. 37 - § 1. Duchowni obowiązani są zachować wieczystą wstrzemięźliwość i dlatego zobowiązani są do celibatu.
   § 2. Patriarcha może wydać szczegółowe normy w sprawie adopcji przez osoby duchowne.

   Kan. 38 - § 1. Duchowni mają prawo zrzeszania się z innymi dla osiągnięcia celów zgodnych ze stanem duchownym.
   § 2. Duchowni powinni w sposób szczególny doceniać te stowarzyszenia, które mając statuty zatwierdzone przez kompetentną władzę - przez odpowiedni i właściwie zatwierdzony sposób życia oraz braterską pomoc pobudzają własną świętość w wykonywaniu posługi, jak również sprzyjają pogłębianiu więzi między sobą i z własnym biskupem.
   § 3. Duchowni powinni się powstrzymać od zakładania lub przynależności do stowarzyszeń, których cel albo działalność nie dadzą się pogodzić z obowiązkami właściwymi stanowi duchownemu lub mogłyby przeszkadzać w sumiennym wypełnianiu zadania zleconego im przez kompetentną władzę kościelną.

   Kan. 39 - Wypełniając kościelną posługę, duchowni zasługują na wynagrodzenie odpowiednie ich pozycji, z uwzględnieniem zarówno natury ich zadania, jak również okoliczności miejsca i czasu, dzięki któremu mogliby zaspokoić potrzeby własnego życia a także wynagrodzić tych, których pomocy potrzebują.
   
   Kan. 40 - § 1. Duchowni powinni powstrzymać się od tego wszystkiego, co wprost nie przystoi ich stanowi.
   § 2. Duchowni niech unikają tego, co chociaż nie jest nieprzyzwoite, jednak obce stanowi duchownemu.
   
   Kan. 41 – Duchowny traci swój stan:
    1° przez wyrok sądów;
    2° przez karę wydalenia nałożoną zgodnie z przepisami prawa;
    3° przez decyzję Patriarchy;
    4° przez rezygnację lub samowykluczenie spowodowane złamaniem niniejszego prawa potwierdzone decyzją Patriarchy.

   Kan. 42 - Duchowny, który utracił stan duchowny zgodnie z przepisami prawa, traci z nim uprawnienia właściwe stanowi duchownemu, jak również nie podlega żadnym obowiązkom stanu duchownego, tym samym zostaje pozbawiony wszystkich urzędów, zadań i wszelkiej władzy delegowanej.

   Kan. 43 - Duchowny, który utracił stan duchowny, nie może ponownie być włączony do duchowieństwa, chyba że przez decyzję Patriarchy.



TYTUŁ III
HIERARCHICZNY USTRÓJ KOŚCIOŁA

Rozdział I
BISKUP ROTRII


   Kan. 44 - Biskup Rotrii jest Głową Kolegium Biskupów i Pasterzem całego Kościoła Rotryjskiego. Dlatego, z racji swego urzędu, posiada on najwyższą, pełną, bezpośrednią i powszechną władzę zwyczajną w Kościele, którą może wykonywać zawsze w sposób nieskrępowany.

   Kan. 45 - § 1. Pełną i najwyższą władzę w Kościele otrzymuje Biskup Rotrii przez zgodny z prawem i zaakceptowany przez niego wybór wraz z nominacją biskupią. Stąd tę samą władzę otrzymuje od momentu przyjęcia wyboru na Patriarchę ten elekt, który posiada nominację biskupią. Gdyby elekt nie miał nominacji biskupiej, powinien być zaraz wyniesiony do tej godności.
   § 2. Gdyby się zdarzyło, że Biskup Rotrii zrzekłby się swego urzędu, to do ważności wymaga się, by zrzeczenie zostało dokonane w sposób wolny i było odpowiednio ujawnione; nie wymaga zaś niczyjego przyjęcia.

   Kan. 46 - § 1. Na mocy swego urzędu, Biskup Rotrii nie tylko posiada władzę nad całym Kościołem, lecz również otrzymuje nad wszystkimi Kościołami partykularnymi oraz ich zespołami naczelną władzę, przez którą zostaje jednocześnie potwierdzona i umocniona władza własna, zwyczajna i bezpośrednia, jaką posiadają biskupi w Kościołach partykularnych powierzonych ich pieczy.
   § 2. Od wyroku lub dekretu Biskupa Rotrii nie ma apelacji.

   Kan. 47 - W wykonywaniu zadania, Biskupowi Rotrii służą pomocą biskupi, którzy mogą to czynić w różny sposób, w tym także poprzez Synod Biskupów. Ponadto świadczą mu pomoc kardynałowie, a także inne osoby oraz różne instytucje stosownie do aktualnych potrzeb. Wszystkie te osoby i instytucje, w imieniu i jego władzą wykonują powierzone sobie zadanie dla dobra wszystkich Kościołów partykularnych, zgodnie z normami określonymi w prawie.

   Kan. 48 - Podczas wakansu Stolicy Apostolskiej lub przeszkody w jej działaniu, nie należy niczego zmieniać w zarządzie Kościoła powszechnego; powinny zaś być zachowane ustawy specjalne wydane na te okoliczności.


Rozdział II
SYNOD BISKUPÓW



   Kan. 49 - Synod Biskupów jest zebraniem wszystkich biskupów, którzy zbierają się w określonych terminach, ażeby pobudzać ścisłą łączność między sobą i Patriarchą, jak również temuż Biskupowi Rotrii świadczyć pomoc swoją radą w celu zachowania i wzrostu wiary oraz obyczajów, a także zachowania i umocnienia dyscypliny kościelnej, i rozważenia problemów związanych z działalnością Kościoła w świecie.

   Kan. 50 - Synod Biskupów podlega bezpośrednio władzy Biskupa Rotrii, który ma prawo:
    1° zwoływania Synodu, ilekroć uzna to za wskazane, i oznaczania miejsca, gdzie ma się odbyć zebranie;
    2° ustalania zagadnień - jakie mają być rozpatrywane w odpowiednim czasie przed zebraniem się Synodu;
    3° ustalania porządku obrad;
    4° przewodniczenia Synodowi, osobiście lub przez przedstawicieli;
    5° zatwierdzania lub odrzucania decyzji Synodu;
    6° zamknięcia Synodu, przeniesienia, zawieszenia i rozwiązania.

   Kan. 51 - § 1. Z chwilą zamknięcia zebrania Synodu Biskupów wygasa tym samym zadanie powierzone na danym zebraniu biskupom czy innym członkom.
   § 2. W przypadku wakansu Stolicy Apostolskiej po zwołaniu Synodu albo w czasie jego trwania, na mocy samego prawa następuje zawieszenie zebrania Synodu, jak również powierzonych jego członkom zadań, dopóki nowy Patriarcha nie zadecyduje o rozwiązaniu lub kontynuowaniu zebrania.


Rozdział III
KARDYNAŁOWIE KOŚCIOŁA ROTRYJSKIEGO



   Kan. 52 - Kardynałowie Kościoła Rotryjskiego tworzą szczególne Kolegium, któremu przysługuje prawo wyboru Biskupa Rotrii, zgodnie z postanowieniami specjalnego prawa. Ponadto kardynałowie są do dyspozycji Patriarchy, czy to działając kolegialnie, gdy są zwoływani razem dla rozważenia ważniejszych spraw, czy też pojedynczo, mianowicie przez wykonywanie różnych urzędów, świadcząc pomoc Biskupowi Rotrii, zwłaszcza w codziennej trosce o Kościół powszechny.

   Kan. 53 - § 1. Kolegium Kardynałów przewodniczy Dziekan, będący kardynałem biskupem najstarszym stażem, a którego w razie przeszkody zastępuje Prodziekan. Dziekan lub Prodziekan nie posiadają żadnej władzy rządzenia w odniesieniu do pozostałych kardynałów, lecz są jako pierwsi wśród równych.
   § 2. Z chwilą wakansu urzędu Dziekana i w braku możności ustalenia starszeństwa, kardynałowie powinni wybrać ze swego grona Dziekana Kolegium. Jego nazwisko przedstawiają Patriarsze, któremu przysługuje przywilej zatwierdzenia wybranego.
   § 3. W sposób przewidziany w § 2 dokonuje się, pod przewodnictwem Dziekana, wyboru Prodziekana. Również do Patriarchy należy zatwierdzenie wyboru Prodziekana.

   Kan. 54 - Kardynałowie działaniem kolegialnym służą najwyższemu Pasterzowi Kościoła pomocą, głównie na konsystorzach, na które zbierają się z polecenia Biskupa Rotrii i pod jego przewodnictwem.
   
   Kan. 55 - § 1. Kardynałowi Dziekanowi przysługuje prawo udzielania wybranemu na Biskupa Rotrii, gdyby elekt tego potrzebował, sakry biskupiej. Jeśli Dziekan nie może tego uczynić, prawo to przechodzi na Prodziekana, a w wypadku gdy i on ma przeszkodę, na najstarszego kardynała biskupa.
   § 2. Pierwszy z kardynałów ogłasza ludowi imię nowo wybranego Patriarchy.

   Kan. 56 - Kardynałowie mają obowiązek gorliwie współpracować z Biskupem Rotrii.

   Kan. 57 - Kardynałowi, któremu Biskup Rotrii zleca reprezentowanie go na jakimś uroczystym obchodzie lub zgromadzeniu osób, w charakterze legata "a latere", a więc występującego jako jego alter ego, jak również kardynałowi, który jako jego specjalny wysłannik ma wypełnić określoną posługę pasterską, przysługuje tylko to, co mu zostało zlecone przez Biskupa Rotrii.

   Kan. 58 - Podczas wakansu Stolicy Apostolskiej Kolegium Kardynałów przysługuje jedynie ta władza, którą przyznaje mu specjalne prawo.



Rozdział IV

LEGACI BISKUPA ROTRII



   Kan. 59 - § 1. Biskupowi Rotrii przysługuje naturalne i niezależne prawo mianowania i wysyłania swoich legatów, czy to do Kościołów partykularnych w różnych krajach lub regionach, czy też równocześnie do państw i rządów, jak również przenoszenia ich i odwoływania, z zachowaniem przepisów prawa międzynarodowego, gdy idzie o wysyłanie i odwoływanie legatów ustanowionych w państwach.
§ 2. Do legata ustanowionego na mocy niniejszych przepisów nie stosuje się innych regulacji, określających pozycję w korpusie dyplomatycznym, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

   Kan. 60 - § 1. Legatom Biskupa Rotrii zleca się funkcję reprezentowania go na sposób stały w Kościołach partykularnych lub także wobec państw i władz publicznych, do których są posyłani.
   § 2. Stolicę Apostolską reprezentują również ci, którzy w charakterze patriarszej misji są wyznaczani jako delegaci lub obserwatorzy do organizacji międzynarodowych albo na konferencje czy zjazdy.

   Kan. 61 - Głównym zadaniem legata patriarszego jest zacieśnianie i umacnianie coraz bardziej więzów łączących Stolicę Apostolską z Kościołami partykularnymi. Tak więc w odniesieniu do powierzonego mu okręgu, do patriarszego legata należy:
    1° przesyłanie do Stolicy Apostolskiej wiadomości na temat warunków, w których znajdują się Kościoły partykularne, i o tym wszystkim, co dotyczy życia samego Kościoła;
    2° wspieranie biskupów czynem i radą, nie naruszając jednak wykonywania przyznanej im prawem władzy;
    3° usilne popieranie tego, co służy utrwaleniu pokoju, rozwoju postępu i zgodnej współpracy między narodami;
    4° podejmowanie wraz z biskupami odpowiednich kontaktów z innymi Kościołami lub wspólnotami kościelnymi;
    5° wykonywanie ponadto pełnomocnictw oraz wypełnianie innych poleceń, przekazanych mu przez Stolicę Apostolską.

   Kan. 62 - Do patriarszego legata, który zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego wypełnia równocześnie misję w państwie, należy także szczególne zadanie:
    1° podtrzymywać i ożywiać więzy między Stolicą Apostolską i Rządem;
    2° prowadzić rokowania w zakresie spraw dotyczących stosunków Kościoła i Państwa oraz w sposób szczególny pertraktować o zawarcie konkordatu czy innych tego rodzaju układów, jak również wprowadzenie ich w życie.

   Kan. 63 - Ze względu na szczególny charakter posługi legata siedziba poselstwa jest wyjęta spod władzy rządzenia miejscowego ordynariusza.

   Kan. 64 - Zadanie legata nie wygasa z chwilą wakansu Stolicy Apostolskiej, chyba że co innego zastrzeżono w patriarszym piśmie. Wygasa natomiast po wypełnieniu zlecenia, przez odwołanie podane do wiadomości zainteresowanego oraz zrzeczenie przyjęte przez Biskupa Rotrii.


Rozdział V
KONGREGACJA ŚWIĘTEJ I POWSZECHNEJ INKWIZYCJI



   Kan. 65 – § 1. Kongregacja Świętej i Powszechnej Inkwizycji, zwana dalej Kongregacją, jest niezależnym i najwyższym organem władzy sądowniczej dla państwa i Kościoła, powołanym do dbania o jedność, spójność i trwałość Kościoła oraz jego wyznania poprzez m.in. ocenę działalności osób świeckich i duchownych w kontekście działalności Kościoła, ocenę misji jednostek administracyjnych Kościoła czy wykrywanie i osądzanie świeckich i duchownych w zakresie działalności Kościoła oraz na podstawie kanonów niniejszego kodeksu.
   § 2. Podstawowym zadaniem Kongregacji jest  zwalczanie herezji i wszelkich jej objawów oraz ocena wszelkich spraw dotyczących moralności duchownych, a także dbanie o zachowywanie klimatu Kościoła i poprawności historyczno-kulturowej w głoszonych przez Kościół treściach oraz dopełnianie postanowień prawa nałożonego na Kościół przez kompetentne organy.
   § 3. Kongregacja jest odpowiedzialna za weryfikację pism teologicznych pod względem zgodności z wiarą chrześcijańską.
   § 4. Kongregacja sprawuje funkcję najwyższego sądu państwowego, orzekając w sprawach niezastrzeżonych dla innych organów lub przekazanych na podstawie odrębnych przepisów.
   § 5. Kongregacja może pełnić też inne funkcje powierzone jej przez Ojca Świętego w ramach misji, jaką powierzają jej przepisy niniejszego kodeksu.

   Kan. 66 - § 1. Na czele Kongregacji stoi Prefekt Kongregacji, zwany także Wielkim Inkwizytorem, który kieruje jej pracami i jest powoływany i odwoływany przez Biskupa Rotrii w sposób niezależny.
   § 2. Wielki Inkwizytor pełni funkcję sędziego we wszystkich sprawach przed Kongregacją.
   § 3. W skład Kongregacji powołuje się także Inkwizytorów i Komisarza Generalnego, którzy sprawują przewidziane w prawie i w obrębie jego granic funkcje.
   § 4. Inkwizytorów oraz Komisarza powołuje i odwołuje Biskup Rotrii na wniosek Wielkiego Inkwizytora.

   Kan. 67 – § 1. Wielki Inkwizytor wydaje zarówno przed, w trakcie jak i po przeprowadzeniu postępowania akty przewidziane na podstawie przepisów szczególnych
 § 2. Inkwizytorzy wydają akty przekazane ich właściwości na podstawie przepisów szczególnych.
   § 3. Wyroki dotyczą sprawy co do jej meritum i rozstrzygają co do jej istoty.
   § 4. Postanowienia dotyczą spraw formalnych i proceduralnych, chyba że co innego z nich wynika.

   Kan. 68 – Członkowie Kongregacji w swym działaniu podlegają wyłącznie Bogu, prawu oraz swoim sumieniom na zasadach określonych w odrębnych przepisach.


Rozdział VI

JEDNOSTKI ADMINISTRACYJNE KOŚCIOŁA



   Kan. 69 - Diecezję stanowi część Ludu Bożego, powierzona pasterskiej pieczy biskupa z współpracującym z nim prezbiterom.

   Kan. 70 - Prałatura terytorialną lub opactwo terytorialne oznacza część Ludu Bożego w określonych granicach terytorium. Ze względu na szczególne warunki, piecza o ten lud zostaje powierzona prałatowi lub opatowi, który kieruje nim, na podobieństwo biskupa diecezjalnego, jako własny jego pasterz.


Rozdział VII
BISKUPI


   Kan.71 -  Przez samą nominację biskupią otrzymują biskupi wraz z zadaniem uświęcania, także zadanie nauczania i rządzenia, które z natury swojej mogą być wykonywane tylko w hierarchicznej wspólnocie z Głową Kolegium i jego członkami.

   Kan. 72 - Biskupów nazywa się diecezjalnymi, gdy ich trosce została powierzona jakaś diecezja; pozostałych nazywa się tytularnymi.

   Kan. 73 - § 1. Patriarcha mianuje biskupów w sposób nieskrępowany albo zatwierdza wybranych zgodnie z prawem.
   § 2. Nie udziela się na przyszłość władzom państwowym żadnych uprawnień i przywilejów dotyczących wyboru, nominacji, prezentowania lub wyznaczania biskupów.

   Kan. 74 - § 1. Jeśli chodzi o zdatność kandydatów do biskupstwa, wymaga się od każdego:
    1° odznaczania się niezachwianą wiarą, dobrymi obyczajami, pobożnością, gorliwością, duszpasterską mądrością, roztropnością i ludzkimi cnotami, jak również pozostałymi przymiotami, które czynią go odpowiednim do wypełniania zleconego mu urzędu, o który chodzi;
    2° dobrej opinii.
   § 2. Do Stolicy Apostolskiej należy ostateczny osąd co do zdatności kandydata.

   Kan. 75 - Przed kanonicznym objęciem swego urzędu, promowany winien złożyć przysięgę wierności wobec Stolicy Apostolskiej, według formuły zatwierdzonej przez tę samą Stolicę Apostolską.

   Kan. 76 - § 1. Biskupowi diecezjalnemu w powierzonej mu diecezji przysługuje wszelka władza zwyczajna, własna i bezpośrednia, jaka jest wymagana do jego pasterskiego urzędu, z wyłączeniem tych spraw, które na mocy prawa lub dekretu Patriarchy są zarezerwowane najwyższej lub innej władzy kościelnej.
   § 2. Jeśli co innego nie wynika z natury rzeczy lub z przepisu prawa, z biskupem diecezjalnym są zrównani w prawie ci, którzy są zwierzchnikami wspólnot wiernych, o których w kan. 70.

   Kan. 77 - Pamiętając o tym, że ma obowiązek dawać przykład świętości poprzez miłość, pokorę i prostotę życia, biskup diecezjalny winien zabiegać wszystkimi środkami o wzrost świętości wiernych, zgodnie z własnym powołaniem każdego wiernego.

   Kan. 78 - § 1. Obowiązkiem biskupa diecezjalnego jest rządzić powierzonym mu Kościołem partykularnym zgodnie z przepisami prawa.
   § 2. Władzę ustawodawczą wykonuje sam biskup, zaś władzę wykonawczą wykonuje bądź osobiście, bądź przez wikariuszy generalnych lub biskupich, zgodnie z przepisami prawa.
   § 3 Biskup diecezjalny na prawo zwołać Synod diecezjalny, w którym mają prawo obradować wszyscy podlegający mu duchowni i wierni. Jedynym ustawodawcą na Synodzie diecezjalnym jest biskup diecezjalny, inni członkowie Synodu posiadają tylko głos doradczy. On sam podpisuje deklaracje i dekrety synodalne, które jedynie jego autorytetem mogą być promulgowane.

   Kan. 79 - § 1. Biskup obowiązany jest wizytować diecezję albo w całości, albo częściowo. Obowiązek ten ma wypełniać osobiście.
   § 2. Na towarzyszy i pomocników wizytacji biskup może sobie dobrać dowolnie wybranych duchownych, z odrzuceniem wszelkiego przeciwnego przywileju lub zwyczaju.

   Kan. 80 - Zwyczajnej wizytacji biskupiej podlegają osoby, instytucje kościelne, rzeczy i miejsca, znajdujące się w obrębie diecezji.
   
   Kan. 81 - Zakonnik wyniesiony do godności biskupiej pozostaje członkiem swojego instytutu, lecz na mocy ślubu posłuszeństwa podlega jedynie Biskupowi Rotrii. Jest też zwolniony z tych obowiązków, których według jego roztropnego uznania nie można pogodzić z jego stanem życia.


Rozdział VIII

NIEPRAWIDŁOWOŚCI ORAZ INNE PRZESZKODY



   Kan. 82 - Zabrania się przyjęcia nominacji tym, którzy są związani jakąkolwiek przeszkodą, czy to stałą, która nazywa się nieprawidłowością, czy też zwykłą. Można podlegać jedynie tym przeszkodom, które są wymienione w niżej podanych kanonach.

   Kan. 83 - Zwykłą przeszkodą, nie pozwalającą przyjąć każdej powierzonej nominacji, są związani:
    1° mężczyzna żonaty;
    2° kto popełnił przestępstwo apostazji, herezji lub schizmy;
    3° kto sprawuje urząd lub zarząd zakazany duchownym;
    4° kto dopuścił się przestępstwa przeciwko władzy kościelnej i wolności Kościoła;
    5° kto dopuścił się przestępstwa uzurpacji kościelnych zadań oraz przestępstwa w ich wykonywaniu;
    6° kto dopuścił się przestępstwa podszywania pod inną godność lub posiadania nietożsamej postaci, będących rozróżnionymi płcią, statusem lub jakąkolwiek inną cechą, a co wykazało postępowanie przeprowadzone na polecenie Biskupa Rotrii.
   
   Kan. 84 - Nieznajomość przeszkód nie uwalnia od nich.

   Kan. 85 – Nominacja udzielona pomimo istnienia wyżej wymienionych przeszkód jest z mocy prawa nieważna.

   Kan. 86 - § 1. Jedynie Stolica Apostolska może dyspensować od przeszkód przyjęcia nominacji kapłańskiej.
   § 2. Od przeszkód może dyspensować również ordynariusz, jeśli takiej zgody udzielił mu Biskup Rotrii.
   § 3. Od przeszkody wynikającej z posiadania zdublowanej tożsamości wirtualnej nie przypada żadna możliwość dyspensowania, a jedynie surowa i sprawiedliwa kara najwyższej cenzury.

   Kan. 87 – Podlega karze ten, kto znając istniejące przeszkody do nominacji kapłańskiej udziela jej.
   

TYTUŁ IV
SANKCJE W KOŚCIELE


Rozdział I

KARANIE PRZESTĘPSTW W OGÓLNOŚCI



   Kan. 88 - Kościół posiada wrodzone i własne prawo wymierzania sankcji karnych wiernym popełniającym przestępstwo.

   Kan. 89 - § 1. Sankcjami karnymi w Kościele są:
    1° kary poprawcze czyli cenzury;
    2° kary ekspiacyjne.
   § 2. Ustawa może ustanowić inne kary ekspiacyjne, niż wymienione w tym akcie, które pozbawiają wiernego jakiegoś dobra duchowego lub doczesnego i odpowiadają nadprzyrodzonemu celowi Kościoła.
   § 3. Ponadto stosowane są środki zaradcze i pokuty, pierwsze głównie dla zapobieżenia przestępstwom, drugie zaś raczej dla zastąpienia kary lub jej zwiększenia.

   Kan. 90 - Kara jest najczęściej karą wymierzaną wyrokiem, to jest taką, iż nie wiąże winnego, jeśli nie zostanie wymierzona; jest zaś karą wiążącą mocą samego prawa, tak iż wiąże przez sam fakt popełnienia przestępstwa, jeśli to wyraźnie postanawia ustawa lub nakaz.

   Kan. 91 - § 1. Kto posiada władzę ustawodawczą, może również wydawać ustawy karne; może także swoimi ustawami zabezpieczyć odpowiednią karą prawo Boże lub ustawę kościelną wydaną przez wyższą władzę, przy zachowaniu granic swojej kompetencji z racji terytorium lub osób.
   § 2. Ustawa może sama określać karę lub pozostawiać jej określenie roztropnemu uznaniu sędziego.

   Kan. 92 - Biskupi diecezjalni powinni troszczyć się o przestrzeganie prawa na terenie swojej diecezji a w razie jego złamania bądź podejrzenia jego złamania zobowiązani są poinformować właściwego członka Świętego Oficjum.

   Kan. 93 - Kary należy o tyle ustanawiać, o ile są rzeczywiście konieczne do lepszego zachowania dyscypliny kościelnej. Kara zaś wydalenia ze stanu duchownego nie może być ustanowiona ustawą partykularną.


Rozdział II
PODMIOT SANKCJI KARNYCH


   Kan. 94 - § 1. Nie można nikogo karać, jeśli popełnione przez niego zewnętrzne naruszenie ustawy lub nakazu nie jest ciężko poczytalne na skutek winy umyślnej albo nieumyślnej.
   § 2. Gdy nastąpiło zewnętrzne przekroczenie, domniemywa się poczytalność, chyba że co innego by się okazało.
   
   Kan. 95 - Nie podlega żadnej karze, kto w chwili przekraczania ustawy lub nakazu:
    1° naruszył ustawę lub nakaz z ignorancji niezawinionej; na równi zaś z ignorancją stoi nieuwaga i błąd;
    2° działał pod wpływem przymusu fizycznego lub na skutek przypadku, którego nie mógł przewidzieć lub przewidzianemu zapobiec;
    3° działał w zgodnej z prawem obronie własnej lub kogoś innego przeciwko niesprawiedliwemu napastnikowi, zachowując należny umiar.
   
   Kan. 96 - § 1. Sprawca przekroczenia nie jest wolny od kary, lecz kara przewidziana ustawą lub nakazem powinna być złagodzona lub zastąpiona pokutą, jeśli przestępstwo zostało popełnione:
    1° na skutek poważnego wzburzenia uczuciowego, które jednak nie wyprzedziło i nie przekreśliło całkowicie świadomości i zgody woli, jeśli samo wzburzenie nie zostało dobrowolnie wywołane lub nie było podtrzymywane;
    2° przez tego, kto działał w zgodnej z prawem obronie własnej lub kogoś innego przeciwko niesprawiedliwemu napastnikowi, ale nie zachował koniecznego umiaru;
    3° przeciwko poważnie i niesłusznie prowokującemu.
   § 2. To samo może uczynić sędzia, gdy istnieje inna okoliczność pomniejszająca ciężkość przestępstwa.
   
   Kan. 97 - § 1. Sędzia może ukarać surowiej niż przewiduje to ustawa lub nakaz:
    1° tego, kto po skazaniu lub deklaracji kary dopuszcza się przestępstwa, tak iż na podstawie towarzyszących okoliczności można roztropnie wnioskować o uporze w złej woli;
    2° tego, kto posiada jakąś godność albo nadużywa władzy lub urzędu dla popełnienia przestępstwa.
   § 2. Jeśli w wypadkach, o których w § 1, przewidziana jest kara wiążąca mocą samego prawa, można do niej dołączyć inną karę lub pokutę.

   Kan. 98 - § 1. Kto uczynił coś dla dokonania przestępstwa albo czegoś zaniechał, jednak bez własnej woli nie zdołał go dokonać, nie podlega karze ustanowionej za popełnione przestępstwo, chyba że ustawa lub nakaz inaczej zastrzega.
   § 2. Jeśli czynności lub zaniechania z natury swojej prowadzą do dokonania przestępstwa, sprawcy można wyznaczyć pokutę lub karę, chyba że dobrowolnie odstąpił od zapoczątkowanego wykonywania przestępstwa. Jeśli zaś wynikło zgorszenie albo poważna szkoda lub niebezpieczeństwo, sprawca, chociaż samorzutnie zaprzestał działania, może być ukarany jakąś sprawiedliwą karą, mniejszą jednak od przewidzianej za przestępstwo dokonane.

   Kan. 99 - Jeśli na głównego sprawcę są ustanowione kary wymierzane wyrokiem, ci, którzy po wspólnym powzięciu przestępczego zamiaru współdziałają w przestępstwie, a nie są w ustawie lub nakazie wyraźnie wymienieni, podlegają tym samym karom albo innym takiej samej lub mniejszej ciężkości.
   
   Kan. 100 - Przestępstwo, które polega na oświadczeniu albo na innym ujawnieniu woli, doktryny lub wiedzy, należy uważać za niedokonane, jeśli nikt nie spostrzegł tego oświadczenia lub ujawnienia.



Rozdział III

CENZURY



   Kan. 101 – Ekskomunikowanego pozbawia się:
    1° możności sprawowania urzędów lub posług albo jakichkolwiek innych zadań, bądź wykonywania aktów rządzenia w jakiejkolwiek formie w całym Kościele Powszechnym;
    2° praw korzystania z przywilejów wcześniej mu udzielonych, w tym wynikających z faktu posiadania obywatelstwa i statusu ziemskiego, których utrata jest następstwem wymierzenia poruszanej kary;
    3° możliwości otrzymania w Kościele i Państwie Kościelnym godności, urzędu lub innego zadania, zaś co się tyczy samego terenu Państwa, zmuszony jest do wiekuistego jego opuszczenia z mocy prawa;
    4° dochody z tytułu godności, urzędu, sprawowanego zadania i posiadanej ewentualnie w Kościele pensji przed nałożeniem kary - nie stanowią jego własności.

   Kan. 102 - § 1. Suspensa, która może być stosowana do duchownych i świeckich, zabrania:
    1° wszystkich lub tylko niektórych aktów władzy rządzenia;
    2° wykonywania wszystkich lub niektórych uprawnień lub zadań związanych z urzędem.
   § 2. Suspensa zabraniającą pobierania dochodów, stypendium, pensji czy innych podobnych, zawiera w sobie obowiązek zwrócenia wszystkiego, co zostało bezprawnie przyjęte, nawet w dobrej wierze.

   
Rozdział IV
KARY EKSPIACYJNE


   Kan. 103 - Kary ekspiacyjne, które mogą obowiązywać przestępcę albo na stałe, albo na czas określony lub nieokreślony, oprócz innych, ustanowionych ewentualnie ustawą, są następujące:
    1° zakaz lub nakaz przebywania na określonym miejscu lub terytorium;
    2° pozbawienie władzy, urzędu, zadania, prawa, przywileju, uprawnienia, łaski, tytułu, odznaczenia, nawet czysto honorowego;
    3° zakaz korzystania z tego, co wyliczono w n. 2, lub zakaz korzystania z tego w określonym miejscu lub poza określonym miejscem; tego rodzaju zakazy nigdy nie powodują nieważności;
    4° karne przeniesienie na inny urząd;
    5° wydalenie ze stanu duchownego.

   Kan. 104 - § 1. Zakaz i nakaz przebywania na określonym miejscu lub terytorium może dotyczyć zarówno świeckich, duchownych, jak i zakonników.
   § 2. Do wydania nakazu przebywania na określonym miejscu lub terytorium, wymagana jest zgoda ordynariusza tego miejsca, chyba że chodzi o dom przeznaczony również dla duchownych spoza diecezji, odbywających pokutę lub podejmujących poprawę.



Rozdział V
ŚRODKI KARNE I ZADOŚĆUCZYNIENIA


   Kan. 105 - § 1. Tego, kto znajduje się w bardzo bliskiej okazji popełnienia przestępstwa lub na kogo w wyniku przeprowadzonego dochodzenia pada poważne podejrzenie popełnienia przestępstwa można osobiście lub przez innego upomnieć.
   § 2. Temu, którego postępowanie powoduje zgorszenie lub poważne naruszenie porządku publicznego, może także udzielić nagany, w sposób dostosowany do szczególnych warunków osoby i faktu.
   § 3. Upomnienie lub nagana powinny być zawsze możliwe do stwierdzenia przynajmniej na podstawie jakiegoś dokumentu.

   Kan. 106 - § 1. Pokutą, która może być nałożoną w zakresie zewnętrznym, jest obowiązek wykonania jakiegoś aktu religijności, pobożności lub miłości.
   § 2. Za tajne przekroczenie nie należy nigdy nakładać pokuty publicznej.
   § 3. Pokuty może Patriarcha, kardynał lub ordynariusz według własnego roztropnego uznania dołączać do karnego środka upomnienia, nagany lub kary. ]]> Cytat:
[Obrazek: 4bf3f5b928ff3320f33590e25f7d6535.png]



Codex Iuris Canonici Auctoritate Pii PP. V promulgatus


TYTUŁ I
W OGÓLNOŚCI


Rozdział I
NORMY OGÓLNE

Kan. 1 - § 1. Kanony tego Kodeksu dotyczą Państwa Kościelnego i Kościoła Rotryjskiego.

   § 2. Przepisy niniejszego Kodeksu do osób świeckich stosuje się odpowiednio, chyba że co innego wynika z właściwości sprawowanej przez nich funkcji lub godności, albo gdy przepisy szczególne stanowią inaczej.

   Kan. 2 - Kanony Kodeksu nie odwołują ani też nie zmieniają umów zawartych przez Stolicę Apostolską z krajami lub innymi społecznościami politycznymi. Zachowują one przeto swoją dotychczasową moc, chociażby nawet były przeciwne przepisom tego Kodeksu.

   Kan. 3 - Prawa nabyte oraz przywileje udzielone dotychczas przez Stolicę Apostolską osobom fizycznym lub prawnym, a będące w użyciu i nie odwołane, pozostają nienaruszone, chyba że kanony tego Kodeksu wyraźnie je odwołują.

   Kan. 4 - § 1. Istniejące dotychczas zwyczaje przeciwne przepisom niniejszych kanonów - tak powszechne, jak i partykularne - zostają całkowicie zniesione, jeśli zostały odrzucone przez kanony obecnego Kodeksu. Również pozostałe należy uważać za zniesione, chyba że Kodeks wyraźnie co innego zastrzega, albo są one stuletnie lub niepamiętne   mogą być tolerowane, jeśli zdaniem ordynariusza nie da się ich usunąć ze względu na okoliczności miejsca i osób.
   § 2. Zachowuje się istniejące dotychczas zwyczaje obok prawa, tak powszechne, jak i partykularne.


Rozdział II
DYSPENSY


   Kan. 5 - Dyspensa, czyli rozluźnienie prawa kościelnego w poszczególnym wypadku, może zostać udzielona przez tych, którzy posiadają władzę wykonawczą w granicach ich kompetencji, a także przez tych, którym wyraźnie lub pośrednio przysługuje władza dyspensowania, bądź mocą samego prawa, bądź mocą zgodnej z prawem derogacji.

   Kan. 6 - Biskup diecezjalny może dyspensować wiernych ilekroć uzna to za pożyteczne dla ich duchowego dobra.

   Kan. 7 - § 1. Od ustawodawstwa kościelnego nie należy dyspensować bez słusznej i racjonalnej przyczyny, z uwzględnieniem okoliczności przypadku i ważności dokumentu, od którego się dyspensuje. W przeciwnym razie dyspensa jest niegodziwa a także nieważna, chyba że została udzielona przez prawodawcę lub duchownego przełożonego.
   § 2. W wątpliwości co do wystarczalności przyczyny, dyspensa jest udzielona ważnie i godziwie.

   Kan. 8 -  § 1. Kto posiada władzę dyspensowania, ma prawo wykonywać ją będąc także poza terytorium w stosunku do podwładnych chociażby nieobecnych na terytorium, a także jeśli czegoś innego wyraźnie nie postanowiono, w stosunku do podróżnych, przebywających aktualnie na terytorium.
   § 2. Patriarcha ma wyłączne prawo dyspensowania duchownych posiadających nominację biskupią. Prawo to przysługuje również kardynałom, ilekroć posiadają szczegółowe upoważnienie Patriarchy.

   
Rozdział III
URZĘDY KOŚCIELNE


   Kan. 9 - Powierzenie urzędu kościelnego dokonuje się: poprzez swobodne nadanie przez kompetentną władzę kościelną lub poprzez zwykły wybór przyjęty przez elekta, jeżeli wybór nie wymaga zatwierdzenia.

   Kan. 10 - § 1. Ażeby urząd kościelny można komuś powierzyć, powinien on pozostawać we wspólnocie Kościoła i być zdatnym.
   § 2. Powierzenie urzędu dokonane symoniacko jest nieważne z mocy samego prawa.

   Kan. 11 - Temu, kto nie otrzymał jeszcze nominacji kapłańskiej, nie można ważnie nadać urzędu związanego z pełnym duszpasterstwem.

   Kan. 12 - § 1. Powierzenia urzędu duszpasterskiego nie należy odkładać bez ważnej przyczyny.
   § 2. Obietnica jakiegoś urzędu - przez kogokolwiek zostałaby dana - nie powoduje żadnego skutku prawnego.

   Kan. 13 - Każde powierzenie urzędu powinno być dokonane na piśmie.

   Kan. 14 - Jeśli prawo czegoś innego wprost nie postanawia, do biskupa diecezjalnego należy swobodne powierzanie urzędów kościelnych we własnym Kościele partykularnym.

   Kan. 15 - § 1. Urząd kościelny traci się po upływie wyznaczonego czasu, na skutek rezygnacji, przeniesienia, usunięcia a także pozbawienia.
   § 2. Nie traci się urzędu kościelnego po ustaniu w jakikolwiek sposób władzy, która go nadała, chyba że prawo zastrzega coś innego.
   § 3. Utrata urzędu, która stała się faktem, ma zostać podana do wiadomości wszystkim, którym przysługuje jakieś prawo do powierzania urzędu.

   Kan. 16 - Utrata urzędu po upływie określonego czasu lub po osiągnięciu wieku następuje dopiero od momentu pisemnego zawiadomienia przez kompetentną władzę.

   Kan. 17 - Każdy, kto jest poczytalny, może zrzec się urzędu kościelnego.

   Kan. 18 - Mocą samego prawa nieważna jest rezygnacja pod wpływem ciężkiej i niesprawiedliwej bojaźni, podstępu, błędu istotnego lub symonii.

   Kan. 19 - Rezygnacja - czy wymaga przyjęcia, czy nie - aby była ważna, powinna być złożona temu, kto powierza urząd, o który chodzi.

   Kan. 20 - § 1. Tylko ten może dokonać przeniesienia, komu przysługuje prawo powierzenia, zarówno urzędu, który się zwalnia, jak i urzędu, który się powierza.
   § 2. Jeżeli przeniesienie jest dokonywane wbrew woli zajmującego urząd, wymagana jest poważna przyczyna z zachowaniem zawsze prawa do przedstawienia przeciwnych racji, przy czym należy przestrzegać sposobu postępowania przepisanego prawem.
   § 3. Aby przeniesienie osiągnęło skutek, musi być przekazane na piśmie.

   Kan. 21 - § 1. Z urzędu - zgodnie z przepisami prawa - który został komuś nadany według roztropnego rozeznania kompetentnej władzy, można go usunąć z powodu słusznej przyczyny, ocenianej przez tę władzę.
   § 2. Akt usunięcia, by osiągnął skutek, ma być przekazany na piśmie.

   Kan. 22 - Mocą samego prawa zostaje usunięty z urzędu kościelnego:
    1° kto utracił stan duchowny;
    2° kto publicznie odstąpił od wiary lub wspólnoty z Kościołem;
    3° duchowny, który usiłował zawrzeć małżeństwo, choćby tylko cywilne.

   Kan. 23 - Pozbawienie urzędu, stanowiące mianowicie karę za przestępstwo, może być dokonane tylko zgodnie z przepisami prawa.
   

TYTUŁ II
LUD BOŻY


Rozdział I

OBOWIĄZKI I PRAWA WSZYSTKICH WIERNYCH



   Kan. 24 - Wszyscy wierni są równi co do godności i działania.

   Kan. 25 - Wierni zobowiązani są - każdy przez swoje własne działanie zachować zawsze wspólnotę z Kościołem.
   
   Kan. 26 - Wszyscy wierni, zgodnie z własną pozycją, winni starać się prowadzić życie święte i przyczyniać się do wzrostu Kościoła.

   Kan. 27 - Wierni mają prawo otrzymywać pomoce od swoich pasterzy z duchowych dóbr Kościoła.

   Kan. 28 - Wierni mają prawo swobodnego zakładania stowarzyszeń i kierowania nimi dla celów propagowania kulturowych aspektów Kościoła, a także odbywania zebrań dla wspólnego osiągnięcia tych celów.

   Kan. 29 - Wszyscy wierni, którzy uczestniczą w misji Kościoła, mają prawo, by przez własne inicjatywy, każdy zgodnie ze swoim stanem i pozycją, popierali lub podtrzymywali jego działalność. Żadna jednak inicjatywa nie może sobie przypisywać miana kościelnej, jeśli nie otrzyma zgody kompetentnej władzy Kościoła.

   Kan. 30 - Wszyscy wierni mają prawo być wolni od jakiegokolwiek przymusu w wyborze stanu życia.

   Kan. 31 - § 1. Wiernym przysługuje legalne dochodzenie i obrona przysługujących im w Kościele uprawnień na właściwym forum kościelnym według przepisów prawa.
   § 2. Wierni, jeżeli zostali wezwani przed sąd przez kompetentną władzę, mają prawo, by byli sądzeni z zachowaniem przepisów prawa, stosowanych ze słusznością.

   Kan. 32 - § 1. Odpowiednio przygotowani świeccy są zdolni, by otrzymać od pasterzy te urzędy kościelne i posługi, które wolno im piastować zgodnie z przepisami prawa.
   § 2. Świeccy odznaczający się odpowiednią wiedzą, roztropnością i uczciwością, są zdolni do tego, by jako biegli lub doradcy świadczyli pomoc pasterzom Kościoła, także w radach działających zgodnie z przepisem prawa.


Rozdział II
DUCHOWNI


   Kan. 33 - Kościół ma obowiązek, a zarazem własne i wyłączne prawo kształcenia tych, którzy są przeznaczeni do posługi kościelnej.

   Kan. 34 - Każdy duchowny powinien być inkardynowany do jakiegoś Kościoła partykularnego lub do prałatury personalnej, albo do jakiegoś instytutu życia konsekrowanego, czy też do jakiegoś stowarzyszenia, które posiada tę zdolność, tak że nie może być duchownym nikomu nie podlegającym czyli tułaczym.

   Kan. 35 - Duchowni mają szczególny obowiązek okazywania szacunku i posłuszeństwa Patriarsze oraz każdy własnemu ordynariuszowi, jak również wszystkim starszym w hierarchii.

   Kan. 36 - § 1. Tylko duchowni mogą otrzymać urzędy, do wykonywania których wymaga się władzy nominacji albo kościelnej władzy rządzenia.
   § 2. Duchowni mają obowiązek - chyba że usprawiedliwia ich prawnie uznana przeszkoda - przyjąć i wiernie wypełnić zadanie powierzone im przez własnego ordynariusza.

   Kan. 37 - § 1. Duchowni obowiązani są zachować wieczystą wstrzemięźliwość i dlatego zobowiązani są do celibatu.
   § 2. Patriarcha może wydać szczegółowe normy w sprawie adopcji przez osoby duchowne.

   Kan. 38 - § 1. Duchowni mają prawo zrzeszania się z innymi dla osiągnięcia celów zgodnych ze stanem duchownym.
   § 2. Duchowni powinni w sposób szczególny doceniać te stowarzyszenia, które mając statuty zatwierdzone przez kompetentną władzę - przez odpowiedni i właściwie zatwierdzony sposób życia oraz braterską pomoc pobudzają własną świętość w wykonywaniu posługi, jak również sprzyjają pogłębianiu więzi między sobą i z własnym biskupem.
   § 3. Duchowni powinni się powstrzymać od zakładania lub przynależności do stowarzyszeń, których cel albo działalność nie dadzą się pogodzić z obowiązkami właściwymi stanowi duchownemu lub mogłyby przeszkadzać w sumiennym wypełnianiu zadania zleconego im przez kompetentną władzę kościelną.

   Kan. 39 - Wypełniając kościelną posługę, duchowni zasługują na wynagrodzenie odpowiednie ich pozycji, z uwzględnieniem zarówno natury ich zadania, jak również okoliczności miejsca i czasu, dzięki któremu mogliby zaspokoić potrzeby własnego życia a także wynagrodzić tych, których pomocy potrzebują.
   
   Kan. 40 - § 1. Duchowni powinni powstrzymać się od tego wszystkiego, co wprost nie przystoi ich stanowi.
   § 2. Duchowni niech unikają tego, co chociaż nie jest nieprzyzwoite, jednak obce stanowi duchownemu.
   
   Kan. 41 – Duchowny traci swój stan:
    1° przez wyrok sądów;
    2° przez karę wydalenia nałożoną zgodnie z przepisami prawa;
    3° przez decyzję Patriarchy;
    4° przez rezygnację lub samowykluczenie spowodowane złamaniem niniejszego prawa potwierdzone decyzją Patriarchy.

   Kan. 42 - Duchowny, który utracił stan duchowny zgodnie z przepisami prawa, traci z nim uprawnienia właściwe stanowi duchownemu, jak również nie podlega żadnym obowiązkom stanu duchownego, tym samym zostaje pozbawiony wszystkich urzędów, zadań i wszelkiej władzy delegowanej.

   Kan. 43 - Duchowny, który utracił stan duchowny, nie może ponownie być włączony do duchowieństwa, chyba że przez decyzję Patriarchy.



TYTUŁ III
HIERARCHICZNY USTRÓJ KOŚCIOŁA

Rozdział I
BISKUP ROTRII


   Kan. 44 - Biskup Rotrii jest Głową Kolegium Biskupów i Pasterzem całego Kościoła Rotryjskiego. Dlatego, z racji swego urzędu, posiada on najwyższą, pełną, bezpośrednią i powszechną władzę zwyczajną w Kościele, którą może wykonywać zawsze w sposób nieskrępowany.

   Kan. 45 - § 1. Pełną i najwyższą władzę w Kościele otrzymuje Biskup Rotrii przez zgodny z prawem i zaakceptowany przez niego wybór wraz z nominacją biskupią. Stąd tę samą władzę otrzymuje od momentu przyjęcia wyboru na Patriarchę ten elekt, który posiada nominację biskupią. Gdyby elekt nie miał nominacji biskupiej, powinien być zaraz wyniesiony do tej godności.
   § 2. Gdyby się zdarzyło, że Biskup Rotrii zrzekłby się swego urzędu, to do ważności wymaga się, by zrzeczenie zostało dokonane w sposób wolny i było odpowiednio ujawnione; nie wymaga zaś niczyjego przyjęcia.

   Kan. 46 - § 1. Na mocy swego urzędu, Biskup Rotrii nie tylko posiada władzę nad całym Kościołem, lecz również otrzymuje nad wszystkimi Kościołami partykularnymi oraz ich zespołami naczelną władzę, przez którą zostaje jednocześnie potwierdzona i umocniona władza własna, zwyczajna i bezpośrednia, jaką posiadają biskupi w Kościołach partykularnych powierzonych ich pieczy.
   § 2. Od wyroku lub dekretu Biskupa Rotrii nie ma apelacji.

   Kan. 47 - W wykonywaniu zadania, Biskupowi Rotrii służą pomocą biskupi, którzy mogą to czynić w różny sposób, w tym także poprzez Synod Biskupów. Ponadto świadczą mu pomoc kardynałowie, a także inne osoby oraz różne instytucje stosownie do aktualnych potrzeb. Wszystkie te osoby i instytucje, w imieniu i jego władzą wykonują powierzone sobie zadanie dla dobra wszystkich Kościołów partykularnych, zgodnie z normami określonymi w prawie.

   Kan. 48 - Podczas wakansu Stolicy Apostolskiej lub przeszkody w jej działaniu, nie należy niczego zmieniać w zarządzie Kościoła powszechnego; powinny zaś być zachowane ustawy specjalne wydane na te okoliczności.


Rozdział II
SYNOD BISKUPÓW



   Kan. 49 - Synod Biskupów jest zebraniem wszystkich biskupów, którzy zbierają się w określonych terminach, ażeby pobudzać ścisłą łączność między sobą i Patriarchą, jak również temuż Biskupowi Rotrii świadczyć pomoc swoją radą w celu zachowania i wzrostu wiary oraz obyczajów, a także zachowania i umocnienia dyscypliny kościelnej, i rozważenia problemów związanych z działalnością Kościoła w świecie.

   Kan. 50 - Synod Biskupów podlega bezpośrednio władzy Biskupa Rotrii, który ma prawo:
    1° zwoływania Synodu, ilekroć uzna to za wskazane, i oznaczania miejsca, gdzie ma się odbyć zebranie;
    2° ustalania zagadnień - jakie mają być rozpatrywane w odpowiednim czasie przed zebraniem się Synodu;
    3° ustalania porządku obrad;
    4° przewodniczenia Synodowi, osobiście lub przez przedstawicieli;
    5° zatwierdzania lub odrzucania decyzji Synodu;
    6° zamknięcia Synodu, przeniesienia, zawieszenia i rozwiązania.

   Kan. 51 - § 1. Z chwilą zamknięcia zebrania Synodu Biskupów wygasa tym samym zadanie powierzone na danym zebraniu biskupom czy innym członkom.
   § 2. W przypadku wakansu Stolicy Apostolskiej po zwołaniu Synodu albo w czasie jego trwania, na mocy samego prawa następuje zawieszenie zebrania Synodu, jak również powierzonych jego członkom zadań, dopóki nowy Patriarcha nie zadecyduje o rozwiązaniu lub kontynuowaniu zebrania.


Rozdział III
KARDYNAŁOWIE KOŚCIOŁA ROTRYJSKIEGO



   Kan. 52 - Kardynałowie Kościoła Rotryjskiego tworzą szczególne Kolegium, któremu przysługuje prawo wyboru Biskupa Rotrii, zgodnie z postanowieniami specjalnego prawa. Ponadto kardynałowie są do dyspozycji Patriarchy, czy to działając kolegialnie, gdy są zwoływani razem dla rozważenia ważniejszych spraw, czy też pojedynczo, mianowicie przez wykonywanie różnych urzędów, świadcząc pomoc Biskupowi Rotrii, zwłaszcza w codziennej trosce o Kościół powszechny.

   Kan. 53 - § 1. Kolegium Kardynałów przewodniczy Dziekan, będący kardynałem biskupem najstarszym stażem, a którego w razie przeszkody zastępuje Prodziekan. Dziekan lub Prodziekan nie posiadają żadnej władzy rządzenia w odniesieniu do pozostałych kardynałów, lecz są jako pierwsi wśród równych.
   § 2. Z chwilą wakansu urzędu Dziekana i w braku możności ustalenia starszeństwa, kardynałowie powinni wybrać ze swego grona Dziekana Kolegium. Jego nazwisko przedstawiają Patriarsze, któremu przysługuje przywilej zatwierdzenia wybranego.
   § 3. W sposób przewidziany w § 2 dokonuje się, pod przewodnictwem Dziekana, wyboru Prodziekana. Również do Patriarchy należy zatwierdzenie wyboru Prodziekana.

   Kan. 54 - Kardynałowie działaniem kolegialnym służą najwyższemu Pasterzowi Kościoła pomocą, głównie na konsystorzach, na które zbierają się z polecenia Biskupa Rotrii i pod jego przewodnictwem.
   
   Kan. 55 - § 1. Kardynałowi Dziekanowi przysługuje prawo udzielania wybranemu na Biskupa Rotrii, gdyby elekt tego potrzebował, sakry biskupiej. Jeśli Dziekan nie może tego uczynić, prawo to przechodzi na Prodziekana, a w wypadku gdy i on ma przeszkodę, na najstarszego kardynała biskupa.
   § 2. Pierwszy z kardynałów ogłasza ludowi imię nowo wybranego Patriarchy.

   Kan. 56 - Kardynałowie mają obowiązek gorliwie współpracować z Biskupem Rotrii.

   Kan. 57 - Kardynałowi, któremu Biskup Rotrii zleca reprezentowanie go na jakimś uroczystym obchodzie lub zgromadzeniu osób, w charakterze legata "a latere", a więc występującego jako jego alter ego, jak również kardynałowi, który jako jego specjalny wysłannik ma wypełnić określoną posługę pasterską, przysługuje tylko to, co mu zostało zlecone przez Biskupa Rotrii.

   Kan. 58 - Podczas wakansu Stolicy Apostolskiej Kolegium Kardynałów przysługuje jedynie ta władza, którą przyznaje mu specjalne prawo.



Rozdział IV

LEGACI BISKUPA ROTRII



   Kan. 59 - § 1. Biskupowi Rotrii przysługuje naturalne i niezależne prawo mianowania i wysyłania swoich legatów, czy to do Kościołów partykularnych w różnych krajach lub regionach, czy też równocześnie do państw i rządów, jak również przenoszenia ich i odwoływania, z zachowaniem przepisów prawa międzynarodowego, gdy idzie o wysyłanie i odwoływanie legatów ustanowionych w państwach.
§ 2. Do legata ustanowionego na mocy niniejszych przepisów nie stosuje się innych regulacji, określających pozycję w korpusie dyplomatycznym, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

   Kan. 60 - § 1. Legatom Biskupa Rotrii zleca się funkcję reprezentowania go na sposób stały w Kościołach partykularnych lub także wobec państw i władz publicznych, do których są posyłani.
   § 2. Stolicę Apostolską reprezentują również ci, którzy w charakterze patriarszej misji są wyznaczani jako delegaci lub obserwatorzy do organizacji międzynarodowych albo na konferencje czy zjazdy.

   Kan. 61 - Głównym zadaniem legata patriarszego jest zacieśnianie i umacnianie coraz bardziej więzów łączących Stolicę Apostolską z Kościołami partykularnymi. Tak więc w odniesieniu do powierzonego mu okręgu, do patriarszego legata należy:
    1° przesyłanie do Stolicy Apostolskiej wiadomości na temat warunków, w których znajdują się Kościoły partykularne, i o tym wszystkim, co dotyczy życia samego Kościoła;
    2° wspieranie biskupów czynem i radą, nie naruszając jednak wykonywania przyznanej im prawem władzy;
    3° usilne popieranie tego, co służy utrwaleniu pokoju, rozwoju postępu i zgodnej współpracy między narodami;
    4° podejmowanie wraz z biskupami odpowiednich kontaktów z innymi Kościołami lub wspólnotami kościelnymi;
    5° wykonywanie ponadto pełnomocnictw oraz wypełnianie innych poleceń, przekazanych mu przez Stolicę Apostolską.

   Kan. 62 - Do patriarszego legata, który zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego wypełnia równocześnie misję w państwie, należy także szczególne zadanie:
    1° podtrzymywać i ożywiać więzy między Stolicą Apostolską i Rządem;
    2° prowadzić rokowania w zakresie spraw dotyczących stosunków Kościoła i Państwa oraz w sposób szczególny pertraktować o zawarcie konkordatu czy innych tego rodzaju układów, jak również wprowadzenie ich w życie.

   Kan. 63 - Ze względu na szczególny charakter posługi legata siedziba poselstwa jest wyjęta spod władzy rządzenia miejscowego ordynariusza.

   Kan. 64 - Zadanie legata nie wygasa z chwilą wakansu Stolicy Apostolskiej, chyba że co innego zastrzeżono w patriarszym piśmie. Wygasa natomiast po wypełnieniu zlecenia, przez odwołanie podane do wiadomości zainteresowanego oraz zrzeczenie przyjęte przez Biskupa Rotrii.


Rozdział V
KONGREGACJA ŚWIĘTEJ I POWSZECHNEJ INKWIZYCJI



   Kan. 65 – § 1. Kongregacja Świętej i Powszechnej Inkwizycji, zwana dalej Kongregacją, jest niezależnym i najwyższym organem władzy sądowniczej dla państwa i Kościoła, powołanym do dbania o jedność, spójność i trwałość Kościoła oraz jego wyznania poprzez m.in. ocenę działalności osób świeckich i duchownych w kontekście działalności Kościoła, ocenę misji jednostek administracyjnych Kościoła czy wykrywanie i osądzanie świeckich i duchownych w zakresie działalności Kościoła oraz na podstawie kanonów niniejszego kodeksu.
   § 2. Podstawowym zadaniem Kongregacji jest  zwalczanie herezji i wszelkich jej objawów oraz ocena wszelkich spraw dotyczących moralności duchownych, a także dbanie o zachowywanie klimatu Kościoła i poprawności historyczno-kulturowej w głoszonych przez Kościół treściach oraz dopełnianie postanowień prawa nałożonego na Kościół przez kompetentne organy.
   § 3. Kongregacja jest odpowiedzialna za weryfikację pism teologicznych pod względem zgodności z wiarą chrześcijańską.
   § 4. Kongregacja sprawuje funkcję najwyższego sądu państwowego, orzekając w sprawach niezastrzeżonych dla innych organów lub przekazanych na podstawie odrębnych przepisów.
   § 5. Kongregacja może pełnić też inne funkcje powierzone jej przez Ojca Świętego w ramach misji, jaką powierzają jej przepisy niniejszego kodeksu.

   Kan. 66 - § 1. Na czele Kongregacji stoi Prefekt Kongregacji, zwany także Wielkim Inkwizytorem, który kieruje jej pracami i jest powoływany i odwoływany przez Biskupa Rotrii w sposób niezależny.
   § 2. Wielki Inkwizytor pełni funkcję sędziego we wszystkich sprawach przed Kongregacją.
   § 3. W skład Kongregacji powołuje się także Inkwizytorów i Komisarza Generalnego, którzy sprawują przewidziane w prawie i w obrębie jego granic funkcje.
   § 4. Inkwizytorów oraz Komisarza powołuje i odwołuje Biskup Rotrii na wniosek Wielkiego Inkwizytora.

   Kan. 67 – § 1. Wielki Inkwizytor wydaje zarówno przed, w trakcie jak i po przeprowadzeniu postępowania akty przewidziane na podstawie przepisów szczególnych
 § 2. Inkwizytorzy wydają akty przekazane ich właściwości na podstawie przepisów szczególnych.
   § 3. Wyroki dotyczą sprawy co do jej meritum i rozstrzygają co do jej istoty.
   § 4. Postanowienia dotyczą spraw formalnych i proceduralnych, chyba że co innego z nich wynika.

   Kan. 68 – Członkowie Kongregacji w swym działaniu podlegają wyłącznie Bogu, prawu oraz swoim sumieniom na zasadach określonych w odrębnych przepisach.


Rozdział VI

JEDNOSTKI ADMINISTRACYJNE KOŚCIOŁA



   Kan. 69 - Diecezję stanowi część Ludu Bożego, powierzona pasterskiej pieczy biskupa z współpracującym z nim prezbiterom.

   Kan. 70 - Prałatura terytorialną lub opactwo terytorialne oznacza część Ludu Bożego w określonych granicach terytorium. Ze względu na szczególne warunki, piecza o ten lud zostaje powierzona prałatowi lub opatowi, który kieruje nim, na podobieństwo biskupa diecezjalnego, jako własny jego pasterz.


Rozdział VII
BISKUPI


   Kan.71 -  Przez samą nominację biskupią otrzymują biskupi wraz z zadaniem uświęcania, także zadanie nauczania i rządzenia, które z natury swojej mogą być wykonywane tylko w hierarchicznej wspólnocie z Głową Kolegium i jego członkami.

   Kan. 72 - Biskupów nazywa się diecezjalnymi, gdy ich trosce została powierzona jakaś diecezja; pozostałych nazywa się tytularnymi.

   Kan. 73 - § 1. Patriarcha mianuje biskupów w sposób nieskrępowany albo zatwierdza wybranych zgodnie z prawem.
   § 2. Nie udziela się na przyszłość władzom państwowym żadnych uprawnień i przywilejów dotyczących wyboru, nominacji, prezentowania lub wyznaczania biskupów.

   Kan. 74 - § 1. Jeśli chodzi o zdatność kandydatów do biskupstwa, wymaga się od każdego:
    1° odznaczania się niezachwianą wiarą, dobrymi obyczajami, pobożnością, gorliwością, duszpasterską mądrością, roztropnością i ludzkimi cnotami, jak również pozostałymi przymiotami, które czynią go odpowiednim do wypełniania zleconego mu urzędu, o który chodzi;
    2° dobrej opinii.
   § 2. Do Stolicy Apostolskiej należy ostateczny osąd co do zdatności kandydata.

   Kan. 75 - Przed kanonicznym objęciem swego urzędu, promowany winien złożyć przysięgę wierności wobec Stolicy Apostolskiej, według formuły zatwierdzonej przez tę samą Stolicę Apostolską.

   Kan. 76 - § 1. Biskupowi diecezjalnemu w powierzonej mu diecezji przysługuje wszelka władza zwyczajna, własna i bezpośrednia, jaka jest wymagana do jego pasterskiego urzędu, z wyłączeniem tych spraw, które na mocy prawa lub dekretu Patriarchy są zarezerwowane najwyższej lub innej władzy kościelnej.
   § 2. Jeśli co innego nie wynika z natury rzeczy lub z przepisu prawa, z biskupem diecezjalnym są zrównani w prawie ci, którzy są zwierzchnikami wspólnot wiernych, o których w kan. 70.

   Kan. 77 - Pamiętając o tym, że ma obowiązek dawać przykład świętości poprzez miłość, pokorę i prostotę życia, biskup diecezjalny winien zabiegać wszystkimi środkami o wzrost świętości wiernych, zgodnie z własnym powołaniem każdego wiernego.

   Kan. 78 - § 1. Obowiązkiem biskupa diecezjalnego jest rządzić powierzonym mu Kościołem partykularnym zgodnie z przepisami prawa.
   § 2. Władzę ustawodawczą wykonuje sam biskup, zaś władzę wykonawczą wykonuje bądź osobiście, bądź przez wikariuszy generalnych lub biskupich, zgodnie z przepisami prawa.
   § 3 Biskup diecezjalny na prawo zwołać Synod diecezjalny, w którym mają prawo obradować wszyscy podlegający mu duchowni i wierni. Jedynym ustawodawcą na Synodzie diecezjalnym jest biskup diecezjalny, inni członkowie Synodu posiadają tylko głos doradczy. On sam podpisuje deklaracje i dekrety synodalne, które jedynie jego autorytetem mogą być promulgowane.

   Kan. 79 - § 1. Biskup obowiązany jest wizytować diecezję albo w całości, albo częściowo. Obowiązek ten ma wypełniać osobiście.
   § 2. Na towarzyszy i pomocników wizytacji biskup może sobie dobrać dowolnie wybranych duchownych, z odrzuceniem wszelkiego przeciwnego przywileju lub zwyczaju.

   Kan. 80 - Zwyczajnej wizytacji biskupiej podlegają osoby, instytucje kościelne, rzeczy i miejsca, znajdujące się w obrębie diecezji.
   
   Kan. 81 - Zakonnik wyniesiony do godności biskupiej pozostaje członkiem swojego instytutu, lecz na mocy ślubu posłuszeństwa podlega jedynie Biskupowi Rotrii. Jest też zwolniony z tych obowiązków, których według jego roztropnego uznania nie można pogodzić z jego stanem życia.


Rozdział VIII

NIEPRAWIDŁOWOŚCI ORAZ INNE PRZESZKODY



   Kan. 82 - Zabrania się przyjęcia nominacji tym, którzy są związani jakąkolwiek przeszkodą, czy to stałą, która nazywa się nieprawidłowością, czy też zwykłą. Można podlegać jedynie tym przeszkodom, które są wymienione w niżej podanych kanonach.

   Kan. 83 - Zwykłą przeszkodą, nie pozwalającą przyjąć każdej powierzonej nominacji, są związani:
    1° mężczyzna żonaty;
    2° kto popełnił przestępstwo apostazji, herezji lub schizmy;
    3° kto sprawuje urząd lub zarząd zakazany duchownym;
    4° kto dopuścił się przestępstwa przeciwko władzy kościelnej i wolności Kościoła;
    5° kto dopuścił się przestępstwa uzurpacji kościelnych zadań oraz przestępstwa w ich wykonywaniu;
    6° kto dopuścił się przestępstwa podszywania pod inną godność lub posiadania nietożsamej postaci, będących rozróżnionymi płcią, statusem lub jakąkolwiek inną cechą, a co wykazało postępowanie przeprowadzone na polecenie Biskupa Rotrii.
   
   Kan. 84 - Nieznajomość przeszkód nie uwalnia od nich.

   Kan. 85 – Nominacja udzielona pomimo istnienia wyżej wymienionych przeszkód jest z mocy prawa nieważna.

   Kan. 86 - § 1. Jedynie Stolica Apostolska może dyspensować od przeszkód przyjęcia nominacji kapłańskiej.
   § 2. Od przeszkód może dyspensować również ordynariusz, jeśli takiej zgody udzielił mu Biskup Rotrii.
   § 3. Od przeszkody wynikającej z posiadania zdublowanej tożsamości wirtualnej nie przypada żadna możliwość dyspensowania, a jedynie surowa i sprawiedliwa kara najwyższej cenzury.

   Kan. 87 – Podlega karze ten, kto znając istniejące przeszkody do nominacji kapłańskiej udziela jej.
   

TYTUŁ IV
SANKCJE W KOŚCIELE


Rozdział I

KARANIE PRZESTĘPSTW W OGÓLNOŚCI



   Kan. 88 - Kościół posiada wrodzone i własne prawo wymierzania sankcji karnych wiernym popełniającym przestępstwo.

   Kan. 89 - § 1. Sankcjami karnymi w Kościele są:
    1° kary poprawcze czyli cenzury;
    2° kary ekspiacyjne.
   § 2. Ustawa może ustanowić inne kary ekspiacyjne, niż wymienione w tym akcie, które pozbawiają wiernego jakiegoś dobra duchowego lub doczesnego i odpowiadają nadprzyrodzonemu celowi Kościoła.
   § 3. Ponadto stosowane są środki zaradcze i pokuty, pierwsze głównie dla zapobieżenia przestępstwom, drugie zaś raczej dla zastąpienia kary lub jej zwiększenia.

   Kan. 90 - Kara jest najczęściej karą wymierzaną wyrokiem, to jest taką, iż nie wiąże winnego, jeśli nie zostanie wymierzona; jest zaś karą wiążącą mocą samego prawa, tak iż wiąże przez sam fakt popełnienia przestępstwa, jeśli to wyraźnie postanawia ustawa lub nakaz.

   Kan. 91 - § 1. Kto posiada władzę ustawodawczą, może również wydawać ustawy karne; może także swoimi ustawami zabezpieczyć odpowiednią karą prawo Boże lub ustawę kościelną wydaną przez wyższą władzę, przy zachowaniu granic swojej kompetencji z racji terytorium lub osób.
   § 2. Ustawa może sama określać karę lub pozostawiać jej określenie roztropnemu uznaniu sędziego.

   Kan. 92 - Biskupi diecezjalni powinni troszczyć się o przestrzeganie prawa na terenie swojej diecezji a w razie jego złamania bądź podejrzenia jego złamania zobowiązani są poinformować właściwego członka Świętego Oficjum.

   Kan. 93 - Kary należy o tyle ustanawiać, o ile są rzeczywiście konieczne do lepszego zachowania dyscypliny kościelnej. Kara zaś wydalenia ze stanu duchownego nie może być ustanowiona ustawą partykularną.


Rozdział II
PODMIOT SANKCJI KARNYCH


   Kan. 94 - § 1. Nie można nikogo karać, jeśli popełnione przez niego zewnętrzne naruszenie ustawy lub nakazu nie jest ciężko poczytalne na skutek winy umyślnej albo nieumyślnej.
   § 2. Gdy nastąpiło zewnętrzne przekroczenie, domniemywa się poczytalność, chyba że co innego by się okazało.
   
   Kan. 95 - Nie podlega żadnej karze, kto w chwili przekraczania ustawy lub nakazu:
    1° naruszył ustawę lub nakaz z ignorancji niezawinionej; na równi zaś z ignorancją stoi nieuwaga i błąd;
    2° działał pod wpływem przymusu fizycznego lub na skutek przypadku, którego nie mógł przewidzieć lub przewidzianemu zapobiec;
    3° działał w zgodnej z prawem obronie własnej lub kogoś innego przeciwko niesprawiedliwemu napastnikowi, zachowując należny umiar.
   
   Kan. 96 - § 1. Sprawca przekroczenia nie jest wolny od kary, lecz kara przewidziana ustawą lub nakazem powinna być złagodzona lub zastąpiona pokutą, jeśli przestępstwo zostało popełnione:
    1° na skutek poważnego wzburzenia uczuciowego, które jednak nie wyprzedziło i nie przekreśliło całkowicie świadomości i zgody woli, jeśli samo wzburzenie nie zostało dobrowolnie wywołane lub nie było podtrzymywane;
    2° przez tego, kto działał w zgodnej z prawem obronie własnej lub kogoś innego przeciwko niesprawiedliwemu napastnikowi, ale nie zachował koniecznego umiaru;
    3° przeciwko poważnie i niesłusznie prowokującemu.
   § 2. To samo może uczynić sędzia, gdy istnieje inna okoliczność pomniejszająca ciężkość przestępstwa.
   
   Kan. 97 - § 1. Sędzia może ukarać surowiej niż przewiduje to ustawa lub nakaz:
    1° tego, kto po skazaniu lub deklaracji kary dopuszcza się przestępstwa, tak iż na podstawie towarzyszących okoliczności można roztropnie wnioskować o uporze w złej woli;
    2° tego, kto posiada jakąś godność albo nadużywa władzy lub urzędu dla popełnienia przestępstwa.
   § 2. Jeśli w wypadkach, o których w § 1, przewidziana jest kara wiążąca mocą samego prawa, można do niej dołączyć inną karę lub pokutę.

   Kan. 98 - § 1. Kto uczynił coś dla dokonania przestępstwa albo czegoś zaniechał, jednak bez własnej woli nie zdołał go dokonać, nie podlega karze ustanowionej za popełnione przestępstwo, chyba że ustawa lub nakaz inaczej zastrzega.
   § 2. Jeśli czynności lub zaniechania z natury swojej prowadzą do dokonania przestępstwa, sprawcy można wyznaczyć pokutę lub karę, chyba że dobrowolnie odstąpił od zapoczątkowanego wykonywania przestępstwa. Jeśli zaś wynikło zgorszenie albo poważna szkoda lub niebezpieczeństwo, sprawca, chociaż samorzutnie zaprzestał działania, może być ukarany jakąś sprawiedliwą karą, mniejszą jednak od przewidzianej za przestępstwo dokonane.

   Kan. 99 - Jeśli na głównego sprawcę są ustanowione kary wymierzane wyrokiem, ci, którzy po wspólnym powzięciu przestępczego zamiaru współdziałają w przestępstwie, a nie są w ustawie lub nakazie wyraźnie wymienieni, podlegają tym samym karom albo innym takiej samej lub mniejszej ciężkości.
   
   Kan. 100 - Przestępstwo, które polega na oświadczeniu albo na innym ujawnieniu woli, doktryny lub wiedzy, należy uważać za niedokonane, jeśli nikt nie spostrzegł tego oświadczenia lub ujawnienia.



Rozdział III

CENZURY



   Kan. 101 – Ekskomunikowanego pozbawia się:
    1° możności sprawowania urzędów lub posług albo jakichkolwiek innych zadań, bądź wykonywania aktów rządzenia w jakiejkolwiek formie w całym Kościele Powszechnym;
    2° praw korzystania z przywilejów wcześniej mu udzielonych, w tym wynikających z faktu posiadania obywatelstwa i statusu ziemskiego, których utrata jest następstwem wymierzenia poruszanej kary;
    3° możliwości otrzymania w Kościele i Państwie Kościelnym godności, urzędu lub innego zadania, zaś co się tyczy samego terenu Państwa, zmuszony jest do wiekuistego jego opuszczenia z mocy prawa;
    4° dochody z tytułu godności, urzędu, sprawowanego zadania i posiadanej ewentualnie w Kościele pensji przed nałożeniem kary - nie stanowią jego własności.

   Kan. 102 - § 1. Suspensa, która może być stosowana do duchownych i świeckich, zabrania:
    1° wszystkich lub tylko niektórych aktów władzy rządzenia;
    2° wykonywania wszystkich lub niektórych uprawnień lub zadań związanych z urzędem.
   § 2. Suspensa zabraniającą pobierania dochodów, stypendium, pensji czy innych podobnych, zawiera w sobie obowiązek zwrócenia wszystkiego, co zostało bezprawnie przyjęte, nawet w dobrej wierze.

   
Rozdział IV
KARY EKSPIACYJNE


   Kan. 103 - Kary ekspiacyjne, które mogą obowiązywać przestępcę albo na stałe, albo na czas określony lub nieokreślony, oprócz innych, ustanowionych ewentualnie ustawą, są następujące:
    1° zakaz lub nakaz przebywania na określonym miejscu lub terytorium;
    2° pozbawienie władzy, urzędu, zadania, prawa, przywileju, uprawnienia, łaski, tytułu, odznaczenia, nawet czysto honorowego;
    3° zakaz korzystania z tego, co wyliczono w n. 2, lub zakaz korzystania z tego w określonym miejscu lub poza określonym miejscem; tego rodzaju zakazy nigdy nie powodują nieważności;
    4° karne przeniesienie na inny urząd;
    5° wydalenie ze stanu duchownego.

   Kan. 104 - § 1. Zakaz i nakaz przebywania na określonym miejscu lub terytorium może dotyczyć zarówno świeckich, duchownych, jak i zakonników.
   § 2. Do wydania nakazu przebywania na określonym miejscu lub terytorium, wymagana jest zgoda ordynariusza tego miejsca, chyba że chodzi o dom przeznaczony również dla duchownych spoza diecezji, odbywających pokutę lub podejmujących poprawę.



Rozdział V
ŚRODKI KARNE I ZADOŚĆUCZYNIENIA


   Kan. 105 - § 1. Tego, kto znajduje się w bardzo bliskiej okazji popełnienia przestępstwa lub na kogo w wyniku przeprowadzonego dochodzenia pada poważne podejrzenie popełnienia przestępstwa można osobiście lub przez innego upomnieć.
   § 2. Temu, którego postępowanie powoduje zgorszenie lub poważne naruszenie porządku publicznego, może także udzielić nagany, w sposób dostosowany do szczególnych warunków osoby i faktu.
   § 3. Upomnienie lub nagana powinny być zawsze możliwe do stwierdzenia przynajmniej na podstawie jakiegoś dokumentu.

   Kan. 106 - § 1. Pokutą, która może być nałożoną w zakresie zewnętrznym, jest obowiązek wykonania jakiegoś aktu religijności, pobożności lub miłości.
   § 2. Za tajne przekroczenie nie należy nigdy nakładać pokuty publicznej.
   § 3. Pokuty może Patriarcha, kardynał lub ordynariusz według własnego roztropnego uznania dołączać do karnego środka upomnienia, nagany lub kary. ]]> <![CDATA[Bulla Ecclesiae in Rotria]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=809 Thu, 04 May 2017 16:40:01 +0200 Wilhelm Orański]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=809 Cytat:
[Obrazek: 2mbZ7.png]


BONIFACIUS
Patriarcha et Episcopus Rotriae, Summus Pontifex Ecclesiae Universalis, Servum Servorum Dei, etc., etc., etc., in perpetuam rei memoriam.
  
Bulla
Ecclesiae in Rotria

Stanowimy niniejszym podział administracyjny Kościoła Rotryjskiego na ziemiach Państwa Kościelnego Rotria. Niech Arcybiskup Trydentu swoim duszpasterskim władztwem obejmuje całość Patrymonium Świętego Pawła oprócz Apostolskiego Miasta Rotria, gdzie biskupem jest sam Patriarcha i Republiki Weneckiej, która niech stanie się podległa Biskupowi Wenecji.

Trzy niezależne jednostki administracyjne Kościoła Rotryjskiego od dzisiaj zatem będą w Państwie Kościelnym, to jest Archidiecezja Trydentu, Diecezja Wenecji i Diecezja Rotrii, obejmująca terytorium Apostolskiego Miasta, w którym to władzę biskupią sam Patriarcha sprawuje.

Zezwalamy wymienionym pasterzom sprawować kanoniczną posługę na swoich ziemiach w tym powoływać probostwa i parafie. Od dziś każdy młody kleryk, którego pragnieniem jest służba Kościołowi, nim zacznie swą posługę winien stawić się w Trydencie lub w Wenecji, gdzie uzyska odpowiednie przygotowanie i zostanie inkardynowany na początku swojej kapłańskiej drogi.

Bulla jest skuteczna w mocy prawnej z chwilą złożenia naszego podpisu na dokumencie.

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die IV, mensis Maius, anno Domini MMXVII, Pontificatus Nostri primo.


/-/Sanctitas Vestra Bonifacius I
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

[Obrazek: 2mUQC.png] ]]> Cytat:
[Obrazek: 2mbZ7.png]


BONIFACIUS
Patriarcha et Episcopus Rotriae, Summus Pontifex Ecclesiae Universalis, Servum Servorum Dei, etc., etc., etc., in perpetuam rei memoriam.
  
Bulla
Ecclesiae in Rotria

Stanowimy niniejszym podział administracyjny Kościoła Rotryjskiego na ziemiach Państwa Kościelnego Rotria. Niech Arcybiskup Trydentu swoim duszpasterskim władztwem obejmuje całość Patrymonium Świętego Pawła oprócz Apostolskiego Miasta Rotria, gdzie biskupem jest sam Patriarcha i Republiki Weneckiej, która niech stanie się podległa Biskupowi Wenecji.

Trzy niezależne jednostki administracyjne Kościoła Rotryjskiego od dzisiaj zatem będą w Państwie Kościelnym, to jest Archidiecezja Trydentu, Diecezja Wenecji i Diecezja Rotrii, obejmująca terytorium Apostolskiego Miasta, w którym to władzę biskupią sam Patriarcha sprawuje.

Zezwalamy wymienionym pasterzom sprawować kanoniczną posługę na swoich ziemiach w tym powoływać probostwa i parafie. Od dziś każdy młody kleryk, którego pragnieniem jest służba Kościołowi, nim zacznie swą posługę winien stawić się w Trydencie lub w Wenecji, gdzie uzyska odpowiednie przygotowanie i zostanie inkardynowany na początku swojej kapłańskiej drogi.

Bulla jest skuteczna w mocy prawnej z chwilą złożenia naszego podpisu na dokumencie.

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die IV, mensis Maius, anno Domini MMXVII, Pontificatus Nostri primo.


/-/Sanctitas Vestra Bonifacius I
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

[Obrazek: 2mUQC.png] ]]> <![CDATA[Bulla Ora et labora]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=681 Fri, 10 Mar 2017 17:05:42 +0100 Wilhelm Orański]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=681 Cytat:
[Obrazek: 2iAT8.png]

CLEMENS
Patriarcha et Episcopus Rotriae, Summus Pontifex Ecclesiae Universalis, Servum Servorum Dei, etc., etc., etc., in perpetuam rei memoriam.
  
Bulla 
  Ora et labora

Dostrzegając zapotrzebowanie na zakon, którego członkowie poddadzą się modlitwie, kontemplacji i pokucie, postanawiam o powołaniu Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika. Niechaj pieczę nad nim sprawuje Brat Paulo della Chiesa. Pragnę również, by mury zakonne wzniesione zostały w miejscowości Tivoli, która od dzisiaj niechaj stanie się siedzibą Zakonu. Działania Zakonu określać będzie poniższa Konstytucja.

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die IX, mensis Martii, anno Domini MMXVII, Pontificatus Nostri primo.


(-) Guilielmus Auriaco-Nassovia
Regens Sancta Sedes
[Obrazek: bfcbe767579117dbgen.png]



Cytat:
[Obrazek: herb.png]

Costitutio Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae



ROZDZIAŁ I
FUNDAMENTALIA ZAKONU
Art. 1.
§1. Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika (łac. Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae) zwane jest dalej „Zakonem”, „Zakonem Paulinów”.
§2. Zakon tworzą Ojcowie, którzy zwą się Paulinami.
§3. Skrót Zakonu brzmi: OSPPE
§4. Dewizą Zakonu są słowa:  Solus Cum Deo Solo
§5. Herb Zakonu określa załącznik nr 1.
§6. Zakon podlega Stolicy Świętej, jej prawu oraz Ojcu Świętemu.

Art. 2.
§1. Zakon posiada fundamentalne zasady życia.
§2. Ojcowie bronią wiary Kościoła Rotryjskiego oraz rozpowszechniają i umacniają ją.
§3.Ojcowie przestrzegają czystości ciała i ducha.
§4. Ojcowie oddają się kontemplacji, modlitwie i pokucie.

Art. 3.
§1. Kościół Rotryjski zalicza Zakon do instytutów życia konsekrowanego.

Art. 4.
§1. Siedziba Zakonu mieści się w miejscu wyznaczonym wolą Ojca Świętego.
§2. Zakon ma prawo działać na terenie wszystkich państw, w których istnieją struktury Kościoła Rotryjskiego.



ROZDZIAŁ II
PRZYSTĄPIENIE

Art. 5.
§1. Zakon Paulinów otwarty jest dla tych, którzy gotowi są przestrzegać zasad życia, spisanych w art. 2 rozdz. I.
§2. Do Zakonu zostaje przyjęta osoba świecka lub duchowna, bez względu na posiadane tytuły i zajmowane stanowiska.
§3. Aby wyrazić chęć wstąpienia do Zakonu, należy powiadomić o tym Generała Zakonu w specjalnym wątku.

Art. 6.
§1. Nowoprzyjęty zostaje włączony w poczet Nowicjuszy.
§2. Decyzję o przyjęciu na czas nowicjatu podejmuje Generał Zakonu.
§3. Nowicjusz studiuje wybrane przez Generała Ćwiczenia Duchowe lub/oraz Reguły.
§4. Celem nowicjatu jest wzrost duchowy, wyzbycie się wszelkich grzechów oraz rzeczy doczesnych.
§5. Nowicjuszem kieruje indywidualny Opiekun, który jest do niego przydzielany.
§6. Nowicjusz wykonuje polecenia Opiekuna.

Art. 7.
§1. Okres nowicjatu kończy się, gdy Generał Zakonu uzna, iż Nowicjusz jest gotowy do przyjęcia kapłaństwa.
§2. Nominacji kapłańskiej udziela Generał Zakonu podczas Uroczystości złożenia ślubów.

Art. 8.
§1. Podczas okresu nowicjatu można zrezygnować z dalszej posługi w Zakonie i tym samym całkowicie opuścić jego struktury.


ROZDZIAŁ III
WŁADZA

Art. 9.
§1. Najważniejszym dokumentem, pod który podlegają wszyscy Ojcowie Paulini jest Konstytucja Zakonu.
§2. Konstytucję tę można zmienić na posiedzeniu Kapituły generalnej poprzez większość.

Art. 10.
§1. Innymi dokumentami, podlegającymi pod Konstytucję Generalną są Ustawy i Dekrety.
§2. Dekrety wydaje Generał Zakonu samodzielnie.
§3. Ustawy wydaje Kapituła Generalna.
§4. Ustawy i Dekrety w żaden sposób nie mogą łamać Konstytucji Generalnej.

Art. 11.
§1. Generał Zakonu ma także prawo do wydawania Decyzji.
§2. Decyzje dotyczą wykluczenia danego Ojca z Zakonu oraz dyspens.

Art. 12.
§1. Najwyższą władzę w Zakonie sprawuje Generał Zakonu.
§2. Podczas jego nieobecności władzę przejmuje Progenerał Zakonu, który zostaje powołany przez Generała.
§3. Generał Zakonu podlega pod Konstytucję Generalną oraz prawo Państwa Kościelnego Rotrię.
§4. Generał Zakonu ma prawo przyjmowania i usuwania członków Zakonu oraz ich awansowania i degradacji.
§5. Generał Zakonu ma obowiązek wizytacji struktur Zakonu. Jeśli tego nie może uczynić, wówczas obowiązek ten przejmuje Progenerał.
§6. Generał Zakonu może ustąpić ze stanowiska w dowolnej chwili. Wówczas Progenerał zwołuje Kapitułę generalną, na której wybierany jest nowy Generał.
§7. Generała Zakonu nie obowiązuje kadencyjność. Może zostać wybrany na to stanowisko dowolną ilość razy.
§8. Generał Zakonu zostaje wybrany przez Kapitułę generalną.

Art. 13.
§1. Kapituła generalna to posiedzenie wszystkich Ojców Paulinów, której przewodniczy Generał Zakonu lub osoba przez niego wyznaczona.
§2. Do zadań Kapituły generalnej należy m.in.:
1) wybór Generała Zakonu,
2) obradowanie nad Ustawami i Dekretami oraz uchwalanie ich,
3) zmiana Konstytucji Generalnej,
4) obradowanie nad innymi kwestiami wyznaczonymi przez Generała Zakonu.
§2. Posiedzenie Kapituły generalnej rozpoczyna, kończy i przewodniczy Generał Zakonu lub osoba wyznaczona przez niego.


ROZDZIAŁ IV
WYKLUCZENIE, ODEJŚCIE

Art. 14.
§1. Dobrowolnie można opuścić Zakon tylko w okresie Nowicjatu.
§2. W późniejszym okresie, po ślubach zakonnych, Ojcowie nie powinni prosić o wykluczenie z Zakonu.
§3. Jeśli zaś dany Ojciec poprosi o wykluczenie, wówczas zbiera się Kapituła generalna, na której ten, który pragnie opuścić Zakon, przedstawia powód.
§4. Po przedstawieniu powodu Kapituła przystępuje do głosowania nad wykluczeniem.
§5. Jeśli Kapituła przychyli się do wniosku większością głosów, wówczas ten, który prosił o wykluczenie, opuszcza Zakon
§6. Jeśli Kapituła odrzuci wniosek większością głosów, wówczas dany Ojciec, który prosił o wykluczenie, jest wysyłany do odosobnionego miejsca na okres jednego miesiąca, w celu pogłębienia swojej wiary i odnowienia duchowego. Po tym czasie dany Ojciec wraca do Zakonu i nadal pracuje na jego rzecz.

Art. 15.
§1. Innym sposobem jest wykluczenie danego Ojca z Zakonu poprzez Decyzję Generała Zakonu lub Patriarchy.
§2. W wydanej Decyzji podaje się powód, przez który dany Ojciec jest wykluczony.
§3. Dany Ojciec może być wykluczony z Zakonu za:
1) nieprzestrzeganie Konstytucji Generalnej i prawa Państwa Kościelnego Rotria,
2) działanie na niekorzyść Zakonu i Stolicy Apostolskiej,
3) nieposłuszeństwo wobec władz Zakonu i Patriarchy,
4) inne sprawowania, podanych w Decyzji Generała Zakonu.

Art. 16.
§1. Przed wykluczeniem z Zakonu przez Generała, winno się upomnieć danego Ojca dwukrotnie.

Art. 17.
§1. Poprzez wykluczenie ustają wszystkie prawa, obowiązki i śluby wynikające z przynależności do Zakonu.

ROZDZIAŁ V
DYSPENSY

Art. 18.
§1. Dyspensy nie mogą dotyczyć ślubów i zasad życia zakonu.

Art. 19.
§1. Dyspensę wydaje Generał Zakonu lub Kapituła generalna.

Art. 20.
§1. Dyspensę można wydać od dyscypliny, kary lub innej rzeczy, określonej w Decyzji.

Art. 21.
§1. Dyspensę można wydać dla konkretnej osoby, grupy osób lub całego Zakonu.

Załącznik:
[Obrazek: herb.png]
]]> Cytat:
[Obrazek: 2iAT8.png]

CLEMENS
Patriarcha et Episcopus Rotriae, Summus Pontifex Ecclesiae Universalis, Servum Servorum Dei, etc., etc., etc., in perpetuam rei memoriam.
  
Bulla 
  Ora et labora

Dostrzegając zapotrzebowanie na zakon, którego członkowie poddadzą się modlitwie, kontemplacji i pokucie, postanawiam o powołaniu Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika. Niechaj pieczę nad nim sprawuje Brat Paulo della Chiesa. Pragnę również, by mury zakonne wzniesione zostały w miejscowości Tivoli, która od dzisiaj niechaj stanie się siedzibą Zakonu. Działania Zakonu określać będzie poniższa Konstytucja.

Datum Rotriae, apud S. Paulum, die IX, mensis Martii, anno Domini MMXVII, Pontificatus Nostri primo.


(-) Guilielmus Auriaco-Nassovia
Regens Sancta Sedes
[Obrazek: bfcbe767579117dbgen.png]



Cytat:
[Obrazek: herb.png]

Costitutio Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae



ROZDZIAŁ I
FUNDAMENTALIA ZAKONU
Art. 1.
§1. Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika (łac. Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae) zwane jest dalej „Zakonem”, „Zakonem Paulinów”.
§2. Zakon tworzą Ojcowie, którzy zwą się Paulinami.
§3. Skrót Zakonu brzmi: OSPPE
§4. Dewizą Zakonu są słowa:  Solus Cum Deo Solo
§5. Herb Zakonu określa załącznik nr 1.
§6. Zakon podlega Stolicy Świętej, jej prawu oraz Ojcu Świętemu.

Art. 2.
§1. Zakon posiada fundamentalne zasady życia.
§2. Ojcowie bronią wiary Kościoła Rotryjskiego oraz rozpowszechniają i umacniają ją.
§3.Ojcowie przestrzegają czystości ciała i ducha.
§4. Ojcowie oddają się kontemplacji, modlitwie i pokucie.

Art. 3.
§1. Kościół Rotryjski zalicza Zakon do instytutów życia konsekrowanego.

Art. 4.
§1. Siedziba Zakonu mieści się w miejscu wyznaczonym wolą Ojca Świętego.
§2. Zakon ma prawo działać na terenie wszystkich państw, w których istnieją struktury Kościoła Rotryjskiego.



ROZDZIAŁ II
PRZYSTĄPIENIE

Art. 5.
§1. Zakon Paulinów otwarty jest dla tych, którzy gotowi są przestrzegać zasad życia, spisanych w art. 2 rozdz. I.
§2. Do Zakonu zostaje przyjęta osoba świecka lub duchowna, bez względu na posiadane tytuły i zajmowane stanowiska.
§3. Aby wyrazić chęć wstąpienia do Zakonu, należy powiadomić o tym Generała Zakonu w specjalnym wątku.

Art. 6.
§1. Nowoprzyjęty zostaje włączony w poczet Nowicjuszy.
§2. Decyzję o przyjęciu na czas nowicjatu podejmuje Generał Zakonu.
§3. Nowicjusz studiuje wybrane przez Generała Ćwiczenia Duchowe lub/oraz Reguły.
§4. Celem nowicjatu jest wzrost duchowy, wyzbycie się wszelkich grzechów oraz rzeczy doczesnych.
§5. Nowicjuszem kieruje indywidualny Opiekun, który jest do niego przydzielany.
§6. Nowicjusz wykonuje polecenia Opiekuna.

Art. 7.
§1. Okres nowicjatu kończy się, gdy Generał Zakonu uzna, iż Nowicjusz jest gotowy do przyjęcia kapłaństwa.
§2. Nominacji kapłańskiej udziela Generał Zakonu podczas Uroczystości złożenia ślubów.

Art. 8.
§1. Podczas okresu nowicjatu można zrezygnować z dalszej posługi w Zakonie i tym samym całkowicie opuścić jego struktury.


ROZDZIAŁ III
WŁADZA

Art. 9.
§1. Najważniejszym dokumentem, pod który podlegają wszyscy Ojcowie Paulini jest Konstytucja Zakonu.
§2. Konstytucję tę można zmienić na posiedzeniu Kapituły generalnej poprzez większość.

Art. 10.
§1. Innymi dokumentami, podlegającymi pod Konstytucję Generalną są Ustawy i Dekrety.
§2. Dekrety wydaje Generał Zakonu samodzielnie.
§3. Ustawy wydaje Kapituła Generalna.
§4. Ustawy i Dekrety w żaden sposób nie mogą łamać Konstytucji Generalnej.

Art. 11.
§1. Generał Zakonu ma także prawo do wydawania Decyzji.
§2. Decyzje dotyczą wykluczenia danego Ojca z Zakonu oraz dyspens.

Art. 12.
§1. Najwyższą władzę w Zakonie sprawuje Generał Zakonu.
§2. Podczas jego nieobecności władzę przejmuje Progenerał Zakonu, który zostaje powołany przez Generała.
§3. Generał Zakonu podlega pod Konstytucję Generalną oraz prawo Państwa Kościelnego Rotrię.
§4. Generał Zakonu ma prawo przyjmowania i usuwania członków Zakonu oraz ich awansowania i degradacji.
§5. Generał Zakonu ma obowiązek wizytacji struktur Zakonu. Jeśli tego nie może uczynić, wówczas obowiązek ten przejmuje Progenerał.
§6. Generał Zakonu może ustąpić ze stanowiska w dowolnej chwili. Wówczas Progenerał zwołuje Kapitułę generalną, na której wybierany jest nowy Generał.
§7. Generała Zakonu nie obowiązuje kadencyjność. Może zostać wybrany na to stanowisko dowolną ilość razy.
§8. Generał Zakonu zostaje wybrany przez Kapitułę generalną.

Art. 13.
§1. Kapituła generalna to posiedzenie wszystkich Ojców Paulinów, której przewodniczy Generał Zakonu lub osoba przez niego wyznaczona.
§2. Do zadań Kapituły generalnej należy m.in.:
1) wybór Generała Zakonu,
2) obradowanie nad Ustawami i Dekretami oraz uchwalanie ich,
3) zmiana Konstytucji Generalnej,
4) obradowanie nad innymi kwestiami wyznaczonymi przez Generała Zakonu.
§2. Posiedzenie Kapituły generalnej rozpoczyna, kończy i przewodniczy Generał Zakonu lub osoba wyznaczona przez niego.


ROZDZIAŁ IV
WYKLUCZENIE, ODEJŚCIE

Art. 14.
§1. Dobrowolnie można opuścić Zakon tylko w okresie Nowicjatu.
§2. W późniejszym okresie, po ślubach zakonnych, Ojcowie nie powinni prosić o wykluczenie z Zakonu.
§3. Jeśli zaś dany Ojciec poprosi o wykluczenie, wówczas zbiera się Kapituła generalna, na której ten, który pragnie opuścić Zakon, przedstawia powód.
§4. Po przedstawieniu powodu Kapituła przystępuje do głosowania nad wykluczeniem.
§5. Jeśli Kapituła przychyli się do wniosku większością głosów, wówczas ten, który prosił o wykluczenie, opuszcza Zakon
§6. Jeśli Kapituła odrzuci wniosek większością głosów, wówczas dany Ojciec, który prosił o wykluczenie, jest wysyłany do odosobnionego miejsca na okres jednego miesiąca, w celu pogłębienia swojej wiary i odnowienia duchowego. Po tym czasie dany Ojciec wraca do Zakonu i nadal pracuje na jego rzecz.

Art. 15.
§1. Innym sposobem jest wykluczenie danego Ojca z Zakonu poprzez Decyzję Generała Zakonu lub Patriarchy.
§2. W wydanej Decyzji podaje się powód, przez który dany Ojciec jest wykluczony.
§3. Dany Ojciec może być wykluczony z Zakonu za:
1) nieprzestrzeganie Konstytucji Generalnej i prawa Państwa Kościelnego Rotria,
2) działanie na niekorzyść Zakonu i Stolicy Apostolskiej,
3) nieposłuszeństwo wobec władz Zakonu i Patriarchy,
4) inne sprawowania, podanych w Decyzji Generała Zakonu.

Art. 16.
§1. Przed wykluczeniem z Zakonu przez Generała, winno się upomnieć danego Ojca dwukrotnie.

Art. 17.
§1. Poprzez wykluczenie ustają wszystkie prawa, obowiązki i śluby wynikające z przynależności do Zakonu.

ROZDZIAŁ V
DYSPENSY

Art. 18.
§1. Dyspensy nie mogą dotyczyć ślubów i zasad życia zakonu.

Art. 19.
§1. Dyspensę wydaje Generał Zakonu lub Kapituła generalna.

Art. 20.
§1. Dyspensę można wydać od dyscypliny, kary lub innej rzeczy, określonej w Decyzji.

Art. 21.
§1. Dyspensę można wydać dla konkretnej osoby, grupy osób lub całego Zakonu.

Załącznik:
[Obrazek: herb.png]
]]> <![CDATA[Bulla Gratis accepistis, gratis date]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=619 Mon, 21 Nov 2016 16:23:11 +0100 Fernando d'Este y Córdoba]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=619 Cytat:
[Obrazek: 2iAT8.png]

CLEMENS
Patriarcha et Episcopus Rotriae, Summus Pontifex Ecclesiae Universalis, Servum Servorum Dei, etc., etc., etc., in perpetuam rei memoriam.
  
Bulla 
Gratis accepistis, gratis date



Jeden jest Kościół Apostolski, tak jak jeden jest Biskup Powszechny, który w opiece swej ma Owczarnie Pańską jego władzy przypisaną. By jednak Kościół Nasz, niczym winna latorośl rósł w siłę i wydał zdrowy owoc należy skierować ogrodników, którzy swą pracą dbać będą o Winnicę Pańską. Dlatego też mocą Naszą apostolską ustanawiamy Arcybiskupstwo Trydentu miejscem gdzie początkujący klerycy winni wiedzę i doświadczenie swe powiększać, kształcąc się i służąc Kościołowi Świętemu. By Kościół Nasz wzrastał w chwale nadajemy Arcybiskupowi Trydentu prawo powoływania probostw i parafii na terenie Patrymonium Świętego Pawła, prócz Apostolskiego Miasta gdzie biskupem jest sam Patriarcha. Przyzwalamy również na czynienie kanonicznej posługi przysługującej mu jako biskupowi. Od dziś każdy młody kleryk, którego pragnieniem jest służba Kościołowi, nim zacznie swą posługę winien stawić się w Trydencie, gdzie uzyska odpowiednie przygotowanie. Wolą naszą jest również by biskupi, którzy nie posiadają swej diecezji udali się do Trydentu gdzie wspierać będą Arcybiskupa w pracy na rzecz Kościoła Świętego.

Bulla jest skuteczna w mocy prawnej z chwilą złożenia Naszego podpisu na dokumencie.



Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XXI, mensis November, anno Domini MMXVI, Pontificatus Nostri primo.



[b]/-/Sanctitas Vestra Clemens III
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

[Obrazek: bfcbe767579117dbgen.png] ]]> Cytat:
[Obrazek: 2iAT8.png]

CLEMENS
Patriarcha et Episcopus Rotriae, Summus Pontifex Ecclesiae Universalis, Servum Servorum Dei, etc., etc., etc., in perpetuam rei memoriam.
  
Bulla 
Gratis accepistis, gratis date



Jeden jest Kościół Apostolski, tak jak jeden jest Biskup Powszechny, który w opiece swej ma Owczarnie Pańską jego władzy przypisaną. By jednak Kościół Nasz, niczym winna latorośl rósł w siłę i wydał zdrowy owoc należy skierować ogrodników, którzy swą pracą dbać będą o Winnicę Pańską. Dlatego też mocą Naszą apostolską ustanawiamy Arcybiskupstwo Trydentu miejscem gdzie początkujący klerycy winni wiedzę i doświadczenie swe powiększać, kształcąc się i służąc Kościołowi Świętemu. By Kościół Nasz wzrastał w chwale nadajemy Arcybiskupowi Trydentu prawo powoływania probostw i parafii na terenie Patrymonium Świętego Pawła, prócz Apostolskiego Miasta gdzie biskupem jest sam Patriarcha. Przyzwalamy również na czynienie kanonicznej posługi przysługującej mu jako biskupowi. Od dziś każdy młody kleryk, którego pragnieniem jest służba Kościołowi, nim zacznie swą posługę winien stawić się w Trydencie, gdzie uzyska odpowiednie przygotowanie. Wolą naszą jest również by biskupi, którzy nie posiadają swej diecezji udali się do Trydentu gdzie wspierać będą Arcybiskupa w pracy na rzecz Kościoła Świętego.

Bulla jest skuteczna w mocy prawnej z chwilą złożenia Naszego podpisu na dokumencie.



Datum Rotriae, apud S. Paulum, die XXI, mensis November, anno Domini MMXVI, Pontificatus Nostri primo.



[b]/-/Sanctitas Vestra Clemens III
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

[Obrazek: bfcbe767579117dbgen.png] ]]>