<![CDATA[Państwo Kościelne Rotria - Rytuały Kościoła Rotryjskiego]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/ Sun, 07 Jun 2026 08:39:15 +0000 MyBB <![CDATA[Rytuał Starorotryjski]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=3165 Wed, 14 Dec 2022 17:35:58 +0100 OrthodoxPL]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=3165
.pdf   Mszał Starorotryjski.pdf (Rozmiar: 578,86 KB / Pobrań: 18) ]]>
.pdf   Mszał Starorotryjski.pdf (Rozmiar: 578,86 KB / Pobrań: 18) ]]> <![CDATA[Rytuał Welijski]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=2427 Thu, 11 Feb 2021 21:39:21 +0100 Gagik Bagratyda]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=2427 Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]
Rytuał Welijski
Spisany podczas III Soboru Florenckiego



Ogólne Wprowadzenie do Rytuału Welijskiego



Mądrość Kościoła od dawna dopuszczała różnorodność obrządków w jednej wspólnocie, dlatego wielokroć podejmowane dzieło utworzenia rytu welijskiego zostało wreszcie dokonane przez Ojców zebranych na Soborze Florenckim III. Dbając zaś o poprawne celebrowanie liturgii, przyjęli oni następujące zasady, zobowiązując wszystkich uczestniczących w celebracjach w rycie welijskim do ich przestrzegania:

1. Należy zadbać o dostosowanie multimediów do narracji kulturowej danego państwa lub regionu.
2. Kwestie chóru, o ile jest to możliwe, powinny mieć postać filmów ze śpiewem tych słów.
3. W Liturgii kontakion (albo troparion) jest dobierany według cyklu świąt ruchomych, a poza nim - według cyklu świąt stałych i menologionu. Jeśli na dany dzień przewidziane jest więcej niż jeden kontakion lub troparion kapłan wybiera jeden spośród nich.
4. Funkcję mistrza ceremonii może sprawować każdy wierny Kościoła Rotryjskiego, również biorący udział w ceremonii także w innej roli, jednak wskazane jest, aby nie był to przewodniczący ceremonii, ani kandydat lub elekt, którego chirotonia lub podniesienie do godności się odbywa, zaś w przypadku ślubu - narzeczeni.
5. Funkcję kierownika chóru może sprawować każdy wierny Kościoła Rotryjskiego z zachowaniem zasad takich, jak w przypadku mistrza ceremonii.
6. Funkcję protodiakona może sprawować każdy duchowny w stopniu co najmniej prezbitera.

Liturgia
Liturgia odpowiada uroczystościom w rycie rotryjskim. Składa się ona z tytułu informującego o charakterze przeżywanej uroczystości, filmu ze śpiewem kościelnym, troparionu lub kontakionu, kazania oraz zdjęcia przedstawiającego celebrację liturgii w obrządku bizantyjskim.

Obrzęd chirotonii diakona (gdy dokonuje jej biskup)


B- Biskup
P-Protodiakon
K- Kandydat
C – Chór
MC- Mistrz Ceremonii
 
MC: Do zasiadającego na katedrze biskupa dwaj hipodiakoni podprowadzają głęboko pochylonego kandydata na diakona. Zatrzymują się przy carskich wrotach. Protodiakon mówi:
P: Rozkaż, czcigodny władyko!
MC: Następnie diakon i protodiakon prowadzą kandydata przed biskupa, któremu się kłania. Protodiakon mówi:
P: Czcigodny władyko, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.
B: Czy wiesz, że jest tego godzien?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
B: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?
K: Chcę.
B: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?
K: Chcę z Bożą pomocą.
B: Czy mi, moim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
K: Przyrzekam.
MC: Biskup błogosławi kandydata, a protodiakon z diakonem trzykrotnie oprowadzają go wokół ołtarza. Chór śpiewa w tym czasie:
C: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami.
Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości męczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną.
Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy.
MC: Kandydat całuje cztery rogi ołtarza, rękę i kolana biskupa. Kłania się trzykrotnie przed ołtarzem, mówiąc:
K: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.
MC: Kandydat przyklęka i składa na ołtarzu skrzyżowane dłonie oraz między nimi głowę. Biskup wstaje, podchodzi do kandydata, kładzie skraj orarionu na jego głowę i trzykroć go błogosławi. Protodiakon mówi:
P: Bądźmy uważni!
MC: Biskup kładzie ręce na głowę kandydata i donośnym głosem mówi:
B: Boska łaska, zawsze chorych uzdrawiająca i cierpiących niedostatek
uzupełniająca, przez nasze ręce okazuje najpobożniejszego N.,
diakonem, pomódlmy się przeto za niego, aby zstąpiła nań łaska Najświętszego Ducha.
 
MC: Wszyscy zebrani modlą się w ciszy za kandydata. Następnie biskup podnosi go, nakłada mu orarion i mówi donośnie:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Biskup zakłada mu narękawki i mówi donośnie:

B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος

MC: Biskup wręcza diakonowi wachlarz i mówi donośnie:

B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!

MC: Wyświęcony całuje biskupa w rękę. Następuje Liturgia.


Obrzęd chirotonii diakona (gdy dokonuje jej Patriarcha)


Pa- Patriarcha
B-Biskup
K- Kandydat
C – Chór
MC- Mistrz Ceremonii
 
MC: Do zasiadającego na katedrze Patriarchy dwaj hipodiakoni podprowadzają głęboko pochylonego kandydata na diakona. Zatrzymują się przy carskich wrotach. Biskup mówi:
B: Rozkaż, czcigodny władyko!
MC: Następnie diakon i protodiakon prowadzą kandydata przed Jego Świątobliwość. Kandydat całuje stopy Patriarchy, a następnie pozostaje w głębokim skłonie. Biskup mówi:

B: Czcigodny władyko, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.
Pa: Czy wiesz, że jest tego godzien?

B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
Pa: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?
K: Chcę.
Pa: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?
K: Chcę z Bożą pomocą.
Pa: Czy nam, naszym następcom i swemu biskupowi oraz jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
K: Przyrzekam.
MC: Patriarcha błogosławi kandydata, a protodiakon z diakonem trzykrotnie oprowadzają go wokół ołtarza. Chór śpiewa w tym czasie:
C: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami.
Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości męczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną.
Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy.
MC: Kandydat całuje cztery rogi ołtarza, rękę, kolana i stopy Jego Świątobliwości. Kłania się trzykrotnie przed ołtarzem, mówiąc:
K: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.
MC: Kandydat przyklęka i składa na ołtarzu skrzyżowane dłonie oraz między nimi głowę. Patriarcha wstaje, podchodzi do kandydata, kładzie skraj orarionu na jego głowę i trzykroć go błogosławi. Biskup mówi:
B: Bądźmy uważni!
MC: Patriarcha kładzie ręce na głowę kandydata i donośnym głosem mówi:
Pa: Boska łaska, zawsze chorych uzdrawiająca i cierpiących niedostatek
uzupełniająca, przez nasze ręce okazuje najpobożniejszego N.,
diakonem, pomódlmy się przeto za niego, aby zstąpiła nań łaska Najświętszego Ducha.
 
MC: Wszyscy zebrani modlą się w ciszy za kandydata. Następnie Patriarcha podnosi go, nakłada mu orarion i mówi donośnie:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha zakłada mu narękawki i mówi donośnie:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha wręcza diakonowi wachlarz i mówi donośnie:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Wyświęcony całuje Patriarchę w rękę i stopy. Następuje Liturgia.


Obrzęd chirotonii prezbitera (gdy dokonuje jej biskup)
B- Biskup
P-Protodiakon
K- Kandydat
C – Chór
MC- Mistrz Ceremonii
 
MC: Do zasiadającego na katedrze biskupa dwaj diakoni podprowadzają głęboko pochylonego kandydata na diakona. Zatrzymują się przy carskich wrotach. Protodiakon mówi:
P: Rozkaż, czcigodny władyko!
MC: Następnie dwaj prezbiterzy prowadzą kandydata przed biskupa, któremu się kłania. Protodiakon mówi:
P: Czcigodny władyko, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności prezbitera.
B: Czy wiesz, że jest tego godzien?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
B: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność prezbitera?
K: Chcę.
B: Czy chcesz sumiennie spełniać zadana nałożone przez władze kościelne, gdziekolwiek zostaniesz posłany?
K: Chcę.
B: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
K: Chcę.
B: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie jako wierny sługa Kościoła?
K: Chcę z Bożą pomocą
B: Czy mi, moim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Kandydat klęka przed Biskupem i wkładając złożone ręce w ręce Biskupa mówi:
K: Przyrzekam cześć i posłuszeństwo Tobie Czcigodny Ojcze, twoim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz, że uczynię wszystko, czego wymagać będzie ode mnie posługa prezbitera.
MC: Biskup błogosławi kandydata, a dwaj kapłani trzykrotnie oprowadzają go wokół ołtarza. Chór śpiewa w tym czasie:
C: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami.
Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości męczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną.
Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy.
MC: Kandydat całuje cztery rogi ołtarza, rękę i kolana biskupa. Kłania się trzykrotnie przed ołtarzem, mówiąc:
K: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.
MC: Kandydat klęka na oba kolana i składa na ołtarzu skrzyżowane dłonie oraz między nimi głowę. Biskup wstaje, podchodzi do kandydata, kładzie skraj orarionu na jego głowę i trzykroć go błogosławi. Protodiakon mówi:
P: Bądźmy uważni!
MC: Biskup kładzie ręce na głowę kandydata i donośnym głosem mówi:
B: Boska łaska, zawsze chorych uzdrawiająca i cierpiacych niedostatek uzupełniająca, przez nasze ręce okazuje najpobożniejszego diakona N., prezbiterem, pomódlmy się przeto za niego, aby zstapiła nań łaska Najświętszego Ducha.
MC: Wszyscy zebrani modlą się w ciszy za kandydata. Następnie biskup podnosi go, nakłada mu epitrachelion i mówi donośnie:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Biskup błogosławi pas, wyświęcony całuje pas i rękę biskupa. Biskup zakłada mu pas, mówiąc:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Biskup błogosławi felonion, wyświęcony całuje felonion i rękę biskupa. Biskup zakłada mu felonion, mówiąc:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!

MC: Biskup błogosławi służebnik, wyświęcony całuje służebnik i rękę biskupa. Biskup wręcza mu służebnik, mówiąc:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Wyświęcony całuje biskupa w rękę. Następuje Liturgia.


Obrzęd chirotonii prezbitera (gdy dokonuje jej Patriarcha)
Pa-Patriarcha
B-Biskup
K- Kandydat
C – Chór
MC- Mistrz Ceremonii
 
MC: Do zasiadającego na katedrze Patriarchy dwaj diakoni podprowadzają głęboko pochylonego kandydata na diakona. Zatrzymują się przy carskich wrotach. Biskup mówi:
B: Rozkaż, czcigodny władyko!
MC: Następnie dwaj prezbiterzy prowadzą kandydata przed Jego Świątobliwość.  Kandydat całuje stopy Patriarchy, a następnie pozostaje w głębokim skłonie. Biskup mówi:
B: Czcigodny władyko, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności prezbitera.
Pa: Czy wiesz, że jest tego godzien?
B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
Pa: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność prezbitera?
K: Chcę.
Pa: Czy chcesz sumiennie spełniać zadana nałożone przez władze kościelne, gdziekolwiek zostaniesz posłany?
K: Chcę
Pa: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
K: Chcę
Pa: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie jako wierny sługa Kościoła?
K: Chcę z Bożą pomocą
Pa: Czy nam, naszym następcom i swemu biskupowi oraz jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Kandydat klęka przed Patriarchą i wkładając złożone ręce w ręce Patriarchy mówi:
K: Przyrzekam cześć i posłuszeństwo Tobie Najjaśniejszy Panie, Twoim następcom i mojemu biskupowi oraz jego następcom, a także to, iż uczynię wszystko, czego wymagać będzie ode mnie posługa prezbitera.
MC: Patriarcha błogosławi kandydata, a dwaj kapłani trzykrotnie oprowadzają go wokół ołtarza. Chór śpiewa w tym czasie:
C: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami.
Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości meczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną.
Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy.
MC: Kandydat całuje cztery rogi ołtarza, rękę, kolana i stopy Patriarchy. Kłania się trzykrotnie przed ołtarzem, mówiąc:
K: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.
MC: Kandydat klęka na oba kolana i składa na ołtarzu skrzyżowane dłonie oraz między nimi głowę. Patriarcha wstaje, podchodzi do kandydata, kładzie skraj orarionu na jego głowę i trzykroć go błogosławi. Biskup mówi:
B: Bądźmy uważni!
MC: Patriarcha kładzie ręce na głowę kandydata i donośnym głosem mówi:
Pa: Boska łaska, zawsze chorych uzdrawiająca i cierpiacych niedostatek uzupełniająca, przez nasze ręce okazuje najpobożniejszego diakona N., prezbiterem, pomódlmy się przeto za niego, aby zstapiła nań łaska Najświętszego Ducha.
MC: Wszyscy zebrani modlą się w ciszy za kandydata. Następnie Patriarcha podnosi go, nakłada mu epitrachelion i mówi donośnie:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha błogosławi pas, wyświęcony całuje pas, rękę i stopy Patriarchy. Patriarcha zakłada mu pas, mówiąc:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha błogosławi felonion, wyświęcony całuje felonion, rękę i stopy Patriarchy. Patriarcha zakłada mu felonion, mówiąc:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha błogosławi służebnik, wyświęcony całuje służebnik, rękę i stopy Patriarchy. Patriarcha wręcza mu służebnik, mówiąc:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Wyświęcony całuje Patriarchę w rękę i stopy. Następuje Liturgia.

Cytat:
Podniesienie do godności archimandryty (gdy dokonuje go biskup)




B-Biskup
P-Protodiakon

K-Kandydat

C-Chór

MC-Mistrz Ceremonii



MC: Do siedzącego na środku świątyni biskupa protodiakon prowadzi kandydata. Ten trzykroć kłania się biskupowi i staje z pochyloną głową. Protodiakon mówi:

P: Czcigodny władyko, Zakon N. prosi pokornie, abyś tego wybranego pobłogosławił jako Archimandrytę czcigodnego monasteru Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (wezwanie; lub: Najświętszej Władczyni naszej Bogurodzicy – wezwanie; lub: świętego N.).

B: Czy wiecie, że został prawnie nominowany?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, tego zaświadczam.
B:  Pradawny zwyczaj nakazuje nam badać tych, którzy zostali wybrani do rządzenia. W oparciu o ten zwyczaj, pytam Ciebie, Bracie - czy chcesz żyć zgodnie ze swą zakonną regułą i dawać przykład braciom?
K: Chcę.
B: Czy chcesz strzec klasztoru, rządzić nim mądrze, szacunkiem i miłością otaczać swych Braci?
K: Chcę.

B: Czy chcesz bronić Kościoła Rotryjskiego przed zepsuciem?
K: Chcę.
B: Czy Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Nominat klęka przed Biskupem i  mówi:
K: Ja, N, przysięgam Tobie Najprzewielebniejszy Ojcze, że będę wierny Jego Świątobliwości i jego następcom, a urząd swój wykonywał będę z najwyższym poświęceniem, nie opuściwszy go do czasu, kiedy zdejmie mnie z niego Najjaśniejszy Pan. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Biskup błogosławi go trzykrotnie i wstaje. Protodiakon mówi donośnie:

P: Rozkaż, władyko!

MC: Biskup kładzie rękę i głowie kandydata i mówi donośnie:

B: Łaska Najświętszego Ducha przez naszą mierność podnosi ciebie do godności archimandryty czcigodnego monasteru Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (wezwanie; lub: Najświętszej Władczyni naszej Bogurodzicy – wezwanie; lub: świętego N.).

MC: Biskup podnosi go i mówi donośnie:

B: Αξιος!

P: Αξιος, Αξιος, Αξιος!

C: Αξιος, Αξιος, Αξιος!

MC: Biskup błogosławi archimandrytę i podaną przez protodiakona mitrę, którą nakłada archimandrycie. Następnie wręcza podany mu uprzednio przez protodiakona pastorał, wygłaszając takie pouczenie:

B: Przyjmij ten pastorał, którym umocniony paś Twoją owczarnię, gdyż zdasz za nią odpowiedzialność w dniu sądu.

MC: Następuje Liturgia.



Podniesienie do godności archimandryty (gdy dokonuje go Patriarcha)
Pa-Patriarcha
P-Protodiakon

K-Kandydat

C-Chór

MC-Mistrz Ceremonii



MC: Do siedzącego na środku świątyni Patriarchy protodiakon prowadzi kandydata. Ten trzykroć kłania się Patriarsze, całuje jego stopy i staje z pochyloną głową. Protodiakon mówi:

P: Wasza Świątobliwość, Zakon N. prosi pokornie, abyś tego wybranego pobłogosławił jako Archimandrytę czcigodnego monasteru Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (wezwanie; lub: Najświętszej Władczyni naszej Bogurodzicy – wezwanie; lub: świętego N.).

Pa: Czy wiecie, że został prawnie nominowany?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, tego zaświadczam.
Pa:  Pradawny zwyczaj nakazuje nam badać tych, którzy zostali wybrani do rządzenia. W oparciu o ten zwyczaj, pytam Ciebie, Bracie - czy chcesz żyć zgodnie ze swą zakonną regułą i dawać przykład braciom?
K: Chcę.
Pa: Czy chcesz strzec klasztoru, rządzić nim mądrze, szacunkiem i miłością otaczać swych Braci?
K: Chcę.

Pa:Czy chcesz bronić Kościoła Rotryjskiego przed zepsuciem?
K:Chcę.
Pa: Czy nam i naszym następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Nominat klęka przed Patriarchą i  mówi:
K: Ja, N, przysięgam Tobie, Najjaśniejszy Panie, że będę wierny Tobie i Twoim następcom, a urząd swój wykonywał będę z najwyższym poświęceniem, nie opuściwszy go do czasu, kiedy zdejmie mnie z niego Najjaśniejszy Pan. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Patriarcha błogosławi go trzykrotnie i wstaje. Protodiakon mówi donośnie:

P: Rozkaż, władyko!

MC: Patriarcha kładzie rękę i głowie kandydata i mówi donośnie:

Pa: Łaska Najświętszego Ducha przez naszą niegodność podnosi ciebie do godności archimandryty czcigodnego monasteru Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (wezwanie; lub: Najświętszej Władczyni naszej Bogurodzicy – wezwanie; lub: świętego N.).

MC: Patriarcha podnosi go i mówi donośnie:

Pa: Αξιος!

P: Αξιος, Αξιος, Αξιος!

C: Αξιος, Αξιος, Αξιος!

MC: Patriarcha błogosławi archimandrytę i podaną przez protodiakona mitrę, którą nakłada archimandrycie. Następnie wręcza podany mu uprzednio przez protodiakona pastorał, wygłaszając takie pouczenie:

Pa: Przyjmij ten pastorał, którym umocniony paś Twoją owczarnię, gdyż zdasz za nią odpowiedzialność w dniu sądu.

MC: Następuje Liturgia.



]]> Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]
Rytuał Welijski
Spisany podczas III Soboru Florenckiego



Ogólne Wprowadzenie do Rytuału Welijskiego



Mądrość Kościoła od dawna dopuszczała różnorodność obrządków w jednej wspólnocie, dlatego wielokroć podejmowane dzieło utworzenia rytu welijskiego zostało wreszcie dokonane przez Ojców zebranych na Soborze Florenckim III. Dbając zaś o poprawne celebrowanie liturgii, przyjęli oni następujące zasady, zobowiązując wszystkich uczestniczących w celebracjach w rycie welijskim do ich przestrzegania:

1. Należy zadbać o dostosowanie multimediów do narracji kulturowej danego państwa lub regionu.
2. Kwestie chóru, o ile jest to możliwe, powinny mieć postać filmów ze śpiewem tych słów.
3. W Liturgii kontakion (albo troparion) jest dobierany według cyklu świąt ruchomych, a poza nim - według cyklu świąt stałych i menologionu. Jeśli na dany dzień przewidziane jest więcej niż jeden kontakion lub troparion kapłan wybiera jeden spośród nich.
4. Funkcję mistrza ceremonii może sprawować każdy wierny Kościoła Rotryjskiego, również biorący udział w ceremonii także w innej roli, jednak wskazane jest, aby nie był to przewodniczący ceremonii, ani kandydat lub elekt, którego chirotonia lub podniesienie do godności się odbywa, zaś w przypadku ślubu - narzeczeni.
5. Funkcję kierownika chóru może sprawować każdy wierny Kościoła Rotryjskiego z zachowaniem zasad takich, jak w przypadku mistrza ceremonii.
6. Funkcję protodiakona może sprawować każdy duchowny w stopniu co najmniej prezbitera.

Liturgia
Liturgia odpowiada uroczystościom w rycie rotryjskim. Składa się ona z tytułu informującego o charakterze przeżywanej uroczystości, filmu ze śpiewem kościelnym, troparionu lub kontakionu, kazania oraz zdjęcia przedstawiającego celebrację liturgii w obrządku bizantyjskim.

Obrzęd chirotonii diakona (gdy dokonuje jej biskup)


B- Biskup
P-Protodiakon
K- Kandydat
C – Chór
MC- Mistrz Ceremonii
 
MC: Do zasiadającego na katedrze biskupa dwaj hipodiakoni podprowadzają głęboko pochylonego kandydata na diakona. Zatrzymują się przy carskich wrotach. Protodiakon mówi:
P: Rozkaż, czcigodny władyko!
MC: Następnie diakon i protodiakon prowadzą kandydata przed biskupa, któremu się kłania. Protodiakon mówi:
P: Czcigodny władyko, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.
B: Czy wiesz, że jest tego godzien?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
B: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?
K: Chcę.
B: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?
K: Chcę z Bożą pomocą.
B: Czy mi, moim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
K: Przyrzekam.
MC: Biskup błogosławi kandydata, a protodiakon z diakonem trzykrotnie oprowadzają go wokół ołtarza. Chór śpiewa w tym czasie:
C: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami.
Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości męczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną.
Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy.
MC: Kandydat całuje cztery rogi ołtarza, rękę i kolana biskupa. Kłania się trzykrotnie przed ołtarzem, mówiąc:
K: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.
MC: Kandydat przyklęka i składa na ołtarzu skrzyżowane dłonie oraz między nimi głowę. Biskup wstaje, podchodzi do kandydata, kładzie skraj orarionu na jego głowę i trzykroć go błogosławi. Protodiakon mówi:
P: Bądźmy uważni!
MC: Biskup kładzie ręce na głowę kandydata i donośnym głosem mówi:
B: Boska łaska, zawsze chorych uzdrawiająca i cierpiących niedostatek
uzupełniająca, przez nasze ręce okazuje najpobożniejszego N.,
diakonem, pomódlmy się przeto za niego, aby zstąpiła nań łaska Najświętszego Ducha.
 
MC: Wszyscy zebrani modlą się w ciszy za kandydata. Następnie biskup podnosi go, nakłada mu orarion i mówi donośnie:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Biskup zakłada mu narękawki i mówi donośnie:

B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος

MC: Biskup wręcza diakonowi wachlarz i mówi donośnie:

B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!

MC: Wyświęcony całuje biskupa w rękę. Następuje Liturgia.


Obrzęd chirotonii diakona (gdy dokonuje jej Patriarcha)


Pa- Patriarcha
B-Biskup
K- Kandydat
C – Chór
MC- Mistrz Ceremonii
 
MC: Do zasiadającego na katedrze Patriarchy dwaj hipodiakoni podprowadzają głęboko pochylonego kandydata na diakona. Zatrzymują się przy carskich wrotach. Biskup mówi:
B: Rozkaż, czcigodny władyko!
MC: Następnie diakon i protodiakon prowadzą kandydata przed Jego Świątobliwość. Kandydat całuje stopy Patriarchy, a następnie pozostaje w głębokim skłonie. Biskup mówi:

B: Czcigodny władyko, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.
Pa: Czy wiesz, że jest tego godzien?

B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
Pa: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?
K: Chcę.
Pa: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?
K: Chcę z Bożą pomocą.
Pa: Czy nam, naszym następcom i swemu biskupowi oraz jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
K: Przyrzekam.
MC: Patriarcha błogosławi kandydata, a protodiakon z diakonem trzykrotnie oprowadzają go wokół ołtarza. Chór śpiewa w tym czasie:
C: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami.
Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości męczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną.
Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy.
MC: Kandydat całuje cztery rogi ołtarza, rękę, kolana i stopy Jego Świątobliwości. Kłania się trzykrotnie przed ołtarzem, mówiąc:
K: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.
MC: Kandydat przyklęka i składa na ołtarzu skrzyżowane dłonie oraz między nimi głowę. Patriarcha wstaje, podchodzi do kandydata, kładzie skraj orarionu na jego głowę i trzykroć go błogosławi. Biskup mówi:
B: Bądźmy uważni!
MC: Patriarcha kładzie ręce na głowę kandydata i donośnym głosem mówi:
Pa: Boska łaska, zawsze chorych uzdrawiająca i cierpiących niedostatek
uzupełniająca, przez nasze ręce okazuje najpobożniejszego N.,
diakonem, pomódlmy się przeto za niego, aby zstąpiła nań łaska Najświętszego Ducha.
 
MC: Wszyscy zebrani modlą się w ciszy za kandydata. Następnie Patriarcha podnosi go, nakłada mu orarion i mówi donośnie:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha zakłada mu narękawki i mówi donośnie:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha wręcza diakonowi wachlarz i mówi donośnie:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Wyświęcony całuje Patriarchę w rękę i stopy. Następuje Liturgia.


Obrzęd chirotonii prezbitera (gdy dokonuje jej biskup)
B- Biskup
P-Protodiakon
K- Kandydat
C – Chór
MC- Mistrz Ceremonii
 
MC: Do zasiadającego na katedrze biskupa dwaj diakoni podprowadzają głęboko pochylonego kandydata na diakona. Zatrzymują się przy carskich wrotach. Protodiakon mówi:
P: Rozkaż, czcigodny władyko!
MC: Następnie dwaj prezbiterzy prowadzą kandydata przed biskupa, któremu się kłania. Protodiakon mówi:
P: Czcigodny władyko, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności prezbitera.
B: Czy wiesz, że jest tego godzien?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
B: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność prezbitera?
K: Chcę.
B: Czy chcesz sumiennie spełniać zadana nałożone przez władze kościelne, gdziekolwiek zostaniesz posłany?
K: Chcę.
B: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
K: Chcę.
B: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie jako wierny sługa Kościoła?
K: Chcę z Bożą pomocą
B: Czy mi, moim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Kandydat klęka przed Biskupem i wkładając złożone ręce w ręce Biskupa mówi:
K: Przyrzekam cześć i posłuszeństwo Tobie Czcigodny Ojcze, twoim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz, że uczynię wszystko, czego wymagać będzie ode mnie posługa prezbitera.
MC: Biskup błogosławi kandydata, a dwaj kapłani trzykrotnie oprowadzają go wokół ołtarza. Chór śpiewa w tym czasie:
C: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami.
Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości męczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną.
Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy.
MC: Kandydat całuje cztery rogi ołtarza, rękę i kolana biskupa. Kłania się trzykrotnie przed ołtarzem, mówiąc:
K: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.
MC: Kandydat klęka na oba kolana i składa na ołtarzu skrzyżowane dłonie oraz między nimi głowę. Biskup wstaje, podchodzi do kandydata, kładzie skraj orarionu na jego głowę i trzykroć go błogosławi. Protodiakon mówi:
P: Bądźmy uważni!
MC: Biskup kładzie ręce na głowę kandydata i donośnym głosem mówi:
B: Boska łaska, zawsze chorych uzdrawiająca i cierpiacych niedostatek uzupełniająca, przez nasze ręce okazuje najpobożniejszego diakona N., prezbiterem, pomódlmy się przeto za niego, aby zstapiła nań łaska Najświętszego Ducha.
MC: Wszyscy zebrani modlą się w ciszy za kandydata. Następnie biskup podnosi go, nakłada mu epitrachelion i mówi donośnie:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Biskup błogosławi pas, wyświęcony całuje pas i rękę biskupa. Biskup zakłada mu pas, mówiąc:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Biskup błogosławi felonion, wyświęcony całuje felonion i rękę biskupa. Biskup zakłada mu felonion, mówiąc:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!

MC: Biskup błogosławi służebnik, wyświęcony całuje służebnik i rękę biskupa. Biskup wręcza mu służebnik, mówiąc:
B: Αξιος!
P: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Wyświęcony całuje biskupa w rękę. Następuje Liturgia.


Obrzęd chirotonii prezbitera (gdy dokonuje jej Patriarcha)
Pa-Patriarcha
B-Biskup
K- Kandydat
C – Chór
MC- Mistrz Ceremonii
 
MC: Do zasiadającego na katedrze Patriarchy dwaj diakoni podprowadzają głęboko pochylonego kandydata na diakona. Zatrzymują się przy carskich wrotach. Biskup mówi:
B: Rozkaż, czcigodny władyko!
MC: Następnie dwaj prezbiterzy prowadzą kandydata przed Jego Świątobliwość.  Kandydat całuje stopy Patriarchy, a następnie pozostaje w głębokim skłonie. Biskup mówi:
B: Czcigodny władyko, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności prezbitera.
Pa: Czy wiesz, że jest tego godzien?
B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
Pa: Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność prezbitera?
K: Chcę.
Pa: Czy chcesz sumiennie spełniać zadana nałożone przez władze kościelne, gdziekolwiek zostaniesz posłany?
K: Chcę
Pa: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
K: Chcę
Pa: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie jako wierny sługa Kościoła?
K: Chcę z Bożą pomocą
Pa: Czy nam, naszym następcom i swemu biskupowi oraz jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Kandydat klęka przed Patriarchą i wkładając złożone ręce w ręce Patriarchy mówi:
K: Przyrzekam cześć i posłuszeństwo Tobie Najjaśniejszy Panie, Twoim następcom i mojemu biskupowi oraz jego następcom, a także to, iż uczynię wszystko, czego wymagać będzie ode mnie posługa prezbitera.
MC: Patriarcha błogosławi kandydata, a dwaj kapłani trzykrotnie oprowadzają go wokół ołtarza. Chór śpiewa w tym czasie:
C: Święci męczennicy, mężnie walczący i ukoronowani, módlcie się do
Pana, aby zmiłował się nad naszymi duszami.
Chwała Tobie, Chryste Boże, Apostołów chwało, radości meczenników,
którzy głosili Trójcę jednoistotną.
Wesel się, Izajaszu, oto Dziewica poczęła i zrodziła Syna Emanuela, Boga i człowieka, a Wschód imię Jego, którego wielbiąc Dziewicę wywyższamy.
MC: Kandydat całuje cztery rogi ołtarza, rękę, kolana i stopy Patriarchy. Kłania się trzykrotnie przed ołtarzem, mówiąc:
K: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.
MC: Kandydat klęka na oba kolana i składa na ołtarzu skrzyżowane dłonie oraz między nimi głowę. Patriarcha wstaje, podchodzi do kandydata, kładzie skraj orarionu na jego głowę i trzykroć go błogosławi. Biskup mówi:
B: Bądźmy uważni!
MC: Patriarcha kładzie ręce na głowę kandydata i donośnym głosem mówi:
Pa: Boska łaska, zawsze chorych uzdrawiająca i cierpiacych niedostatek uzupełniająca, przez nasze ręce okazuje najpobożniejszego diakona N., prezbiterem, pomódlmy się przeto za niego, aby zstapiła nań łaska Najświętszego Ducha.
MC: Wszyscy zebrani modlą się w ciszy za kandydata. Następnie Patriarcha podnosi go, nakłada mu epitrachelion i mówi donośnie:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha błogosławi pas, wyświęcony całuje pas, rękę i stopy Patriarchy. Patriarcha zakłada mu pas, mówiąc:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha błogosławi felonion, wyświęcony całuje felonion, rękę i stopy Patriarchy. Patriarcha zakłada mu felonion, mówiąc:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Patriarcha błogosławi służebnik, wyświęcony całuje służebnik, rękę i stopy Patriarchy. Patriarcha wręcza mu służebnik, mówiąc:
Pa: Αξιος!
B: Αξιος, αξιος, αξιος!
C: Αξιος, αξιος, αξιος!
MC: Wyświęcony całuje Patriarchę w rękę i stopy. Następuje Liturgia.

Cytat:
Podniesienie do godności archimandryty (gdy dokonuje go biskup)




B-Biskup
P-Protodiakon

K-Kandydat

C-Chór

MC-Mistrz Ceremonii



MC: Do siedzącego na środku świątyni biskupa protodiakon prowadzi kandydata. Ten trzykroć kłania się biskupowi i staje z pochyloną głową. Protodiakon mówi:

P: Czcigodny władyko, Zakon N. prosi pokornie, abyś tego wybranego pobłogosławił jako Archimandrytę czcigodnego monasteru Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (wezwanie; lub: Najświętszej Władczyni naszej Bogurodzicy – wezwanie; lub: świętego N.).

B: Czy wiecie, że został prawnie nominowany?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, tego zaświadczam.
B:  Pradawny zwyczaj nakazuje nam badać tych, którzy zostali wybrani do rządzenia. W oparciu o ten zwyczaj, pytam Ciebie, Bracie - czy chcesz żyć zgodnie ze swą zakonną regułą i dawać przykład braciom?
K: Chcę.
B: Czy chcesz strzec klasztoru, rządzić nim mądrze, szacunkiem i miłością otaczać swych Braci?
K: Chcę.

B: Czy chcesz bronić Kościoła Rotryjskiego przed zepsuciem?
K: Chcę.
B: Czy Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Nominat klęka przed Biskupem i  mówi:
K: Ja, N, przysięgam Tobie Najprzewielebniejszy Ojcze, że będę wierny Jego Świątobliwości i jego następcom, a urząd swój wykonywał będę z najwyższym poświęceniem, nie opuściwszy go do czasu, kiedy zdejmie mnie z niego Najjaśniejszy Pan. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Biskup błogosławi go trzykrotnie i wstaje. Protodiakon mówi donośnie:

P: Rozkaż, władyko!

MC: Biskup kładzie rękę i głowie kandydata i mówi donośnie:

B: Łaska Najświętszego Ducha przez naszą mierność podnosi ciebie do godności archimandryty czcigodnego monasteru Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (wezwanie; lub: Najświętszej Władczyni naszej Bogurodzicy – wezwanie; lub: świętego N.).

MC: Biskup podnosi go i mówi donośnie:

B: Αξιος!

P: Αξιος, Αξιος, Αξιος!

C: Αξιος, Αξιος, Αξιος!

MC: Biskup błogosławi archimandrytę i podaną przez protodiakona mitrę, którą nakłada archimandrycie. Następnie wręcza podany mu uprzednio przez protodiakona pastorał, wygłaszając takie pouczenie:

B: Przyjmij ten pastorał, którym umocniony paś Twoją owczarnię, gdyż zdasz za nią odpowiedzialność w dniu sądu.

MC: Następuje Liturgia.



Podniesienie do godności archimandryty (gdy dokonuje go Patriarcha)
Pa-Patriarcha
P-Protodiakon

K-Kandydat

C-Chór

MC-Mistrz Ceremonii



MC: Do siedzącego na środku świątyni Patriarchy protodiakon prowadzi kandydata. Ten trzykroć kłania się Patriarsze, całuje jego stopy i staje z pochyloną głową. Protodiakon mówi:

P: Wasza Świątobliwość, Zakon N. prosi pokornie, abyś tego wybranego pobłogosławił jako Archimandrytę czcigodnego monasteru Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (wezwanie; lub: Najświętszej Władczyni naszej Bogurodzicy – wezwanie; lub: świętego N.).

Pa: Czy wiecie, że został prawnie nominowany?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, tego zaświadczam.
Pa:  Pradawny zwyczaj nakazuje nam badać tych, którzy zostali wybrani do rządzenia. W oparciu o ten zwyczaj, pytam Ciebie, Bracie - czy chcesz żyć zgodnie ze swą zakonną regułą i dawać przykład braciom?
K: Chcę.
Pa: Czy chcesz strzec klasztoru, rządzić nim mądrze, szacunkiem i miłością otaczać swych Braci?
K: Chcę.

Pa:Czy chcesz bronić Kościoła Rotryjskiego przed zepsuciem?
K:Chcę.
Pa: Czy nam i naszym następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
MC: Nominat klęka przed Patriarchą i  mówi:
K: Ja, N, przysięgam Tobie, Najjaśniejszy Panie, że będę wierny Tobie i Twoim następcom, a urząd swój wykonywał będę z najwyższym poświęceniem, nie opuściwszy go do czasu, kiedy zdejmie mnie z niego Najjaśniejszy Pan. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Patriarcha błogosławi go trzykrotnie i wstaje. Protodiakon mówi donośnie:

P: Rozkaż, władyko!

MC: Patriarcha kładzie rękę i głowie kandydata i mówi donośnie:

Pa: Łaska Najświętszego Ducha przez naszą niegodność podnosi ciebie do godności archimandryty czcigodnego monasteru Pana Boga i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (wezwanie; lub: Najświętszej Władczyni naszej Bogurodzicy – wezwanie; lub: świętego N.).

MC: Patriarcha podnosi go i mówi donośnie:

Pa: Αξιος!

P: Αξιος, Αξιος, Αξιος!

C: Αξιος, Αξιος, Αξιος!

MC: Patriarcha błogosławi archimandrytę i podaną przez protodiakona mitrę, którą nakłada archimandrycie. Następnie wręcza podany mu uprzednio przez protodiakona pastorał, wygłaszając takie pouczenie:

Pa: Przyjmij ten pastorał, którym umocniony paś Twoją owczarnię, gdyż zdasz za nią odpowiedzialność w dniu sądu.

MC: Następuje Liturgia.



]]> <![CDATA[Rytuał Laterański]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1662 Mon, 29 Jul 2019 12:23:46 +0200 Michelangelo Piccolomini]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=1662 Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Rytuał Laterański 
Spisany podczas III Soboru Laterańskiego, zaś odnowiony podczas II Soboru Trydenckiego i II Soboru Welijskiego



Qui Primum

Ego omnibus civibus edoco ut meā volunte creatione documento fuit qui Rotriae caerimoniarum ordineat. Ego iussi etiam Ius Aulicus conscriptus qui Rituali usus ordinat. Iste Rituali parte est.

Mea voluntas est ut non Patriarcha sine Concillio concordiā Rituali argumenti non mutat. Iste faciat ab nosicat ut Rotriae malae importat. Ego omnis meis successori ut Qui Primum subscribitis. 

/-/ Sanctitas Vestra Pius II
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Caelestinus I
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Pius III
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Clemens IV
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

Tłumaczenie Qui Primum

Na początku chciałbym przekazać wszystkim obywatelom, że wolą moją było stworzenie dokumentu, który porządkowałby wszelkie rytuały, obrzędy rotryjskie. Dlatego także oprócz „Rytuału” rozkazałem spisać Prawo Dworskie, które reguluje jego użycie. Stanowi ono integralną część Rytuału.

Moją wolą jest to, żeby żaden Patriarcha nie zmieniał treści Rytuału bez zgody Soboru. Jeśli by tak zrobił, niech wie, że ściąga na siebie gniew Narodu Rotryjskiego. Nakazuję także, aby każdy mój następca podpisał się pod tym oświadczeniem.

/-/ Jego Świątobliwość Pius II
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Celestyn I
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Klemens IV
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 



Cytat:
Ogólne Wprowadzenie do Rytuału Laterańskiego

Kościół Rotryjski już od najdawniejszych czasów korzystał z dobroci kulturowej, jaką niosła liturgia - w ten sposób wypełniając swoją misję w mikroświecie i dbając o hierarchiczny rozwój wspólnoty. Owocem myśli Wielkich Ojców stał się Rytuał Laterański, który zbiera w sobie wszystkie potrzebne ceremoniały do codziennego życia kościelnego. Ojcowie zebrani na Soborze Welijskim II postanowili odnowić Rytuał Laterański poprzez jego uproszczenie oraz dodanie kolejnych równie znaczące opisy liturgiczne. Niektóre śmiałe pomysły doczekały się aprobaty Ojców Kościoła, stając się konstytutywnymi elementami Rytuału. Jak wszystkie ceremoniały, Rytuał Laterański potrzebuje odpowiednich osób wprowadzających wiernych we wspaniałość i mistyczność liturgii. Wszyscy bowiem asystenci oraz elekci są fundamentem Rytuału - bez nich żadna celebracja się nie odbędzie. Dlatego też dla kolejnych pokoleń wydane zostaje Ogólne Wprowadzenie do Rytuału Laterańskiego, który zawiera wyjaśnienie wszystkich uczestniczących w liturgii, jak i, według potrzeby, ich zamienników.

MC - rolę Mistrza Ceremonii pełni Szambelan Patriarszy, w jego zastępstwie funkcję może także pełnić duchowny, który bierze udział w ceremonii w innym charakterze.

1Bp, 2Bp - w przypadku nieobecności biskupów asystować Legatowi Patriarszemu w trakcie inwestytury biskupiej, mogą inni, dowolni duchowni.

WG - w przypadku nieobecności Wikariusza Generalnego w trakcie uroczystości inwestytury biskupiej z udziałem Patriarchy bądź inwestytury arcybiskupiej, jego rolę może pełnić inny dowolny duchowny.

KD - w przypadku nieobecności Kardynała Dziekana w trakcie kreacyjnego konsystorza kardynalskiego bądź inauguracji Patriarchy ponownie wstępującego na Złoty Tron, jego rolę pełnić może Kardynał Prodziekan bądź inny dowolny purpurat.

P - rolę prezbitera w inwestyturze diakońskiej, kapłańskiej lub benedykcji opata może pełnić także biskup.

B - w przypadku nieobecności biskupa w trakcie benedykcji opata dokonywanej przez Patriarchę, jego rolę może pełnić także prezbiter.

Ojcowie Soborowi orzekają także, że Biskup Powszechny może udzielić dyspensy i zezwolić na przeprowadzenie ceremonii w inny sposób niż przewiduje Rytuał Laterański, jeżeli uzna, iż dobro Owczarni Pańskiej tego wymaga.




Koronacja Patriarsza


P- Patriarcha
KK- Kardynał Kamerling
KD- Kardynał Dziekan
MC- Mistrz Ceremonii

MC: W całej Rotrii rozbrzmiewają dzwony! Do Bazyliki Laterańskiej zbliża się długa procesja. Prowadzą ją krokiem marszowym żołnierze Gwardii Apostolskiej, za nimi zmierzają usługujący, prezbiterzy, prałaci honorowi, biskupi, potem zaś Wikariusz Generalny, niosący paliusz i pierścień oraz Kardynał Kamerling niosący triregnum. Następnie idzie Kardynał Dziekan (Prodziekan) ubrany w kapę. Na końcu procesji da się zauważyć Patriarchę niesionego w złotej lektyce przez sediarii. Lud wierny wita i chwali Patriarchę. Procesję zamyka Szambelan Patriarszy. Procesja przekracza bramy Bazyliki. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza, gdzie znajduje się tron patriarszy. Orszak podąża do ołtarza św. Grzegorza, gdzie spotyka kardynałów odzianych w cappa magna. Patriarcha siada na faldistorium przed ołtarzem. Podchodzą do niego kardynałowie i w imieniu wszystkich duchownych oraz swoim składają homagium:

Kardynał Dziekan/Prodziekan/najstarszy stażem: Ja, kardynał N przysięgam wierność i dozgonne posłuszeństwo Nowemu Biskupowi Rotrii N oraz, że przyczynię się do obrony wiary Kościoła Powszechnego. Tak mi dopomóż Boże w Trójcy Jedyny. Amen.

MC: Po zakończeniu składania przysiąg korowód podąża do kaplicy Najświętszego Sakramentu, gdzie Patriarcha modli się w intencji Rotrii. Potem następuje procesja do ołtarza głównego i rozpoczęcie uroczystej Mszy pontyfikalnej. Po jej zakończeniu, Patriarcha udaje się na balkon Bazyliki Laterańskiej. Zasiada na tronie i całuje złoty Ewangeliarz. Zbliżają się Asystenci Tronu Patriarszego niosący insygnia władzy patriarszej.
KK: Zdejmuję mitrę Patriarsze.
KD: Podaję Patriarsze ceremonialny Ewangeliarz.
MC: Patriarcha składa swą prawą rękę na Ewangeliarzu, a lewą wznosi ku górze w geście pokoju.
P: My, N, przysięgamy dochować przekazanej nam Tradycji, ani niczego, co było przed nami strzeżone przez naszych umiłowanych w Panu poprzedników, ani nie naruszać, ani nie zmieniać, ani nie zezwalać na jakiekolwiek zmiany. Przeciwnie: z gorącym umiłowaniem, jako tej Tradycji uczeń i dziedzic, przysięgamy z czcią zachować przekazane dobro, ze wszystkich naszych sił i całą naszą mocą. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Wikariusz Generalny podaje kardynałowi N. paliusz.
KK: Zakładam Patriarsze paliusz.
P: Przysięgamy uroczyście, że zachowamy wszystko, co jest nauczane przez Kościół Święty i co zostało zdefiniowane i ogłoszone w pierwszym rzędzie przez sobory oraz naszych poprzedników.
MC: Wikariusz podaje spinki. 
KK: Przypinam paliusz złotymi spinkami.
P: Zachowamy bez najmniejszej straty dyscyplinę i ryt Kościoła. Usuniemy z Kościoła każdego, kto ośmieliłby się działać przeciwko tej przysiędze, czy bylibyśmy to my sami, czy ktokolwiek inny. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Kardynał Dziekan podchodzi przed Patriarchę, kłania się mu i nakłada na jego palec pierścień, mówiąc:
KD: Przyjmij pierścień na znak wierności Prawu i Tradycji, którą właśnie przysiągłeś. Niech Pan wspomoże Cię w obronie wolności Kościoła i niech poprzez Twoją rękę, na której spoczywa ten pierścień, broni przed wszelkim grzechem.
MC: Następuje koronacja triregnum. Do tronu Patriarszego zbliża się Arcybiskup Trydentu. Kardynał Dziekan podnosi tiarę i koronuje Patriarchę słowami:
KD: Weź tiarę, ozdobioną trzema koronami i bądź świadom, że jesteś Ojcem Królów i Książąt, Sługą Sług Bożych i Suwerenem Państwa Kościelnego. In nomine Patris et Filio et Spiritui Sancto.
MC: Po założeniu tiary, Kardynał Dziekan przyklęka i odchodzi na bok. Szambelan podaje Jego Świątobliwości mowę tronową, którą ten wygłasza.
Mowa Tronowa.
MC: Po zakończeniu mowy, Patriarcha podnosi się i wyrusza w procesji do zakrystii. Na tym kończy się ceremonia koronacji patriarszej.


Inwestytura Biskupia (Gdy dokonuje jej Legat)


S- Legat
1Bp- Pierwszy biskup
2Bp- Drugi biskup
Bp- Biskup Elekt
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo, Biskup Elekt w asyście dwóch biskupów oraz na końcu Legat Patriarszy. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Legat siada na faldistorium. Podchodzą do niego Biskup Elekt oraz jego asysta. Starszy z biskupów mówi:
1Bp:  Czcigodny Ojcze, Kościół Rotryjski prosi Cię o odebranie przysięgi lennej od Brata N i abyś przez ten akt wyniósł go do godności biskupiej.
S: Macie nominację?
1Bp: Mamy.
S: Przeczytajcie.
2Bp: (Publikacja nominacji)
S:  Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć urząd biskupa?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie, być ojcem wiernych, opiekunem wdów i sierot, pierwszym wśród równych Kościoła lokalnego, a przede wszystkim pokornym sługą?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz bronić Kościół przed zepsuciem, czy to moralnym, czy doktrynalnym?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz wytrwać w posłuszeństwie Stolicy Świętej, to jest Patriarsze Rotrii, iść tam, gdzie on Cię pośle, wykonywać jego rozkazy i słuchać Jego wskazań?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz zachować wszelkie prawo ustanowione przez Patriarchę i jego następców?
Bp: Chcę z Bożą pomocą.
MC: Biskup Elekt przyklęka przed Legatem i przysięga wierność.
Bp: Ja, N, przysięgam Tobie Czcigodny Ojcze, że będę wierny Patriarsze oraz jego następcom, a także że nie opuszczę swojego urzędu do czasu, gdy Najjaśniejszy Pan mnie z niego zdejmie. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Po złożeniu przysięgi, następuje wręczenie oznak władzy biskupiej. Do Legata podchodzą asystujący biskupi z insygniami władzy biskupiej.
1Bp: Podaję Legatowi pierścień.
S: Weź ten pierścień, znak wierności, abyś niewzruszoną wiarą strzegł od skażenia Kościół.
2Bp: Podaję Legatowi pastorał.
S: Weź laskę, znak urzędu pasterskiego, abyś w poprawianiu występków łączył łagodność z surowością, sądził bez zapalczywości, zachęcając do cnoty pociągał serca słuchaczy, a zachowując spokój ducha nie zaniedbał sprawiedliwości i karania.
MC: Legat z biskupami asystującymi wspólnie nakłada mitrę na głowę Elekta głośno mówiąc:
S: Wkładamy na głowę tego biskupa szyszak mocy i zwycięstwa. Niech z ozdobionym obliczem i głową uzbrojoną potęgą obu Testamentów będzie postrachem dla nieprzyjaciół prawdy i niech za łaską Bożą będzie potężnym ich pogromcą.
MC: Biskup Elekt całuje w rękę Legata. Następnie asysta sadza Elekta na tronie. Legat intonuje „Te Deum”, które rozbrzmiewa w całej Bazylice przy dźwięku wszystkich dzwonów. 


Inwestytura Biskupia (Gdy dokonuje jej Patriarcha)


P- Patriarcha
Bp - Biskup 
WG- Wikariusz Generalny
BpE - Biskup Elekt
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo, Biskup Elekt w asyście Biskupa-współkonsekratora i Wikariusza Generalnego. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzą do niego Biskup Elekt wraz z asystą. Biskup mówi:
Bp: Czcigodny Ojcze Kościół Rotryjski prosi Cię o odebranie przysięgi lennej od Brata N i abyś przez ten akt wyniósł go do godności biskupiej.
P: Macie nominację?
Bp: Mamy.
P: Przeczytajcie.
WG: (Publikacja nominacji)
P:  Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadamy Ci pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć urząd biskupa?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie, być ojcem wiernych, opiekunem wdów i sierot, pierwszym wśród równych Kościoła lokalnego, a przede wszystkim naszym pokornym sługą?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz bronić Kościół przed zepsuciem, czy to moralnym, czy doktrynalnym?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz wytrwać w posłuszeństwie Stolicy Świętej, to jest nam i naszym następcom, iść tam, gdzie Cię poślemy, wykonywać nasze rozkazy i słuchać naszych wskazań?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz zachować wszelkie prawo ustanowione przez nas i naszych następców?
BpE: Chcę z Bożą pomocą.
MC: Biskup Elekt przyklęka przed Patriarchą i przysięga mu wierność.
BpE: Ja, N, przysięgam Tobie Najjaśniejszy Panie, że będę wierny Tobie oraz Twoim następcom oraz że nie opuszczę swojego urzędu do czasu, gdy mnie z niego zdejmiesz. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Po złożeniu przysięgi, następuje wręczenie oznak władzy biskupiej. Do Patriarchy podchodzą Asystenci Tronu z insygniami władzy biskupiej.
Bp: Podaję Patriarsze pierścień.
P: Weź ten pierścień, znak wierności, abyś niewzruszoną wiarą strzegł od skażenia Kościół.
WG: Podaję Patriarsze pastorał.
P: Weź laskę, znak urzędu pasterskiego, abyś w poprawianiu występków łączył łagodność z surowością, sądził bez zapalczywości, zachęcając do cnoty pociągał serca słuchaczy, a zachowując spokój ducha nie zaniedbał sprawiedliwości i karania.
MC: Patriarcha z Asystentami Tronu wspólnie nakładają mitrę na głowę Elekta, głośno mówiąc:
P: Wkładamy na głowę tego biskupa szyszak mocy i zwycięstwa. Niech z ozdobionym obliczem i głową uzbrojoną potęgą obu Testamentów będzie postrachem dla nieprzyjaciół prawdy i niech za łaską Bożą będzie potężnym ich pogromcą.
MC: Biskup Elekt całuje w rękę Patriarchę. Arcybiskup Trydentu intonuje „Te Deum”, które rozbrzmiewa w całej Bazylice przy dźwięku wszystkich dzwonów. 


Inwestytura Arcybiskupia


P- Patriarcha
WG- Wikariusz Generalny
Abp- Arcybiskup Elekt
MC- Mistrz Ceremonii


MC: W to wielkie święto, do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.
WG: Najjaśniejszy Panie, Kościół Rotryjski prosi Cię, abyś tego biskupa N wyniósł do godności arcybiskupiej poprzez nałożenie paliusza.
P: Czy macie nominację?
WG: Mamy.
P: Odczytajcie.
WG: (Publikacja nominacji)
P: Bracie N, skoro zostałeś nominowany przez Kościół na godność arcybiskupa, wspominając czas, kiedy zostałeś ozdobiony pierścieniem, mitrą i pastorałem biskupim, odnów przysięgę, którą wówczas złożyłeś.
MC: Arcybiskup Elekt przyklęka przez Patriarchą i odnawia swoją przysięgę. 
Abp: Ja, N, przysięgam tobie, Najjaśniejszy Panie posłuszeństwo oraz miłość, być zawsze w łączności z Tobą, Biskupem Rotrii oraz zawsze do tej łączności prowadzić wszystkich, których mi powierzasz.
MC: Do Patriarchy podchodzi ministrant z tacką, na której znajduję się paliusz. Patriarcha bierze go do rąk i nakłada Arcybiskupowi Elektowi, mówiąc: 
P: Weź paliusz, symbol władzy pasterskiej i łączności z Matką Kościołem, bądź pasterzem swoich wiernych i mężnie walcz o każdą zagubioną owcę.
MC: Po nałożeniu paliusza, arcybiskup całuje w dłoń Patriarchę. Następnie Biskup Rotrii podnosi go i ukazuje ludowi, mówiąc:
P: Drodzy Bracia i Siostry! Chwalcie Pana za nowego arcybiskupa!
MC: Arcybiskup dziękując za nadanie godności, staje przed Patriarchą i mówi:
Abp: Ad multos annos!
MC: Po czym wymieniają pocałunek pokoju i na tym kończy się ceremonia.

Kreacja Kardynalska


P- Patriarcha
KD- Kardynał Dziekan
KE- Kardynał Elekt
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do Kaplicy Sykstyńskiej podążą procesja złożona z członków Kolegium Kardynalskiego. Na jej czele kroczy Kardynał Dziekan a towarzyszą mu pozostali kardynałowie, na końcu zaś kroczą kardynałowie elekci. Ich wejściu do kaplicy towarzyszy wykonywany przez chór hymn "Tu es Paulus".  Do tronu w sali spotkań Kolegium Kardynalskiego, podchodzi Kardynał Elekt, kłania się Patriarsze ubranemu w strój chórowy i klęka przed nim, po czym wypowiada słowa przysięgi:

KE: Ja, N .,przysięgam wierność i dozgonne posłuszeństwo Tobie, Ojcze Święty, oraz każdemu z Twoich następców oraz, że przyczynię się do obrony wiary Kościoła Powszechnego. Tak mi dopomóż Boże w Trójcy Jedyny. Amen.

P: Bracie N.! Wynieśliśmy Cię do godności Księcia Kościoła. Cy chcesz przyjąć to brzemię, a gdy nasz czas nadejdzie, wybierzesz naszego godnego następcę?

KE: Chcę.
MC: Kardynał Dziekan podaje Patriarsze symbol księcia Kościoła, a więc pierścień kardynalski oraz kapelusz kardynalski. Patriarcha nakłada na palec Kardynała Elekta pierścień:

P:  Weź ten pierścień, znak godności kardynalskiej, dla podkreślenia twej więzi ze Stolicą Pawłową.

MC: Następnie Kardynał Dziekan podaje Patriarsze kapelusz kardynalski. Patriarcha wkłada go na głowę Kardynała Elekta mówiąc:
P: Nakładam  na Twoją głowę kapelusz kardynalski, czyniąc Cię kardynałem X. (stopień kardynalski) Y (diecezja, bazylika, kościół kardynalski).
MC: Po nałożeniu galero w sali da się usłyszeć okrzyki radości. Po chwili uniesienia, Kardynał Dziekan czyta wszystkie dokumenty dotyczące kreacji, jednocześnie dając je nowemu kardynałowi.

Kardynał Dziekan: (Publikacja nominacji)
MC: Ceremonia dobiega końca, a kardynałowie oraz Patriarcha udają się na wieczerzę.


Inauguracja Patriarsza (W razie reelekcji Patriarchy)


P- Patriarcha
KD- Kardynał Dziekan
MC- Mistrz Ceremonii

MC: W Bazylice Laterańskiej biją dzwony. Do niej właśnie podąża orszak, w którym kroczą: turyfer, krzyż w asyście dwóch akolitów, niższe duchowieństwo, biskupi, arcybiskupi, kardynałowie oraz Patriarcha w lektyce w stroju pontyfikalnym, ale bez paliusza oraz pierścienia. Na końcu zaś podąża Mistrz Ceremonii Liturgicznych.  Po dotarciu do prezbiterium, Patriarcha siada na złotym tronie przy ołtarzu głównym. Podchodzi do niego Kardynał Dziekan i mówi:
KD: N, czy chcesz dobrowolnie objąć Państwo Kościelne swoimi rządami?
P: Chcemy.
KD: Aby tego dowieść zmów przysięgę w obecności Boga i obywateli Stolicy Apostolskiej.
MC: Do Patriarchy podchodzą Asystenci Tronu i Wikariusz Generalny z insygniami władzy patriarszej - paliuszem i pierścieniem. Patriarcha składa przysięgę, trzymając prawą dłoń na Ewangeliarzu:
P: My, N, przysięgamy dochować przekazanej nam Tradycji, ani niczego, co było przed nami strzeżone przez naszych umiłowanych w Panu poprzedników, ani nie naruszać, ani nie zmieniać, ani nie zezwalać na jakiekolwiek zmiany. Przeciwnie: z gorącym umiłowaniem, jako tej Tradycji uczeń i dziedzic, przysięgamy z czcią zachować przekazane dobro, ze wszystkich naszych sił i całą naszą mocą. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
Przysięgamy uroczyście, że zachowamy wszystko, co jest nauczane przez Kościół Święty i co zostało zdefiniowane i ogłoszone w pierwszym rzędzie przez sobory oraz naszych poprzedników.
Zachowamy bez najmniejszej straty dyscyplinę i ryt Kościoła. Usuniemy z Kościoła każdego, kto ośmieliłby się działać przeciwko tej przysiędze, czy bylibyśmy to my sami, czy ktokolwiek inny. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Po odebraniu przysięgi, następuje nałożenie paliusza i pierścienia.
Wikariusz Generalny podaje Kardynałowi Dziekanowi paliusz.
KD: Weź paliusz, symbol władzy pasterskiej. Bądź sędzią duchownych i wiernych, a także ich Ojcem, prowadź ich prostymi ścieżkami. Otrzymaj władzę kreowania kardynałów, arcybiskupów i biskupów i bądź świadom potęgi tej władzy.
MC: Wikariusz podaje Kardynałowi Dziekanowi pierścień.
KD: Przyjmij pierścień na znak wierności Prawu i Tradycji, którą właśnie przysiągłeś. Niech Pan wspomoże Cię w obronie wolności Kościoła i niech poprzez Twoją rękę, na której spoczywa ten pierścień, broni przed wszelkim grzechem.
MC: Po nałożeniu pierścienia Kardynał Dziekan staje po lewej stronie tronu i mówi:
KD: Oświadczam, iż na Stolicę Pawłową znów wstąpił Patriarcha N.
Vivat Patriarcha! Vivat N!
MC: Cały lud zgromadzony w Bazylice powtarza po Kardynale Dziekanie.



Inwestytura Diakońska (Gdy dokonuje jej Biskup)



B- Biskup
P- Prezbiter
K- Kandydat
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła zmierza procesja. Prowadzi ją diakon z dymiącą kadzielnicą, za nim akolici, krucyfiks i duchowieństwo wedle hierarchii. Podąża też kandydat na diakona ubrany w albę. Na samym końcu idzie biskup ubrany w szaty pontyfikalne. Obecny w liturgii prezbiter mówi:
P:  Najprzewielebniejszy Ojcze, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.
B: Czy wiesz, że jest tego godzien?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
B:  Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?
K: Chcę.
B: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?
K: Chcę z Bożą pomocą.
B: Czy mi, moim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
K: Przyrzekam.
MC: Biskup nakłada nowemu diakonowi dalmatykę.
B: Przyjmij suknię zbawienia i wesela.
K: Amen.
MC: Nowy diakon całuje biskupa w pierścień. Ceremonia kończy się śpiewem Te Deum.

Inwestytura Diakońska (Gdy dokonuje jej Patriarcha)


P- Patriarcha
B- Biskup 
K- Kandydat
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła zmierza procesja. Prowadzi ją diakon z dymiącą kadzielnicą, za nim akolici, krucyfiks i duchowieństwo wedle hierarchii. Podąża też kandydat na diakona ubrany w albę. Na samym końcu Jego Świątobliwość ubrany w szaty pontyfikalne niesiony jest w lektyce. Obecny w liturgii biskup mówi:
B:  Najprzewielebniejszy Ojcze, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.

P: Czy wiesz, że jest tego godzien?

B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.

P:  Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.

Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?

K: Chcę.


P: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?

K: Chcę z Bożą pomocą.

P: Czy nam, naszym następcom i swemu biskupowi oraz jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?

K: Przyrzekam.

MC: Patriarcha nakłada nowemu diakonowi dalmatykę.

P: Przyjmij suknię zbawienia i wesela.
K: Amen.
MC: Nowy diakon całuje Patriarchę w pierścień. Ceremonia kończy się śpiewem Te Deum.


STRONA 1
]]> Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Rytuał Laterański 
Spisany podczas III Soboru Laterańskiego, zaś odnowiony podczas II Soboru Trydenckiego i II Soboru Welijskiego



Qui Primum

Ego omnibus civibus edoco ut meā volunte creatione documento fuit qui Rotriae caerimoniarum ordineat. Ego iussi etiam Ius Aulicus conscriptus qui Rituali usus ordinat. Iste Rituali parte est.

Mea voluntas est ut non Patriarcha sine Concillio concordiā Rituali argumenti non mutat. Iste faciat ab nosicat ut Rotriae malae importat. Ego omnis meis successori ut Qui Primum subscribitis. 

/-/ Sanctitas Vestra Pius II
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Caelestinus I
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Pius III
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

/-/ Sanctitas Vestra Clemens IV
Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc.

Tłumaczenie Qui Primum

Na początku chciałbym przekazać wszystkim obywatelom, że wolą moją było stworzenie dokumentu, który porządkowałby wszelkie rytuały, obrzędy rotryjskie. Dlatego także oprócz „Rytuału” rozkazałem spisać Prawo Dworskie, które reguluje jego użycie. Stanowi ono integralną część Rytuału.

Moją wolą jest to, żeby żaden Patriarcha nie zmieniał treści Rytuału bez zgody Soboru. Jeśli by tak zrobił, niech wie, że ściąga na siebie gniew Narodu Rotryjskiego. Nakazuję także, aby każdy mój następca podpisał się pod tym oświadczeniem.

/-/ Jego Świątobliwość Pius II
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Celestyn I
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 

/-/ Jego Świątobliwość Klemens IV
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc. 



Cytat:
Ogólne Wprowadzenie do Rytuału Laterańskiego

Kościół Rotryjski już od najdawniejszych czasów korzystał z dobroci kulturowej, jaką niosła liturgia - w ten sposób wypełniając swoją misję w mikroświecie i dbając o hierarchiczny rozwój wspólnoty. Owocem myśli Wielkich Ojców stał się Rytuał Laterański, który zbiera w sobie wszystkie potrzebne ceremoniały do codziennego życia kościelnego. Ojcowie zebrani na Soborze Welijskim II postanowili odnowić Rytuał Laterański poprzez jego uproszczenie oraz dodanie kolejnych równie znaczące opisy liturgiczne. Niektóre śmiałe pomysły doczekały się aprobaty Ojców Kościoła, stając się konstytutywnymi elementami Rytuału. Jak wszystkie ceremoniały, Rytuał Laterański potrzebuje odpowiednich osób wprowadzających wiernych we wspaniałość i mistyczność liturgii. Wszyscy bowiem asystenci oraz elekci są fundamentem Rytuału - bez nich żadna celebracja się nie odbędzie. Dlatego też dla kolejnych pokoleń wydane zostaje Ogólne Wprowadzenie do Rytuału Laterańskiego, który zawiera wyjaśnienie wszystkich uczestniczących w liturgii, jak i, według potrzeby, ich zamienników.

MC - rolę Mistrza Ceremonii pełni Szambelan Patriarszy, w jego zastępstwie funkcję może także pełnić duchowny, który bierze udział w ceremonii w innym charakterze.

1Bp, 2Bp - w przypadku nieobecności biskupów asystować Legatowi Patriarszemu w trakcie inwestytury biskupiej, mogą inni, dowolni duchowni.

WG - w przypadku nieobecności Wikariusza Generalnego w trakcie uroczystości inwestytury biskupiej z udziałem Patriarchy bądź inwestytury arcybiskupiej, jego rolę może pełnić inny dowolny duchowny.

KD - w przypadku nieobecności Kardynała Dziekana w trakcie kreacyjnego konsystorza kardynalskiego bądź inauguracji Patriarchy ponownie wstępującego na Złoty Tron, jego rolę pełnić może Kardynał Prodziekan bądź inny dowolny purpurat.

P - rolę prezbitera w inwestyturze diakońskiej, kapłańskiej lub benedykcji opata może pełnić także biskup.

B - w przypadku nieobecności biskupa w trakcie benedykcji opata dokonywanej przez Patriarchę, jego rolę może pełnić także prezbiter.

Ojcowie Soborowi orzekają także, że Biskup Powszechny może udzielić dyspensy i zezwolić na przeprowadzenie ceremonii w inny sposób niż przewiduje Rytuał Laterański, jeżeli uzna, iż dobro Owczarni Pańskiej tego wymaga.




Koronacja Patriarsza


P- Patriarcha
KK- Kardynał Kamerling
KD- Kardynał Dziekan
MC- Mistrz Ceremonii

MC: W całej Rotrii rozbrzmiewają dzwony! Do Bazyliki Laterańskiej zbliża się długa procesja. Prowadzą ją krokiem marszowym żołnierze Gwardii Apostolskiej, za nimi zmierzają usługujący, prezbiterzy, prałaci honorowi, biskupi, potem zaś Wikariusz Generalny, niosący paliusz i pierścień oraz Kardynał Kamerling niosący triregnum. Następnie idzie Kardynał Dziekan (Prodziekan) ubrany w kapę. Na końcu procesji da się zauważyć Patriarchę niesionego w złotej lektyce przez sediarii. Lud wierny wita i chwali Patriarchę. Procesję zamyka Szambelan Patriarszy. Procesja przekracza bramy Bazyliki. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza, gdzie znajduje się tron patriarszy. Orszak podąża do ołtarza św. Grzegorza, gdzie spotyka kardynałów odzianych w cappa magna. Patriarcha siada na faldistorium przed ołtarzem. Podchodzą do niego kardynałowie i w imieniu wszystkich duchownych oraz swoim składają homagium:

Kardynał Dziekan/Prodziekan/najstarszy stażem: Ja, kardynał N przysięgam wierność i dozgonne posłuszeństwo Nowemu Biskupowi Rotrii N oraz, że przyczynię się do obrony wiary Kościoła Powszechnego. Tak mi dopomóż Boże w Trójcy Jedyny. Amen.

MC: Po zakończeniu składania przysiąg korowód podąża do kaplicy Najświętszego Sakramentu, gdzie Patriarcha modli się w intencji Rotrii. Potem następuje procesja do ołtarza głównego i rozpoczęcie uroczystej Mszy pontyfikalnej. Po jej zakończeniu, Patriarcha udaje się na balkon Bazyliki Laterańskiej. Zasiada na tronie i całuje złoty Ewangeliarz. Zbliżają się Asystenci Tronu Patriarszego niosący insygnia władzy patriarszej.
KK: Zdejmuję mitrę Patriarsze.
KD: Podaję Patriarsze ceremonialny Ewangeliarz.
MC: Patriarcha składa swą prawą rękę na Ewangeliarzu, a lewą wznosi ku górze w geście pokoju.
P: My, N, przysięgamy dochować przekazanej nam Tradycji, ani niczego, co było przed nami strzeżone przez naszych umiłowanych w Panu poprzedników, ani nie naruszać, ani nie zmieniać, ani nie zezwalać na jakiekolwiek zmiany. Przeciwnie: z gorącym umiłowaniem, jako tej Tradycji uczeń i dziedzic, przysięgamy z czcią zachować przekazane dobro, ze wszystkich naszych sił i całą naszą mocą. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Wikariusz Generalny podaje kardynałowi N. paliusz.
KK: Zakładam Patriarsze paliusz.
P: Przysięgamy uroczyście, że zachowamy wszystko, co jest nauczane przez Kościół Święty i co zostało zdefiniowane i ogłoszone w pierwszym rzędzie przez sobory oraz naszych poprzedników.
MC: Wikariusz podaje spinki. 
KK: Przypinam paliusz złotymi spinkami.
P: Zachowamy bez najmniejszej straty dyscyplinę i ryt Kościoła. Usuniemy z Kościoła każdego, kto ośmieliłby się działać przeciwko tej przysiędze, czy bylibyśmy to my sami, czy ktokolwiek inny. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Kardynał Dziekan podchodzi przed Patriarchę, kłania się mu i nakłada na jego palec pierścień, mówiąc:
KD: Przyjmij pierścień na znak wierności Prawu i Tradycji, którą właśnie przysiągłeś. Niech Pan wspomoże Cię w obronie wolności Kościoła i niech poprzez Twoją rękę, na której spoczywa ten pierścień, broni przed wszelkim grzechem.
MC: Następuje koronacja triregnum. Do tronu Patriarszego zbliża się Arcybiskup Trydentu. Kardynał Dziekan podnosi tiarę i koronuje Patriarchę słowami:
KD: Weź tiarę, ozdobioną trzema koronami i bądź świadom, że jesteś Ojcem Królów i Książąt, Sługą Sług Bożych i Suwerenem Państwa Kościelnego. In nomine Patris et Filio et Spiritui Sancto.
MC: Po założeniu tiary, Kardynał Dziekan przyklęka i odchodzi na bok. Szambelan podaje Jego Świątobliwości mowę tronową, którą ten wygłasza.
Mowa Tronowa.
MC: Po zakończeniu mowy, Patriarcha podnosi się i wyrusza w procesji do zakrystii. Na tym kończy się ceremonia koronacji patriarszej.


Inwestytura Biskupia (Gdy dokonuje jej Legat)


S- Legat
1Bp- Pierwszy biskup
2Bp- Drugi biskup
Bp- Biskup Elekt
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo, Biskup Elekt w asyście dwóch biskupów oraz na końcu Legat Patriarszy. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Legat siada na faldistorium. Podchodzą do niego Biskup Elekt oraz jego asysta. Starszy z biskupów mówi:
1Bp:  Czcigodny Ojcze, Kościół Rotryjski prosi Cię o odebranie przysięgi lennej od Brata N i abyś przez ten akt wyniósł go do godności biskupiej.
S: Macie nominację?
1Bp: Mamy.
S: Przeczytajcie.
2Bp: (Publikacja nominacji)
S:  Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć urząd biskupa?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie, być ojcem wiernych, opiekunem wdów i sierot, pierwszym wśród równych Kościoła lokalnego, a przede wszystkim pokornym sługą?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz bronić Kościół przed zepsuciem, czy to moralnym, czy doktrynalnym?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz wytrwać w posłuszeństwie Stolicy Świętej, to jest Patriarsze Rotrii, iść tam, gdzie on Cię pośle, wykonywać jego rozkazy i słuchać Jego wskazań?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
Bp: Chcę.
S: Czy chcesz zachować wszelkie prawo ustanowione przez Patriarchę i jego następców?
Bp: Chcę z Bożą pomocą.
MC: Biskup Elekt przyklęka przed Legatem i przysięga wierność.
Bp: Ja, N, przysięgam Tobie Czcigodny Ojcze, że będę wierny Patriarsze oraz jego następcom, a także że nie opuszczę swojego urzędu do czasu, gdy Najjaśniejszy Pan mnie z niego zdejmie. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Po złożeniu przysięgi, następuje wręczenie oznak władzy biskupiej. Do Legata podchodzą asystujący biskupi z insygniami władzy biskupiej.
1Bp: Podaję Legatowi pierścień.
S: Weź ten pierścień, znak wierności, abyś niewzruszoną wiarą strzegł od skażenia Kościół.
2Bp: Podaję Legatowi pastorał.
S: Weź laskę, znak urzędu pasterskiego, abyś w poprawianiu występków łączył łagodność z surowością, sądził bez zapalczywości, zachęcając do cnoty pociągał serca słuchaczy, a zachowując spokój ducha nie zaniedbał sprawiedliwości i karania.
MC: Legat z biskupami asystującymi wspólnie nakłada mitrę na głowę Elekta głośno mówiąc:
S: Wkładamy na głowę tego biskupa szyszak mocy i zwycięstwa. Niech z ozdobionym obliczem i głową uzbrojoną potęgą obu Testamentów będzie postrachem dla nieprzyjaciół prawdy i niech za łaską Bożą będzie potężnym ich pogromcą.
MC: Biskup Elekt całuje w rękę Legata. Następnie asysta sadza Elekta na tronie. Legat intonuje „Te Deum”, które rozbrzmiewa w całej Bazylice przy dźwięku wszystkich dzwonów. 


Inwestytura Biskupia (Gdy dokonuje jej Patriarcha)


P- Patriarcha
Bp - Biskup 
WG- Wikariusz Generalny
BpE - Biskup Elekt
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Na jej czele idzie turyfer z dymiącą kadzielnicą, krzyż i dwaj akolici, niższe duchowieństwo, Biskup Elekt w asyście Biskupa-współkonsekratora i Wikariusza Generalnego. Zbliżają się do głównego ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzą do niego Biskup Elekt wraz z asystą. Biskup mówi:
Bp: Czcigodny Ojcze Kościół Rotryjski prosi Cię o odebranie przysięgi lennej od Brata N i abyś przez ten akt wyniósł go do godności biskupiej.
P: Macie nominację?
Bp: Mamy.
P: Przeczytajcie.
WG: (Publikacja nominacji)
P:  Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadamy Ci pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć urząd biskupa?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz swoim życiem świadczyć o Chrystusie, być ojcem wiernych, opiekunem wdów i sierot, pierwszym wśród równych Kościoła lokalnego, a przede wszystkim naszym pokornym sługą?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz bronić Kościół przed zepsuciem, czy to moralnym, czy doktrynalnym?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz wytrwać w posłuszeństwie Stolicy Świętej, to jest nam i naszym następcom, iść tam, gdzie Cię poślemy, wykonywać nasze rozkazy i słuchać naszych wskazań?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz dobrowolnie wytrwać w świętej czystości, aż do końca swojego żywota?
BpE: Chcę.
P: Czy chcesz zachować wszelkie prawo ustanowione przez nas i naszych następców?
BpE: Chcę z Bożą pomocą.
MC: Biskup Elekt przyklęka przed Patriarchą i przysięga mu wierność.
BpE: Ja, N, przysięgam Tobie Najjaśniejszy Panie, że będę wierny Tobie oraz Twoim następcom oraz że nie opuszczę swojego urzędu do czasu, gdy mnie z niego zdejmiesz. Tak mi dopomóż Bóg.
MC: Po złożeniu przysięgi, następuje wręczenie oznak władzy biskupiej. Do Patriarchy podchodzą Asystenci Tronu z insygniami władzy biskupiej.
Bp: Podaję Patriarsze pierścień.
P: Weź ten pierścień, znak wierności, abyś niewzruszoną wiarą strzegł od skażenia Kościół.
WG: Podaję Patriarsze pastorał.
P: Weź laskę, znak urzędu pasterskiego, abyś w poprawianiu występków łączył łagodność z surowością, sądził bez zapalczywości, zachęcając do cnoty pociągał serca słuchaczy, a zachowując spokój ducha nie zaniedbał sprawiedliwości i karania.
MC: Patriarcha z Asystentami Tronu wspólnie nakładają mitrę na głowę Elekta, głośno mówiąc:
P: Wkładamy na głowę tego biskupa szyszak mocy i zwycięstwa. Niech z ozdobionym obliczem i głową uzbrojoną potęgą obu Testamentów będzie postrachem dla nieprzyjaciół prawdy i niech za łaską Bożą będzie potężnym ich pogromcą.
MC: Biskup Elekt całuje w rękę Patriarchę. Arcybiskup Trydentu intonuje „Te Deum”, które rozbrzmiewa w całej Bazylice przy dźwięku wszystkich dzwonów. 


Inwestytura Arcybiskupia


P- Patriarcha
WG- Wikariusz Generalny
Abp- Arcybiskup Elekt
MC- Mistrz Ceremonii


MC: W to wielkie święto, do Bazyliki Laterańskiej podąża procesja. Prowadzi ją turyfer, a za nim idzie krzyż w asyście dwóch akolitów, potem Gwardia Apostolska, służba liturgiczna, niższe duchowieństwo, obecni na ceremonii biskupi i kardynałowie, Arcybiskup Elekt, a na końcu Patriarcha w lektyce, ubrany w strój pontyfikalny oraz triregnum. Procesja zmierza do ołtarza, gdzie Patriarcha zasiada na złotym tronie. Podchodzi tam Arcybiskup Elekt w asyście Wikariusza Generalnego.
WG: Najjaśniejszy Panie, Kościół Rotryjski prosi Cię, abyś tego biskupa N wyniósł do godności arcybiskupiej poprzez nałożenie paliusza.
P: Czy macie nominację?
WG: Mamy.
P: Odczytajcie.
WG: (Publikacja nominacji)
P: Bracie N, skoro zostałeś nominowany przez Kościół na godność arcybiskupa, wspominając czas, kiedy zostałeś ozdobiony pierścieniem, mitrą i pastorałem biskupim, odnów przysięgę, którą wówczas złożyłeś.
MC: Arcybiskup Elekt przyklęka przez Patriarchą i odnawia swoją przysięgę. 
Abp: Ja, N, przysięgam tobie, Najjaśniejszy Panie posłuszeństwo oraz miłość, być zawsze w łączności z Tobą, Biskupem Rotrii oraz zawsze do tej łączności prowadzić wszystkich, których mi powierzasz.
MC: Do Patriarchy podchodzi ministrant z tacką, na której znajduję się paliusz. Patriarcha bierze go do rąk i nakłada Arcybiskupowi Elektowi, mówiąc: 
P: Weź paliusz, symbol władzy pasterskiej i łączności z Matką Kościołem, bądź pasterzem swoich wiernych i mężnie walcz o każdą zagubioną owcę.
MC: Po nałożeniu paliusza, arcybiskup całuje w dłoń Patriarchę. Następnie Biskup Rotrii podnosi go i ukazuje ludowi, mówiąc:
P: Drodzy Bracia i Siostry! Chwalcie Pana za nowego arcybiskupa!
MC: Arcybiskup dziękując za nadanie godności, staje przed Patriarchą i mówi:
Abp: Ad multos annos!
MC: Po czym wymieniają pocałunek pokoju i na tym kończy się ceremonia.

Kreacja Kardynalska


P- Patriarcha
KD- Kardynał Dziekan
KE- Kardynał Elekt
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do Kaplicy Sykstyńskiej podążą procesja złożona z członków Kolegium Kardynalskiego. Na jej czele kroczy Kardynał Dziekan a towarzyszą mu pozostali kardynałowie, na końcu zaś kroczą kardynałowie elekci. Ich wejściu do kaplicy towarzyszy wykonywany przez chór hymn "Tu es Paulus".  Do tronu w sali spotkań Kolegium Kardynalskiego, podchodzi Kardynał Elekt, kłania się Patriarsze ubranemu w strój chórowy i klęka przed nim, po czym wypowiada słowa przysięgi:

KE: Ja, N .,przysięgam wierność i dozgonne posłuszeństwo Tobie, Ojcze Święty, oraz każdemu z Twoich następców oraz, że przyczynię się do obrony wiary Kościoła Powszechnego. Tak mi dopomóż Boże w Trójcy Jedyny. Amen.

P: Bracie N.! Wynieśliśmy Cię do godności Księcia Kościoła. Cy chcesz przyjąć to brzemię, a gdy nasz czas nadejdzie, wybierzesz naszego godnego następcę?

KE: Chcę.
MC: Kardynał Dziekan podaje Patriarsze symbol księcia Kościoła, a więc pierścień kardynalski oraz kapelusz kardynalski. Patriarcha nakłada na palec Kardynała Elekta pierścień:

P:  Weź ten pierścień, znak godności kardynalskiej, dla podkreślenia twej więzi ze Stolicą Pawłową.

MC: Następnie Kardynał Dziekan podaje Patriarsze kapelusz kardynalski. Patriarcha wkłada go na głowę Kardynała Elekta mówiąc:
P: Nakładam  na Twoją głowę kapelusz kardynalski, czyniąc Cię kardynałem X. (stopień kardynalski) Y (diecezja, bazylika, kościół kardynalski).
MC: Po nałożeniu galero w sali da się usłyszeć okrzyki radości. Po chwili uniesienia, Kardynał Dziekan czyta wszystkie dokumenty dotyczące kreacji, jednocześnie dając je nowemu kardynałowi.

Kardynał Dziekan: (Publikacja nominacji)
MC: Ceremonia dobiega końca, a kardynałowie oraz Patriarcha udają się na wieczerzę.


Inauguracja Patriarsza (W razie reelekcji Patriarchy)


P- Patriarcha
KD- Kardynał Dziekan
MC- Mistrz Ceremonii

MC: W Bazylice Laterańskiej biją dzwony. Do niej właśnie podąża orszak, w którym kroczą: turyfer, krzyż w asyście dwóch akolitów, niższe duchowieństwo, biskupi, arcybiskupi, kardynałowie oraz Patriarcha w lektyce w stroju pontyfikalnym, ale bez paliusza oraz pierścienia. Na końcu zaś podąża Mistrz Ceremonii Liturgicznych.  Po dotarciu do prezbiterium, Patriarcha siada na złotym tronie przy ołtarzu głównym. Podchodzi do niego Kardynał Dziekan i mówi:
KD: N, czy chcesz dobrowolnie objąć Państwo Kościelne swoimi rządami?
P: Chcemy.
KD: Aby tego dowieść zmów przysięgę w obecności Boga i obywateli Stolicy Apostolskiej.
MC: Do Patriarchy podchodzą Asystenci Tronu i Wikariusz Generalny z insygniami władzy patriarszej - paliuszem i pierścieniem. Patriarcha składa przysięgę, trzymając prawą dłoń na Ewangeliarzu:
P: My, N, przysięgamy dochować przekazanej nam Tradycji, ani niczego, co było przed nami strzeżone przez naszych umiłowanych w Panu poprzedników, ani nie naruszać, ani nie zmieniać, ani nie zezwalać na jakiekolwiek zmiany. Przeciwnie: z gorącym umiłowaniem, jako tej Tradycji uczeń i dziedzic, przysięgamy z czcią zachować przekazane dobro, ze wszystkich naszych sił i całą naszą mocą. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
Przysięgamy uroczyście, że zachowamy wszystko, co jest nauczane przez Kościół Święty i co zostało zdefiniowane i ogłoszone w pierwszym rzędzie przez sobory oraz naszych poprzedników.
Zachowamy bez najmniejszej straty dyscyplinę i ryt Kościoła. Usuniemy z Kościoła każdego, kto ośmieliłby się działać przeciwko tej przysiędze, czy bylibyśmy to my sami, czy ktokolwiek inny. Tak nam dopomóż Boże. Amen.
MC: Po odebraniu przysięgi, następuje nałożenie paliusza i pierścienia.
Wikariusz Generalny podaje Kardynałowi Dziekanowi paliusz.
KD: Weź paliusz, symbol władzy pasterskiej. Bądź sędzią duchownych i wiernych, a także ich Ojcem, prowadź ich prostymi ścieżkami. Otrzymaj władzę kreowania kardynałów, arcybiskupów i biskupów i bądź świadom potęgi tej władzy.
MC: Wikariusz podaje Kardynałowi Dziekanowi pierścień.
KD: Przyjmij pierścień na znak wierności Prawu i Tradycji, którą właśnie przysiągłeś. Niech Pan wspomoże Cię w obronie wolności Kościoła i niech poprzez Twoją rękę, na której spoczywa ten pierścień, broni przed wszelkim grzechem.
MC: Po nałożeniu pierścienia Kardynał Dziekan staje po lewej stronie tronu i mówi:
KD: Oświadczam, iż na Stolicę Pawłową znów wstąpił Patriarcha N.
Vivat Patriarcha! Vivat N!
MC: Cały lud zgromadzony w Bazylice powtarza po Kardynale Dziekanie.



Inwestytura Diakońska (Gdy dokonuje jej Biskup)



B- Biskup
P- Prezbiter
K- Kandydat
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła zmierza procesja. Prowadzi ją diakon z dymiącą kadzielnicą, za nim akolici, krucyfiks i duchowieństwo wedle hierarchii. Podąża też kandydat na diakona ubrany w albę. Na samym końcu idzie biskup ubrany w szaty pontyfikalne. Obecny w liturgii prezbiter mówi:
P:  Najprzewielebniejszy Ojcze, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.
B: Czy wiesz, że jest tego godzien?
P: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.
B:  Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.
Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?
K: Chcę.
B: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?
K: Chcę z Bożą pomocą.
B: Czy mi, moim następcom i Najwyższemu Kapłanowi oraz Jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?
K: Przyrzekam.
MC: Biskup nakłada nowemu diakonowi dalmatykę.
B: Przyjmij suknię zbawienia i wesela.
K: Amen.
MC: Nowy diakon całuje biskupa w pierścień. Ceremonia kończy się śpiewem Te Deum.

Inwestytura Diakońska (Gdy dokonuje jej Patriarcha)


P- Patriarcha
B- Biskup 
K- Kandydat
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do kościoła zmierza procesja. Prowadzi ją diakon z dymiącą kadzielnicą, za nim akolici, krucyfiks i duchowieństwo wedle hierarchii. Podąża też kandydat na diakona ubrany w albę. Na samym końcu Jego Świątobliwość ubrany w szaty pontyfikalne niesiony jest w lektyce. Obecny w liturgii biskup mówi:
B:  Najprzewielebniejszy Ojcze, święta Matka Kościół Rotryjski domaga się, abyś tego Brata wyniósł do godności diakona.

P: Czy wiesz, że jest tego godzien?

B: O ile ułomność ludzka mi pozwala, zaświadczam, że jest tego godzien.

P:  Aby się upewnić, czy jesteś godzien tego urzędu zadam Ci  Synu pytania.

Czy chcesz dobrowolnie i świadomie przyjąć godność diakona?

K: Chcę.


P: Czy chcesz kontynuować naukę, abyś był godnym przyjęcia godności prezbiteratu?

K: Chcę z Bożą pomocą.

P: Czy nam, naszym następcom i swemu biskupowi oraz jego następcom przyrzekasz cześć i posłuszeństwo?

K: Przyrzekam.

MC: Patriarcha nakłada nowemu diakonowi dalmatykę.

P: Przyjmij suknię zbawienia i wesela.
K: Amen.
MC: Nowy diakon całuje Patriarchę w pierścień. Ceremonia kończy się śpiewem Te Deum.


STRONA 1
]]> <![CDATA[Ceremoniał Uroczystości Kościoła Rotryjskiego]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=232 Wed, 02 Mar 2016 16:42:36 +0100 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=232 Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Ceremoniał Uroczystości Kościoła Rotryjskiego
Spisany podczas II Soboru Trydenckiego



Qui Primum

Kościół Święty pouczony mądrością Tradycji oraz słowem Ojców obecnych na Soborze Trydenckim II ustanawia jako obowiązujący niniejszy Ceremoniał. Celem, który przyświecał pisaniu tego dokumentu jest chęć gorliwego przestrzegania praw przyjętych na Koncylium Florenckim oraz pragnienie ujednolicenia uroczystości fabularnych dla całej Wspólnoty. Niech te będą podporą dla duchownych rotryjskich, by w swej posłudze kroczyli jedynie prawowitą drogą, według wskazówek tutaj zawartych.

Ceremoniał Uroczystości Kościoła zyskuje moc prawną z momentem złożenia pod preambułą podpisu Patriarchy. Zmian w tym dokumencie może jedynie dokonać Sobór.

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.



Celebrationes Universales
(Uroczystości Powszechne)


Uroczystości Powszechne: uproszczona forma obchodów Kościoła Rotryjskiego, poświęcona wspomnieniom świętych patronów lub pomniejszym uroczystościom oraz świętom kościoła rzymskiego.

Formę uproszczoną uroczystości powszechnych charakteryzuje prostota, w której duchowny zamieszcza klasyczną notkę biograficzną świętego lub mowę o charakterze świeckim skierowaną do obywateli/wiernych danej diecezji lub parafii. Notę zwyczajowo opatruje się tytułem, stosując zdobną wielką literę w kolorze odpowiednim dla danego okresu liturgicznego zwaną inicjałem. Inicjału możemy użyć również rozpoczynając noty biograficznej lub mowy. W przestrzeni między tytułem , a notą zwyczajowo zamieszcza się przedstawienie świętego patrona lub ilustrację odwołującą się do aktualnych obchodów. Przyjmuje się również zamieszczanie jednej ilustracji poświęconej obrzędowi celebrowania mszy trydenckiej, aby podkreślić walory klimatu oraz tradycje mszy przedsoborowej, do  których odwołuje się Państwo Kościelne Rotria.

Podczas obchodów powszechnych zezwala się na zamieszczanie aklamacji muzycznych po łacinie (wskazując na chorał gregoriański lub utwory łacińskie kompozytorów muzyki klasycznej). Całość ceremonii winna być zachowana w klimacie mszału trydenckiego lub wcześniejszego, pochodzącego z przed Soboru Trydenckiego.





Extraordinares Universales
(Uroczystości Nadzwyczajne)


Uroczystości Nadzwyczajne: zwane też Ceremoniałem Nadzwyczajnym, stosowanym podczas uroczystości o charakterze państwowym lub podczas ważniejszych świąt Kościoła Rzymskiego. Ceremoniał Nadzwyczajny stosujemy upamiętniając lub celebrując koronację patriarszą i królewską oraz z okazji wspomnienia świętych patronów państwowych, diecezjalnych i parafialnych. Dozwolone jest  używanie ceremoniału podczas uroczystości zaślubin.

Formę nadzwyczajną, w odróżnieniu od formy uproszczonej, charakteryzuje bogata oprawa uroczystości. Podobnie jak w formie powszechnej, w zamieszczonych notach biograficznych oraz mowach o charakterze świeckim poświęconym koronacjom, lub wspomnieniu świętych patronów państwowych, diecezjalnych, parafialnych etc,. zamieszczamy ozdobną wielką literę zwaną inicjałem. Inicjał rozpoczyna również tytuł uroczystości, który w tym wypadku jest tylko i wyłącznie w języku łacińskim. W przestrzeni między tytułem, a notą zwyczajową zamieszcza się przedstawienie świętego patrona lub ilustrację odwołującą się do aktualnych obchodów. Wskazane jest, by w uroczystościach nadzwyczajnych zamieszczać ilustrację celebrowania Mszy Świętej w obrządku trydenckim, dla podkreślenia walorów klimatycznych oraz tradycji przedsoborowych. Zaleca się również dodanie opisu fabularnego przebiegu uroczystości, dla wzmocnienia wagi ceremonii nadzwyczajnych. 

Poprzedzając notę biograficzną lub uroczystą mowę można zamieścić ścieżkę muzyczną bicia dzwonów katedralnych/kościelnych. Należy również zamieścić aklamację muzyczną  po łacinie, ze wskazaniem na chorał gregoriański lub utwory z przełomu XVI-XIX wieku. ]]> Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Ceremoniał Uroczystości Kościoła Rotryjskiego
Spisany podczas II Soboru Trydenckiego



Qui Primum

Kościół Święty pouczony mądrością Tradycji oraz słowem Ojców obecnych na Soborze Trydenckim II ustanawia jako obowiązujący niniejszy Ceremoniał. Celem, który przyświecał pisaniu tego dokumentu jest chęć gorliwego przestrzegania praw przyjętych na Koncylium Florenckim oraz pragnienie ujednolicenia uroczystości fabularnych dla całej Wspólnoty. Niech te będą podporą dla duchownych rotryjskich, by w swej posłudze kroczyli jedynie prawowitą drogą, według wskazówek tutaj zawartych.

Ceremoniał Uroczystości Kościoła zyskuje moc prawną z momentem złożenia pod preambułą podpisu Patriarchy. Zmian w tym dokumencie może jedynie dokonać Sobór.

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.



Celebrationes Universales
(Uroczystości Powszechne)


Uroczystości Powszechne: uproszczona forma obchodów Kościoła Rotryjskiego, poświęcona wspomnieniom świętych patronów lub pomniejszym uroczystościom oraz świętom kościoła rzymskiego.

Formę uproszczoną uroczystości powszechnych charakteryzuje prostota, w której duchowny zamieszcza klasyczną notkę biograficzną świętego lub mowę o charakterze świeckim skierowaną do obywateli/wiernych danej diecezji lub parafii. Notę zwyczajowo opatruje się tytułem, stosując zdobną wielką literę w kolorze odpowiednim dla danego okresu liturgicznego zwaną inicjałem. Inicjału możemy użyć również rozpoczynając noty biograficznej lub mowy. W przestrzeni między tytułem , a notą zwyczajowo zamieszcza się przedstawienie świętego patrona lub ilustrację odwołującą się do aktualnych obchodów. Przyjmuje się również zamieszczanie jednej ilustracji poświęconej obrzędowi celebrowania mszy trydenckiej, aby podkreślić walory klimatu oraz tradycje mszy przedsoborowej, do  których odwołuje się Państwo Kościelne Rotria.

Podczas obchodów powszechnych zezwala się na zamieszczanie aklamacji muzycznych po łacinie (wskazując na chorał gregoriański lub utwory łacińskie kompozytorów muzyki klasycznej). Całość ceremonii winna być zachowana w klimacie mszału trydenckiego lub wcześniejszego, pochodzącego z przed Soboru Trydenckiego.





Extraordinares Universales
(Uroczystości Nadzwyczajne)


Uroczystości Nadzwyczajne: zwane też Ceremoniałem Nadzwyczajnym, stosowanym podczas uroczystości o charakterze państwowym lub podczas ważniejszych świąt Kościoła Rzymskiego. Ceremoniał Nadzwyczajny stosujemy upamiętniając lub celebrując koronację patriarszą i królewską oraz z okazji wspomnienia świętych patronów państwowych, diecezjalnych i parafialnych. Dozwolone jest  używanie ceremoniału podczas uroczystości zaślubin.

Formę nadzwyczajną, w odróżnieniu od formy uproszczonej, charakteryzuje bogata oprawa uroczystości. Podobnie jak w formie powszechnej, w zamieszczonych notach biograficznych oraz mowach o charakterze świeckim poświęconym koronacjom, lub wspomnieniu świętych patronów państwowych, diecezjalnych, parafialnych etc,. zamieszczamy ozdobną wielką literę zwaną inicjałem. Inicjał rozpoczyna również tytuł uroczystości, który w tym wypadku jest tylko i wyłącznie w języku łacińskim. W przestrzeni między tytułem, a notą zwyczajową zamieszcza się przedstawienie świętego patrona lub ilustrację odwołującą się do aktualnych obchodów. Wskazane jest, by w uroczystościach nadzwyczajnych zamieszczać ilustrację celebrowania Mszy Świętej w obrządku trydenckim, dla podkreślenia walorów klimatycznych oraz tradycji przedsoborowych. Zaleca się również dodanie opisu fabularnego przebiegu uroczystości, dla wzmocnienia wagi ceremonii nadzwyczajnych. 

Poprzedzając notę biograficzną lub uroczystą mowę można zamieścić ścieżkę muzyczną bicia dzwonów katedralnych/kościelnych. Należy również zamieścić aklamację muzyczną  po łacinie, ze wskazaniem na chorał gregoriański lub utwory z przełomu XVI-XIX wieku. ]]> <![CDATA[Ceremoniał Kwirynalski]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=231 Wed, 02 Mar 2016 16:39:25 +0100 Paolo Carlo de Medici y Zep]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/forum/showthread.php?tid=231 Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Ceremoniał Kwirynalski
Spisany podczas II Soboru Trydenckiego
Odnowiony w trakcie Soboru Welijskiego II



Qui Primum

Kościół pouczony mądrością Soboru Trydenckiego II, w trosce o dobro swych wiernych postanowił, by spisać specjalny ceremoniał przeznaczony dla uroczystości, które w sposób szczególny dotyczą ludu.

Niech nikt pod groźbą ekskomuniki nie wprowadza w jakikolwiek sposób poprawek do Ceremoniału, gdyż zmiana niniejszych rytuałów jest prawem Soboru. Może się jednak zdarzyć, że Kościół partykularny w swej tradycji ma spisaną uroczystość ślubu, pogrzebu lub koronacji, dlatego dla dobra wiernych Patriarcha ma prawo wydawać dyspensy od niniejszych ceremonii na rzecz rytuałów lokalnych.

Cośmy tu postanowili wcielamy w życie od dnia siódmego po złożeniu podpisu przez Jego Świątobliwość.

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.

/-/ Jego Świątobliwość Jan I
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.





Ceremonia Ślubu


K- Kapłan
N- Narzeczeni
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do świątyni w (nazwa miasta) przybyli liczni goście, aby wziąć udział w ślubie N i N, którzy w obecności kapłana chcą zawrzeć związek małżeński. Kiedy uroczystość miała się zacząć jeden z ministrantów dał wiernym znak  dzwoniąc sygnaturką, że mają powstać, gdyż w tej chwili z zakrystii wyszedł kapłan ubrany złotą kapę. W tym momencie chór zaczął śpiewać anielskim głosem "Ave Maria". Ku przyszłemu mężowi podąża Panna Młoda, prowadzona przez ojca, przybrana w długą, białą suknię. Przez prześwitujący welon widać jej radość na widok narzeczonego. Po przywitaniu przyszłych małżonków duchowny mówi:
K: Drodzy Bracia i Siostry! Zebraliśmy się dzisiaj, aby połączyć węzłem małżeńskim tych oto ludzi, N oraz N.
Narzeczeni, pytam was zatem: czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński?
N: Chcemy.
N: Chcemy.
K: Czy chcecie wytrwać w tym związku w czasach lepszych i gorszych, w dniach dostatku i ubó­stwa, w dniach zdrowia i choroby ?
N: Chcemy.
N: Chcemy.
K: Zatem podajcie sobie prawe dłonie i wypowiedzcie tekst przysięgi małżeńskiej.
MC: Narzeczeni podają sobie prawe dłonie, które kapłan obwiązuje końcem stuły.
Narzeczony: Ja, N, biorę Ciebie, N, za żonę i będę Cię miłował, dopóki krew krąży w moich żyłach i oddech pulsuje w moich piersiach. Dziś, jutro, zawsze.
Narzeczona: Ja, N, biorę Ciebie, N, za męża i  będę Cię miłowała, dopóki krew krąży w moich żyłach i oddech pulsuje w moich piersiach. Dziś, jutro, zawsze.
MC: Kapłan zdejmuje stułę z rąk Państwa młodych. Błogosławi obrączki i podaje je zakochanym.
K: Na znak zawartego małżeństwa nałóżcie sobie obrączki.
Narzeczony: N, przyjmij tę obrączkę jako znak zawarcia naszego małżeństwa.
Narzeczona: N, przyjmij tę obrączkę jako znak zawarcia naszego małżeństwa.
K: Wyraziliście wspólną wolę zawarcia związku małżeńskiego. W imieniu Kościoła Rotryjskiego ogłaszam was mężem i żoną. Obyście żyli w szczęściu i miłości. Tego Wam życzę i z serca błogosławię! Synu, możesz pocałować Pannę młodą.
MC: N. zdejmuje welon z twarzy swej żony, po czym delikatnie ją całuje. Następuje uroczysta Msza Święta. Po liturgii, Państwo młodzi jeszcze chwilę klęczą przed ołtarzem w ciszy modląc się, po czym powstają i kierują się do wyjścia w rytmie "Marszu Mendelssohna".


Obrzęd Pożegnania Wiernego Zmarłego


MC- Mistrz Ceremonii
K- Kapłan

MC: Dziś żegnamy zmarłego Brata (Siostrę) N. Ksiądz (Biskup) N, ubrany w czarną kapę wchodzi z ministrantem do kaplicy cmentarnej, gdzie czeka już najbliższa rodzina i przyjaciele. Duchowny wraz ze zgromadzonymi modli się po cichu w intencji zmarłego. Po chwili kapłan kropi wodą święconą trumnę. Następnie psałterzysta intonuje psalm pięćdziesiąty, po czym wyrusza procesja do kościoła na czele z krucyferariuszem. Po przybyciu do świątyni, kapłan z asystą przyklękają przed ołtarzem i udają się do zakrystii, gdzie  duchowny przyobleka czarny ornat. Po chwili rozpoczyna się Msza święta w intencji zmarłego (zmarłej). Po zakończeniu liturgii duchowny nakłada kadzidło do trybularza, a następnie obchodzi katafalk okadzając trumnę. Po chwili ksiądz mówi:
K: Udajmy się na cmentarz by tam dokonać obrzęd pożegnania.
MC: Rozlega się dźwięk dzwonów. Wszyscy zebrani udają się na cmentarz gdzie zmarły zostanie pożegnany. Po przybyciu na miejsce kapłan przemawia:
K: Śmierć w warunkach świata wirtualnego jest ostatecznym i nieodwracalnym opuszczeniem kreowanej postaci i przeniesienie się z powrotem w świat realny. Dzień śmierci jest dopełnieniem dnia narodzin. Oddajmy więc hołd naszemu zmarłemu Bratu (Siostrze).
MC: Wszyscy zebrani modlą się przez pewien czas w ciszy.
K: Teraz złożymy ciało naszego zmarłego Brata (Siostry) w grobie.
MC: Trumna zostaje spuszczona do grobu. Zebrani śpiewają "Salve Regina". Po skończonych uroczystościach zaproszeni goście udają się na konsolację.


Ceremonia Koronacji (Gdy dokonuje jej Legat)


M- Monarcha
P- Prymas (Legat)
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak monarszy zbliża się do świątyni królewskiej w N. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy razem z Prymasem (Legatem), na końcu można dostrzec Jego Majestat jadącego w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, a Jego Królewska Mość wysiada z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowego władcy. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza. W tym czasie Prymas (Legat) mówi:
P: (Imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą, opiekunem wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?
M: Volo.
MC: Prymas (Legat) namaszcza władcę.
P: Namaszczam Cię uroczyście na (tytuł).
M: Amen.
MC: Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Prymas (Legat) otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Prymas (Legat) wkłada mu koronę na skronie.
P: (Imię monarchy) czy przyjmujesz tą koronę?
M: Fiat, fiat, fiat!
P: (Imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Ja Cię koronuję na (tytuł i państwo).
M: Amen.
MC: Chór intonuje pieśń "Te Deum".



Ceremonia Koronacji (Gdy dokonuje jej Patriarcha)

[b]P- Patriarcha
M- Monarcha
MC- Mistrz Ceremonii[/b]

MC: Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak zbliża się do świątyni królewskiej w N. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy, na końcu można dostrzec Jego Majestat udającego w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, Jego Królewska Mość wysiada z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowego władcy. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza, gdzie na Monarchę czeka już Patriarcha obleczony w złotą kapę.
P: (Imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą, opiekunem wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?
M: Volo.
MC: Jego Świątobliwość namaszcza władcę.
P: Namaszczamy Cię uroczyście na (tytuł).
M: Amen.
MC: Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Ojciec święty otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Patriarcha wkłada mu koronę na skronie.
P: (Imię monarchy) czy przyjmujesz tę koronę?
M: Fiat, fiat, fiat!
P: (Imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Uroczyście koronujemy Cię na (tytuł i państwo).
M: Amen.
MC: Chór intonuje pieśń "Te Deum", na cześć władcy rozlegają się gromkie oklaski. ]]> Cytat:
[Obrazek: rotria_emblemat.png]

Ceremoniał Kwirynalski
Spisany podczas II Soboru Trydenckiego
Odnowiony w trakcie Soboru Welijskiego II



Qui Primum

Kościół pouczony mądrością Soboru Trydenckiego II, w trosce o dobro swych wiernych postanowił, by spisać specjalny ceremoniał przeznaczony dla uroczystości, które w sposób szczególny dotyczą ludu.

Niech nikt pod groźbą ekskomuniki nie wprowadza w jakikolwiek sposób poprawek do Ceremoniału, gdyż zmiana niniejszych rytuałów jest prawem Soboru. Może się jednak zdarzyć, że Kościół partykularny w swej tradycji ma spisaną uroczystość ślubu, pogrzebu lub koronacji, dlatego dla dobra wiernych Patriarcha ma prawo wydawać dyspensy od niniejszych ceremonii na rzecz rytuałów lokalnych.

Cośmy tu postanowili wcielamy w życie od dnia siódmego po złożeniu podpisu przez Jego Świątobliwość.

/-/ Jego Świątobliwość Pius III
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.

/-/ Jego Świątobliwość Jan I
Sługa Sług Bożych
Patriarcha i Biskup Rotrii etc.





Ceremonia Ślubu


K- Kapłan
N- Narzeczeni
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Do świątyni w (nazwa miasta) przybyli liczni goście, aby wziąć udział w ślubie N i N, którzy w obecności kapłana chcą zawrzeć związek małżeński. Kiedy uroczystość miała się zacząć jeden z ministrantów dał wiernym znak  dzwoniąc sygnaturką, że mają powstać, gdyż w tej chwili z zakrystii wyszedł kapłan ubrany złotą kapę. W tym momencie chór zaczął śpiewać anielskim głosem "Ave Maria". Ku przyszłemu mężowi podąża Panna Młoda, prowadzona przez ojca, przybrana w długą, białą suknię. Przez prześwitujący welon widać jej radość na widok narzeczonego. Po przywitaniu przyszłych małżonków duchowny mówi:
K: Drodzy Bracia i Siostry! Zebraliśmy się dzisiaj, aby połączyć węzłem małżeńskim tych oto ludzi, N oraz N.
Narzeczeni, pytam was zatem: czy chcecie dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński?
N: Chcemy.
N: Chcemy.
K: Czy chcecie wytrwać w tym związku w czasach lepszych i gorszych, w dniach dostatku i ubó­stwa, w dniach zdrowia i choroby ?
N: Chcemy.
N: Chcemy.
K: Zatem podajcie sobie prawe dłonie i wypowiedzcie tekst przysięgi małżeńskiej.
MC: Narzeczeni podają sobie prawe dłonie, które kapłan obwiązuje końcem stuły.
Narzeczony: Ja, N, biorę Ciebie, N, za żonę i będę Cię miłował, dopóki krew krąży w moich żyłach i oddech pulsuje w moich piersiach. Dziś, jutro, zawsze.
Narzeczona: Ja, N, biorę Ciebie, N, za męża i  będę Cię miłowała, dopóki krew krąży w moich żyłach i oddech pulsuje w moich piersiach. Dziś, jutro, zawsze.
MC: Kapłan zdejmuje stułę z rąk Państwa młodych. Błogosławi obrączki i podaje je zakochanym.
K: Na znak zawartego małżeństwa nałóżcie sobie obrączki.
Narzeczony: N, przyjmij tę obrączkę jako znak zawarcia naszego małżeństwa.
Narzeczona: N, przyjmij tę obrączkę jako znak zawarcia naszego małżeństwa.
K: Wyraziliście wspólną wolę zawarcia związku małżeńskiego. W imieniu Kościoła Rotryjskiego ogłaszam was mężem i żoną. Obyście żyli w szczęściu i miłości. Tego Wam życzę i z serca błogosławię! Synu, możesz pocałować Pannę młodą.
MC: N. zdejmuje welon z twarzy swej żony, po czym delikatnie ją całuje. Następuje uroczysta Msza Święta. Po liturgii, Państwo młodzi jeszcze chwilę klęczą przed ołtarzem w ciszy modląc się, po czym powstają i kierują się do wyjścia w rytmie "Marszu Mendelssohna".


Obrzęd Pożegnania Wiernego Zmarłego


MC- Mistrz Ceremonii
K- Kapłan

MC: Dziś żegnamy zmarłego Brata (Siostrę) N. Ksiądz (Biskup) N, ubrany w czarną kapę wchodzi z ministrantem do kaplicy cmentarnej, gdzie czeka już najbliższa rodzina i przyjaciele. Duchowny wraz ze zgromadzonymi modli się po cichu w intencji zmarłego. Po chwili kapłan kropi wodą święconą trumnę. Następnie psałterzysta intonuje psalm pięćdziesiąty, po czym wyrusza procesja do kościoła na czele z krucyferariuszem. Po przybyciu do świątyni, kapłan z asystą przyklękają przed ołtarzem i udają się do zakrystii, gdzie  duchowny przyobleka czarny ornat. Po chwili rozpoczyna się Msza święta w intencji zmarłego (zmarłej). Po zakończeniu liturgii duchowny nakłada kadzidło do trybularza, a następnie obchodzi katafalk okadzając trumnę. Po chwili ksiądz mówi:
K: Udajmy się na cmentarz by tam dokonać obrzęd pożegnania.
MC: Rozlega się dźwięk dzwonów. Wszyscy zebrani udają się na cmentarz gdzie zmarły zostanie pożegnany. Po przybyciu na miejsce kapłan przemawia:
K: Śmierć w warunkach świata wirtualnego jest ostatecznym i nieodwracalnym opuszczeniem kreowanej postaci i przeniesienie się z powrotem w świat realny. Dzień śmierci jest dopełnieniem dnia narodzin. Oddajmy więc hołd naszemu zmarłemu Bratu (Siostrze).
MC: Wszyscy zebrani modlą się przez pewien czas w ciszy.
K: Teraz złożymy ciało naszego zmarłego Brata (Siostry) w grobie.
MC: Trumna zostaje spuszczona do grobu. Zebrani śpiewają "Salve Regina". Po skończonych uroczystościach zaproszeni goście udają się na konsolację.


Ceremonia Koronacji (Gdy dokonuje jej Legat)


M- Monarcha
P- Prymas (Legat)
MC- Mistrz Ceremonii

MC: Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak monarszy zbliża się do świątyni królewskiej w N. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy razem z Prymasem (Legatem), na końcu można dostrzec Jego Majestat jadącego w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, a Jego Królewska Mość wysiada z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowego władcy. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza. W tym czasie Prymas (Legat) mówi:
P: (Imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą, opiekunem wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?
M: Volo.
MC: Prymas (Legat) namaszcza władcę.
P: Namaszczam Cię uroczyście na (tytuł).
M: Amen.
MC: Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Prymas (Legat) otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Prymas (Legat) wkłada mu koronę na skronie.
P: (Imię monarchy) czy przyjmujesz tą koronę?
M: Fiat, fiat, fiat!
P: (Imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Ja Cię koronuję na (tytuł i państwo).
M: Amen.
MC: Chór intonuje pieśń "Te Deum".



Ceremonia Koronacji (Gdy dokonuje jej Patriarcha)

[b]P- Patriarcha
M- Monarcha
MC- Mistrz Ceremonii[/b]

MC: Dzwony wszystkich kościołów w kraju obwieszczają mieszkańcom o rozpoczynających się uroczystościach koronacyjnych. Orszak zbliża się do świątyni królewskiej w N. Na czele pochodu maszerują żołnierze, za nimi idą wysocy urzędnicy i dostojnicy, na końcu można dostrzec Jego Majestat udającego w złotej karecie zaprzężonej w dwa białe rumaki. Procesja wchodzi do katedry, Jego Królewska Mość wysiada z karocy. Zgromadzony lud wiwatuje na cześć nowego władcy. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza, gdzie na Monarchę czeka już Patriarcha obleczony w złotą kapę.
P: (Imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą, opiekunem wdów i sierot oraz dotrzymać wierność narodowi?
M: Volo.
MC: Jego Świątobliwość namaszcza władcę.
P: Namaszczamy Cię uroczyście na (tytuł).
M: Amen.
MC: Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Ojciec święty otwiera złoty Ewangeliarz, a następnie przytacza fragment Ewangelii św. Jana. Po odczycie Monarcha klęka, a Patriarcha wkłada mu koronę na skronie.
P: (Imię monarchy) czy przyjmujesz tę koronę?
M: Fiat, fiat, fiat!
P: (Imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Uroczyście koronujemy Cię na (tytuł i państwo).
M: Amen.
MC: Chór intonuje pieśń "Te Deum", na cześć władcy rozlegają się gromkie oklaski. ]]>