Smunda budzi się do życia po długim mglistym śnie, za sprawą czarnoksiężnika Ngambe Segomba, który wrócił z zaświatów, aby znów zadać nam ciężkie zniszczenia.
Wielu odeszło, wielu zostało wtrąconych w nicość, a jeszcze inni stali się sługami czarnoksiężnika.
Jednak ci, co zostali, z mozołem dźwigają kraj nasz z ruiny.
Niewiele zostało, ale jest z nami duch wielkiego Króla Parumbe oraz namacalna opieka duchów przodków naszych.
Niechaj wiatry zwieją z naszych serc smutek, a deszcze obmyją krew z naszych stóp.
Samunda w swoim rytmie będzie odbudowywać zniszczone wioski, nie spiesząc się, czas nie ma dla nas żadnej wartości, tylko wspólnota, jaka jeszcze w nas pozostała jest darem największym.
Zjednoczone Królestwo Samundy będzie państwem neutralnym, z dala od wszelkich konfliktów, jednak nie będziemy bierni na ataki z zewnątrz.
Samundyjskie powiedzenie brzmi: „Nie ważne ile razy zaczynasz biec wśród dzikich zwierząt, ważne, abyś potrafił je ominąć. Polowanie nie oznacza bycie obiadem, ale oznacza mieć syty obiad".