Meisande V Gvandoya pisze: ↑20 lut 2022, 17:27Samundyjskie Linie Lotnicze Seagull niebawem podadzą do wiadomości kierunki kursowania naszych samolotów.
Zanim wyruszymy na "podbój" Mikroświata, to moze najpierw coś lokalnego... Samunda nie ma sieci lotnisk, a więc proponuję taki oddział przedsiębiorstwa o nazwie "Seagull Air Taxi".
Niewielkie samoloty, które mogą docierać w różne zakątki naszego pięknego kraju. Nie potrzebują portów lotniczych, wystarczą lądowiska i w sumie wcale nie muszą być betonowe. Taki samolocik o zasięgu nieco ponad 2200 km, nie potrzebuje betonu - wystarczy nieco ponad 500 metrów gruntowego lądowiska (liczę długość startu i lądowania do i z wysokości 15 metrów... sam pas może być krótszy).
Jest 6-miejscowy i dotrze do każdego zakątka Samundy.
Za ten post autor Ronon Dex otrzymał podziękowanie:
Myślę, że zdecydowanie małe samoloty sprawdzą się na naszych terenach.
Jest w planie budowa małych lotnisk, miejsc lądowania w każdym plemieniu, jednak główne lotnisko będzie w Katabongo.
Jak dla mnie to jest dobry [pomysł i realny w naszych warunkach.
- Jambo,Jambo!!! Halo, wieża?! - słychać było głos pilota, który nerwowo klikał coś na kokpicie. Samolot mknął nadal chyba zbyt szybko jak na fakt, iż zaraz miał usiąść na płycie lotniska im. Tiko Nkongsamba. Joachim spojrzał na Frau Augentrost z lekkim niedowierzaniem wobec tego, co właśnie się dzieje. Zdawać by się mogło, że sprawdza upięcie pasa, którego... właściwie w tym samolocie nie było. Małą awionetka w końcu usiadła na ziemi. Pilot odwrócił się ku swoim pasażerom i otarłszy pot z czoła powiedział - Witajcie w Samundzie! .
Chciałoby się wręcz klasnąć z radości, ale chyba nie był to dobry pomysł, by w ten sposób wyrazić wdzięczność. Nie chcieli bowiem, by pilot aż nadto uwierzył w swoje umiejętności. Wszak mieli z nim jeszcze odbyć podróż powrotną.
Na lotnisku nikt nie podstawił schodków pod drzwi samolotu, dlatego Cargalho wysiadł pierwszy i podał rękę swojej towarzyszce. Tym razem wiatr prawie w ogóle nie był odczuwalny.
- Powiem Ci, że lubię tu się pojawiać - zagaił rozmowę - jakoś mi się to miejsce dobrze kojarzy. W tym czasie już wiele osób gromadziło się wokół nich. Chociaż Samunda była znanym krajem, tutejsi nadal zaciekawieni byli białym człowiekiem. To chyba naturalne, gdyż i czarny człowiek zwraca na siebie uwagę białych osób.
Pilot wyciągnął bagaże z awionetki i na odchodne im rzekł tylko - jest tutaj takie jedno powiedzenie "Bahati mbaya haiji peke yake", niech to nie będzie zły omen dla Was - i roześmiany oddalił się w kierunku pomieszczenia dla obsługi lotniska.
Za ten post autor Joachim Cargalho otrzymał podziękowania (total 4):
Lądowanie awionetką nie należało do najprzyjemniejszych. Gdzieś z tyłu głowy Lieselotte wciąż chodziła jej myśl o tym, że przecież są drugą i trzecią... czy tam czwartą... osobą w państwie Edelweiss, więc zlikwidowanie takich ważnych celów jak ona i Herr J. stanowiło nie lada gratkę dla wrogów ojczyzny. Mimo to starali się wszystkie swoje poczynania odpowiednio maskować, aby nie być łatwym celem.
Gdy jednak wylądowali i wyszli na płytę, odetchnęła z ulgą. Choć jednocześnie gorące, buchające w twarz powierze samundyjskiej ziemi nieco ją otumaniło.
-- Wstyd przyznać, ale nigdy tu wcześniej nie byłam, Herr Joachim. - przyznała szczerze, rozglądając się zaciekawiona po okolicy i zastanawiając się, gdzie będą mogli znaleźć kwaterunek...
Za ten post autor Femme Mystere otrzymał podziękowania (total 3):
Meisande V Gvandoya pisze: ↑27 mar 2022, 19:22
Będąc pierwszy raz w Samundzie proponuję wynająć dobrego przewodnika, nie oddalać się samemu od głównych dróg i nie głaskać dzikich zwierząt
Wbrew pozorom lwy są dosyć łagodne - to lwice najczęściej atakują.
Przede wszystkim - rozwaga i szacunek. jeśli pokaże się zwierzęciu, że brak złych zamiarów, to i zwierzę mniej skłonne do ataku będzie.
"Miło było, ale się skończyło... " - pomyślała Lieselotte, gdy wraz z Joachimem wchodziła po schodkach na pokład samolotu.
- Żegnaj Samundo! Do rychłęgo zobaczenia! - zawołała, machając reką w stronę odległej dżungli. - Dziękuję Joachimie, że mi towarzyszyłeś. Mam nadzieję, że powtórzymy taki wypad już niebawem. - powiedziała, siadając w fotelu i zapinając pasy. - Może potowarzyszy nam nasz nowy przyjaciel, Jego Książęca Mość Arkadiusz Masymilian. - dodała, śmiejąc się pod nosem, gdy koła samolou oderwały się od płyty...
Joachimowi nie było tak do śmiechu gdy koła oderwały się od ziemi. Doskonale pamiętam jeszcze umiejętności pilota, któremu znowu musieli powierzyć swój los. Na szczęście Lieselotte miała doskonały humor i cały czas zagadywała na różne tematy... - Może nam się uda gdzieś znowu wylecieć, a jak wejdzie nam to w krew, to otworzymy biuro podróży - zaproponował. - A JKM Arkadiusz, to obowiązkowo musi do nas dołączyć. Razem ze swoim fotografem... Wiesz, że nie mamy stąd żadnego zdjęcia? - zapytał, a chwilę później byli już coraz bliżej domu...
- mam nadzieję, że wszyscy się tu dobrze z nami bawili - pomyślał jeszcze przez chwilę.
