Grodzisk, dnia 29 grudnia 2003 r.

Ustawa Rady Książęcej nr 5
- Kodeks Karny

DZIAŁ I
CZĘŚĆ OGÓLNA

Artykuł 1. [Zasady odpowiedzialności karnej]

1. Odpowiedzialności karnej podlega ten, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
2. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo popełnione przez zaniechanie podlega ten, na kim ciążył prawny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.
3. Nie stanowi przestępstwa występek, który popełniony został nieumyślnie, a którego sprawca po zwróceniu uwagi zaprzestał jego popełniania.

Artykuł 2. [Zasięg obowiązywania ustawy]

1. na liście dyskusyjnej Księstwa Sarmacji oraz listach dyskusyjnych samorządów,
2. na czacie Księstwa Sarmacji oraz czatach samorządów,
3. na kanale IRC Księstwa Sarmacji oraz kanałach IRC samorządów,
4. w pozostałych miejscach publicznych Księstwa Sarmacji i samorządów,
5. w prasie Księstwa Sarmacji oraz na pozostałych stronach internetowych,
6. w kontaktach między osobami fizycznymi i prawnymi Księstwa Sarmacji.

Artykuł 3. [Klasyfikacja przestępstw]

1. Przestępstwo jest zbrodnią lub występkiem.
2. Zbrodnią jest czyn określony jako ścigany z całą surowością prawa.
3. Zbrodnią jest także przestępstwo ciągłe, polegające na popełnieniu dwóch lub więcej czynów zabronionych w stosunkowo krótkich odstępach czasu oraz ponowne przestępstwo tego samego rodzaju.

Artykuł 4. [Wyłączenie odpowiedzialności karnej]

1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone nie przedstawia wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego.
2. W razie przekroczenia granic stanu wyższej konieczności, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Artykuł 5. [Kary zasadnicze]

Karami zasadniczymi są:

1. grzywna,
2. ograniczenie wolności,
3. pozbawienie wolności,
4. banicja.

Artykuł 6. [Banicja]

1. Kara banicji trwa dożywotnio.
2. Wymierzenie kary banicji powoduje:
   1. usunięcie skazanego z miejsc, o których mowa w art. 2. pkt. 1-4,
   2. usunięcie skazanego z systemu automatycznej gospodarki Syriusz,
   3. usunięcie skazanego z systemu bankowego Księstwo Sarmacji,
   4. usunięcie skazanego z innych systemów Księstwa Sarmacji i samorządów,
   5. uznanie skazanego za osobę zmarłą - majątek skazanego pozostały po wykonaniu zobowiązań umownych przechodzi na własność Korony.

Artykuł 7. [Pozbawienie wolności]

1. Kara pozbawienia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej dwa lata; wymierza się ją w miesiącach i latach.
2. W czasie odbywania kary pozbawienia wolności skazanemu zostaje uniemożliwione:
   1. wypowiadanie się w miejscach, o których mowa w art. 2. pkt. 1-4,
   2. korzystanie z systemu automatycznej gospodarki Syriusz,
   3. korzystanie z systemu bankowego Księstwo Sarmacji,
   4. korzystanie z innych systemów Księstwa Sarmacji i samorządów.
3. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany może być obowiązany do wykonania pracy wskazanej przez sąd. Obowiązek polega na wykonaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy poza sektorem wytwórczym gospodarki Księstwa Sarmacji na rzecz Księstwa Sarmacji lub samorządu wskazanego przez sąd, w wymiarze nie większym, niż cztery godziny w stosunku tygodniowym.
4. Niewykonanie przez skazanego w określonym tygodniu obowiązku, o którym mowa w ust. 3., pociąga za sobą przedłużenie o tydzień okresu odbywania kary.

Artykuł 8. [Ograniczenie wolności]

1. Kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej rok; wymierza się ją w miesiącach.
2. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazanemu może zostać uniemożliwione:
   1. swobodne wypowiadanie się w miejscach, o których mowa w art. 2. pkt. 1-4,
   2. swobodne korzystanie z systemu automatycznej gospodarki Syriusz,
   3. swobodne korzystanie z systemu bankowego Księstwo Sarmacji,
   4. swobodne korzystanie z innych systemów Księstwa Sarmacji i samorządu.
3. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany może być obowiązany do wykonania pracy wskazanej przez sąd. Obowiązek polega na wykonaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy poza sektorem wytwórczym gospodarki Księstwa Sarmacji na rzecz Księstwa Sarmacji lub samorządu wskazanego sąd, w wymiarze nie większym, niż dwie godziny w stosunku tygodniowym.
4. Niewykonanie przez skazanego w określonym tygodniu obowiązku, o którym mowa w ust. 3., pociąga za sobą przedłużenie o tydzień okresu odbywania kary.

Artykuł 9. [Grzywna]

1. Grzywnę wymierza się w wysokości od 25 do 5 000 libertów.
2. Grzywnę orzeczoną obok kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności wymierza się w wysokości od 100 do 7 500 libertów.
3. Sąd może zwrócić się do organów ścigania z wnioskiem o ustalenie możliwości finansowych oskarżonego w razie orzekania grzywny powyżej 1 000 libertów.

Artykuł 10. [Zobowiązanie do naprawienia wyrządzonych krzywd]

Wymierzając karę grzywny, karę ograniczenia wolności lub karę pozbawienia wolności sąd może zobowiązać skazanego do:

1. publicznego przeproszenia pokrzywdzonego,
2. naprawienia w całości lub w części szkody wyrządzonej przestępstwem, chyba że sąd orzekł karę dodatkową w postaci obowiązku naprawienia szkody.

Artykuł 11. [Kary dodatkowe]

Karami dodatkowymi są:

1. pozbawienie praw publicznych,
2. degradacja lub usunięcie z Sił Zbrojnych Księstwa Sarmacji,
3. przepadek przedmiotów lub innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo równowartości tych przedmiotów lub korzyści,
4. obowiązek naprawienia szkody,
5. nawiązka,
6. chłosta,
7. dyby.

Artykuł 12. [Pozbawienie praw publicznych]

1. Pozbawienie praw publicznych obejmuje utratę czynnego i biernego prawa wyborczego do organu władzy publicznej, utratę prawa do udziału w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości oraz do pełnienia funkcji w organach i instytucjach państwowych i samorządu, jak również utratę posiadanego tytułu szlacheckiego lub arystokratycznego; pozbawienie praw publicznych obejmuje ponadto utratę orderów, odznaczeń i tytułów honorowych oraz utratę zdolności do ich uzyskania w okresie trwania pozbawienia praw.
2. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania za zbrodnię.
3. Karę pozbawienia praw publicznych wymierza się na okres od trzech miesięcy do dwóch lat. Pozbawienie praw publicznych obowiązuje od uprawomocnienia się wyroku; okres, na który te kary orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności, chociażby za inne przestępstwo.

Artykuł 13. [Przepadek przedmiotów lub innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa]

1. Sąd orzeka przepadek przedmiotów lub innych korzyści majątkowych pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa, chyba że podlegają zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.
2. W wypadku skazania za przestępstwo przynoszące korzyść majątkową osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, a popełnione przez sprawcę działającego w jej imieniu lub interesie, sąd orzeka przepadek przedmiotów lub innych korzyści majątkowych pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa, chyba że podlegają zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.
3. Jeżeli orzeczenie przepadku przedmiotów lub innych korzyści, o których mowa wyżej, jest niemożliwe, sąd może orzec w wypadkach określonych w ust. 1-2. obowiązek uiszczenia kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość tych przedmiotów lub korzyści.
4. W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy albo obowiązek uiszczenia kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość udziału sprawcy.
5. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Korony z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Artykuł 14. [Obowiązek naprawienia szkody]

1. W wypadku skazania za przestępstwo sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego, innej osoby uprawnionej lub prokuratora - sąd orzeka obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.
2. Zamiast obowiązku określonego w ust. 1. sąd może orzec na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę.

Artykuł 15. [Wymiar nawiązki]

Nawiązkę wymierza się w wysokości od 25 do 5 000 libertów.

Artykuł 16. [Chłosta i dyby]

Sposób wykonywania kary chłosty i dyb określa dekret Księcia.

Artykuł 17. [Ustanie karalności przestępstwa]

1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia:
   1. upłynęło osiem miesięcy - gdy czyn stanowi zbrodnię,
   2. upłynęły cztery miesiące - gdy czyn stanowi występek.
2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem dwóch miesięcy od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem czterech miesięcy od czasu jego popełnienia.
3. W wypadkach przewidzianych w ust. 1. i 2., jeżeli dokonanie przestępstwa zależy od nastąpienia określonego w ustawie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił.

Artykuł 18. [Odpowiedzialność karna za przestępstwa popełnione za granicą]

1. Ustawę karną sarmacką stosuje się do mieszkańca Księstwa Sarmacji, który popełnił przestępstwo za granicą.
2. Ustawę karną sarmacką stosuje się do cudzoziemca, który popełnił za granicą przestępstwo skierowane przeciwko interesom Księstwa Sarmacji, mieszkańca Księstwa Sarmacji, sarmackiej osoby prawnej lub sarmackiej jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
3. Warunkiem odpowiedzialności za czyn popełniony za granicą jest uznanie takiego czynu za przestępstwo również przez ustawę obowiązującą w miejscu jego popełnienia.
4. Warunek przewidziany w ust. 3. nie ma zastosowania do:
   1. sarmackiego funkcjonariusza publicznego, który pełniąc służbę za granicą popełnił tam przestępstwo w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,
   2. osoby, która popełniła przestępstwo w miejscu niepodlegającym de facto lub de iure żadnej władzy państwowej,
   3. osoby, która za granicą popełniła:
      1. przestępstwo przeciwko Księstwu Sarmacji,
      2. przestępstwo przeciwko sarmackim urzędom lub funkcjonariuszom publicznym,
      3. przestępstwo przeciwko istotnym sarmackim interesom gospodarczym,
      4. przestępstwo fałszywych zeznań złożonych wobec urzędu sarmackiego.

Artykuł 19. [Definicje ustawowe]

1. Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.
2. Groźbą bezprawną jest zarówno groźba, o której mowa w art. 22., jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem.
3. Funkcjonariuszem publicznym jest:
   1. Książę Sarmacji,
   2. poseł, senator, namiestnik, burmistrz, wójt, sołtys, członek kolegialnego organu władzy samorządowej,
   3. sędzia, prokurator,
   4. przedstawiciel dyplomatyczny, członek personelu dyplomatycznego, urzędnik konsularny,
   5. osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych,
   6. osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej lub samorządowej,
   7. funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego,
   8. osoba pełniąca zawodową służbę wojskową.

DZIAŁ II
CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA

ROZDZIAŁ I
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO KSIĘSTWU SARMACJI

Artykuł 20.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa jest:

1. podejmowanie działalności zmierzającej bezpośrednio do urzeczywistnienia pozbawienia niepodległości, oderwania części obszaru lub zmiany środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji,
2. czynienie przygotowań do popełnienia przestępstwa, o którym mowa w pkt. 1.,
3. podejmowanie działalności zmierzającej bezpośrednio do usunięcia środkami bezprawnymi organu władzy Księstwa Sarmacji lub samorządu,
4. czynienie przygotowań do popełnienia przestępstwa, o którym mowa w pkt. 3.,
5. doprowadzenie miejsc, o których mowa w art. 2. pkt. 1-4 do stanu praktycznej nieużywalności,
6. działanie zmierzające do urzeczywistnienia celu, o którym mowa w pkt. 5.,
7. wywieranie przemocą lub groźbą bezprawną wpływu na czynności urzędowe organu władzy Księstwa Sarmacji lub samorządu,
8. działanie na szkodę Księstwa Sarmacji, będąc upoważnionym do występowania w imieniu Księstwa Sarmacji w stosunkach z rządem obcego państwa lub zagraniczną organizacją,
9. branie udziału w działalności obcego wywiadu przeciwko Księstwu Sarmacji,
10. celowe wprowadzanie w błąd sarmackiego organu państwowego, oddając usługi wywiadowcze Księstwu Sarmacji, przez dostarczanie podrobionych lub przerobionych dokumentów albo przez ukrywanie prawdziwych lub udzielanie fałszywych wiadomości mających istotne znaczenie dla Księstwa Sarmacji.
11. publiczne znieważanie Narodu Sarmackiego lub Księstwa Sarmacji,
12. publiczne znieważanie Księcia Sarmacji,
13. publiczne znieważanie głowy obcego państwa, akredytowanego szefa przedstawicielstwa dyplomatycznego takiego państwa, osobę korzystającą z podobnej ochrony na mocy ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, osobę należącą do personelu dyplomatycznego przedstawicielstwa obcego państwa albo urzędnika konsularnego obcego państwa w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych - jeżeli państwo obce zapewnia wzajemność,
14. publiczne znieważanie znaku państwowego,
15. publiczne znieważanie znaku państwa obcego - jeżeli państwo obce zapewnia wzajemność.

ROZDZIAŁ II
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO OBRONNOŚCI

Artykuł 21.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa jest:

1. dopuszczanie się zamachu na Siły Zbrojne,
2. czynienie przygotowań do popełnienia przestępstwa, o którym mowa w pkt. 1.,
3. prowadzenie zaciągu do służby wojskowej w obcym wojsku lub w obcej organizacji wojskowej,
4. wspieranie obcego wojska lub obcej organizacji wojskowej,
5. niewykonanie lub odmowa wykonania rozkazu przez osobę pełniącą czynną służbę wojskową.

ROZDZIAŁ III
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WOLNOŚCI

Artykuł 22.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa jest:

1. grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej w rozumieniu prawa Księstwa Sarmacji lub Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona,
2. stosowanie przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania lub zaniechania.

ROZDZIAŁ IV
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WOLNOŚCI SUMIENIA I WYZNANIA

Artykuł 23.

1. Zabronione jest publiczne prezentowanie treści obrażających uczucia religijne w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy oraz w miejscach, o których mowa w art. 2. pkt. 1-4,
2. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

ROZDZIAŁ V
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WOLNOŚCI SEKSUALNEJ I OBYCZAJNOŚCI

Artykuł 24.

Zabronione jest:

1. publicznie prezentowanie treści pornograficznych w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy oraz w miejscach, o których mowa w art. 2. pkt. 1-4,
2. prezentowanie osobie która nie ukończyła 15 lat treści pornograficznych,
3. publiczne używanie wyrazów wulgarnych w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy oraz w miejscach, o których mowa w art. 2. pkt. 1-4.

ROZDZIAŁ VI
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO CZCI

Artykuł 25.

1. Zabronione jest:
   1. pomawianie innej osoby, grupy osób, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska lub zawodu albo rodzaju działalności - jeżeli zarzut jest nieprawdziwy,
   2. znieważanie innej osoby.
2. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

ROZDZIAŁ VII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO DZIAŁALNOŚCI INSTYTUCJI PAŃSTWOWYCH I SAMORZĄDOWYCH

Artykuł 26.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa jest:

1. udaremnianie lub utrudnianie wykonania czynności służbowej osobie uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przewidzianej przepisami prawa albo osobie przybranej jej do pomocy,
2. wprowadzanie w błąd funkcjonariusza publicznego w czasie wykonywania przez niego czynności służbowych i w związku z nimi,
3. wykonywanie czynności związanej z funkcją funkcjonariusza publicznego, podając się za niego,
4. przyjmowanie korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy, żądanie takiej korzyści lub jej obietnicy w związku z pełnieniem funkcji publicznej,
5. działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego poprzez przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków w związku z pełnieniem funkcji publicznej,
6. podejmowanie się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę, powołując się na wpływy w organie władzy Księstwa Sarmacji lub samorządu bądź w innej instytucji dysponującej środkami publicznymi albo wywołując przekonanie innej osoby lub utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu takich wpływów.

Artykuł 27.

Zabronione jest:

1. znieważanie funkcjonariusza publicznego lub osoby przybranej mu do pomocy podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,
2. znieważanie lub poniżanie organu władzy Księstwa Sarmacji lub samorządu.

ROZDZIAŁ VIII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WYMIAROWI SPRAWIEDLIWOŚCI

Artykuł 28.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa jest:

1. zeznawanie nieprawdy lub zatajanie prawdy, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub prokuratorskim, z zastrzeżeniem, iż składającemu zeznanie przysługuje prawo do odmowy świadczenia przeciwko sobie,
2. fałszywe oskarżanie przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo,
3. kierowanie przeciwko określonej osobie ścigania o przestępstwo przez tworzenie fałszywych dowodów lub inne podstępne zabiegi,
4. zatajanie dowodów niewinności osoby podejrzanej o zbrodnię,
5. zawiadamianie o przestępstwie organu powołanego do ścigania, wiedząc, że przestępstwa nie popełniono,
6. utrudnianie lub udaremnianie postępowania karnego, pomagając sprawcy przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności poprzez zacieranie śladów przestępstwa,
7. usuwanie, ukrywanie, zbywanie, obciążanie lub uszkadzanie mienia zajętego lub zagrożonego zajęciem w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu,
8. publiczne rozpowszechnianie bez zezwolenia wiadomości z postępowania przygotowawczego, zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym,
9. publiczne rozpowszechnianie wiadomości z tajnej rozprawy sądowej,
10. samodzielne uwalnianie się będąc pozbawionym wolności na podstawie orzeczenia sądu lub prawnego nakazu wydanego przez inny organ państwowy.

ROZDZIAŁ IX
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO PORZĄDKOWI PUBLICZNEMU

Artykuł 29.

Zabronione jest publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa w rozumieniu prawa Księstwa Sarmacji lub Rzeczypospolitej Polskiej.

ROZDZIAŁ X
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO OCHRONIE INFORMACJI

Artykuł 30.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa jest:

1. ujawnianie lub wbrew przepisom prawa wykorzystywanie informacji stanowiących tajemnicę państwową,
2. wykorzystywanie wbrew przepisom prawa lub przyjętemu na siebie zobowiązaniu informacji, z którą zapoznano się w związku z pełnioną funkcją, wykonywaną pracą, działalnością publiczną, społeczną, gospodarczą lub naukową,
3. uzyskiwanie bez uprawnienia informacji podłączając się do przewodu służącego do przekazywania informacji lub przełamując elektroniczne, magnetyczne albo inne szczególne jej zabezpieczenie,
4. ujawnianie informacji, o której mowa w pkt. 3.,
5. nieuprawnione niszczenie, uszkadzanie, usuwanie lub zmiana zapisu istotnej informacji lub udaremnienie w inny sposób lub znaczne utrudnienie osobie uprawnionej zapoznanie się z nią.

ROZDZIAŁ XI
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO DOKUMENTOM I TOŻSAMOŚCI

Artykuł 31.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa jest:

1. podrabianie lub przerabianie w celu użycia za autentyczny dokumentu albo używanie takiego dokumentu jako autentycznego,
2. poświadczanie w dokumencie nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne albo używanie takiego dokumentu,
3. wyłudzanie poświadczenia nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego lub innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu albo używanie takiego dokumentu,
4. niszczenie, uszkadzanie lub czynienie bezużytecznym dokumentu, którym nie ma się prawa wyłącznie rozporządzać,
5. podszywanie się pod inne osoby.

ROZDZIAŁ XII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MIENIU I OBROTOWI GOSPODARCZEMU

Artykuł 32.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa jest:

1. kradzież mienia - jeżeli pokrzywdzonym nie jest Korona ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego,
2. przywłaszczenie mienia - jeżeli pokrzywdzonym nie jest Korona ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego,
3. sprzeniewierzenie powierzonego mienia - jeżeli pokrzywdzonym nie jest Korona ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego,
4. wymuszenie zwrotu wierzytelności własnej lub osoby najbliższej przy użyciu przemocy lub groźby bezprawnej,
5. żądanie korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranego mienia - jeżeli pokrzywdzonym nie jest Korona ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego,
6. przywłaszczanie powierzonego mienia - jeżeli pokrzywdzonym nie jest Korona ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego,
7. doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania - jeżeli pokrzywdzonym nie jest Korona ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego,
8. działanie na szkodę majątkową osoby fizycznej, prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, przez nadużycie udzielonego mu uprawnienia lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku, będąc obowiązanym na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu lub umowy do zajmowania się jej sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą - jeżeli pokrzywdzonym nie jest Korona ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego; nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie naprawił w całości wyrządzoną szkodę,
9. udaremnianie lub utrudnianie przetargu lub wchodzenie w porozumienie z inną osobą, działając na szkodę majątkową właściciela mienia, osoby lub instytucji, na których rzecz przetarg jest dokonywany - jeżeli pokrzywdzonym nie jest Korona ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

ROZDZIAŁ XIII
POZOSTAŁE PRZESTĘPSTWA

Artykuł 33.

Zabronione i ścigane z całą surowością prawa - w razie dużej wagi czynu zabronionego - jest:

1. popełnienie przestępstwa na szkodę mieszkańca Księstwa Sarmacji lub osób mu najbliższych w rozumieniu prawa Rzeczypospolitej Polskiej, o ile nie wyczerpuje ono znamion innych czynów zabronionych,
2. wykorzystywanie luk w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji lub samorządu terytorialnego, systemie automatycznej gospodarki Syriusz, systemie bankowym Księstwa Sarmacji lub systemie osoby, grupy osób, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, do użycia systemu niezgodnie z jego przeznaczeniem,
3. niewypełnianie obowiązków określonych prawem.

DZIAŁ III
POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 34.

1. Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2004 r.
2. Z dniem wejścia w życie ustawy traci moc Ustawa Sejmu nr 2 - prawo karne z dnia 10 czerwca 2002 r.