Różne > "Wandosławieństwa w "Bramie Sarmackiej", czyli co robi Perun na fotelu Cezara..."

Urosły mury, kultura się rozczłonkowała, pojawiły się barykady, patrole czystości ideologicznej (po obu stronach), persony non grata i inne takie. Po ponad rocznej (?) nieobecności w "Bramie Sarmackiej" i miesiącach nieobecności w Księstwie, oto jestem. Z całym "dobrodziejstwem inwentarza": wandejskim ciętym słowem, poczuciem humoru, umiłowaniem wolności i anarchistycznym nastawieniem do znoszenia ograniczeń (chociaż Gnomy zarzucają mi sarma-konserwatyzm).

Czy redaktor naczelny, którego zza jego wielgachnego biurka serdecznie pozdrawiam (ta popielnica z nogi scholandzkiego słonia, doprawdy, przesada, poza tym: gdzie jest browar?), wiedział na co się porywa? Czy Najwyższe Władze sarmackie nie obawiały się sabotażu, albo tego, że sprzątaczki w siedzibie "Bramy..." nie tylko zażądają podwyżki, ale zaczną szerzyć rewolucyjne hasła? Jak widać, Książę wypoczęty strąca z tronu Regenta więc raczej nie spędzam mu snu z powiek.

Biorę "Bramę..." za rogi. A może biorę ją za monarchistyczną koronę. Nie wyrzekam się swoich przekonań, nie wyrzekam się zgniłych demokratycznych poglądów. Nie liczcie zatem na obiektywizm, Ojek, to niemożliwe. Obiektywizmu nie ma. Jest naostrzone pióro, którym będę w przerwach rzucał w portret... nieważne. W każdym razie stare portrety wiszą (jeszcze), a ja przecieram z kurzu podobizny Michasia, Khanda i na biurku stawiam popiersie Towarzysza Wandy (to chyba nie jest zakazane)? Na półeczce, tuż obok szklanych pojemników na fajkowy tytoń stawiam natomiast ostatni tom myśli Idi Amina I (niech go Wanda strzeże tak, jak on strzeże Wandy). To chyba jasny znak dla bravogirlowskich heretyków.

Zatem, do dzieła. Redaktorzy, drżyjcie. O szóstej rano ćwiczymy w rytm gnomich piosenek, a potem każdy rusza na swój odcinek pracy. Jeśli mnie po tym otwierającym manifeście Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nie wyrzuci z Księstwa, stwierdzając, że moja obecność jest niepożądana ze względu na interes publiczny (jak to miało miejsce w przypadku MSZ V RP), mam dla Was dresy z żółtą gwiazdą.

Niech Ingavarro mówi, co mu ślina na język przyniesie i wypisuje żale w "Dzienniku Królewskim". Przez miesiąc jestem redaktorem prowadzącym i będę urządzał "Bramę..." według swojego wandomisię. To mówiłem ja, rodzony Sarmata z Grodziska, działacz czerwca, wojownik, wysadzacz pomników, fan kultury wando-sarmackiej i do niedawna wróg publiczny numer jeden.

Pierwszy tydzień poświęcam na zapoznanie z obyczajami i mordami redaktorów. Bądźcie zatem wyrozumiali. Najwspanialsza jest szczera dyskusja, dlatego nie silę się, by być dobrym monarchofaszystą (chociaż w Narodowym Związku Monarchistycznym działało się...). Pomożecie? W takim razie: dobry wieczór, zaczynamy!