Od Polityki do Naszej Klasy.

Kiedy pierwszy raz dowiedziałem się o Księstwie Sarmacji, a było to dokładnie w dniu, w którym wyszedł pamiętny CD-Action został on przedstawiony przez Wiktora Szpunara jako symulacja polityki. Z racji, że nie miałem wtedy najmniejszego dostępu do internetu (nie licząc kafejek internetowych, które wtedy jeszcze istniały), nie mogłem tego sprawdzić. Na początku grudnia 2005 roku zyskałem internet i już na następny dzień (zaraz po znudzeniu się stronami z pornografią) wysłałem wniosek o przyjęcie mnie w grona mieszkańców Księstwa Sarmacji. Byłem dość młody i głupi (nie twierdzę, że teraz nie jestem, ale to już inny rodzaj głupoty), jednak szybko zorientowałem się, że to jest w czystej formie symulator polityczny przesycony polskością. Nie przeszkadzały mi jednak walki NZM z Socjalistami. Trwały one jednak do pewnego czasu.

W miarę jak rozwijał się Syriusz oraz powstawały nowe atrakcje, polityka schodziła na dalszy plan. Nie była już ona tak atrakcyjna, uszczuplała się liczba partii politycznych (co moim zdaniem jest winą SPD, do której swego czasu należałem) a i aktywność w prasie jakoś nam się zmieniała. Napisałem właśnie zmieniała a nie spadła albowiem artykuły, które pojawiały się w prasie, coraz rzadziej były poważne, opiniotwórcze i rzetelne. Od pewnego czasu zaczęły służyć tylko i wyłącznie rozrywce (oczywiście poza małymi szczegółami, z których niewiele nadal trzyma aktywność, chyba w tej chwili tylko Herold Baridajski). Poziom rozmów na Liście Dyskusyjnej najpierw drastycznie spadł, a potem prawie całkowicie zamarł. Aktywność napędzały jedynie cyklicznie powtarzające się skandale, co jest zasługą głównie Roberta Cz., ale też i moją. Skandale powodowały odejścia wielu interesujących person, jak i ogromnej ilości dłuższych, bądź krótszych fochów.

Wymieńmy zatem głównych winowajców takiego stanu (są one nie tylko moją opinią, ale w zasadzie też większości osób, z którymi przyszło mi rozmawiać na ten temat):

1) Inkorporacje.

Inkorporacje rozpoczęły się za rządów Sarmackiej Partii Demokratycznej, jednak nie jestem pewien, czy to ich powinniśmy obwiniać. Przyłączanie obcych państw należy w gruncie rzeczy do Jego Książęcej Mości, którym był wtedy Piotr Mikołaj Srogi. Nie nawołuję w żadnym wypadku do obwiniania go, zapewne miał w tym jakiś pomysł na rozwinięcie państwa.

2) Rozwój systemu w kierunku portalów społecznościowych i gier internetowych

Swego czasu w profilach mieszkańców za zaczerpnięte z portalów społecznościowych można było uznać głównie potwierdzanie znajomości jak i komentarze. Po pewnym czasie dodano możliwość wstawiania zdjęć, dodano pasek zdrowia i tym podobne rzeczy. Skończyło się to tym, że państwo bardziej przypominało grę, niż (nie urażając graczy, do których sam należę) coś poważniejszego.

3) Promocja za wszelką cenę.

Zdrowa promocja nigdy nam nie szkodziła, wręcz przeciwnie. Nie szkodziła nam dopóki trzymaliśmy się prasy. Stanisław Lem powiedział kiedyś: Dopóki nie skorzystałem z Internetu, nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów. Mimo tego, że sami jesteśmy użytkownikami internetu, reklamowanie się na serwisach przeznaczonych dla gier online doprowadziło do zalania nas falą rządnych PROSTEJ rozrywki głąbów. Sarmacja jest niewątpliwie rozrywką, ale na pewno nie prostą.

Ta wielka trójca moim (i głównie moim zdaniem) jest winowajcą tej sytuacji. Nie twierdzę jednak, że ona jest zła czy dobra. Jak wszystko na tym świecie, a także w internecie nie ma rzeczy hex #000000 czy hex #FFFFFF. Wszystko jest od #111111 aż do #EEEEEE. Chociaż osobiście wolałem Księstwo, gdy aktywni jeszcze byli Rabbi, Cezar, czy Avistak to niczym Wiedźmin - dostosuję się i pozostanę neutralny.