Dawno temu, przed wieloma wiekami, w zakolu Wisły powstało miasto. By jego mieszkańcy czuli się bezpiecznie otoczono je wysokim ceglanym murem, wzmocnionym obronnymi basztami. Jedna z baszt była szczególnie ciekawa świata. Zaprzyjaźniona z przepływającą obok rzeką dowiadywała się od niej wielu ciekawych rzeczy. A Wisła niejedno widziała i niejedno słyszała. Płynęła od Baraniej Góry, przez Kraków, przez mazowieckie pola i wszystkie nowinki opowiadała baszcie.
Po kilku latach zażyłej znajomości, baszta zaczęła zazdrościć rzece, nie chciała już słuchać jej opowieści. Jednak Wisła nadal chciała chwalić się swymi przeżyciami i chcąc zmusić basztę do słuchania i zaczęła podmywać jej mury. Baszta nie wytrzymała ciągłego uderzania fal o jej fundamenty i rzekła do Wisły: Wisło, Wisło nie płyń tutaj, bo runę!
To ruń - odpowiedziała Wisła swej niedawnej przyjaciółce, a echo poniosło jej słowa...
Tymczasem do miasta zmierzało dwóch wędrowców. Ujrzawszy z daleka ceglane mury miejskie, jeden z nich zapytał: Ciekawe, cóż to za miasto?
To ruń - usłyszeli echo unoszące w dal słowa wypowiedziane przez Wisłę do baszty.
Toruń - taką właśnie nazwę nanieśli na swoją mapę. I w taki sposób powstała nazwa naszego miasta.