Po wojnie trzynastoletniej, kiedy na mocy II pokoju toruńskiego w 1466 r. nasze miasto wraz z innymi grodami ziemi chełmińskiej i Pomorza Gdańskiego zostało włączone do Królestwa Polskiego, nastały lata dobrobytu i dalszego rozwoju Torunia. Świetny burmistrz Henryk Stroband rozkazał, aby dom administracji i handlu jakim był Ratusz Staromiejski powiększyć, podwyższyć i ozdobić m.in. narożnymi wieżyczkami. Sprowadzono więc z Gdańska architekta Antoniego van Obberghena pochodzącego z dalekiej Flandrii, żeby zaprojektował rozbudowę toruńskiego ratusza sprawiając przy tym, aby ta budowla stała się obiektem niepowtarzalnym i zdumiewającym.
Architekt po głębokim namyśle zaproponował rozbudowę wielkiego gmachu w taki sposób, by można doszukać się w nim całorocznego kalendarza. Burmistrzowie i rajcowie toruńscy z zainteresowaniem wysłuchali propozycji van Obberghena po czym zaaprobowali jego pomysł. I oto na początku XVII wieku powstał budynek, w którym można było wyliczyć poszczególne okresy całego roku. Była więc jedna wieża, jak jeden rok; cztery narożne wieżyczki unaoczniające cztery pory roku wiosnę, lato, jesień, zimę, następnie można się było doszukać 12 wielkich sal symbolizujących miesiące, oraz 52 mniejsze pomieszczenia ukazujące liczbę tygodni w roku. Wreszcie można było naliczyć tyle okien, ile cały rok liczy sobie dni tj. 365 Kiedy jednak raz na cztery lata przypadał rok przestępny, wówczas zamawiano murarza, który w starych murach ratusza wybijał prostokątny otwór, aby nie zabrakło w roku dnia 29 lutego.
W ciągu stuleci ratusz toruński był kilkakrotnie niszczony i przebudowywany. I dziś może trudno doszukać się doskonałego kalendarza wykonanego przez mistrza Antoniego. Z całą pewnością jednak nad całym budynkiem króluje jedna wieża jak jeden rok a wspomagają ją cztery wieżyczki symbole pór roku. Czy jednak liczba okien faktycznie odpowiada ilości dni? No cóż policzcie sami!