Izba Zasłużonych Sarmatów

Izba Zasłużonych Sarmatów powstała 27 lipca 2002 r. z inicjatywy ówczesnego posła na Sejm Ustawodawczy i Hetmana Wielkiego Księstwa Sarmacji, Michała baroneta Łaskiego. Naczelnym celem Izby Zasłużonych Sarmatów jest przybliżanie mieszkańcom Księstwa Sarmacji oraz jego gościom osób najbardziej dla Sarmacji zasłużonych — sarmackiej szlachty i arystokracji, przedstawianie wzorów godnego pochwały działania dla dobra całej rzeczypospolitej sarmackiej.

Szlachta i arystokracja wieńczą pospołu z Księciem hierarchię społeczną, u podstawy której znajdują się zwykli mieszkańcy. Przynależność do sarmackiej elity jest nie tylko przywilejem, ale przede wszystkim obowiązkiem godnej postawy oraz wiernej służby Koronie i Narodowi. Wśród sarmackich nobiles odnaleźć można dostojników państwowych i prowincjonalnych, wojskowych, twórców kultury i sztuki, nauczycieli, przedsiębiorców i działaczy sportowych.

Pierwsze tytuły w Księstwie Sarmacji nadane zostały 1 czerwca 2002 r., kiedy z rąk JKM Piotra Mikołaja godność baronetów otrzymali Tomasz Goliński, Damian Konieczny, Łukasz Nowicki i Superchunk. Drugimi w historii sarmackiej nobilitacjami były te z 23 czerwca 2002 r., kiedy godność baronetów otrzymali Filip Jurzyk, Krzysztof Kowalczykowski, Joanna Kowalik, Michał Łaski, Jan Pużyński i Tomasz Wachowicz, a baronet Superchunk podniesiony został do godności barona.

Na przestrzeni niemal trzech lat istnienia Księstwa Sarmacji Książę dokonał kilkudziesięciu nobilitacji, z których ostatnia miała miejsce 23 grudnia 2010 r. Na początku tytuły nadawane były często, co miesiąc, dwa. Wraz z rozwojem kraju i wymagań stawianych najlepszym, ukształtował się zwyczaj nadawania tytułów z okazji szczególnych wydarzeń, jak np. święta państwowe 25 maja i 5 listopada i ważne rocznice.

Do szeregów szlachty i arystokracji może dołączyć każdy, kto swoją godną postawą, wiernością i wytrwałą pracą zasłuży się Księstwu Sarmacji. W historii miały miejsce również przypadki indygenatu, dołączenia do nobiles w drodze uznania przez Księcia posiadanego szlachectwa w innym kraju. W ten sposób m.in. arcyksiążę cyberyjski otrzymał tytuł diuka, cesarz teutoński — markiza, a szlachcic dreamlandzki — barona.

Tytuły szlacheckie i arystokratyczne w Sarmacji są dożywotnie i dziedziczne, przysługują one także prawnym małżonkom sarmackich nobiles. Posiadanie tytułu arystokratycznego wiąże się z przywilejem zasiadania w Izbie Senatorskiej oraz możliwością wyboru Księcia (z włączeniem tytułu szlacheckiego barona) w drodze wolnej elekcji, gdyby tron został opróżniony w sytuacji braku prawnego lub wyznaczonego następcy.

Obowiązkiem władz publicznych jest stosowanie odpowiedniej tytulatury względem sarmackich szlachciców i arystokratów. Prawem i obowiązkiem sarmackiego nobila jest posługiwanie się noszonym tytułem, czego dowiódł wyrok Trybunału Honorowego z 11 lutego 2005 r., pozbawiający teutońskiego szlachcica tytułu barona m.in. za dezawuowanie jego wartości i  nieposługiwanie się nim w życiu publicznym.

Na początku sierpnia 2008 roku Izba Zasłużonych Sarmatów została znowu aktywowana, oraz naprawiona przez Mateusza Karczewskiego. Kolejne w swej historii odnowienie Izba Zasłużonych Sarmatów przeszła 19 maja 2011 roku dzięki Aleksandrowi Euskadi.