Przemówienie JKM Macieja II, króla Dreamlandu i Scholandii

Szanowni,

Pisanie przemówień z okazji książecej koronacji to wydarzenie samo w sobie. Niektórzy lubią takie klejenie myśli niespokojnych, które to powinno urodzić owoc znakomity, poczytny i przez następne lata cytowalny. Mi to nie wychodzi. Zarzucę natomiast myślą kogoś mądrzejszego i nagnę ją do bieżących realiów. Jak pisał Leopold Tyrmand, „Umierać trzeba ekskluzywnie, to nie tramwaj.”

Będąc tutaj wśród zgromadzonych, odnoszę wrażenie, że jednak z każdą taką imprezą coraz nas mniej.

Idee, które przyświecały nam 20 lat temu trochę nieco spróchniały, nadgryzione zębem czasu.

Niezwykle jest mi natomiast miło, że w ramach naszego międzynarodowego umierania ruchu mikronacyjnego, na kronie zasiada osoba, która na pewno wyciśnie z tej sytuacji każdą możliwą szansę.

Jakiś czas temu zwracałem uwagę na niemoc poprzedniego księcia Sarmacji, wyliczając jego oczywiste wady.

Teraz uważam natomiast, że Sarmaci dokonali najbardziej słusznego wyboru, na jaki mieli szanse.

Andrzej Fryderyk jest osobą roztropną i doświadczoną, wartą każdego cala siedziska Grodziskiego.

I bardzo miło jest mi umierać w tak ekskluzywnym towarzystwie.

Dziękuję.