Przemówienie Jego Cesarsko-Królewskiej Wysokości, poddanego austriackiego, Franza Josepha von Habsburga

Wasza Książęca Mość,
Drodzy Sarmaci,
Szanowni Państwo,

Jestem tu pewnie jednym ze starszych mikronautów, nie mam żadnego stanowiska, ale postaram się wyrazić — obok znakomitego Heinza-Wernera Grünera (jeżeli przemawiał też ktoś inny znad Dunaju, to proszę o wybaczenie) — w imieniu poddanych Jego Cesarskiej i Królewskiej Mości Franciszka Leopolda I, a także w imieniu Domu Rakuskiego, choć to wszystko nieoficjalnie. Postaram się też nie być stetryczałym zgredem, wieszczącym upadek (sarm. przepad) wszystkiego, ale to już absolutnie prywatnie.

Podobno czasem warto posłuchać zrzędzenia dziadków — ten, kto wymyślił taką radę, zapewne nie wie, że dziadki mają tendencję do długich przemówień. Wierzę, jako niezależny obserwator i poddany Jego Cesarskiej i Królewskiej Mości, że panowanie Waszej Książęcej Mości tylko wzmocni pozytywne zjawiska zachodzące w Księstwie.

Chciałbym też wierzyć, że panowanie to pozwoli na ożywienie kontaktów zarówno na linii Grätz (sarm. Grodzisk) — Wien, jak i obywatelami sarmackimi oraz moimi współobywatelami. Stosunki między naszymi krajami zawsze były przynajmniej poprawne i ufam, że panowanie Waszej Książęcej Mości przyczyni się do ich poprawy.

Myślę też, że będę wyrazicielem zdania wszystkich nas znad Dunaju, jeżeli po prostu pozwolę sobie złożyć Waszej Książęcej Mości życzenia niezliczonych sukcesów na tronie sarmackim, a Sarmatkom i Sarmatom — by nowy władca przyniósł Sarmacji rozkwit i wzrost. Jestem przekonany, że będzie do z pożytkiem dla całego Pollinu. Chcę też pogratulować tego wyboru z całego serca!

I kończmy te przemówienia, bo palinka stygnie.

Vivat Książę!
Vivat Sarmacja!