Mowa tronowa Jego Książęcej Mości

Wasze Książęce Wysokości,
Szanowni obywatele,
Dostojni goście!

Spotkaliśmy się dziś w Pałacu Książęcym w Grodzisku, aby świętować. Świętujmy więc, bo to jest ten dzień, gdzie wszelkie spory i niesnaski winny zaniknąć choć na chwilę. Niezależnie czy czujemy bądź nie przynależność do Baridasu, Hasselandu, Sclavinii, Starosarmacji czy Teutonii czy jakiegokolwiek innego regionu, to właśnie Sarmacja jest tym co łączy każdego z nas. Naprawdę krótko po powstaniu Księstwa, bowiem już w 2003 roku, Sarmacja przyjęła pod swe skrzydła Teutonię, w 2006 roku – Baridas, a rok później – Sclavinię. Nie można też zapomnieć też o wpływach choćby Wandystanu i Trizondalu, czy przenikającej od wielu wielu lat kultury Hasselandu, który oficjalnie jest we wspólnocie od blisko 2 lat. Księstwo Sarmacji od niemal samego swojego zarania było i jest tyglem kulturowym.

Chcielibyśmy, aby Księstwo zawsze było domem dla każdego. Jednak przy tak ogromnej mieszance narodowościowej, oraz skupieniu tak wielu wybitnych i silnych charakterów, nie należy się dziwić, że pojawiają się spory, niesnaski, podejrzenia czy niechęć. Kiedy są one na gruncie narracyjnym, prowadzone z akceptacją każdej strony, nie jest to nic złego. Kiedy jednak konflikt eskaluje i wychodzi poza narrację, prowadzi to do wzajemnych niechęci i przybrać może zdecydowanie negatywny charakter. Zawsze pamiętajmy jednak że to my wszyscy budujemy Księstwo Sarmacji. I to właśnie jedynie współpraca w naszej wspólnocie może wynieść nasz kraj na piedestały mikroświata.

Jako społeczeństwo stoimy dziś przed wyzwaniami, które ukształtują przyszłość Księstwa Sarmacji. Gdy startowaliśmy w Wolnej Elekcji, postawiliśmy sobie za cel budowanie Sarmacji jako silnej wspólnoty państw, opartej na współpracy i wzajemnym poszanowaniu. Wierzymy i jesteśmy przekonani, że traktaty podpisane przez naszego poprzednika, Jego Książęcą Wysokość Filipa I Gryfa, pomimo swojej niedoskonałości, są krokiem w stronę, w którą Księstwo Sarmacji powinno podążać. Jesteśmy przekonani, że na tej idei jesteśmy w stanie zbudować państwo, które będzie przechodziło kolejny swój okres świetności w tych trudnych dla mikroświata czasach. Federację zbudowaną na zdrowych relacjach współpracy i wzajemnego poszanowania odmienności oraz indywidualizmu, który czyni z nas tak wyjątkowe państwo, istniejące w sieci od prawie dwóch dekad.

Pędząc przed siebie, nie można jednak zapomnieć o tym, co nas doprowadziło w to miejsce. Wspominajmy to, na czym Sarmację zbudowano. Nie zapominajmy, czym były Gellonia, Morvan, Trzyczaszkowo czy Baranie Pole. Nie zapominajmy, że te i wszelkie inne krainy były niegdyś żywymi miejscami w Księstwie, w których rozwój wiele wysiłku i serca włożyło wiele osób. Nie puszczajmy w niepamięć też i najnowszej historii, choćby integracji Księstwa Sarmacji i Królestwa Hasselandu, który teraz jest oficjalnie częścią sarmackiej macierzy. Ale nie zapominajmy, że ponad 18 lat historii Księstwa Sarmacji było  i wciąż jest budowane przez Baridas, Teutonię i Sclavinię, i nie tylko – w Sarmacji mieliśmy przyjemność gościć wiele narodowości i samorzaądów. Nie pomijajmy i nie zapominajmy o żadnym elemencie historii Księstwa. To dzięki niej nie zapominamy o Sarmacji.

Ostatnie dni przyniosły wiele niechęci i wzajemnych oskarżeń, których nawet nie myślimy tu przywoływać. Jesteśmy przekonani, że ta doniosła uroczystość może stanowić symbol nowego początku. Wierzymy, że może on nastąpić również i w relacjach Gellończyków i Teutończyków. Wierzymy, że jest to czas na reset relacji w Księstwie Sarmacji abyśmy bez wzajemnego żalu mogli wspólnie świętować. Wobec tego ogłaszamy abolicję generalną wobec wszelkich przestępstw i wykroczeń ściganych z art. 43. i 44. Kodeksu Sprawiedliwości popełnionych do dnia dzisiejszej uroczystości.

Jednocześnie mamy nadzieję na powstanie dialogu z udziałem Jej Królewskiej Mości Królowej Teutonii oraz Wielmożnego Namiestnika Starosarmacji pomiędzy Starosarmacją i Teutonią, bazującym na wzajemnym szacunku i zrozumieniu, które będą przykładem dla reszty narodów Księstwa.

Drodzy Sarmaci, na koniec chcielibyśmy się zwrócić do Was z krótkim apelem.

Budujmy lepsze jutro.

Budujmy lepszą Sarmację.