Gniew jest stolicą prowincji trzyczaszkowskiej. Jego historia sięga XIII wieku, kiedy na ziemiach Sarmacji żelazną ręką rządzili książęta trzyczaszkowscy, budzący grozę wśród mieszkańców wyspy. Miasto powstało 7 października 1272 r. za panowania księcia Karola VIII Młota, początkowo jako siedziba garnizonu wojsk Czarnych Książąt.

Z biegiem lat Gniew przekształcił się w osadę handlową. Obdarzone prawem składu miasto pośredniczyło w wymianie towarów między ziemiami dzisiejszych hrabstw Gellonii i Złotego Wybrzeża, wyrastając w XV w. na jedną z najzamożniejszych metropolii ówczesnej Sarmacji. Efektem były wspaniałe siedziby cechów kupieckich, które nie zachowały się, niestety, do dzisiaj.

Dzięki swojej sile, nie zostało w tak dalekim stopniu, jak inne miasta południowej Sarmacji, dotknięte upadkiem znaczenia państwa trzyczaszkowskiego po buncie hrabiego Unisława w wieku XV. Niemniej jednak wstrząs, jakiego doznało ówczesne państwo przyczynił się do osłabienia handlu oraz zubożenia i wyludnienia miasta.

W rodzinie kasztelana Gniewu w roku 1642 urodził się Lazarus, przyszły kanclerz i władca państwa sarmackiego. Po podbiciu na początku wieku XVIII państwa potomka Unisława - Brzetysława Lazarus podjął trud odbudowy wyniszczonego państwa, rozwijając infrastrukturę i popierając powstawanie manufaktur, m.in. w swym rodzinnym mieście - Gniewie.

Pod koniec panowania króla Lazarusa, w roku 1714, miasto otrzymało nowy układ urbanistyczny, który bez większych zmian funkcjonuje do tej pory. Dokonano wówczas wyburzenia części kamienic oraz poszerzenia traktów. Miasto uzyskało także, nowoczesną, jak na owe czasy kanalizację z podziemną siecią tuneli ciągnącą się pod całym Gniewem.

W wieku XIX na tereny wyspy dotarła rewolucja przemysłowa. Podczas rządów Ludwika Spokojnego miasto prosperowało dobrze, rozrastając się i zyskując nowe gmachy użyteczności publicznej. Wówczas także do miasta dotarła kolej żelazna - w centrum miasta powstał, zbudowany w stylu neogotyckim, dworzec, jeden z najwspanialszych przykładów tego kierunku architektury w Sarmacji.

Na początku wieku XX podczas panowania króla Ludwika II, syna Ludwika Spokojnego parlament w Trzyczaszkowie zatwierdził nowy podział administracyjny Królestwa Lazarii. Państwo zostało podzielone na 12 województw. Aby odciążyć stolicę, postanowiono przenieść siedzibę władz regionu do Gniewu i na miejscu dawnej domeny królewskiej utworzyć województwo gniewskie.

Wiek XX był wiekiem zrównoważonego rozwoju całej wyspy. Na początku wieku XXI, 25 maja 2002 r. Królestwo Lazarii doznało poważnego wstrząsu politycznego. Do władzy w państwie doszedł książę Piotr Mikołaj Kozanecki, który postanowił nadać krajowi nowe prawa oraz zmienić jego nazwę na Sarmację, odwołującą się do początków historii wyspy. Stolica została przeniesiona do Grodziska.

22 sierpnia 2003 r. Sejm Księstwa Sarmacji (taką nazwę bowiem otrzymało państwo) na wniosek księcia Piotra Mikołaja przyjął nowy podział administracyjny państwa na 11 prowincji (razem z wyspą Tropicaną, przyłączoną w roku 2003). Utworzona została Marchia Trzyczaszkowskia, nawiązująca do historii wyspy, której stolicą ustanowiono Gniew.

Tu kończy się historia miasta, a zaczyna współczesność...