Historia Marchii Trzyczaszkowskiej

Rozdział I

Ziemie trzyczaszkowskie od dawien dawna zamieszkiwane były przez plemiona Wikingów, którzy już w VII wieku osiedlili się na wyspie. Przez ponad dwieście lat pustoszyli okoliczne ziemie i pomiatali miejscową ludnością. W tych czasach po trzyczaszkowskich gościńcach przemykały się liczne bandy miejscowych młodzieńców, którzy napadali na transporty wikingów. Młodzieńcy owi stanowili grupę wyrzutków, którzy nie dali się zaciągnąć do ciężkiej służby na licznych drakkarach.

Przywódcą jednej z band był syn ubogich chłopów - Karol. Był on wyjątkowo okrutny. Jego banda - Szczury - znana była z mordów, kradzieży i gwałtów. Znamienne wydaje się jednak to, iż ofiarami Szczurów i Karola padali jedynie osadnicy wikingów.

Karol urodził się w X wieku. Pewnego dnia, wykorzystując nadarzającą się sytuację - śmierć ówczesnego pana ziemi trzyczaszkowskiej - wtargnął ze swoją bandą na zamek i po wymordowaniu rodziny panującego ogłosił się księciem. Jego rządy rozpoczęły się od rozprawienia się z ludnością wikingów. Spalone zostały niemalże wszystkie drakkary w porcie. Wymordowana została cała ludność napływowa. Po tych wydarzeniach Karol uzyskał przydomek "Mściwy".

Chorągwią Karola był płat czerwonej tkaniny, na którym umieszczone były trzy czaszki. Z jej powstaniem wiąże się pewna legenda. Jak wspomniano, Karol objął władzę siłą, wykorzystując nadarzającą się okazję. Po śmierci ówczesnego władcy zamek został zamknięty i pogrążył się w żałobie. Karol wraz ze swoją bandą napadł karawanę zmierzającą z dostawami do zamku i zamordował okrutnie ludzi, którzy z nią podróżowali. Kamraci przebrali się za kupców i podążyli w stronę kasztelu, na głównym wozie umieścili zaś białą flagę, która podówczas symbolizowała dostawę dla dworu (czarna flaga zaś dostawę dla podgrodzia). Bandyci zostali więc wpuszczeni do zamku. Po przybyciu na główny plac chwycili za broń, kładąc w walce dzięki zaskoczeniu niemal wszystkich obrońców. Po boju okazało się, iż biała dotąd flaga od krwi przybrała barwę czerwoną. Karol zaś, na pamiątkę położenia trupem za jednym zamachem trzech zbrojnych, postanowił wymalować na niej ich czaszki ku przestrodze dla tych, którzy ośmielą się stanąć na jego drodze.

Karol Mściwy rządził w sposób zdecydowany - brał sobie co chciał. Posunął się także do porwania wybranki swego serca. Z ich związku narodził się syn Karola I - Karol II. Karol II urodził się ślepy, stąd też jego przydomek "Ślepiec". Karol Ślepiec był niemalże tak samo bezwzględny jak jego ojciec. Był jednak o wiele bardziej skuteczny. Podczas jego rządów udało się podbić kolejne plemiona, obejmując tym samym całą wyspę we władanie Książąt Trzyczaszkowskich.

Karol Ślepiec był także władcą światłym. Podczas jego panowania ustanowione były pierwsze sarmackie prawa. Wykuto je na ścianie zamku trzyczaszkowskiego, gdzie znajdują się do dziś. W ten sposób powstał tzw. Kamień Dziesięciu Praw, który określał m.in. reguły przygotowania i przeprowadzania procesów, sprawy pożyczek, prawa ojców, prawa do ziemi, przestępstwa oraz sprawy związane z grzebaniem zmarłych. Był to jednak kodeks bardzo surowy.

Karol II Ślepiec objął tron w wieku lat 17, zmarł zaś w niewyjaśnionych okolicznościach w wieku lat 49 około roku 1050. Jego martwe ciało znaleziono na plaży w pobliżu zamku trzyczaszkowskiego z dziwnym znamieniem w kształcie gwiazdy pięcioramiennej na lewej łopatce, zaś na jego twarzy zastygło śmiertelne przerażenie, co dokładnie opisał ówczesny kronikarz, mnich Benon z Krezu.

Po śmierci Karola Ślepca na tron trzyczaszkowski wstąpił Borys Bękart. Jego przydomek wziął się z tego, iż był on nieślubnym dzieckiem Aldony, żony Karola Ślepca i wojewody trzyczaszkowskiego - Szandora.

Rozdział II =>>