Przemówienie JKM Piotra II Grzegorza

Wasza Cesarka Mość,
Wasze Królewskie i Książęce Wysokości,
Towarzyszu Mandragorze,
Wasze Ekscelencje,
Drodzy Rodacy,

Boża Opaczność sprawiła, że obejmuję tron sarmacki. Dzierżę dziś insygnia władzy książęcej z dumą, ale przede wszystkim przepełniony poczuciem obowiązku. Staję na czele Księstwa Sarmacji jako monarcha i jako pierwszy sługa Narodu Sarmackiego zarazem.

Duma i obowiązek. władca i sługa. To nie retoryczny chwyt – ot pokaz oksymoronów – lecz rola jaką nadaje monarsze sarmacki ustrój konstytucyjny. To nie terytorium, to nie przymus tworzą państwo wirtualne, lecz dobrowolny udział nas wszystkich we wspólnej społeczności. Kto jak nie sama wspólnota, w sposób naturalny tworzy normy, utrwala zwyczaje, buduje tradycje? Nie stawiam zatem pytania o zakres władzy zwierzchniej Narodu, przeciwnie – ja władzę tę obwieszczam.

Nie można jednak stawiać znaku równości pomiędzy wolą Narodu, z jego potęgą i doskonałością tworzenia praw naturalnych, a arytmetyczną wolą większości. Naród to także konkretne jednostki, to mniejszości i samorządy, to szczególnie doniosły, bo podparty doświadczeniem głos szlachty i arystokracji, to sztafeta wirtualnych pokoleń: przeszłych – tworzących tradycję i przyszłych – domagających się ciągłości władzy państwowej.

Na straży tradycji, ciągłości państwa, słusznych interesów jednostek i mniejszości konstytucja sarmacka postawiła księcia, nadając mu w granicach przepisanych uprawnień rolę arbitra wsłuchanego w głos poddanych, ale jednocześnie niezawisłego w swoich sądach. Władcy i sługi. Tę rolę Tobie, Narodzie Sarmacki, wypełniać godnie i sprawiedliwie, ślubuję.

Ślubuję stojąc na straży cenzusu obywatelskiego, stanu szlacheckiego i arystokratycznego, sprawiedliwość względem wszystkich za pierwszą sobie mieć cnotę. Dostrzegam konieczność reformy systemu odznaczeń, po zasięgnięciu opinii zjazdu nobilitowanych. Jako zwierzchnik Sił Zbrojnych, doceniając rolę armii w krzewieniu patriotyzmu, uwzględniać będę ścieżkę kariery wojskowej w procedurze nobilitacyjnej.

Ślubuję wspierać Izby i Rząd radą i doświadczeniem; aktywnie uczestniczyć w procesie unifikacji prawa ustrojowego, bacząc na zachowanie gwarancji integralności i ciągłości władzy państwowej oraz praw jednostek, mniejszości i samorządów. Współpracując z Izbami i Rządem, ślubuję stać na straży wolności obywatelskich; chronić własność prywatną; dążyć do przywrócenia realnej wartości liberta, jako uniwersalnego środka wymiany dóbr. Dostrzegam potrzebę powołania niezależnego banku emisyjnego łączącego państwowy system gospodarczy z prywatnymi bankami i instytucjami.

Ślubuję chronić niezawisłości sądów i niezależności organów wymiaru sprawiedliwości, bacząc na kwalifikacje merytoryczne i etyczne przy powoływaniu sędziów.

Ślubuję godnie reprezentować Księstwo w stosunkach zewnętrznych; współdziałać z Rządem w prowadzeniu polityki zagranicznej. Istotne znaczenie przypisuję dającym realne korzyści porozumieniom: umowom o podwójnym obywatelstwie, wspólnotom prasy i miejsc publicznych, walutowym i gospodarczym. Dostrzegam korzyści płynące z członkostwa Księstwa w Organizacji Polskich Mikronacji.

Ślubuję także Tobie, Narodzie Baridajski, dołożyć wszelkich starań w przywracaniu blasku mojemu królestwu.