Najważniejsze jest to, że ludzie nie mają moralnego prawa eksterminacji
istot, z którymi wspólnie zamieszkują Ziemię!

[ powrót do spisu ]

  .

Daniel

Biotop

Daniele zamieszkiwały niegdyś niemal całą Europę. Pod koniec ostaniego zlodowacenia plejstoceńskiego ( 10 tys.lat p.n.e. ) zachowały się jedynie na Bliskim Wschodzie ( obecna Turcja ). Oswojone, ocalałe osobniki z tej populacji zostały rozprzestrzenione, głównie dzięki Rzymianom i Fenicjanom. W Polsce sprowadzono i hodowano je jako zwierzęta parkowe w XVII wieku, ale ponoć występowały już wcześniej na naszych ziemiach w XIII wieku. Wiele walorów i plastyczność tego gatunku sprawiły, że obecnie odnaleźć je można na sześciu kontynentach, na czele z Europą. Obecnie w Polsce daniele najliczniej występują w zachodniej części kraju. Jest to gatunek elastyczny, ale preferuje i najczęściej zasiedla nizinne lasy liściaste i mieszane. Odpowiadają mu dobrze podszyte kompleksy leśne, otoczone terenami rolnymi. Na żer często wychodzą na tereny otwarte. Lubią urozmaicony las, przerzedzony trawiastymi lukami i łąkami. Chętnie przebywają w starodrzewiu. Samce wolą na miejsca spoczynku wybierać miejsca bardziej osłonięte i ustronne.

Behawior

Posiadają dobrze rozwinięty zmysł węchu i słuchu. Wzrok słabszy, ale daniele widzą lepiej niż spokrewnione z nimi jelenie. Są przystosowane do pobierania mieszanego pokarmu roślinnego. Najbardziej preferują rośliny trawiaste i zioła, a zwłaszcza słodkie gatunki traw. Chętnie spożywają również liście i pędy drzew i krzewów, a szczególnie młode listki. Lubią także rozmaite owoce, jak np. żołędzie, bukiew, kasztany, jagody itp. W porze zimowej zgryzają pędy drzew iglastych. Oczywiście nie gardzą również roślinami z pobliskich pól. Daniele są w zasadzie aktywne przez całą dobę. Jednakże w miejscach, gdzie są często niepokojone przechodzą na nocny tryb życia. Natomiast w spokojnych okolicach żerują i odpoczywają niejednokrotnie w ciągu dnia na otwartej przestrzeni. Przy zaniepokojeniu cała grupa jednocześnie przerywa żerowanie i odpoczynek. Samce często tworzą osobne ugrupowania, gdzie z reguły najbardziej czujne są starsze osobniki. Jeśli chodzi o samice, to przeważnie największą czujność wykazują łanie z młodymi. Podczas ucieczki często odbijają się - jednocześnie czterema nogami - zarazem unosząc do góry ogon. Podskoki na sztywnych nogach występują najczęściej podczas lekkiego zaniepokojenia lub zaciekawienia. W trakcie ucieczki ustawiają się w rząd. Daniele zamieszkujące parki i zagrody są bardzo ufne, natomiast osobniki żyjące na wolności są znacznie ostrożniejsze i skryte. Wydają różne odgłosy, jak np. ostrzegawcze, głuche szczekanie czy popiskiwanie młodych. Są to bardzo towarzyskie i zgodne zwierzęta. Chętnie pasą się razem z jeleniami, czy innymi gatunkami.


Rozród

W okresie godowym, który ma miejsce w październiku i listopadzie, samce daniela przejawiają dużą aktywność. Często rozgrzebują ściółkę i tworzą charakterystyczne zagłębienia. W miejscach tych często kładą się. Podczas mroźnych nocy i nawet za dnia można usłyszeć głębokie i donośne odgłosy, przypominające gardłowe beczenie. Czasem między bykami dochodzi do starć, ale w zasadzie nigdy nie kończą się zadaniem poważnych ran. Byk gromadzi wokół siebie stado łań, przy którym przebywają też cielęta. Po trwającej prawie 8 miesięcy ciąży w czerwcu lub na początku lipca samica oddala się od stada i rodzi przeważnie jedno lub dwa młode. Przez pierwszy tydzień młode pozostaje w ukryciu, chronione dodatkowo maskującym umaszczeniem sierści. Samica zaraz po porodzie długo i wytrwale wylizuje małe, co zmniejsza znacznie możliwość odkrycia go po zapachu. Przy zbliżaniu się potencjalnego źródła zagrożenia, samica stara się odwieść uwagę od młodego, uciekając. Niekiedy potrafi też szarżować w obronie cielaka. Tygodniowy i starszy cielak próbuje już uciekać, gdyż jego umiejętności są już dużo większe. Potem stopniowo przechodzą na wędrowny tryb życia i dołączają razem do grupy. Dojrzałość płciową osiągają po około półtorarocznym okresie. Samce danieli, zwłaszcza w sprzyjających warunkach, wykształcają piękne poroże. W wieku 6-12 lat osiągają szczyt rozwoju swojego poroża. Daniele dożywają na ogół 15-20 lat.