Najważniejsze jest to, że ludzie nie mają moralnego prawa eksterminacji
istot, z którymi wspólnie zamieszkują Ziemię!

[ powrót do spisu ]

  .

Jenot

Biotop

Naturalny zasięg występowania jenota aż do początków XX wieku obejmował wschodnią Azję. Zasiedlał wówczas Mandżurię, Ussurię, Chiny, Koreę i Japonię. W latach 1928-1958 podgatunek pochodzący z Ussurii został zaaklimatyzowany w europejskiej i środkowoeuropejskiej części byłego ZSRR. Znalazłszy tam dogodne warunki nie tylko szybko zadomowił się, ale i przejawiając znaczną skłonność do migracji, rozprzestrzenił się na znacznym obszarze. Na północy pojawił się w Skandynawii, głównie w Finlandii. Na południe dotarł do Bułgarii i na Węgry. Na zachód migrował do zachodniej części Niemiec. Dzięki temu rozprzestrzenianiu się zwiększył swój pierwotny zasięg występowania niemalże dwukrotnie. W Polsce pierwsze osobniki zaobserwowano w 1955 roku. Jest niezbyt wymagający, jednakże preferuje bliskość wody i obszary pokryte gęstą roślinnością. Jego ulubiony biotop stanowią cieniste, dobrze podszyte i wilgotne lasy mieszane i liściaste. Lubi przebywać w okolicy zarośniętych mokradeł i jezior. Często zamieszkuje też zakrzewione doliny rzeczne i parowy. Raczej unika suchych borów sosnowych. W zasadzie unika też środowiska górskiego i z reguły nie przekracza granicy 300m n.p.m., choć spotykano go sporadycznie nawet na wysokości 1600m n.p.m. W naszym kraju najbardziej licznie występuje we wschodniej, a zwłaszcza północno-wschodniej części.

Behawior

Jenoty mają bardzo dobrze rozwinięty zmysł węchu, słuch i wzrok również jest stosunkowo niezły. Zachowują się ostrożnie i wiodą dość skryty tryb życia. Dnie spędzają w norach lub legowiskach położonych najczęściej w gęstych zaroślach, trzcinach itp. W lesie poruszają się wolno i po za okresem godów i wychowu młodych, z reguły samotnie. Nawet pod osłoną nocy, szybko przebiegają po odkrytych haliznach. W razie niebezpieczeństwa przywarowują, starając się wtopić w tło otoczenia. Niekiedy nawet zamykają oczy, udając martwe, by przy nadarzającej się okazji szybko i niespodziewanie czmychnąć. Ich nory często znajdują się blisko brzegu wody. Zwykle są one proste, zazwyczaj z jedną komorą gniazdową i jednym wyjściem. Przeważnie wykorzystują nory opuszczone przez lisa czy borsuka. Przystosowują je, zasypując zbędne wyjścia i wyścielając gniazdo. W pobliżu nor często można odnaleźć jamy wypełnione kałem. Miejsca takie często ukryte są pod nawisami świerków. W okresie letnim korzystają z nich raczej doraźnie. Jenoty nie potrafią się zbyt szybko poruszać, ani wspinać, za to doskonale i chętnie pływają. Zręcznie przedzierają się również przez gęstwiny. Podczas wędrówek kierują się głównie węchem. Ich głos to ciche miauczenie, a w gniewie specyficzne warczenie, zakończone często przeciągłym skowytem. Jenoty są wszystkożerne. Chętnie spożywają gryzonie, rośliny, padlinę, owady, mięczaki, płazy i gady. Lubią także penetrować dostępne gniazda ptaków. Spośród pokarmu roślinnego preferują szczególnie żołędzie i jagody. Na jesień starają się zgromadzić zapas tłuszczu, co pozwala im zapaść, na krótki z reguły, sen zimowy. Sen jednak nie jest głęboki. W ciepłe i pogodne noce wychodzą z nory do miejsc oddawania kału i na krótkie poszukiwanie żeru, nie oddalając się jednak daleko. Wiosną linieją, w pierwszej kolejności gubiąc włosy puchowe.

Rozród

Gody odbywają się po przebudzeniu z zimowej drzemki i trwają mniej więcej od połowy lutego do połowy marca. W tym czasie para jenotów bywa aktywna nie tylko podczas nocy. Samce nierzadko wydają głos w postaci skowytu i głuchego mruczenia. Kopulacja ma miejsce najczęściej w nocy lub nad ranem. Może być powtórzona kilka razy w czasie cieczki, która trwa około tygodnia. Po około 2 miesiącach ciąży - w kwietniu lub maju - przychodzą na świat młode jenoty. Rodzą się w norze najczęściej wyposażonej w tylko jedno wejście i komorę gniazdową, w odległości około 3-6 metrów od wejścia. Jenoty często zajmują nory porzucone przez lisa lub borsuka, przystosowując je do swoich potrzeb. Niekiedy dzielą jeden kompleks nor z w/w gatunkami, mając oczywiście osobne wejścia. Miot jest liczny - zwykle rodzi się 6-7 szczeniąt. Maksymalna liczba młodych może nawet wynieść 15-16. Małe są ślepe i pokryte krótkim, ale gęstym, puchowym włosem, o barwie ciemnobrunatnej. Ważą około 60-100g. Po około 10 dniach otwierają oczy, a po dwóch tygodniach zaczynają się im wyżynać pierwsze zęby. Ssą przez dwa miesiące, ale już po 3, 4 tygodniach od urodzenia zaczynają się żywić także mięsem. Dwumiesięczne jenoty są już bardzo aktywne i coraz bardziej przypominają umaszczeniem osobniki dorosłe. Chętnie wówczas uczestniczą w zabawach. Szczeniaki rosną w imponującym tempie i w piątym miesiącu życia dorównują już wielkością dorosłym. W początkowym okresie wychowywania małych w razie niebezpieczeństwa samica przenosi je w inne miejsce. Dojrzałość płciową osiagają jeszcze przed ukończeniem pierwszego roku życia. Śmiertelność u jenotów jest bardzo duża. Średnio do czasu formowania nowych par, przeżywa tylko 50%. Jenoty mogą żyć 10-15 lat.