S-0009/2003- Burda contra Rząd

[Piotr Brysik]

Orzeczenie Sądu Najwyższego


WYROK S·DU NAJWYŻSZEGO W SPRAWIE S-0009/2003 Michał "Misiek" Burda contra Rząd Księstwa Sarmacji.


W sprawie S-0009/2003 - Michał "Misiek" Burda, reprezentowany przez
Tomka "Leo" Wachowicza contra Rząd Księstwa Sarmacji Sąd postanawia co
następuje:

1. Uznać decyzję o wydaleniu z Księstwa Sarmacji za podjętą wbrew
przepisom prawa i bez podstawy prawnej i wobec tego nieważną.

2. Przyznać poszkodowanemu odszkodawanie płatne ze środków Sakrbu
Państwa w wysokości 150 lt.


UZASADNIENIE


UZASADNIENIE wyroku w sprawie S-0009/2003

Dnia 29 sierpnia 2003 r Sąd Najwyższy w składzie: sędzia Wojciech
"Hagakure" Ratymirski wydał wyrok w sprawie S-0009/2003 - M. Burda
contra Rząd Księstwa Sarmacji o niezgodne z prawem nałożenie banicji.
Sąd stwierdził nieważność decyzji i przyznał poszkodowanemu
odszkodowanie w wysokości 150lt.
Do wyroku dołączono skrócone uzasadnienie. Na żądanie strony pozwanej
Sąd sporządza niniejsze pełne uzasadnienie.

Decyzja o nałożeniu banicji na p. M Burdę została zdaniem Sądu wydana
wbrew przepisom sarmackiego prawa.
Normy prawne zawarte w sarmackij Konstytucji jak i w ustawie Prawo Karne
nie dają organom władzy wykonawczej kompetencji do nakładania banicji na
mieszkańców Księstwa.
Banicja jest karą określoną w art 2 pkt 1 lit. i) Prawa Karnego. Artykuł
ten, będąc częścią przepisów normujących zasady prowadzenia postępowań
przed sądami Księstwa Sarmacji wyraźnie stanowi, iż kary w nim określone
może nakładać wyłącznie sąd.
("Za popełnienie przestępstwa *sąd* może ukarać sprawcę karą:").
Oczywiście dla wymierzenia kary konieczne jest udowodnienie iż
popełniony został czyn zabroniony i można na tej podstawie stwierdzić że
doszło do popełnienia przez ukaranego przestępstwa.

Więc, abstrahując w tym miejscu od kompetencji innych organów władzy
publicznej, dla nałożenia banicji konieczne jest stwierdzenie iż osoba,
której banicja ma dotknąć, popełniła przestępstwo w rozumieniu przepisów
prawa Księstwa Sarmacji.
Oczywiście, jako że jest to najwyższa kara w systemie sarmackiego prawa,
należy zachowywać zasadę współmierności kary do popełnionego czynu.

W sprawie będącej przedmiotem postępowania nie przeprowadzono
postępowania zmierzającego do udowodnienia p. Burdzie popełnienia
przestępstwa.

Konstytucja Księstwa Sarmacji w art.29 jako jedno z podstawowych praw i
wolności gwarantuje obywatelom "prawo do przemieszczania się w obrębie
państwa".
Art 36 Konstytucji pozwala zastosować to prawo także do osób nie
posiadających obywatelstwa.
Jeśli uzna się prawo do przemieszczania się a zgodnie z wykładnią z
większego na mniejsze - także do przebywania na terenie Księstwa za
jedno z podstawowych praw przysługujących p. M. Burdzie jako
mieszkańcowi Księstwa,

Art. 35 Konstytucji, określając zasady ochrony praw i wolności, w pkt 1
wśród zasad ochrony praw niewyszczególnionych stwierdza:
"Pozbawienie jakiejkolwiek osoby praw wyszczególnionych w Konstytucji
lub innych praw do wolności i własności niewyszczególnionych w
Konstytucji może nastąpić wyłącznie na mocy prawomocnie ogłoszonego
wyroku sądowego w wyniku rozprawy karnej lub cywilnej"
Skoro zasadę tą należy stosować przy ochronie praw niewyszczególnionych
w Konstytucji to jesne wydaje się, że co najmniej takie same zasady
dotyczą praw wprost w Konstytucji zapisanych.
Zasada ta mówi, iż każde prawo (także to opisane w Konstytucji) można
ograniczyć jedynie na mocy prawomocnego wyroku wydanego przez sarmacki
sąd publiczny.

W sprawie będącej przedmiotem postępowania takiego wyroku nie było, więc
ograniczenia prawa odbyło się w sposób niezgodny z Konstytucją i
naruszało konstytucyjne prawa poszkodowanego.
Dlatego Sąd uznał decyzję o nałożeniu na p. Burdę banicji, za nieważną.

W toku postępowania Kanclerz Robert Czekański, jako przedstawiciel
strony pozwanej, podnosił iż pozew jest wadliwie skierowany, gdyż
decyzja o banicji była wydana przez Księcia Sarmacji.
Faktem jest z kolei iż decyzję tą ogłosił i podpisał swoim nazwiskiem
Kanclerz:
"Z polecenia Księcia Sarmacji - JKM Piotra Kozaneckiego
zostaje Pan wydalony z Księstwa Sarmacji i skreślony z listy Księstwa. Od
decyzji tej nie ma odwołania.

wicehrabia Robert Janusz Czekański herbu Klucz
Kanclerz Rządu Księstwa Sarmacji "

Sąd właśnie to ogłoszenie przyjął jako decyzję w sprawie banicji, tym
bardziej, że była to jedyna oficjalna decyzja władz w tej sprawie, przed
wniesieniem pozwu do sądu.
Zdaniem Sądu, z decyzji tej wynika, iż organem który banicję nałożył był
Kanclerz Rządu. Mowa jest w niej, że decyja jest wydana "z polecenia"
Księcia, ale nie można uznać, że jest do decyzja Księcia.
Sąd nie wnika, czy Kanclerz przyjmuje i wykonuje polecenia Księcia czy
też prowadzi własną politykę. Jednak nie można uznać, że decyzja
podpisana i ogłoszona przez Kanclerza jest decyzją książęcą - Książę
przecież dysponuje własnymi środkami pozwalającymi mu na wydawanie
decyzji i postanowień.
Kanclerz, ogłaszając i podpisując decyzję stał się w oczach Sądu (a
zapewne także p .Burdy) organem, który zadecydował w sposób prawny o
banicji.
Sąd nie kwestionuje iż banicję nałożono na życzenie Księcia. Jednak
książęce życzenie, niewyrażone w odpowiedniej formie nie staje się
przecież obowiązującym prawem.
Organy władzy publicznej, obwieszczając swą wolę mieszkańcom, powinny
czynić to w sposób jasny i zrozumiały, nie pozostawiający wątpliwości co
do intencji i osoby decydenta. Obwieszczenie takie powinno - zdaniem
Sądu - zawierać co najmniej datę jego wydania, wyraźnie określenie
organu wydającego decyzję, podanie jej podstawy prawnej oraz pouczenie o
skutkach i możliwych drogach odwoławczych.
W przeciwnym wypadku Sąd musi wszelkie wątpliwości rozstrzygać na
korzyść mieszkańca, który w kontaktach z władzą publiczną jest stroną
sprawczą.
Tym bardziej, że od organów władzy można i należy wymagać więcej
staranności i wyższej znajomości prawa.
Dlatego Sąd uznał, że p. Burda miał prawo uważać, że decyzja została
wydana przez organ rządowy i wnieść pozew przeciwko Rządowi właśnie.

A niezależnie od tego, kto był faktycznym decydentem, ani Kanclerz ani
Książę nie mają kompetencji do nakładania banicji w sposób dowolny i
uznaniowy.

Określając wysokość odszkodowania, Sąd wziął pod uwagę możliwe utracone
zarobki (w chwili wypędzenia poszkodowany pracował) oraz inne korzyści,
które poszkodowany mógł osiągnąć w okresie, w którym nie mógł swobodnie
przebywać na terytorium Księstwa.

HAGAKURE
sędzia SN


--------------------------------------------------------------------------------
Michał Sobczak