II K SK/10/06- Osk. publ. c/a. Kaczmarczyk

[Michał Paweł Sobczak]

i]Grodzisk, dnia 5 sierpnia 2006 r.[/i]


[size=18]P o s t a n o w i e n i e[/size=18]


Sąd Krajowy Księstwa Sarmacji, Wydział II Karny w składzie:
1) Sędzia SK Michał P. Sobczak - przewodniczący;
w dniu 5 sierpnia 2006 r.
na posiedzeniu niejawnym
z urzędu
w sprawie II K SK/10/06 (osk. publ.- Prokurator Generalny c/a. Wojciech Kaczmarczyk ; Art. 20 ust. 2, art. 31 ust. 5 k.k.)
postanawia

I. Zawieszone postępowanie PODJĄĆ.

Zarządzenie:
- Odnotować,
- Doręczyć.

(-) Sędzia SK Michał P. Sobczak

[kaxiu1]

Wysoki sądzie,
Nie widze związku jaki miałby zachodzić pomiedzy dowodem a aktem oskarżenia, w związku z czym nie jestem wstanie się doń ustosunkowac.

--
WK

[Michał Paweł Sobczak]

Zarządzenie

Sąd zamyka postępowanie rozpoznawcze. Wyrok zostanie ogloszony w terminie siedmiu dni.

(-) Sędzia SK Michał P. Sobczak, l.l.d.

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 24 sierpnia 2006 r.

WYROK
w imieniu Księcia Sarmacji


Sąd Krajowy Księstwa Sarmacji Wydział II Karny w składzie:
1) Sędzia SK Michał P. Sobczak- przewodniczący;
po rozpoznaniu w dniach 29 czerwca, 10, 17, 18, 19, 24, 25 lipca, 5, 10, 24 sierpnia 2006 r.,
na rozprawie
sprawę z oskarżenia publicznego (osk. publ. Prokurator Generalna Melanie Reddy-Janiczek-Chojnacka)
przeciwko
Wojciechowi Kaczmarczykowi
o to, że:
1) w bliżej nieokreślonej dacie, odmawiając podania Księciu Sarmacji hasła dostępu do serwera Marchii Teutońskiej dopuścił się czynu zabronionego polegającego na czynieniu przygotowań do urzeczywistnienia pozbawienia niepodległości, oderwania części obszaru lub zmiany środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji, a to przestępstwa określonego art. 20 pkt. 2 Kodeksu Karnego
2) umieszcając w dniu 4 maja 2006 pod listem podpis Bartosza Matzkievich-Czekańskiego bez jego zgody dopuściłsię czynu zabronionego polegającego na podszywaniu się pod inną osobę, a to przestępstwa okreslonego art. 31 pkt 5 Kodeksu Karnego
(sygn. akt II K SK/10/06)
orzeka, co następuje:

I. Uznaje oskarżonego NIEWINNYM tego, że w bliżej nieokreślonej dacie, odmawiając podania Ksieciu Sarmacji hasła dostępu do serwera Marchii Teutońskiej dopuścił się czynu zabronionego polegającego na czynieniu przygotowań do urzeczywistnienia pozbawienia niepodległości, oderwania części obszaru lub zmiany środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji, a to przestępstwa określonego art. 20 pkt. 2 Kodeksu Karnego,
II. Uznaje oskarżonego NIEWINNYM tego, że wysyłając w dniu 4 maja 2006 r., list poczty elektronicznej z podpisem Bartosza Matzkievich- czekańskiego bez jego zgody, czym dopuścił się czynu zabronionego polegajacego na podszywaniu się pod inną osobę, a to przestępstwa z art. 31 pkt 5 Kodeksu Karnego.


Zarządzenie:
- Doręczyć,
- Odnotować,
- Przedstawić akta po uplywie siedmiu dni.


Wyrok jest nieprawomocny. Na podstawie art. 9 ust. 3 lif. f., k.p.s., stronom przysługuje prawo do wniesienia o pełne uzasadnienie niniejszego wyroku. Na podstawie art. 10 ust. 1 k.p.s., od niniejszego wyroku przysługuje stronom apelacja. Na podstawie art. 10 ust. 3 k.p.s., apelację wnosi się w terminie zawitym siedmiu dni od daty wydania pełnego uzasadnienia wyroku. Po bezskutecznym upływie terminu na wniesienie apelacji, wyrok stanie się prawomocny.


U z a s a d n i e n i e

Dnia 26 maja 2006 r., Prokuratura Generalna (oskazyciel) wniosła do Sądu Krajowego Księstwa Sarmacji akt oskarżenia przeciw Wojciechowi Kaczmarczykowi oskarżając go o to, że w blizej nieokreslonej dacie odmawiając podania Księciu Sarmacji hasła dostępu do serwera Marchii Teutońskiej dopuścił się czynu zabronionego polegającego na czynieniu przygotowań do urzeczywistnienia pozbawienia niepodległości, oderwania części obszaru lub zmiany środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji, a to przestępstwa określonego art. 20 pkt. 2 Kodeksu Karnego oraz o to, że umieszcając w dniu 4 maja 2006 pod listem podpis Bartosza Matzkievich-Czekańskiego bez jego zgody dopuściłsię czynu zabronionego polegającego na podszywaniu się pod inną osobę, a to przestępstwa okreslonego art. 31 pkt 5 Kodeksu Karnego.

Swoje twierdzenia, oskarżenie popierało dowodem w postaci fragmentu odbytej w nieokreślonej dacie rozmowy z Księciem Sarmacji w sprawie przekazania haseł dostępu do serwera Marchii Teutońskiej (dowód 1), odpisem "noty władz Marchii teutońskiej" z dnia 5 maja 2006 r., przesłanej na ręce Księcia Sarmacji (dowód 2), odpisem oświadczenia Bartosza Matzkievich- Czekańskiego z dnia 6 maja 2006 r., w kwestii umieszczenia jego podpisu pod przedstawioną notą (dowód 3) oraz dopuszczonym w terminie późniejszym stenogramem rozmowy odbytej w nieokreślonej dacie za pośrednictwem bliżej nieokreślonego środka bezpośredniej komunikacji na odległość (dowód 4).

Oskarżony nie wypowiedział się odnośnie tez oskarżenia w przepisanym terminie, zatem jego oświadczenia nie mogą być brane pod uwagę jako złożone z uchybieniem terminowi na dokonanie czynności procesowych.

Sąd zauważył, co następuje:

Wina oskarżonego nie jest ewidentna. Sąd uznał za należycie dowiedziony fakt, iż oskarżony nie przekazał haseł dostępu do serwera Marchii Teutońskiej Księciu Sarmacji, jednakże nie znalazł dowodów na to, że działanie to było jednocześnie czynieniem przygotowań do bezpośrednio do urzeczywistnienia pozbawienia niepodległości, oderwania części obszaru lub zmiany środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji. Oskarżenie nie wykazało celu, w jakim działal oskarżony. Próbowało ono przy tym pwoływać się na notę stanowiącą dowód 2 w sprawie, jednakże z dowodu owego nie wynika, jakoby jej sygnatariusze, w tym i oskarżony, podnosili żądania pod jakąkolwiek groźbą.

Sąd stoi na stanowisku, że zachowanie oskarżonego nie wypełnia znamion czynu zabronionego określonego art. 20 pkt. 2 k.k. Odmowa przekazania wiadomości stanowiacych tajemnicę państwową (którą to tajemnicę stanowi również hasło dostępu do serwera prowincji) nie może być uznana za równoznaczną z przygotowaniem do podjęcia działań bezpośrednio zmierzających do oderwania części obszaru od Księstwa Sarmacji, gdyż zachowanie oskarżonego nie prowadziło do utrudnienia, lub uniemożliwienia sprawowania jednolitej władzy państwowej nad całym terytorium Księstwa Sarmacji, a przynajmniej oskarżenie nie dowodziło tego. Z dowodu 1 wynika jednoznacznie, że oskarżony nie miał zamiaru prowadzić do odłączenia Marchii Teutońskiej od Księstwa Sarmacji. Sąd nie był zobowiazany śledzić za sprawą, stąd też opiera i opierać sie może jedynie na faktach dowiedzionych przez strony i faktach notoryjnych.

Sąd nadmienia, że oskarżony nie miał prawnego obowiązku przekazania Ksieciu Sarmacji hasła do serwera. Obowiązek taki nie wynika expressis verbis z żadnego przepisu ustawy obowiazującej w czasie popełnienia czynu, zatem nie może mieć zastosowania art. 33 pkt 3 Kodeksu karnego.

W szczególności za czynienie przygotowań do oderwania części terytorium Księstwa Sarmacji nie może być wystosowanie do Księcia noty stanowiącej dowód 2. Art. 30 Konstytucji stypuluje, że każdy ma prawo do wnoszenia petycji w każdej sprawie.

Sąd ma istotne wątpliwości co winy oskarżonego odnośnie kwalifikacji wzmiankowanego czynu, jako przygotowań do popełnienia przestępstwa działań zmierzajacych do oderwania części obszaru od Księstwa Sarmacji, w zwiazku z czym, zgodnie z zasadą in dubio, pro reo, należało orzec na korzyść oskarżonego.

Jeśli chodzi o zarzut podszywania się pod Bartosza Matzkievich- czekańskiego, sąd nie znalazł dostatecznych dowodów winy oskarżonego. Fakt, że oskarzony mógł być pomysłodawcą napisania noty, nie świadczy o tym, że to na nim ciążył obowiazek dołożenia szczególnych starań, aby pod dokumentem znalazły się nazwiska osób, ktorych nazwiska znaleźć się tam faktycznie miały i które wyraziły na to swoją zgodę. Obowiązek taki ciążył na osobie, z ktorej adresu e-mail przesłany został tenże dokument. Jednakowoż, oskarżenie nie dowodziło, że to właśnie oskarżony przesłał notę stanowiacą dowód 2.

W związku z powyzszym, należało orzec, jak w sentencji.


**********************
Sąd Najwyższy Księstwa Sarmacji poleca i rozkazuje wszystkim, którym to dotyczyć może, aby postanowienia wyroku niniejszego wykonały i w razie potrzeby- pomocy udzieliły. Klauzulę prawomocności nadano z urzędu dnia 7 września 2006 r., stwierdzajac jednoczesnie, że niniejszy wyrok jest prawomocny z dniem 31 sierpnia 2006 r.

Prezes Sądu Najwyższego,
Przemysław Figiel
**********************

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 1 września 2006 r.

Postanowienie

Sąd Krajowy Księstwa Sarmacji w składzie:
1) Prezes SK Michał P. Sobczak,
w sprawie z oskarżenia publicznego
przeciwko Wojciechowi Kaczmarczykowi
o przestępstwo z art. 20 pkt. 2 k.k.,
na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2006 r.,
na skutek apelacji oskarżyciela od wyroku Sądu Krajowego z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt II K SK/10/06,
w związku z art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 3 k.p.s.
postanawia:

I. Zarządzić sporządzenie pełnego uzasadnienia wyroku.

Zarządzenie:
- Odnotować.

U z a s a d n i e n i e

Na podstawie art. 10 ust. 3 k.p.s., termin na wniesienie apelacji rozpoczyna swój bieg z chwilą wydania przez sąd I instancji pełnego uzasadnienia wyroku, co powoduje, że sąd II instancji otrzymuje do rewizji wyrok z niekompletnym uzasadnieniem. Wszakże w skróconym uzasadnieniu, które sąd I instancji sporządza z urzędu, zawarte są jedynie najważniejsze podstawy orzekania wyłożone w sposób syntetyczny, zatem, aby sąd II instancji miał pełen obraz zapatrywań sądu I instancji, otrzymać powinien pełne uzasadnienie wyroku.

Jako, że Kodeks Postępowania Sądowego milczy w kwestii sporządzenia z urzędu pełnego uzasadnienia, Sąd Krajowy uznał się za właściwy w kwestii zarządzenia sporządzenia pełnego uzasadnienia, jako sąd, który orzekał w sprawie w I instancji.

Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.

[Michał Paweł Sobczak]

[Wyłączone z akt sprawy postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 4.09.2006 roku - przyp. SN]


Pełne uzasadnienie wyroku z dnia 24 sierpnia 2006 r., w sprawie osk. publ., c/a. Kaczmarczyk, o przestępstwa z art. 20 pkt. 2 k.k., i 31 pkt. 3 k.k. (sygn. akt II K SK/10/06) (sporządzone z urzędu)

Dnia 26 maja 2006 r., Prokuratura Generalna (oskazyciel) wniosła do Sądu Krajowego Księstwa Sarmacji akt oskarżenia przeciw Wojciechowi Kaczmarczykowi oskarżając go o to, że w blizej nieokreslonej dacie odmawiając podania Księciu Sarmacji hasła dostępu do serwera Marchii Teutońskiej dopuścił się czynu zabronionego polegającego na czynieniu przygotowań do urzeczywistnienia pozbawienia niepodległości, oderwania części obszaru lub zmiany środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji, a to przestępstwa określonego art. 20 pkt. 2 Kodeksu Karnego oraz o to, że umieszcając w dniu 4 maja 2006 pod listem podpis Bartosza Matzkievich-Czekańskiego bez jego zgody dopuściłsię czynu zabronionego polegającego na podszywaniu się pod inną osobę, a to przestępstwa okreslonego art. 31 pkt 5 Kodeksu Karnego.

Swoje twierdzenia, oskarżenie popierało dowodem w postaci fragmentu odbytej w nieokreślonej dacie rozmowy z Księciem Sarmacji w sprawie przekazania haseł dostępu do serwera Marchii Teutońskiej (dowód 1), odpisem "noty władz Marchii teutońskiej" z dnia 5 maja 2006 r., przesłanej na ręce Księcia Sarmacji (dowód 2), odpisem oświadczenia Bartosza Matzkievich- Czekańskiego z dnia 6 maja 2006 r., w kwestii umieszczenia jego podpisu pod przedstawioną notą (dowód 3) oraz dopuszczonym w terminie późniejszym stenogramem rozmowy odbytej w nieokreślonej dacie za pośrednictwem bliżej nieokreślonego środka bezpośredniej komunikacji na odległość (dowód 4).

Oskarżony nie wypowiedział się odnośnie tez oskarżenia w przepisanym terminie, zatem jego oświadczenia nie mogą być brane pod uwagę jako złożone z uchybieniem terminowi na dokonanie czynności procesowych.

Sąd zauważył, co następuje:

Wina oskarżonego nie jest ewidentna. Sąd uznał za należycie dowiedziony fakt, iż oskarżony nie przekazał haseł dostępu do serwera Marchii Teutońskiej Księciu Sarmacji, jednakże nie znalazł dowodów na to, że działanie to było jednocześnie czynieniem przygotowań do bezpośrednio do urzeczywistnienia pozbawienia niepodległości, oderwania części obszaru lub zmiany środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji. Oskarżenie nie wykazało celu, w jakim działal oskarżony. Próbowało ono przy tym pwoływać się na notę stanowiącą dowód 2 w sprawie, jednakże z dowodu owego nie wynika, jakoby jej sygnatariusze, w tym i oskarżony, podnosili żądania pod jakąkolwiek groźbą.

Sąd stoi na stanowisku, że zachowanie oskarżonego nie wypełnia znamion czynu zabronionego określonego art. 20 pkt. 2 k.k. Odmowa przekazania wiadomości stanowiacych tajemnicę państwową (którą to tajemnicę stanowi również hasło dostępu do serwera prowincji) nie może być uznana za równoznaczną z przygotowaniem do podjęcia działań bezpośrednio zmierzających do oderwania części obszaru od Księstwa Sarmacji, gdyż zachowanie oskarżonego nie prowadziło do utrudnienia, lub uniemożliwienia sprawowania jednolitej władzy państwowej nad całym terytorium Księstwa Sarmacji, a przynajmniej oskarżenie nie dowodziło tego. Z dowodu 1 wynika jednoznacznie, że oskarżony nie miał zamiaru prowadzić do odłączenia Marchii Teutońskiej od Księstwa Sarmacji. Sąd nie był zobowiazany śledzić za sprawą, stąd też opiera i opierać sie może jedynie na faktach dowiedzionych przez strony i faktach notoryjnych.

Sąd nadmienia, że oskarżony nie miał prawnego obowiązku przekazania Ksieciu Sarmacji hasła do serwera. Obowiązek taki nie wynika expressis verbis z żadnego przepisu ustawy obowiazującej w czasie popełnienia czynu, zatem nie może mieć zastosowania art. 33 pkt 3 Kodeksu karnego. W szczególności, za przepis wyrażający taki obowiazek nie moze zostać uznany, obowiązujący najprawdopodobniej w dacie popełnienia czynu, art. 10 ust. 4 Dekret Księcia Sarmacji z mocą ustawy z dnia 25 listopada 2004 r., o prowincjach (Dz. Pr. KS poz. 58). Trześć tego przepisu, stanowi, że równoznacznym z czynieniem przygotowań do podjęcia działalności zmierzającej do oderwania części obszaru Księstwa Sarmacji jest naruszenie postanowień ust. 1 tegoż artykułu, który z kolei nakłada prawny obowiazek przekazania Księciu identyfikatorów i haseł dostępu do serwerów stron internetowych jedynie przez namiestników prowincji i innych odpowiedzialnych urzędników prowincji w terminie trzech dni. Nie można interpretować tego przepisu rozszerzająco, między innymi w ten sposób, że jeśli karalna jest odmowa przekazania informacji, o których mowa powyżej przez urzędników prowincji, to w szczególności karalna będzie taka odmowa dokonana ze strony osoby fizycznej- nieurzędowej. Sądowi nie jest wiadome, aby oskarżony był "namiestnikiem lub właściwym urzędnikiem prowincji" w dacie rozmowy z Księciem Sarmacji (dowód 1), która, zdaniem prokuratury stanowi wystarczający powód do skazania oskarżonego. Zdaniem sądu, rozmowa ta nie może stanowić wystarczającej przyczyny, gdyż nie jest wiadome, w jakiej dacie została odbyta, zatem sąd nie może jednoznacznie ustalić brzmienia obowiązujących w tym czasie przepisów prawa. Uznając jednakowoż, że w dacie popełnienia czynu obowiązywał nadal art. 10 ust. 4 Dekretu Księcia o prowincjach, a oskarżony był odpowiedzialnym urzędnikiem prowincji, tudzież przyjmując rozszerzającą wykładnię tego przepisu, prokuratura powinna także wykazać, że termin trzech dni, o którym mówi przepis art. 10 ust. 1 wzmiankowanego dekretu, upłynął bezskutecznie, tj., oskarżony w tym terminie nie przekazał haseł dostępu do serwera Marchii Teutońskiej. Fakty, o których mowa, nie są faktami notoryjnymi, w związku z czym powinno wykazać je oskarżenie.

W szczególności za czynienie przygotowań do oderwania części terytorium Księstwa Sarmacji nie może być wystosowanie do Księcia noty stanowiącej dowód 2. Art. 30 Konstytucji stypuluje, że każdy ma prawo do wnoszenia petycji w każdej sprawie.

Sąd ma istotne wątpliwości co winy oskarżonego odnośnie kwalifikacji wzmiankowanego czynu, jako przygotowań do popełnienia przestępstwa działań zmierzajacych do oderwania części obszaru od Księstwa Sarmacji, w zwiazku z czym, zgodnie z zasadą in dubio, pro reo, należało orzec na korzyść oskarżonego.

Jeśli chodzi o zarzut podszywania się pod Bartosza Matzkievich- czekańskiego, sąd nie znalazł dostatecznych dowodów winy oskarżonego. Fakt, że oskarzony mógł być pomysłodawcą napisania noty, nie świadczy o tym, że to na nim ciążył obowiazek dołożenia szczególnych starań, aby pod dokumentem znalazły się nazwiska osób, ktorych nazwiska znaleźć się tam faktycznie miały i które wyraziły na to swoją zgodę. Obowiązek taki ciążył na osobie, z ktorej adresu e-mail przesłany został tenże dokument. Jednakowoż, oskarżenie nie dowodziło, że to właśnie oskarżony przesłał notę stanowiacą dowód 2.

W związku z powyzszym, należało orzec, jak w sentencji.

[Abraxas]

Genosse-Wanda-Stadt, 4.09.2006

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy Księstwa Sarmacji
w składzie:
Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław Figiel
po otrzymaniu apelacji od wyroku Sądu Krajowego z dnia 24.08.2006 r.
w sprawie z oskarżenia publicznego
przeciwko Wojciechowi Kaczmarczykowi
o przestępstwo z art. 20 pkt. 2 k.k., sygn. akt II K SK/10/06,
postanawia:

1. Apelację włączyć do tomu akt sprawy.


Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.



Prezes Sądu Najwyższego,
Przemysła Figiel

[Abraxas]

Prokuratura Generalna Księstwa Sarmacji
ul. W. Ratymirskiego 2/3, Grodzisk

Akt oskarżenia


Oskarżyciel: Prokurator Melanie Reddy-Janiczek-Chojnacka
ID oskarżyciela A5920
Adres e-mail oskarżyciela: [email protected] oraz [email protected]
Miejsce zamieszkania oskarzonego: Fer

Oskarżony: Wojciech Kaczmarczyk
ID oskarżonego: A2799
Adres e-mail oskarżonego: [email protected]
Miejsce zamieszkania oskarżonego: Sola

Dowody:

Najważniejszym dowodem w sprawie jest zapis fragmentu rozmowy oskarzonego Wojciecha Kaczmarczyk z Księciem Sarmacji Piotrem Mikołajem Kozaneckim:

[Abraxas]

Grodzisk, dnia 24 sierpnia 2006 r.

Postanowienie

Sąd Krajowy Księstwa Sarmacji w składzie:
1) Prezes SK Michał P. Sobczak,
w sprawie z oskarżenia publicznego
przeciwko Wojciechowi Kaczmarczykowi
o przestępstwo z art. 20 pkt. 2 k.k.,
na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2006 r.,
na skutek apelacji oskarżyciela od wyroku Sądu Krajowego z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt II K SK/10/06,
na podstawie art. 10 ust. 3 k.p.s.,
postanawia:

I. Akta sprawy PRZEKAZAĆ Sądowi Najwyższemu.

Zarządzenie:
- Odnotować.

Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.


(-) Sędzia SK Michał P. Sobczak
Prezes Sądu Krajowego


Pismo opatrzone datą: 31.08.2006r.

Za zgodność z oryginałem,
Prezes Sądu Najwyższego,
Przemysław Figiel

[Abraxas]

Genosse-Wanda-Stadt, 4.09.2006

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy Księstwa Sarmacji
w składzie:
Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław Figiel
po otrzymaniu apelacji od wyroku Sądu Krajowego z dnia 24.08.2006 r.
w sprawie z oskarżenia publicznego
przeciwko Wojciechowi Kaczmarczykowi
o przestępstwo z art. 20 pkt. 2 k.k., sygn. akt II K SK/10/06,
postanawia:

1. Przyjąć apelację,
2. Nadać apelacji sygnaturę SN/O/1/06.


Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.



Prezes Sądu Najwyższego,
Przemysła Figiel

[Abraxas]

Genosse-Wanda-Stadt, 4.09.2006
Sygn. akt SN/O/1/06


POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy Księstwa Sarmacji
w składzie:
Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław Figiel
rozpatrując apelację w sprawie z oskarżenia publicznego
przeciwko Wojciechowi Kaczmarczykowi
o przestępstwo z art. 20 pkt. 2 k.k., sygn. akt SN/O/1/06,
postanawia:

1. Usunąć z akt sprawy pełne uzasadnienie wyroku, sporządzone przez Sąd Krajowy w dniu 1.09.2006 roku.

UZASADNIENIE:
Sąd Krajowy dołączył do akt sprawy, przekazanych Sądowi Najwyższemu, sporządzone przez siebie pełne uzasadnienie wyroku. Zostało ono napisane z urzędu, już po przekazaniu apelacji Sądowi Najwyższemu i w 8 dni od wydania wyroku.

Sąd zauważył, co następuje:
Art. 9 ust. 3 lit. f, zdanie drugie Kodeksu Postępowania Cywilnego precyzuje, że pełne uzasadnienie sporządza się na wniosek. Przewiduje także termin siedmiu dni od dnia wydania wyroku. Wprawdzie art. 10. ust. 3 zdanie drugie nakazuje liczyć termin wniesienia apelacji od dnia sporządzenia pełnego uzasadnienia, ale już art. 14 ust. 1 wskazuje na alternatywę między złożeniem odwołania (apelacji) a wnioskiem o pełne uzasadnienie.

W związku z tym, Sąd uznał, że niedopuszczalne byłoby utrzymanie w aktach sprawy uzasadnienia złożonego bezwnioskowo i sporządzonego po terminie i postanowił jak na wstępie.


Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.



Prezes Sądu Najwyższego,
Przemysła Figiel

[Abraxas]

Genosse-Wanda-Stadt, 4.09.2006
Sygn. akt SN/O/1/06


Zarządzenie

Na podstawie art. 10 ust. 6 w zw. z art. 7 ust. 2 KPS, sąd WZYWA oskarżonego do złożenia wyjaśnień w terminie siedmiu dni pod rygorem uznania, że oskarżony zrezygnował z prawa do składania wyjaśnień.


Prezes Sądu Najwyższego,
Przemysław Figiel

[Abraxas]

Genosse-Wanda-Stadt, 7.09.2006
Sygn. akt SN/O/1/06


POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy Księstwa Sarmacji
w składzie:
Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław Figiel
rozpatrując apelację w sprawie z oskarżenia publicznego
przeciwko Wojciechowi Kaczmarczykowi
o przestępstwo z art. 20 pkt. 2 k.k., sygn. akt SN/O/1/06,
postanawia:

1. Uchylić postanowienie z dnia 4.09.2006 roku o przyjęciu do rozpatrzenia apelacji w sprawie Korona c. Kaczmarczyk, sygn. akt II K SK/10/06;
2. Oddalić apelację z powodu uprawomocnienia wyroku sądu I instancji.


UZASADNIENIE:
Dnia 4.09.2006 roku Sąd przyjął do rozpatrzenia apelację w sprawie Korona c. Kaczmarczyk, sygn. akt II K SK/10/06. Apelacja została złożona 30.08.2006 roku. Nie została ona jednak poprzedzona złożeniem wniosku o pełne uzasadnienie wyroku.

Sąd zauważył, co następuje:
Sąd dokonał niepoprawnej interpretacji przepisów Kodeksu Postępowania Sądowego. Otóż w art. 10 ust. 3 KPS nakazuje liczenie terminu na złożenie apelacji od dnia sporządzenia pełnego uzasadnienia wyroku. Oznacza to, że dopiero sporządzenie takiego uzasadnienia powoduje możliwość skutecznego złożenia apelacji. Wcześniej jest to niemożliwe, bowiem pismo procesowe, złożone w nieprawidłowej fazie procesu uznaje się za niebyłe.

Art. 14 ust. 1 KPS-u wskazuje na termin uprawomocnienia się wyroku. W jednym z postanowień, Sąd powołał się na ten artykuł, korzystając zarazem z błędnej jego interpretacji. Na szczęście, nie miało to wpływu na ważność tamtego postanowienia. Niemniej, Sąd zauważa, że art. 14 ust. 1 pozostają w zgodności z art. 10 ust. 3. Nakazuje on bowiem liczyć termin uprawomocnienia od dnia złożenia wniosku lub sporządzenia pełnego uzasadnienia, co ustawodawca, w kontekście art. 10 ust. 3, zapisał we frazie: "Wyrok sądu, od którego nie złożono odwołania", gdyż odwołanie można złożyć tylko od wyroku, dla którego sporzadzono pełne uzasadnienie, co musi być poprzedzone wnioskiem strony.

Reasumując, Sąd natychmiast po zauważeniu swojego błędu postanowił wydać niniejsze orzeczenie, gdyż rozpatrywanie przez niego apelacji od prawomocnego wyroku, nie leży w jego kompetencji.


Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.



Prezes Sądu Najwyższego,
Przemysła Figiel