II K SK/26/06 - Reux, skarga na post. o areszt.

[Michał Paweł Sobczak]

Zarejestrowano w wykazie pod sygnaturą: A-Wyk.3/06
Wpłynęło dnia: 2006-12-04

Sąd Krajowy Księstwa Sarmacji
Wydział V Administracyjny

Skarżący
Łukasz de Reux (e-mail: [email protected]; ID: A2549)

Organ administracji publicznej
Prokurator Generalny (e-mail: [email protected]; ID: A5920)

SKARGA ADMINISTRACYJNA


Charakter sprawy: skarga na decyzję administracyjną


Przedmiot postępowania: Bezprawne pozbawienie wolności
Wniosek co do istoty sprawy: Uchylenie decyzji o aresztowaniu
Podstawa prawna: Art. 46 Konstytucji w zw. z art. 45 KKS
Opis okoliczności faktycznych i powoływane dowody:
Wysoki Sądzie!

W dniu dzisiejszym na LDKS pojawiła się następująca informacja:
Witam!

Na podstawie art. 8 ust. 2. p. 2 Ustawa Rady Ksiazecej
nr 2 o Prokuraturze z dnia 2 grudnia 2003 roku,
w zwiazku z podejrzeniem popelnienia przestepstwa
okreslanego przez art. 20 p. 2 Kodeksu Karnego
w zwiazku z artykulem 10 ust. 4 Dekretu z moca
ustawy o prowincjach Prokuratura Generalna
postanawia zastosowac wobec

A2549 - Łukasz de Reux

środek zapobiegawczy w postaci określonej
przez wcześniej powoływany artykuł Ustawy RK nr 2.

--
Melanie bntssa Reddy-Janiczek-Chojnacka
Prokurator Generalny Ksiestwa Sarmacji
ID: A5920 gg:3536918

Nie została ona w żaden sposób dostarczona mi adres prywatny. Wiadomość umieszczona publicznie była jedyną informacją, która pojawiła się w mojej sprawie.

Jednak najważniejszy jest fakt braku jakigokolwiek poparcia postawionego zarzutu. Prokuratura nie dostarczyła żadnych dowodów mojej winy. Nic, na poparcie lub choćby uprawdopodobnienie swojej tezy. A przecież art. 45 Konstytucji stanowi wyraźnie, iż oskarżonego należy uznawać za niewinnego, dopóki wina ta nie zostanie mu dowiedziona. Wprawdzie sytuacja ta dotyczy osoby, której już postawiono zarzuty, ale w takim razie, w jeszcze większym stopniu kieruje postępowaniem przygotowawczym.

Art. 46 Konstytucji stanowi natomiast, iż nietykalność osobistą naruszyć można jedynie z konkretnym wskazaniem zarzutów. Trudno za takowe uznać wskazane przez Prokuraturę artykuły kodeksu karnego.

Dodatkowo, zauważam że aresztowanie mnie jest niecelowe, ponieważ powróciłem do Sarmacji pod warunkiem, iż oddam się do dyspozycji Prokuratury i Sądu. Stąd też trudno w jakikolwiek sposób uzasadnić takie postępowanie Prokuratury.

(—) Łukasz de Reux
62.29.133.85

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 4 grudnia 2006 r.

P o s t a n o w i e n i e


Prezes Sądu Krajowego, po dokonaniu w dniu 4 grudnia 2006 r. wstępnej kontroli skargi na niesłuszne aresztowanie (Łukasz de Reux c/a. Prokurator Generalny), zarejestrowanego w wykazie pod sygnaturą A-Wyk.3/06 postanawia:
I. Na podstawie art. 7 ust. 3 k.p.s., skargę PRZYJĄĆ DO ROZPOZNANIA na rozprawie w trybie procesowym w Wydziale II Karnym
II. Do rozpoznania sprawy wyznaczyć jednoosobowo Sędziego Sądu Krajowego Michała P. Sobczaka.

Zarządzenie:

- Wpis do rep. "K", poz. 26
- Doręczyć,
- Odnotować.

Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.

(-) Michał P. Sobczak
Prezes Sądu Krajowego

[Michał Paweł Sobczak]

Zarządzenie

DOTYCZY: II K SK/26/06

Na podstawie art. 2 k.p.s., sąd WZYWA Prokuratora Generalnego Księstwa Sarmacji do złozenia oświadczenia w sprawie w terminie siedmiu dni. Sąd poucza wezwanego, że niezłożenie oświadczenia w zakreślonym terminie będzie rozumiane, jako rezygnacja z odniesienia się do skargi i spowoduje niemożność dowodzenia w dalszych etapach postępowania.

Na zarządzenie zażalenie nie przysługuje.

(-) Sędzia SK Michał P. Sobczak

[Melanie R-J-Ch]

Wysoki sądzie!

Prokuratura chce w pierwszej kolejności odnieść się do następującego fragmentu pisma Pana de Reux:

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 11 grudnia 2006 r.

Zarządzenie

DOTYCZY: II K SK/26/06 (Łukasz de Reux c/a. Prokurator Generalny)

Na podstawie art. 7 ust. 3 k.p.s., sąd WZYWA strony do złożenia końcowych oświadczeń w sprawie w terminie 3 dni pod rygorem uznania, że zrezygnowały z prawa do złożenia końcowych oświadczeń w sprawie. Zgodne oświadczenia stron o rezygnacji z prawa do zgłoszenia końcowych oświadczeń skracają bieg przepisanego terminu.

Z:
- Doręczyć.

(-) Sędzia SK Michał P. Sobczak

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 11 grudnia 2006 r.

Postanowienie

Sąd Krajowy Księstwa Sarmacji, Wydział II Karny w składzie:
1) Sędzia SK Michał P. Sobczak
w sprawie
z wniosku Łukasza de Rieux
o
uchylenie aresztu tymczasowego
(sygn. akt II K SK/26/06),
bez udziału stron,
z urzędu,
postanawia, co następuje:

I. UCHYLA Zarządzenie z dnia 11 grudnia 2006 r., w sprawie wezwania stron do końcowych oświadczeń w sprawie,
II. WZYWA wnioskodawcę do złożenia oświadczenia w odpowiedzi na oświadczenie prokuratury w terminie siedmiu dni od wydania niniejszego zarządzenia.

Poucza się wnioskodawcę, że przekroczenie terminu będzie traktowane, jak rezygnacja do złożenia oświadczenia.

Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.

Z:
- Odnotować,
- Doręczyć stronom.

(-) Sędzia SK Michał P. Sobczak

[Abraxas]

Wysoki Sądzie!

Korzystając z udzielonego mi pełnomocnictwa (http://sad.sarmacja.org/viewtopic.php?t=404), odniosę się do twierdzeń Prokuratury.

Na początek chciałbym sprostować pewną nieścisłość, która wkradła się w tę sprawę. Otóż w prawie Sarmacji nie istnieje termin "aresztowania". Dla sarmackiego porządku prawnego sformułowanie to jest puste, nie ma konotacji. Jest to teza istotna, bowiem jak wiadomo, działania organów administracji muszą mieć swoje oparcie w prawie. A w zakresie uprawnień Prokuratury nie leży czynność "aresztowania". W związku z tym można domniemywać, że mamy tutaj do czynienia z klasycznym przykładem braku właściwości rzeczowej, co, oczywiście, stanowi najcięższy chyba zarzut, jaki można postawić decyzji administracyjnej. Już sam ten fakt dyskwalifikuje pismo Prokuratury jako wiążące.

Niemniej, warto zwrócić uwagę także na inne uchybienia. Po pierwsze, nie został określony czas trwania "aresztowania". Czy to znaczy, że mój klient został "aresztowany" bezterminowo? Że kwestia jego powrotu do normalnego życia jest uzależniona od widzimisię Prokuratury?

Kwestia doręczenia oczywiście też wymaga odrębnego omówienia. Prokuratura podnosi, że nie ma obowiązku zawiadamiania adresata o treści decyzji. Wysoki Sądzie! Obowiązek informacji, ciążący na organie śledczym, jest podstawą każdego praworządnego państwa. Nie może być wszak tak, że obywatel z dnia na dzień pozbawiany jest konstytucyjnie gwarantowanych wolności, bez żadnej informacji. Przecież celem Księstwa jest "ochrona, obrona i popieranie wolności w obrębie jego granic."! O jakiej ochronie wolności możemy w tym wypadku mówić?

Swoją drogą, w przypadku nieudowodnienia winy mojemu klientowi, rozważymy powództwo, a może nawet akt oskarżenia, w kwestii naruszenia dóbr osobistych i pomówienia o popełnienie przestępstw. Bowiem mój klient nie życzy sobie, aby fakt jego "aresztowania" ogłaszać publicznie, a niepotwierdzone zarzuty co do czynów niezgodnych z prawem podważają do niego zaufanie.

W końcu - pozostają jeszcze dowody. Wykładnia sformułowania "zarzut" nie pozostawia w tym wypadku wątpliwości. Zarzut to nie tylko powołanie podstawy prawnej, ale także poparcie jej określonymi dowodami. W przeciwnym wypadku, Prokuratura mogłaby oskarżyć każdego o cokolwiek i "aresztować" go bezterminowo.

Prokuratura nie rozumie, w jakim celu powołany został art. 45 Konstytucji. Śpieszę więc wyjaśnić. Otóż, zgodnie z tym artykułem, każdy (a oskarżony w szczególności - tak przecież należy rozumieć zapisy tego artykułu) jest uważany za niewinnego, dopóki winy mu się nie udowodni. Tak więc mój klient w świetle prawa jest niewinny, na równi ze mną czy też Wysokim Sądem. W związku z tym, fakt "uraczenia" go wątpliwą przyjemnością, jaką jest "aresztowanie" należy solidnie uargumentować. W przeciwnym wypadku, rodzi się pytanie, dlaczego spośród wszystkich niewinnych obywateli, został "aresztowany" akurat ten. Tutaj zabrakło jakiejkowwiek argumentacji.

Prokuratura podniosła, że mój klient nie chce składać wyjaśnień. Przeanalizujmy to stwierdzenie punkt po punkcie.

W dniu 4.12 Prokuratura ogłasza decyzję o aresztowaniu. Tego też dnia mój klient powiedział mi:
"Dec (4-12-2006 22:23)
a propos tego arestowania - bardzo mi sie to nie podoba, po wprowadzeniu sie na teren KS od razu grzecznie stawiam sie w prokuraturze, z pokora czekam az znajda dla mnie czas, siedze cicho jak mysz pod miotla, lepiej zachowywac sie juz nie moge. a pani prokurator raczy mnie za to aresztowac, zeby bylo pokazowo.
Dec (4-12-2006 22:23)
nic.
Dec (4-12-2006 22:24)
ponoc jutro prokurator ma znalezc chwilke zeby ze mna porozmawiac."
Jak wynika z tego fragmentu, mój klient gotów był, od momentu powrotu do Księstwa, składać wyjasnienia i współpracować z organami ścigania. Jednakże fakt "aresztowania" nieco nim wstrząsnął. Tego samego dnia złożył wniosek o uchylenie "aresztu".

Dni 5.12 nie udało mi się skontaktować z Prokuraturą. Za to dnia 6.12 odbyłem krótką rozmowę:
"Mel (6-12-2006 20:06)
tak, na chwile i zajęta ale tak
Ja (6-12-2006 20:06)
świetnie
Ja (6-12-2006 20:06)
ja tylko na krótko
Mel (6-12-2006 20:06)
ale kto?
Ja (6-12-2006 20:06)
Abraxas
Mel (6-12-2006 20:06)
a,ok
Ja (6-12-2006 20:06)
własnie
Ja (6-12-2006 20:06)
a więc
Ja (6-12-2006 20:06)
proszę o cofnięcie decyzji o aresztowaniu p. Rieux
Mel (6-12-2006 20:07)
sąd o tym ma zdecydować
Ja (6-12-2006 20:07)
wiem, ale szkoda czasu to raz
Ja (6-12-2006 20:08)
dwa - niepotrtzebne dowalanie sędziemu pracy
Ja (6-12-2006 20:08)
trzy - narażenie Xięstwa na koszty
Ja (6-12-2006 20:08)
więc dla wszystkich lepiej będzie
Ja (6-12-2006 20:08)
jeżeli ta decyzja po prostu zostanie cofnięta
Mel (6-12-2006 20:08)
będę się bawić w v-świecie, jak skończę z realnymi obowiązkami
Ja (6-12-2006 20:09)
jeżeli miałaś czas na uprzykrzenie zabawy innym, to znajdź też
Mel (6-12-2006 20:09)
w tej chwilii nic nie chcę robić, by nie pogmatwać jeszcze bardziej
Ja (6-12-2006 20:09)
aby naprawić swój błąd
Mel (6-12-2006 20:09)
znajdę, mam 6 dni
Mel (6-12-2006 20:09)
a teraz przepraszam, muszę wyłączyć komputer"

Jak widać, Prokuratura była b. zajęta i nie miał zbyt wiele czasu. Potwierdzają to słowa mojego klienta z dnia 7.12:
"Dec (7-12-2006 22:34)
ja bym chcial w koncu z nia pogadac, dla mnei tez czasu nie ma. a chcialbym uslyszec zarzuty, bo mysle ze do czesci bede mogl sie przyznac."
I dalej:
Dec (7-12-2006 22:36)
chcialbym to zalatwic. nie chce zeby potem przypinano mi etykietke tego, ktory zwial przed sprawiedliwoscia (...)"
Jak widać, mój klient był gotów składać wyjaśnienia, jednakże z winy samej Prokuratury nie mógł tego zrobić.

W końcu, dnia 8.12 otrzymałem taką oto wiadomość:
"Dec (8-12-2006 23:07)
23:01:13 Pani Prokurator (3536918)
Chcę, żeby na moją skrzynkę wysłał mi Pan zeznania dot. zarzutu o dążenie do oderwania części kraju i nadużycie swoich obowiązków
Dec (8-12-2006 23:08)
23:02:39 piecuvia (1962770)
ok. w tej chwili niestety nie moge, musze sie najpierw skonsultowac z adwokatem.
23:02:46 Pani Prokurator (3536918)
a i jakieś logi etc. które mogą się przydac, jeśli jest Pan w posiadaniu takowych
23:02:56 Pani Prokurator (3536918)
Jasne
23:03:05 piecuvia (1962770)
hm, a czy moglbym poznac pelna liste zarzucanych mi win?
23:03:26 piecuvia (1962770)
jakie logi?
23:03:46 Pani Prokurator (3536918)
dwa zarzuty: nadużycie obowiązków, a także dążenie do oderwania częsci terytorium sarmacji
23:04:04 Pani Prokurator (3536918)
z listy dyskusyjnej etc., to co będzie Pan uważał za przydatne
23:05:06 piecuvia (1962770)
obowiazkow jako Kanclerza Marchii Teutonskiej tak? w jaki sposob je naduzylem? (chcialbym wiedziec do czego mam sie odniesc,)
23:05:28 Pani Prokurator (3536918)
chodzi o tą sprawę z usunięciem księcia z LDMT"

Taką to rozmowę odbył mój klient, tuż przed tym, gdy poradziłem mu odmowę składania wyjaśnień. Dlaczego? Już wyjaśniam.

Po pierwsze - sama forma pisma (wiadomość przez gadu-gadu) oraz treść (brak jakichkolwiek rygorów formalnych) nie pozwala stwierdzić, czym owe słowa są.

Po drugie - jeszcze co do treści - Prokuratura sama nie wie, o co zwraca się do mojego klienta. Wymaga od niego dostarczenia dowodów, które on sam uzna za słuszne (!).

Po trzecie - Prokuratura wymaga od mojego klienta dostarczenia de facto dowodów swojej winy. W połączeniu z brakiem pouczenia o prawie odmowy składania wyjaśnień oraz braku obowiązku gromadzenia dowodów przeciwko sobie - jest to co najmniej nieprofesjonalne, by nie rzec - urągające podstawowym zasadom państwa praworządnego.

Po czwarte - zdawkowe zbywanie mojego klienta, gdy pyta o co dokładnie się go oskarża.

Nie to jednak kazało mi doradzić mojemu klientowi milczenie. Głównym powodem był fakt, że toczy się niniejsze postępowanie. W toku tego postępowania, Prokuratura nie przedstawiła ŻADNEGO dowodu potwierdzającego lub choćby uprawdopodobniającego stawiane zarzuty. Pozwala to domniemywać, że Prokuratura żadnymi dowodami NIE DYSPONUJE, a słowa z 9.12 są właśnie próbą zdobycia owych dowodów. Tak więc, Wysoki Sądzie, zapewniam, że w nastawieniu mojego klienta nie zaszła żadna zmiana - nadal gotów jest współpracować. Niemniej, oczekuje respektowania swoich praw.



Przemysław markiz Figiel h. Siódme Niebo

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 24 grudnia 2006 r.

Zarządzenie

DOTYCZY: II K SK/26/06 (Łukasz de Rieux c/a. Prokurator Generalny)

Na podstawie art. 7 ust. 3 k.p.s., sąd WZYWA strony do złożenia końcowych oświadczeń w sprawie w terminie 3 dni pod rygorem uznania, że zrezygnowały z prawa do złożenia końcowych oświadczeń w sprawie. Zgodne oświadczenia stron o rezygnacji z prawa do zgłoszenia końcowych oświadczeń skracają bieg przepisanego terminu.

Z:
- Doręczyć.

(-) Sędzia SK Michał P. Sobczak

[Abraxas]

Wysoki Sądzie!

Chciałbym bardzo krótko podsumować to, co zostało na tej sali powiedziane.

1. Pojęcie "aresztowanie" nie występuje w prawodawstwie Sarmacji.

2. Decyzja nie została w poprawny sposób doręczona.

3. Decyzja posiada istotne braki formalne.

4. "Aresztowanie" jest niecelowe. P. de Rieux nie jest podejrzany o popełnienie przestępstwa, którego popełnienie wiązałoby się z koniecznością dostępu do systemu informatycznego Księstwa.

5. Prokuratura nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, na poparcie swoich tez.

W związku z powyższym, wnoszę jak na wstępie.


Przemysław markiz Figiel h. Siódme Niebo

[Michał Paweł Sobczak]

Grodzisk, dnia 28 grudnia 2006 r.

Postanowienie


Sąd Krajowy, Wydział II Karny w składzie:
1) Sędzia SK Michał Sobczak - przewodniczący;
po rozpoznaniu w dniach
4, 10, 11, 24, 27, 28 grudnia 2006 r.
na posiedzeniu niejawnym
z udziałem Prokuratora Generalnego
sprawy ze skargi Łukasza de Rieux
o
uchylenie postanowienia Prokuratora Generalnego z dnia 4 grudnia 2006 r., w sprawie zastosowania środka zapobiegawczego wobec skarżącego
orzeka, co następuje:

I. Zaskarżone postanowienie uchyla w całości.

Zarządzenie:
- Odnotować,
- Doręczyć.

Na postanowienie zażalenie nie przysługuje


U z a s a d n i e n i e

W dniu 4 grudnia 2006 r., skarżący złożył w Sądzie Krajowym skargę na postanowienie Prokuratora Generalnego o zastosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze (dalej: u.o.p.) (Dz.Pr.KS poz. 28) w postaci zablokowania dostępu do systemu informatycznego Księstwa Sarmacji i samorządów, systemu automatycznej gospodarki Syriusz oraz systemu bankowego Księstwa Sarmacji. Skarżący zarzucał tej decyzji uchybienia w zakresie braku właściwości rzeczowej organu do jej wydania, nieprawidłowe doręczenie pisma oraz brak podstaw faktycznych do zastosowania środka zapobiegawczego, gdyż skarżący nie jest oskarżony o przestępstwo, które wiązałoby się z koniecznością dostępu do systemów informatycznych Księstwa Sarmacji.

Prokuratura podnosiła, że nie jest możliwe upublicznienie dowodów winy skarżącego, stąd też nie można wyjaśnić podstaw faktycznych postanowienia, jak również, że warunkiem zezwolenia skarżącemu na powrót do Księstwa Sarmacji było oddanie się do dyspozycji organów ścigania, tymczasem, wedle Prokuratury, skarżący do dnia 4 grudnia zeznań nie złożył, a w dniu 8 grudnia odmówił składania zeznań.

Sąd zauważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd, istotnie, nie dopatrzył się podstaw faktycznych do wydania postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego. Z treści postanowienia, jak również z treści złożonego w terminie późniejszym aktu oskarżenia wynika, że oskarżony jest oskarżony o przestępstwo, które wyklucza możliwość mataczenia z użyciem systemów informatycznych. Sądowi nie jest wiadome, aby skarżący miał dostęp do systemów informatycznych szerszy, aniżeli każdy inny obywatel, stąd też skarżący nie ma możliwości dokonywania zmian o charakterze administracyjnym. Skarżący nie jest oskarżony o przestępstwa związane z uzyskaniem korzyści materialnych i nie grozi mu zastosowanie środka karnego w postaci zarządzenia zwrotu korzyści pochodzących z przestępstwa, jak również kara dodatkowa grzywny. Gdyby skarżący zagrożony był jednym z tych środków, możliwość mataczenia pojawiłaby się i mogłoby polegać to chociażby na wyprowadzeniu ze swoich kont i profili tychże korzyści oraz przekazaniu ich innej osobie na przechowanie. Utrudniłoby to znacznie postępowanie wykonawcze przeciwko skarżącemu i w takim przypadku zastosowanie środka zapobiegawczego, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 u.o.p.

Powodem do zastosowania środka zapobiegawczego, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 u.o.p. nie może być także odmowa składania zeznań przez skarżącego. Skarżący, będąc podejrzanym o popełnienie przestępstwa nie ma obowiązku świadczenia przeciw sobie i zastosowanie środka zapobiegawczego w celu zmuszenia skarżącego do takiego świadczenia jest nieprawidłowe i nie ma podstaw faktycznych.

Sąd zwraca skarżącemu uwagę na fakt, że umowa, jaką zawarł z Prokuraturą, że odda się do jej dyspozycji pod warunkiem wpuszczenia go do Księstwa Sarmacji i zezwolenia pozostawania na wolności jest jedynie umową prywatną. Prawo Księstwa Sarmacji nie zna instytucji listu żelaznego, który zezwala oskarżonemu na odpowiadanie z wolnej stopy w zamian za oddanie się w ręce organów ścigania. Poza tym, list takowy mógłby zostać wydany jedynie przez sąd. Stąd też umowa, o której mowa powyżej mogła być jedynie wskazówką, postulatem do określonego traktowania oskarżonego, nie zaś prawnie wiążącym aktem.

Głębszego rozpracowania wymaga kwestia doręczenia postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania. Rację ma Prokuratura, że przepisy u.o.p., ani też k.p.s. nie precyzują kwestii doręczenia, jak również nie wymieniają katalogu pism, jakie doręczeniu podlegają. Należy jednakże mieć na uwadze także przepisy art. 44 Konstytucji Księstwa Sarmacji, który stanowi, ze każdy oskarżony ma prawo do informacji o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu procesowym. Ustawodawca niewątpliwie niefortunnie użył tutaj określeń \"oskarżony\" i \"postępowanie procesowe\". Termin \"postępowanie procesowe\" nie występuje in principio w postępowaniu karnym. Podział trybów postępowania na procesowy i nieprocesowy jest domeną prawa procesowego cywilnego i został on utworzony z uwagi na wielość rodzajów spraw cywilnych. W sprawach karnych takiej wielości nie ma, gdyż w zasadzie w każdej sprawie występują dwie strony i w każdej sprawie występuje spór, stąd też nie ma potrzeby wyodrębniania trybu postępowania dla spraw niespornych. Odnośnie użycia sformułowania \"oskarżony\", należy stwierdzić, że literalna wykładania tego przepisu prowadzi do absurdu, w którym podejrzany może w ogóle nie wiedzieć, że toczy się przeciw niemu postępowanie przygotowawcze lub też że zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy. Stąd też wykładnię tego przepisu należy rozszerzyć w ten sposób, że pod pojęciem oskarżonego należy rozumieć również podejrzanego.

Z powyższych względów, należy uznać, że przepis art. 44 Konstytucji nakazuje udzielenia podejrzanemu informacji na temat stanu jego sprawy, w tym także na temat treści zarzutów, które są mu stawiane, jeśli tylko podejrzany o to wystąpi. Stąd też prokuratura powinna wyjaśnić dokładnie podejrzanemu treść zarzutów. Nie można jednakże z przepisów wysnuć wniosku, że wyjaśnienie takie powinno polegać na sporządzeniu i przesłaniu podejrzanemu pisma w tej sprawie. Sąd wychodzi z założenia, że może to nastąpić w takiej formie, w jakiej będzie to wygodniejsze dla obu stron, jednakże należy pamiętać, żeby oskarżony miał możliwość dotarcia do tegoż wyjaśnienia bez dokładania szczególnych środków.

Sąd stoi na stanowisku, ze orzeczenia wydane w postępowaniu przygotowawczym podlegają doręczeniu zawsze. Postępowanie przygotowawcze nie jest jawne, stąd też postulat art. 44 Konstytucji może być spełniony jedynie poprzez należyte doręczenie podejrzanemu orzeczenia. Nie można żądać od podejrzanego w tym przypadku wnioskowania o udostępnienie informacji o stanie sprawy, gdyż nie jest zadaniem oskarżonego pytać co chwila Prokuratora, czy ten nie zastosował przypadkiem wobec niego środka zapobiegawczego. Nie także należy twierdzić, że doręczenia dokonuje się poprzez publiczne obwieszczenie tego na liście dyskusyjnej, tudzież w organach prasowych. Nie ma żadnych przesłanek ku temu i Prokuratura wykazuje się zwyczajną nadgorliwością, obwieszczając publicznie wszelkie decyzje o zastosowaniu środków zapobiegawczych. Doręczenie powinno być dokonane na prywatny adres strony, a dokonane w sposób kwalifikowany, czyli poprzez publiczne obwieszczenie, gdy nie ma innej możliwości doręczenia pisma. Taka sytuacja może zajść, jeśli wszelkie znane Prokuraturze adresy poczty elektronicznej posiadane przez stronę są nieaktywne. Prokuratura powinna dołożyć jednak najwyższej staranności, żeby doręczenie na adres prywatny doszło do skutku i wiadomość dotarła do podejrzanego dostatecznie szybko. Wynika to z zasady służebności organów władzy państwowej wobec obywatela.

Zdaniem sądu, doręczenie dokonane wyłącznie jako publiczne obwieszczenie jest uchybieniem zasadzie, o której mowa w art. 44 Konstytucji. Sąd zdaje sobie sprawę z ilości wiadomości, jakie każdego dnia pojawiają się na liście dyskusyjnej Księstwa Sarmacji i jest w pełni świadom tego, że pismo doręczone w ten sposób może najzwyczajniej w świecie zaginąć w potopie innych wiadomości, w szczególności, kiedy nie jest oznaczone żadnym wyróżnikiem w postaci wysokiego priorytetu, czy też flagi. Prawodawstwo sarmackie nie zna czegoś takiego, jak obowiązek szczegółowego zapoznawania się z treściami wszystkich wiadomości wysyłanych na listę dyskusyjną Księstwa Sarmacji i podejrzany w sprawie nie ma obowiązku śledzić listy i oczekiwać na jakieś informacje w jego sprawie. Stąd też publicznemu obwieszczeniu można przypisywać skutek doręczenia jedynie w wyjątkowych przypadkach, takich jak na przykład nieaktywność wszystkich znanych adresów poczty elektronicznej podejrzanego.

Sąd zwraca uwagę na znaczną doniosłość decyzji o zastosowaniu środka zapobiegawczego, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 u.o.p. Pociąga ona za sobą skutki w postaci, de facto, paraliżu osoby, wobec której zostały one zastosowane. Taka osoba nie może dysponować swoim majątkiem, administrować posiadanymi przez siebie przedsiębiorstwami, jak również prowadzić działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwa oskarżonego również ulegają zablokowaniu, jako składnik systemu automatycznej gospodarki Księstwa Sarmacji, stąd też zastosowanie środka zapobiegawczego z art. 8 ust. 2 pkt 2 u.o.p. może pociągać za sobą znaczne straty finansowe ze strony osoby, wobec której ów środek zostaje zastosowany. W dalszej perspektywie, w przypadku zakończenia postępowania karnego na korzyść oskarżonego, może prowadzić to do wytoczenia powództwa o odszkodowanie z tytułu zastosowania środka zapobiegawczego i narazić Księstwo Sarmacji na niepotrzebne koszty. W związku z powyższym, stosowaniem środków zapobiegawczych nie należy szafować i stosować je z niezwykłą rozwagą, a ponadto uważać na zapewnienie osobie, wobec której je zastosowano należnych praw.

W związku z powyższym, należało orzec, jak w sentencji.


(-) Sędzia SK Michał P. Sobczak