 |
| View previous topic :: View next topic |
| Author |
Message |
pplkWinnicki
Joined: 29 May 2006
Posts: 18
|
 Post subject: N7-2007 Dekr. o Sztuce Ulicznej z Konstytucją |
 |
|
Wysoki Sądzie,
Wnoszę o stwierdzenie niezgodności art. 4 Dekretu Księcia Sarmacji nr 303 o Sztuce Ulicznej z art. 33 Konstytucji Księstwa Sarmacji.
UZASADNIENIE:
Art. 33 Konstytucji Księstwa Sarmacji gwarantuje obywatelom Księstwa wolność uprawiania sztuki. Tymczasem art. 4 Dekretu Księcia Sarmacji nr 303 daje możliwość swobodnego ocenzurowania kazdej zamieszczonej grafiki. Ograniczenia dekretowe sa zadne- bowiem 'podejrzenie niezgodnosci z prawem', 'obscenicznosc', czy 'zwiazek z Ksiestwem Sarmacji' zaleza od wylacznego uznania Ksiecia. Praktyka wskazuje, ze cenzurowane sa nierzadko grafiki, ktorych zaden Sad jako niezgodne z prawem, czy obsceniczne by nie uznal, czego przykladem chocby ostatnia interwencja Ksiecia - usuniecie grafiki na temat Mniejszosci Zydowskiej.
Wysoki Sadzie!
Uwazam, ze mozliwosc swobodnej cenzury ksiazecej, wprowadzona tym dekretem, stanowi razace naruszenie wolnosci sztuki gwarantowanej artykulem 33 Konstytucji. W mojej opinii jedynie prawomocny wyrok Sadu powinien umozliwiac cenzure publikacji artystycznej.
z powazaniem, |
|
Mon Jan 22, 2007 7:22 pm
 |
|
|
khand
Prezes Sądu
Joined: 05 Aug 2006
Posts: 102
|
| Post subject: |
|
|
Sąd postanawia przyjąć sprawę do rozpoznania i nadać jej sygn. akt N7-2007.
Sąd prosi Księcia o ustosunkowanie się do wniosku. Nadto z urzędu prosi Księcia o wskazanie podstawy prawnej do unormowania zakresu wypowiedzi na forum Sztuki Ulicznej samoistnym dekretem.
_________________
diuk mandragor KHAND |
|
|
Mon Feb 05, 2007 8:58 am
|
|
|
Książę Piotr Mikołaj
Książę Sarmacji
Joined: 23 Sep 2005
Posts: 17
Location: Książęce Miasto Grodzisk
|
| Post subject: |
|
|
| khand wrote: | | Sąd prosi Księcia o ustosunkowanie się do wniosku. Nadto z urzędu prosi Księcia o wskazanie podstawy prawnej do unormowania zakresu wypowiedzi na forum Sztuki Ulicznej samoistnym dekretem. |
Wysoki Sądzie,
Podstawę prawną dla dekretu stanowi art. 1 ust. 1 Dekretu Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 317 o dysponowaniu stronami internetowymi, serwerem i bazami danych Księstwa Sarmacji z dnia 18 września 2006 r.
Jeżeli chodzi o odpowiedź na wniosek. Zarzuty zawarte we wniosku są bezzasadne. Kryteria "twórczości o charakterze autorskim", "podejrzenia niezgodności z prawem", "obsceniczności" czy "związku z Księstwem Sarmacji" są kryteriami, których występowanie (lub nie) każdy przeciętnie inteligentny człowiek może stwierdzić.
I tak, twórczością o charakterze autorskim jest twórczość, która posiada znamiona oryginalności. Przepis uwarunkowany jest koniecznością ochrony praw autorskich osób trzecich, wynikającą z przepisów prawa RP. Zgodnie z nimi, jako administrator strony jestem obowiązany do tego, by z jednej strony - *niezwłocznie* usuwać treści naruszające prawa autorskie, z drugiej - by dokładać należytej staranności, by treści takie na stronach internetowych Księstwa Sarmacji się nie pojawiały. Oczywistym jest, iż jeżeli ktokolwiek rozpowszechni w SzU grafikę nieswojego autorstwa, to na żądanie realnego właściciela praw majątkowych do niej grafikę taką będę MUSIAŁ usunąć; niezależnie od orzeczenia sądu sarmackiego w danej sprawie.
Kryterium podejrzenia niezgodności z prawem z Księstwa Sarmacji wynika z chęci zapewnienia ochrony porządku prawnego, który może być - a w naszych warunkach - szczególnie może być naruszony poprzez wypowiedzi o bezprawnym charakterze. Jeżeli grafika w SzU będzie zawierać np. treści zniesławiające, obowiązkiem władz publicznych jest na to reagować w celu ochrony dóbr prawem chronionych - przy czym gwarancję zgodności takich działań z Konstytucją Księstwa Sarmacji oraz proklamowaną przez nią zasadą wolności słowa stanowi możliwość uchylenia takiej decyzji na drodze postępowania sądowego. Oczywiste jest skądinąd to, iż przyszłe orzeczenia w tych sprawach dookreślą dopuszczalne granice takich działań.
Kryterium związku z Księstwem Sarmacji lub innymi mikronacjami jest jasne. Strony internetowe Księstwa Sarmacji nie są bowiem przeznaczone do tego, aby publikować na nich dowolne treści - co nie uchybia wszak zasadzie wolności słowa (każdy bowiem Sarmata może założyć stronę internetową o dowolnej, zgodnej z prawem treści, oraz swobodnie rozpowszechniać jej adres). Z faktu, iż obywatelowi polskiemu wolno np. zabrać głos w określonej sprawie w ramach procedury publicznego wysłuchania przed Sejmem RP, nie wynika wcale to, iż wolno mu w ramach tejże procedury wygłaszać sądy np. na temat kondycji polskiej literatury. W tym przypadku ograniczenie wolności wypowiedzi jej tematem służy ochronie innego dobra - mianowicie tego, by oficjalne strony spełniały swoję funkcję informowania o Księstwie Sarmacji i - w mniejszym zakresie - o innych państwach wirtualnych.
Wreszcie zaś, kryterium obsceniczności. Oficjalne strony internetowe Księstwa Sarmacji stanowią wizytówkę, i to w oparciu o treści na nich zawarte nowi mieszkańcy decydują się na zamieszkanie w Księstwie Sarmacji. Oczywiste jest zatem, iż należy powstrzymać się od publikowania na nich materiałów tego rodzaju, które mogłyby potencjalnych mieszkańców od Sarmacji odstręczać. Inną przesłanką przemawiającą za usuwaniem takich treści jest ochrona małoletnich - która w naszych warunkach ma znaczenie szczególne. Nie do pomyślenia jest skądinąd sytuacja, w której opublikowany w SzU materiał pornograficzny musiałby czekać na decyzję sądu.
Wysoki Sądzie,
Strony internetowe Księstwa Sarmacji nie stanowią całości terytorium poddanego władzy państwowej. Stanowią jedynie jego wycinek, i posiadają swój ściśle określony cel. Nie można utożsamiać pewnych ograniczeń wolności wypowiedzi - wynikających z funkcji, jakie strony te spełniają przede wszystkim - z ograniczeniami tychże w skali całego państwa. I tak, największa swoboda wypowiedzi - w państwowych miejscach publicznych - panuje na czacie, dalej na LDKS, wreszcie na stronach internetowych. Jest to najzupełniej normalna gradacja, wynikająca z różnych funkcji tychże miejsc publicznych.
Art. 28 Konstytucji Księstwa Sarmacji stanowi, iż "żadna z wolności nie jest absolutna, ale ograniczenie którejkolwiek może mieć miejsce tylko w ramach przewidzianych przez prawo". Przesłanka z art. 28 została spełniona. Art. 2 ust. 2, dodany po ostatniej nowelizacji stanowi, iż "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane tylko w prawie i tylko wtedy, gdy są konieczne dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw" - i również te przesłanki są spełnione.
Jak wykazano, ograniczenia przewidywane przez dekret - wydany z ustawowego upoważnienia - są konieczne dla ochrony porządku publicznego (podejrzenie niezgodności z prawem, związek z Księstwem Sarmacji - acz uczciwie przyznaję, iż ta druga przesłanka wypływa z szerokiej definicji porządku publicznego), ochrony moralności publicznej (treści obsceniczne) bądź dla ochrony wolności i praw innych osób (twórczość autorska oraz podejrzenie niezgodności z prawem). Ograniczenia te nie naruszają istoty wolności wypowiedzi, czego dowodem empirycznym jest fakt funkcjonowania Sztuki Ulicznej w sposób ciągły oraz znikomość podejmowanych decyzji o wycofaniu publikacji.
Zarzut "swobodnego decydowania" przeze mnie o wycofywaniu publikacji jest bezzasadny. Każde wycofanie musi mieć podstawę prawną, która jest podawana do wiadomości publicznej. Każde wycofanie można zakwestionować skutecznie przed sądem, od którego rozstrzygnięcia zależy ostatecznie to, czy dana decyzja administracyjna była słuszna, czy też nie. Wolność nie ma charakteru absolutnego.
Wysoki Sądzie,
Nie mniej istotnym argumentem w sprawie jest to, iż władze państwowe - jak każdy inny właściciel - mają prawo decydować o przeznaczeniu swojej własności. W warunkach realnych wolność sztuki nie jest wolnością absolutną - nielegalne graffiti jest najzupełniej słusznie ścigane przez prawo, chociaż nikt nie twierdzi, iż tym samym w Polsce nie można mówić o wolności twórczości artystycznej. Tak samo władze państwowe mają pełną swobodę decydowania o tym, jakie treści znajdują się na ich stronach. Wolność wypowiedzi nie oznacza, iż wszędzie, w równym stopniu, wolno się swobodnie wypowiadać; oznacza ona, iż co do zasady wolno się swobodnie wypowiadać bez narażenia się na sankcje o charakterze prawnokarnym.
Księstwo Sarmacji gwarantowałoby wolność sztuki *nawet wtedy, gdyby Sztuka Uliczna była nieustannie cenzurowana* - bowiem niezmiennie można byłoby nadal tworzyć dowolną zgodną z prawem twórczość i rozpowszechniać adresy do niej czy to na liście dyskusyjnej, czy to w prasie, czy to na prywatnych stronach internetowych, czatach etc. Gwarantowałoby ono wolność sztuki bowiem nawet wtedy, gdyby Sztuka Uliczna została zlikwidowana w ogóle - wszak zarówno Wysoki Sąd, Wnioskodawca, jak i niżej podpisany pamiętają czasy, gdy Sztuka Uliczna na stronach internetowych Księstwa Sarmacji jeszcze nie istniała.
Wnioskodawca niesłusznie dokonał w swej argumentacji zamiany zezwolenia przyznanego jednostce jednostronnie przez władze państwowe (z czym mamy do czynienia), z roszczeniem, jakie przysługuje jednostce, a które to roszczenie władze państwowe mają obowiązek spełnić. Z wolności poruszania się po terytorium RP nie wynika prawo swobodnego wchodzenia na teren gmachu Rady Ministrów; z wolności sztuki w Sarmacji nie wynika prawo swobodnego publikowania czegokolwiek na stronach internetowych Księstwa Sarmacji. Tylko tyle, lub aż tyle.
Reasumując:
Po pierwsze, wnioskodawca błędnie utożsamił fragment stron internetowych Sarmacji z całym terytorium sarmackim (gdyby Sztuki Ulicznej nie było, wolność sztuki nie ucierpiałaby na tym ani trochę; kwestionowane przepisy nie dotyczą całego terytorium Księstwa).
Po drugie, wnioskodawca błędnie utożsamił zezwolenie władz państwowych z roszczeniem wobec władz państwowych (analogia: władze RP mogą zezwolić na wycieczki do Sejmu RP, mogą także to zezwolenie wycofać; wolność poruszania się po terytorium RP pozostaje w obu przypadkach nienaruszona).
Po trzecie, władze państwowe udzielając zezwolenia na publikację na stroich stronach *i tak* dochowały przesłanek, jakie są wymagane dla ograniczenia wolności jako takiego (nawet gdyby dekret był "dekretem o sztuce" - 75% jego przepisów mogłoby obowiązywać powszechnie).
W związku z powyższym, wnoszę o oddalenie wniosku w całości.
_________________
(-) Piotr Mikołaj. |
|
|
Tue Feb 06, 2007 1:19 am
|
|
|
khand
Prezes Sądu
Joined: 05 Aug 2006
Posts: 102
|
| Post subject: Wyrok |
|
|
13 lutego 2007 r.
Wyrok w imieniu Księcia Sarmacji
Sąd Najwyższy w składzie Prezes Sądu Mandragor Khand orzeka:
I. Przepis art. 4 Dekretu Księcia Sarmacji nr 303 o Sztuce Ulicznej jest ZGODNY z art. 33 Konstytucji Księstwa Sarmacji.
II. Przepis art. 4. wskazanego dekretu jest NIEZGODNY z przepisem art. 1 ust. 1 Konstytucji Księstwa Sarmacji.
III. Wyrok w zakresie punktu II sentencji jest skuteczny z dniem 1 marca 2007 r.
SKRÓCONE UZASADNIENIE
I.
Konstytucja Księstwa Sarmacji stanowi, iż żadne z konstytucyjnych praw i wolności nie jest prawem absulutnym. Granice praw i wolności mogą być ograniczone przez prawodawcę.
Przedmiotowy dekret wydany był na podstawie delegacji ustawowej i nie naruszał istoty prawa o którym mowa w art. 33 Konstytucji Księstwa Sarmacji (prawo obywatela do uprawiania sztuki).
W istocie dekret ten tworzy gwarancje uprawiania sztuki przez obywateli sarmackich takze przy uzyciu publicznych srodkow przekazu (oficjalna strona internetowa). Ograniczenia zawarte w art. 4 dekretu mieszczą się w granicach dopuszczalnych ograniczeń wolności wypowiedzi i nie naruszają istoty prawa do wypowiedzi oraz istoty prawa do uprawiania sztuki. Podkreślić trzeba, że wszystkie decyzje administracyjne podlegają ocenie sądu administracyjnego - także te decyzje które dotyczą fukcjonowania Sztuki Ulicznej.
Art. 4. dekretu stanowi, iż można wycofać z publikacji materiał opublikowany w ramach Sztuki Ulicznej. Przez 'wycofanie' należy rozumieć jedynie fakt uniemozliwienia swobodnego prezentowania wycofanych treści. Należy jednak, z wyjątkiem treści naruszających prawo Rzeczypospolitej Polskiej (na przykład publikacje pedofilskie) pozostawić kopie publikowanego dzieła w Szuce Ulicznej na serwerze Księstwa Sarmacji celem umożliwienia oceny zgodności wycofania z prawem przez sad administracyjny. Podkreślić należy, że taka praktyka ma w istocie miejsce.
II.
Sad konstytucyjny zwraca uwagę, iż treść pouczenia to jest formuła iż
"Materiał został wycofany z publikacji na podstawie art. 4 ust. 2 Dekretu Księcia Sarmacji nr 303 o Sztuce Ulicznej z dnia 23 czerwca 2006 r. w związku z ... (wskazanie przyczyny, o której mowa w ust. 1; jeżeli przyczyną jest podejrzenie niezgodności z prawem, należy wskazać konkretny przepis prawa, z którym materiał wywołuje podejrzenie niezgodności)” oraz wymóg iż komunikat zawiera oznaczenie osoby, która podjęła decyzję o wycofaniu materiału z publikacji są niedostateczne i w ocenie Sądu nie czynią zadość postulatowi państwa chroniącego wolność (art. 1. Konstytucji).
Zdaniem Sądu w warunkach państwa wirtualnego, które z istoty swej nie posiada fachowej pomocy prawnej postulat państwa chroniącego wolność wymaga aby organ administracyjny pouczał o przysługujących obywatelom praw. W przedmiotowym przypadku wymagane byłoby pouczenie o prawie do zaskrarżenia decyzji administracyjnej do Sądu.
Ustojodawca wyraźnie stanowi, iż Księstwo Sarmacji jest wolnym państwem, którego celem jest ochrona, obrona i popieranie wolności w obrębie jego granic. Wskazuje zatem na wymóg działania podjętego w celu ochrony oborony i co należy podkreślić popierania wolności. Wolnością taką bez wątpienia jest prawo do sądu - w tym prawo do zaskrarżenia decyzji administracyjnej o którym to prawie obywatel państwa o charakterze wirtualnym, pozbawiony pomocy prawnej powinien być należycie poinformowany.
Sąd konstytucyjny nie jest organem właściwym do dokonania zmian w prawie powszechnie obowiązującym. Pełni jedynie rolę negatywnego prawodawcy. Wobec powyższego Sąd wskazał na niedostateczny poziom popierania wolności i poprzez okres o którym mowa w pkt III sentencji wyznaczył termin na naprawienie wskazanego uchybienia.
Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentancji
_________________
diuk mandragor KHAND |
|
|
Mon Feb 12, 2007 12:34 pm
|
|
|
|
|
You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot vote in polls in this forum
|
|
|
|
