Grzegorz Kwiatkowski

<h1>LOTNICTWO W WIRTUALNEJ ARMII</h1>

Praca magisterska przedłożona na Wydziale Wojskowym Królewskiego Uniwersytetu Scholandzkiego, napisana pod kierunkiem JKW Prof. dr Filipa von Schwaben

WSTĘP

Praca ma na celu przedstawienie roli lotnictwa wojskowego w wirtualnej armii jako jednego z podstawowych filarów sił zbrojnych, bez którego bezpieczeństwo i suwerenność państwa byłyby zagrożone, a także prestiż na arenie mikronacji byłby osłabiony.

W pierwszym rozdziale przestawiono historię lotnictwa oraz jego zastosowanie w siłach zbrojnych realnych państw. Drugi rozdział określa jak lotnictwo wpisuje się w struktury wirtualnej armii. Pokazuje cechy lotnictwa, które sprawiają, że armia wygląda na nowoczesną i fachowo zorganizowaną.

Trzeci rozdział przedstawia właściwości lotnictwa Królestwa Scholandii i możliwości jego rozbudowy oraz strukturę podziału na poszczególne jednostki, co dałoby pracę wielu zainteresowanym.

<h2>Rozdział I.</h2>

OGÓLNE INFORMACJE O LOTNICTWIE.

<h3>1.1. Rys historyczny.</h3>

Od zarania swych dziejów człowiek dążył do tego, aby móc przenosić się z jednego miejsca na drugie, przemieszczać potrzebne mu do życia przedmioty szybciej, sprawniej i w większych ilościach.

W latach 1490–1519 Leonardo da Vinci jako pierwszy w świecie zajmował się zagadnieniami lotnictwa w sposób twórczo-naukowy. Da Vinci opracował teorię spadochronu, badał możliwości lotu człowieka przy użyciu ruchomych skrzydeł, aparatu podobnego do dzisiejszego śmigłowca i balonu.

Pierwsze udane loty człowieka odbyły się przy użyciu aerostatu. Przełomowym wydarzeniem w historii opanowania przestworzy wiążą się nazwiska dwóch Francuzów: braci Józefa i Stefana Montgolfier, którzy na balonie własnej konstrukcji oderwali się od ziemi 21 listopada 1783 r. w Paryżu. Źródłem siły nośnej balonu było zawieszone pod otwartą u dołu powłoką palenisko. Balony ulepszano, budowano sterowce, samoloty i śmigłowce. Przyczyniły się do tego I i II wojna światowa.

<h3>1.2. Zastosowanie lotnictwa w wojsku.</h3>

Dokładnie 17 grudnia 1903 roku pierwszy statek powietrzny cięższy od powietrza i napędzany silnikiem wykonał kilkudziesięciometrowy „skok” – „Flyer” braci Orville’a i Wilbura Wright. Tak rozpoczęła się era lotnictwa silnikowego, co w rezultacie doprowadziło do wprowadzenia osiem lat później samolotów w struktury wojskowe. Mimo tego, gdy w 1914 roku wybuchła Wielka Wojna praktycznie żaden kraj nie wiedział, jakie możliwości niesie ze sobą rozkwit lotnictwa. Również żaden ówczesny strateg w najśmielszych wizjach nie mógł przypuszczać, że to właśnie samolot zrewolucjonizuje sposób prowadzenia wojen i że stanie się to już podczas trwania tego pierwszego światowego konfliktu.

Samoloty wojskowe używane były na początku do zadań obserwacyjnych, a pilot miał przy sobie pistolet lub karabin przeznaczony do obrony własnej w przypadku przymusowego lądowania na terenie nieprzyjaciela. Wkrótce z broni tej zaczęto strzelać do pilotów wrogich maszyn obserwacyjnych napotkanych nad linią frontu.

Zapotrzebowanie na samoloty zaczęło też gwałtownie rosnąć. Lotnictwo szybko zostało obarczone dużą ilością różnorodnych zadań (korygowanie ognia artyleryjskiego, obserwacja ruchów wojsk przeciwnika, łączność, zwalczanie samolotów i balonów przeciwnika, bombardowanie).

To właśnie podczas I Wojny Światowej wypracowano podstawy użycia lotnictwa i wykształciły się poszczególne kategorie samolotów bojowych: myśliwce, lekkie i średnie bombowce, maszyny rozpoznawcze i obserwacyjne. Właśnie wtedy wymyślono właściwie wszystko co dotyczy lotnictwa wojskowego: taktyka walk zespołowych, samoloty eskortowe, rozpoznanie fotograficzne, myśliwce nocne, balony zaporowe, reflektory i artylerię przeciwlotniczą, oświetlanie lądowisk, a nawet turbosprężarki i pociski kierowane. Nie wszystkie projekty zostały użyte bojowo, niektóre nie zeszły z desek kreślarskich konstruktorów, ale wszystko czym jest lotnictwo do dzisiaj, zrodziło się w latach 1914–1918.

Po jej zakończeniu prawie w każdym kraju powstały siły powietrzne, szkoły lotnicze i zakłady produkujące seryjnie samoloty.

Podczas II wojny światowej wiele myśliwców zaczęło spełniać podwójną rolę: myśliwsko – bombową, biorącą udział w zadaniach szturmowych. Wyposażano je często w działka o większym kalibrze oraz w zaczepy do przenoszenia bomb i rakiet. W tym czasie najwięcej samolotów produkowali Niemcy i Brytyjczycy. Zastosowanie lotnictwa w II wojnie światowej było masowe i uczyniło z niego siłę decydującą o powodzeniu wielu najważniejszych operacji wojskowych na lądzie i w morzu.

Po II wojnie światowej Amerykańscy konstruktorzy umiejętnie korzystali ze zdobyczy wojennej pozyskanej w Niemczech i z udostępnionego im w latach wojny dorobku brytyjskiego. Już kilka lat po wojnie zdystansowali swych „nauczycieli”. Powstały m.in. wielkie bombowce strategiczne, takie jak B-52. Napęd odrzutowy zrewolucjonizował lotnictwo wojskowe. Rozpoczął się etap pogoni za prędkością i poznawanie tajemniczych początkowo zjawisk – najpierw bariery dźwięku, potem bariery cieplnej. Nauki teoretyczne wspierały coraz bardziej technikę lotniczą. Zaczęto zmieniać kształty samolotów. Towarzyszył temu postęp w inżynierii materiałowej i elektronice.

Amerykanie konstruowali samoloty ciężkie i skomplikowane, silnie nasycone najnowocześniejszym wyposażeniem. Przykładem jest F-4 Phantom, czy super szybkie, ale zupełnie niezwrotne B-70 Valkyrie czy SR-71 Blackbird. Konflikty toczone w Korei, na Bliskim Wschodzie i Wietnamie pozwoliły docenić rolę wielkich samolotów transportowych, takich jak C-141 StarLifer czy gigantyczny C-5 Galaxy.

Kamieniem milowym na drodze postępu w lotnictwie było skonstruowanie i rozwinięcie produkcji samolotów o zmiennej geometrii płata w połowie lat 60. Pierwszym seryjnie produkowanym takim samolotem był F-111, wkrótce dołączył do niego, uznawany dotąd za najlepszy myśliwiec świata F-14 Tomcat.

Trzydzieści lat po II wojnie światowej nastąpił powrót do koncepcji myśliwca lekkiego i zwrotnego. A przejawem tego stał się F-16 Fighting Falcon, który zrobił niesłychaną karierę jako jeden z najlepiej sprzedawanych typów samolotów bojowych. Cięższym, lecz dysponującym większym zasięgiem myśliwcem jest uzupełniający go zakresem zastosowań F-15 Eagle, skonstruowany na odpowiedź MIGa-25, którego możliwości w USA znacznie przeceniano.

Piętnastolecie 1980–1995 przyniosło kolejne nowości. Zbudowano samoloty „niewidzialne” dla radarów i trudno wykrywalne dla innych środków obserwacji: F-117, B-2 i F-22. Szokują wyglądem, lecz właśnie dzięki temu ich echo radarowe nie jest silniejsze od tego, jakie daje przelatujący ptak.

Kolosalny był w ciągu ostatnich lat 80. postęp w uzbrojeniu samolotów – od pistoletu i miotanych ręcznie strzałek czy granatów po działka wyrzucające po kila tysięcy pocisków na minutę i broń precyzyjnego rażenia – „inteligentne” pociski samonaprowadzające albo bezpilotowe małe samoloty, odłączone od samolotu nosiciela, a następnie lecące nawet kilkaset kilometrów po zaprogramowanej trasie i trafiają w cel z dokładnością do 3 metrów.

Obecnie najnowocześniejszymi i najpotężniejszymi siłami lotniczymi świata są oczywiście Stany Zjednoczone. Lotnictwo wojskowe USA (wszystkich rodzajów broni – USAF, US Army, US Marine Corps, Us Navy oraz formacji rezerwowych) posiadało na początku 1995 roku 22 000 samolotów i śmigłowców.

<h2>Rozdział II.</h2>

ROLA I ZNACZENIE LOTNICTWA W ARMII WIRTUALNEJ

Głównym argumentem utrzymania i rozwoju armii jest prestiż wirtualnego państwa oraz – związany z zainteresowaniami militarnymi obywateli – wybór drogi życiowej i zawodowej. Dla wielu z nich właśnie lotnictwo jest zamiłowaniem i pasją. W realnym świecie nieliczni zostają pilotami, chociażby ze względu na parametry fizyczne i stan zdrowia. Państwo internetowe zapewnia tym obywatelom możliwość realizacji ich dążeń poprzez stworzenie możliwości zawodowej służby w tym właśnie rodzaju wirtualnych sił zbrojnych.

Lotnictwo wojskowe jest jednym z głównych rodzajów wojsk w siłach zbrojnych, przede wszystkim zaś w siłach powietrznych, stanowiących o kształcie i charakterze koncepcji prowadzenia działań zbrojnych. Wyróżnia się spośród innych rodzajów wojsk specyficznymi właściwościami działania, przekładającymi się na dużą elastyczność jego użycia. Zasadniczymi cechami kształtującymi możliwości działania współczesnego lotnictwa wojskowego są: duży zasięg, duża prędkość, wysoka manewrowość, uniwersalność wyposażenia i dyspozycyjność. Te wszystkie cechy sprawiają, że armia nie może istnieć bez lotnictwa.

Siły powietrzne są niezbędną formacją nowoczesnej armii wirtualnej. Samo tworzenie armii w oparciu w wojska lądowe, marynarkę wojenną i jednostki specjalne jest niemożliwe i niepełne. Lotnictwo wojskowe to bardzo interesująca struktura, w której miejsce znajdą przede wszystkim pasjonaci samolotów myśliwskich, bombowych, transportowych, śmigłowców, a także wszelkich jednostek naziemnej obrony przeciwlotniczej.

Lotnictwo wojskowe posiada zatem wiele walorów, o które wzbogaci armię wirtualną i pozwoli przyszłym adeptom sztuki wojskowej w realizowaniu ich marzeń. Będą oni mogli wykazać się jako dowódcy sił powietrznych poprzez tworzenie stron baz sił powietrznych, w których zbudują strukturę według ich wyobrażenia i wizji.

Istnieje bardzo dużo nowoczesnego sprzętu, od samolotów po radary naziemne, którym można wzbogacić i urozmaicić armię. Dowództwo sił powietrznych może polegać między innymi na stworzeniu struktury jednostek, następnie opisanie wszelkiego rodzaju danych technicznych sprzętu oraz organizowanie ćwiczeń praktycznych w postaci konkretnych symulacji i gier symulacyjnych o tematyce lotniczej. Wykorzystane tu mogą być zarówno szkoleniowe symulatory lotu (na etapie szkoleń podstawowych), jak i gry militarne, opierające się na sterowaniu maszynami bojowymi w akcji (na etapie szkoleń bojowych i manewrów).

Na podstawie aktualnego stanu lotnictwa wojskowego armii Królestwa Scholandii można wywnioskować, że państwo dysponuje bardzo nowoczesnym sprzętem, między innymi myśliwcami F-16; uważanymi za najlepsze na świecie. Zatem istnieje potrzeba przedstawienia ich sylwetki, możliwości bojowych, wyposażenia. Wszelkiego rodzaju zdjęcia takich samolotów w akcji, robią chyba na wszystkich ogromne wrażenie, chociażby ze względu na niedostępność i rzadkość widywania w rzeczywistości przez przeciętnego obywatela. Samoloty jednak, to nie wszystko, czym można wzbogacić armię wirtualną. Istnieje poza tym cały kompleks urządzeń obrony powietrznej w postaci wyrzutni rakiet przeciwlotniczych, działa przeciwlotnicze oraz system radarowy. Taki system ostrzegania należałoby rozlokować w pobliżu granic królestwa i powiązać ze sobą w jeden, centralny system wczesnego ostrzegania. Jeśli armia dysponuje samolotami, to oczywiste jest budowanie wszelkiego rodzaju lotnisk oraz hangarów. Jak w prawdziwej armii, sprzęt ulega zużyciu, więc należałoby także wyodrębnić jednostki odpowiedzialne za wszelkiego rodzaju naprawy eksploatacyjne i serwis. Wprowadzenie systemowego zużycia sprzętu, a także możliwości zamawiania i systemowej produkcji broni, w tym samolotów i ich uzbrojenia, uczyniłoby siły powietrzne – jak i całą armię wirtualną – nie tylko bardziej interaktywną, ale także bardziej realistyczną.

Służba w lotnictwie stanie się dla wielu ogromnym wyzwaniem, ze względu na ogromny postęp technologiczny w rzeczywistym świecie. Przyszłość lotnictwa wojskowego ukierunkowane jest obecnie na technologie kosmiczne. Duże pole do popisu będą mieli przyszli oficerowie lotnictwa armii wirtualnej, którzy analizując poziom armii sąsiadujących państw, wprowadzą właśnie takie typy broni, czym umocnią pozycję militarną Królestwa Scholandii.

W wojskach lotniczych Scholandii ciekawym przedsięwzięciem byłoby wprowadzenie programu podniebnych pokazów i parad lotnictwa wojskowego. Dynamiczne pokazy, statyczna wystawa samolotów i śmigłowców oraz prezentacja osiągnięć techniki zapewne przyciągnęłyby wzrok wielu mieszkańców Scholandii. Wprowadzenie tego typu programu ożywiłoby nieco życie w Królestwie.

Istnieje szereg gier symulacyjnych, które byłyby warte przedstawienia i opisania w celu szkolenia przyszłych pilotów armii. Zorganizowanie lotów zwiadowczych, czy symulacja bitwy powietrznej przez żołnierzy byłyby wspaniałym uwieńczeniem służby w wirtualnym wojsku oraz świetną rozrywką. Z kolei zdobywanie kolejnych poziomów umiejętności i zwycięstwa na punkty w takich grach dawałyby możliwość awansu i otrzymywania odznaczeń.

Wszystkie te argumenty jednoznacznie wskazują na konieczność tworzenia struktury lotnictwa wojskowego, gdyż posiada ono niepowtarzalny charakter pracy w wojsku i jest ciekawe również dla przeciętnego obywatela Królestwa Scholandii. Poza tym wszyscy ci, którzy wstąpiliby do sił powietrznych i uczestniczyli po wojskowych studiach w regularnych szkoleniach – otrzymaliby funkcje dowódców baz rozbudowując je i tworząc coraz to większą ilość miejsc pracy. Scholandia tym samym wzbogaciła by się o nowe, ciekawe strony, natomiast żołnierze dostawaliby pensje godne ich funkcji i włożonego wysiłku.

<h2>Rozdział III.</h2>

LOTNICTWO KRÓLESTWA SCHOLANDII

W niniejszym rozdziale przedstawiona zostanie propozycja zorganizowania sił lotniczych jako integralnego elementu Armii Scholandzkiej.

<h3>3.1. Podział i struktura lotnictwa w Królestwie Scholandii</h3>

<ol> <li>istniejące rodzaje jednostek sił powietrznych i obrony powietrznej: <ul>
<li>lotnictwo myśliwskie,</li>
<li>lotnictwo bombowo-szturmowe,</li>
<li>jednostki wykrywania,</li>
<li>jednostki naziemne (obrony przeciwlotniczej),</li>
<li>lotnictwo transportowe,</li>
<li>jednostki szkoleniowe i rezerwowe,</li>
<li>jednostki naprawcze i zaopatrzeniowe.</li> </ul></li> <li>w strukturach wojsk lotniczych i obrony powietrznej według wirtualnego stanu etatowego na dzień 22 lutego 2005 służy 3500 osób, które obsługują: <ul>
<li>352 samoloty bojowe ( w tym 250 myśliwców i 102 bombowce)</li>
<li>70 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych (w tym 10 dalekiego zasięgu)</li>
<li>100 dział przeciwlotniczych ( w tym 40 ruchomych)</li>
<li>30 radarów (w tym 10 ruchomych)</li>
<li>45 samolotów transportowych.</li> </ul></li> </ol>

<h3>3.2. Funkcjonowanie lotnictwa wojskowego w Królestwie Scholandii.</h3>

Siły Powietrzne zostały podzielone i rozlokowane pomiędzy bazy ogólno-wojskowe rozsiane po całym państwie. Poszczególne eskadry myśliwców, wsparcie lotnictwa czy zaplecze transportowe znajdują się w każdej bazie wojskowej, jednak w celu ich prawidłowego funkcjonowania jako nowoczesnych sił powietrznych powinny być koordynowane i kontrolowane przez centralną strukturę czyli Dowództwo Sił Powietrznych. Jednostka ta powinna posiadać własną stronę www, na której powinno się znaleźć:

<ul>
<li>informacja na temat dowódcy (ewentualnie z jego zastępcami) i określenie ich kompetencji,</li>
<li>schemat struktury sił powietrznych i rozmieszczenie jednostek w bazach,</li>
<li>krótka historia sił powietrznych Królestwa Scholandii,</li>
<li>informacje ogólne o lotnictwie, takie jak rodzaj sprzętu, jego ilość,</li>
<li>informacje o awansach i lista najlepszych pilotów (zgodnie z wynikami szkoleń i gier),</li>
<li>„telefony” w postaci linków do stron wszystkich podległych jednostek, czyli do poszczególnych eskadr (w zależności od osób zatrudnionych w tych jednostkach),</li>
<li>kwestie budżetowe, administracyjne i kadrowe sił powietrznych,</li>
<li>kwestie szkoleniowe, program szkoleń ogólnych i kierunkowych (te część strony może być tajna).</li> </ul>

Do kompetencji dowództwa powinno należeć szkolenie pilotów i kadry techników lotnictwa poprzez organizowanie ćwiczeń, manewrów, testów sprawności w oparciu o dostępne w Internecie gry symulacyjne takie jak Falcon 4.0, F16 Agressor, F22 Lightning czy inne. Kierujący szkoleniami pilotów odpowiedzialni za lotnictwo w państwie wirtualnym, wybiorą zapewne takie gry, które będą odpowiadać najbardziej wybranemu przez nich kierunkowi szkoleń. Można również prowadzić szkolenie teoretyczne dla przyszłych pilotów, poprzez system egzaminowania na tematy ogólne lotnictwa.

Powołana do życia jednostka lotnictwa, czy to eskadra myśliwców, czy też jednostka wsparcia taktycznego, powinna być budowana z uwzględnieniem pewnych norm, które charakteryzowałyby jej indywidualny charakter. Normy te można określić jako posiadanie na własnej stronie www: <ul>
<li>własnego godła jednostki,</li>
<li>własnej tradycji i historii,</li>
<li>zadania i cele powierzone jednostce,</li>
<li>wykaz sił i środków jakimi dysponuje jednostka,</li>
<li>zaplecze techniczne i infrastruktura (hangary, lotniska).</li> </ul>

Aby zapewnić przydatność lotnictwa wojskowego dla całej armii należy zapewnić łączność i możliwość współdziałania oficerów oraz kontakt między poszczególnymi jednostkami. Najbardziej zasadne jest utworzenie grupy dyskusyjnej do wymiany poglądów i propozycji. Grupa ta byłaby przeznaczona wyłącznie dla oficerów lotnictwa lub włączona do istniejącej grupy dyskusyjnej Armii Scholandii.

Bardzo dobrym rozwiązaniem dla całej armii byłoby powiązanie jej z systemem gospodarczym Scholandii, dzięki czemu praca byłaby bardziej realna i ciekawsza niż tylko przedstawianie opisów i zdjęć. Jeśli takie rozwiązanie zostanie wprowadzone w życie, wówczas Dowództwo Sił Powietrznych będzie mogło realnie funkcjonować współpracując ze Sztabem Generalnym Armii.

Tak jak rozwija się lotnictwo w rzeczywistości, tak i w wirtualnej armii powinny pojawiać się zmiany, przede wszystkim poprzez wymianę sprzętu na jeszcze bardziej nowoczesny. W świecie realnym powstają nowe samoloty bezpilotowe, niewykrywalne dla radarów, technologie kosmiczne, satelitarne. Wszystko to należy również zastosować w armii wirtualnej. Dowództwo będzie miało więc za zadanie powoływać nowe typy jednostek i określać im nowe cele.

<h2>ZAKOŃCZENIE</h2>

Dla wirtualnego lotnictwa wojskowego, istnieje szereg ciekawych rozwiązań, które potencjalnie mogłyby być zastosowane w jego rozwijaniu. Jednak praktyka pokazuje, że nieraz trudno jest określać plany ćwiczeń czy szkoleń na podstawie konkretnych gier nie znając możliwości technicznych poszczególnych oficerów służących w tych siłach. Dopiero wspólna debata ze służącymi w tych siłach zbrojnych tego resortu pozwoli na określenie, jakie konkretne gry możliwe są do wprowadzenia w system szkolenia. Niemniej jednak nie budzi wątpliwości fakt, że takie organizowanie ćwiczeń jest ciekawą formą spędzania czasu i możliwością nauczenia się czegoś nowego w tej dziedzinie.

BIBLIOGRAFIA

<ol>
<li>Strona internetowa Sił Zbrojnych Królestwa Scholandii: http://www.scholandia.friko.pl/…tnictwo.html</li>
<li>„Przegląd Sił Powietrznych”, Potęga powietrzna instrumentem polityki międzynarodowej państwa, kwiecień 2004,</li>
<li>„Przegląd Sił Powietrznych”, Dzisiejsze lotnictwo wojskowe, sierpień 2004</li>
<li>„Przegląd Sił Powietrznych”, Siły powietrzne wybranych państw. Ocena potencjału sił i kierunki rozwoju, marzec 2003,</li>
<li>USAF – Lotnictwo wojskowe USA, http://www.usaf.website.pl</li>
<li>Lotnictwo Wojskowe, http://www.republika.pl/iceextreme/</li>
<li>Lotnictwo Wojskowe, http://berliotz.w.interia.pl/</li>
<li>Wynalazki i odkrycia, http://www.wynalazki.mt.com.pl/…istoria.html</li>
<li>Siły Powietrzne RP, http://www.wlop.mil.pl/</li>
<li>Air Force Link, http://www.af.mil/</li>
<li>The Royal Air Force, http://www.raf.mod.uk/</li> </ol>