<strong>Jerzy Golowanow </strong>

Historia Faerie

Faerie geograficznie należy do południowej Scholandii i graniczy bezpośrednio ze Scholią. Wpłynęło to znacznie na rozwój kultury, społeczeństwa i państwowości tej krainy, związane silnie ze Scholią. Kontakty jednak ze Scholią odbywały się przede wszystkim za pośrednictwem rzeki Scholii, która łączyła obydwie krainy i aż do dnia dzisiejszego stanowi podstawową drogą handlową południowej Scholandii.

Innym czynnikiem, wpływającym na Faerie było oddziaływanie mieszkańców Darei i Dolii, krainami, które właściwie otaczały Faerie z północy i wschodu.

Niemal od samego początku swojej historii w Faerie panowała kultura prescholijska[1], o wpływach której wiemy nieco z kronik, odnalezionych w Kanikogradzie i w Scholopolis. Kultura prescholijska ogniskowała w głównych miastach Faerie, szczególnie w Kanikogradzie.

Resztę terenu Faerie zamieszkiwały plemiona Wymergów, spokrewnionych z Babunami, mieszkańcami Bergii, które się zajmowali prymitywnym rolnictwem i pasterstwem, znali jednak już od początku naszej ery metal i handlowali z miastami handlowymi, zamieszkanymi przez Celtów i zbudowanymi na brzegach rzeki Scholii. Podstawowym bogactwem naturalnym Faerie aż do dnia dzisiejszego jest żelazo oraz produkty rolnictwa i las[2]. Wszystkie te surowce były sprzedawane za pośrednictwem miast handlowych do Scholii, a stamtąd również do Inselii i Arden[3]. Obserwowane dzisiaj znaczny poziom wytrzebienia lasów Faerie wiąże się właśnie z aktywnym wyrębem lasu na cele handlowe i rolnicze[4]. Kultura tych ludów była bardzo niska i dlatego też nie ma żadnych świadectw pisanych na ten temat.

Znane są jedynie wskazówki, znalezione w kronikach Scholopolis w tekstach, związanych z relacjami militarnymi i handlowymi z mieszkańcami Faerie, którzy mieszkali w miastach. Świadectwa pisane pozwalają przypuszczać więc, że były to ludy celtyckie, które prawdopodobnie wywędrowali do Scholandii po klęskach, zadanych im przez Rzymian w Italii w IV w. p.n.e. Wskazują na to liczne elementy kultury rzymskiej, szczególnie w głównych miastach Faerie.

W miastach Faerie panowała więc zromanizowana kultura celtycka w połączeniu z kulturą prescholijską, której germańskie korzenie są niewątpliwe. Sytuacja więc kulturalno-społeczna w miastach Faerie przypominała nieco Galię w III-IV ww. n. e., gdy celtyccy mieszkańcy miast Galii, podbitej przez Cesarstwo Rzymskie byli w znacznym stopniu zromanizowani i mieszkali obok Germanów, tworząc specyficzną romano-galijską kulturę z naleciałościami kultury Germanów, również w większym czy tez mniejszym stopniu zromanizowanych.

Celtom zawdzięcza Faerie, a także prawdopodobnie cała starożytna Scholandia przede wszystkim znajomość żelaza i metod kowalskich. Ze względu na to, że ziemie Faerie były zawsze bogate w żelazo i węgiel, rozwinęło się tam kowalstwo, korzystające z doświadczeń celtyckich. Innym ważnym osiągnięciem Celtów było zaawansowane rolnictwo, m. in. Używali oni radła i żaren obrotowych, co pozwoliło na znaczny rozwój rolnictwa w regionie Faerie.

W X w. n.e. mieszkańcy wiejskich terenów Faerie, niezadowolone z powodu wyzysku gospodarczego ze strony Kanikogradu i innych miast celtyckich, podbili wszystkie miasta handlowe, znajdujące się przy rzece Scholii i zniszczyli niemal całkowicie handel międzynarodowy na tym terenie, stosując politykę eksterminacji wobec mieszczaństwa. Rozpaczliwe błagania o pomoc spowodowały interwencję Króla Scholii Radgara VI (1015–1038), który podbił w roku 1030 tereny, należące do miast handlowych Faerie i włączył je do struktury państwa scholijskiego na zasadzie autonomii[5].

Kanikograd otrzymało status „miasta królewskiego” i zadanie administrowania całego terenu wokół rzeki Scholii na terenie Faerie. Za czasów jednak Radgara IX powiązania między Scholią a Kanikogradem rozluźniały się, aż w roku 1112 miasta handlowe Faerie uległy ponownie najazdowi Wymergów, mieszkających w lasach Faerie[6]. Ze względu na to, że plemiona Wymergów z Faerie w zasadzie przez cały poprzedzający okres były niezależne od Scholii, udało się im wykształcić pewne formy państwa, podobnego do wczesnofeudalnego ustroju społecznego. Nic więc dziwnego, że w okresie Wielkiego Kryzysu, który dotknął Scholię w połowie XII wieku, właśnie plemiona Faerie były największymi przeciwnikami militarnymi Królestwa Scholii. Podbili oni niemal całą Scholię Zachodnią, aż do roku 1169, gdy na zgliszczach dopiero co splądrowanego Liceas wódz Scholijczyków zachodnich Abogard zadał plemionom Faerie druzgocącą klęskę w słynnej Bitwie pod Liceas[7].

Skutkiem tego zwycięstwa był ponowny rozkwit miast celtyckich i ich ożywione kontakty ze Scholią. Miasta Celtów nad rzeką Scholią były uznane przez Królestwo Scholii za sojusznicze i nieraz scholijska pomoc militarna pozwalała im na skuteczna obronę przeciwko wciąż powtarzającym się atakom Górali z północy.

Wojna Scholii z Dareą, która skończyła się w roku 1286 podpisaniem traktatu, zgodnie z którym Darea została dołączona do Scholii, wywołała masową emigrację Darejczyków do Faerie, która trwała niemal przez okres całego XIII wieku i doprowadziła do licznych konfliktów z Celtami, zamieszkującymi miasta Faerie.

Przewaga liczebna Darejczyków, niezdolność Scholii do pomocy militarnej oraz wyczerpanie wojną z mieszkańcami Dolii, która trwała również niemal do końca XIII wieku, spowodowała wyparcie Celtów z terenu Faerie najpierw z Kanikograda, Veex, Moonglow oraz Vault a później – na teren Scholii Zachodniej, gdzie Celtowie osiedlili się w okolicach Liceas Veta. Dekret Rainura I (1390–1400) pozwolił Celtom na osiedlenie się za cenę obrony granic Scholii[8].

Właśnie wtedy miała miejsce również emigracja Celtów ze świata realnego, albowiem dosyć duża grupa Celtów z Bretanii w XV wieku trafiła do Scholandii i została osiedlona wśród swoich pobratymców na granicy Scholii i Faerie. Przybysze ze świata realnego przynieśli zasady społeczeństwa feudalnego oraz kulturę i zwyczaje średniowiecznej Europy Zachodniej.

Za czasów panowania Abogarda III, Króla Scholii (1400–1435) podjęto działania, zmierzające do wykorzystania wojowników celtyckich do podboju Faerie, zajętej przez Wymergów, ludu, spokrewnionego Babunami, mieszkańcami Bergii. W ciągu kilku lat teren Faerie został podbity i uzyskał autonomie w składzie Królestwa Scholii z własnym samorządem, chociaż walki o stare miasta celtyckie trwały jeszcze bardzo długo[9].

Od XV wieku Faerie stopniowo coraz bardziej ulega „scholizacji”, wchłaniając scholijską kulturę i dorobek cywilizacyjny. Wciąż jednak pozostawały liczne cechy charakterystyczne, właściwe dla kultury celtyckiej. Wtedy również odnowiono stare nazwy celtyckie miejscowości – Kanikograd (Kanikogaard) – „miasto wodza” oraz sama nazwa krainy – Faerie – „Dom wojownika”. Niektórzy badacze jednak przypuszczają, że w tamtych czasach istniały w Faerie również obce wpływy słowiańskie, prawdopodobnie z Dreamlandu albo też z Sarmacji, na co wskazuje pewna interpretacja nazewnictwa oraz zwyczajów na tych terenach[10]. Jest to jednak kwestia wysoce dyskusyjna, albowiem za tradycyjne uważa się, że Scholandia w starożytności była całkowicie wolna od wpływów słowiańskich.

Całkowity podbój Faerie przez Celtów datuje się na rok 1458, gdy padł Kanikograd i cały teren Faerie został włączony do Scholii. Celtowie uzyskali szeroka autonomie, utworzyli własną administrację, byli zobowiązani w zasadzie jedynie do płacenia podatków, do ochrony granic i uczestnictwa w wojnach, prowadzonych przez Scholię[11].

W XVI w. Królestwo Scholii pokrywało niemal całe swoje zapotrzebowanie na takie surowce, jak żelazo, węgiel i siarka właśnie z terenu Faerie, gdzie rozwinął się przemysł wydobywczy. Główną arterią handlową pozostawała rzeka Scholia. W stolicy Faerie Kanikogradzie rozwinął się przemysł i w połowie XVI wieku można jednoznacznie stwierdzić, że Kanikograd stał się jednym z centrów miejskich Królestwa Scholii. W Kanikogradzie rozwijała się kultura odrodzenia, powstawały nowe budynki, wzmocniły się wpływy kultury scholijskiej i kościoła scholijskiego.

Poza jednak miastami ludność, nękana najazdami górskich plemion z północy i zobowiązana do wysokich świadczeń na rzecz arystokracji, mieszkającej w miastach, zajmowała się w większości rolnictwem i praca w kopalniach. Różnice kulturowe i społeczne pomiędzy mieszczanami a mieszkańcami wiosek, zamieszkanych wciąż przez Wymergów stopniowo się zwiększały, co doprowadzało nieraz do powstań ludowych, krwawo tłumionych przez arystokrację nieraz z pomocą wojsk Scholii. W okresie „Czarnej Śmierci”, epidemii, która miała miejsce pod koniec XVI wieku, zaraza spustoszyła miasta celtyckie, co doprowadziło do utraty nad nimi kontroli na rzecz Wymergów[12]. Celtowie z miast częściowo ulegli eksterminacji, częściowo uciekli do Scholii. Jedynie Kanikograd pozostał poza wpływami dzikich mieszkańców lasów i gór Faerie. Po odbudowie państwa scholijskiego podejmowano liczne próby odzyskania terenów Faerie, lecz udało się to uczynic tylko w stosunku do głównych ośrodków miejskich, powiązanych ze Scholią za pośrednictwem rzeki Scholii. W dalszym ciągu miasta Faerie dostarczały znaczne ilości surowców dla przemysłu scholijskiego, który jednak coraz bardziej się orientował na surowce deltyjskie, albowiem dostawy z Faerie nie pokrywały już zapotrzebowania, natomiast rzeka Scholia w wielu miejscach uległa zamuleniu, co spowodowało znaczne zmniejszenie jej możliwości transportowych.

Innym problemem była nieregularność dostaw surowców, albowiem tereny, bogate w kopaliny były kontrolowane przez Wymergów, relacje z którymibywały nieraz utrudnione i nieregularne. Szczególny wzrost handlu morskiego miał miejsce w Scholii w XVIII wieku ze względu na zapoczątkowana wtedy w Scholii rewolucje industrialną[13].

Przełączenie się przemysłu scholijskiego na surowce deltyjskie spowodowało znaczący upadek niegdyś kwitnących miast handlowych Faerie, za wyjątkiem jedynie Kanikograda, który mimo pewnego zmniejszenia zaludnienia nadal pozostał znaczącym ośrodkiem wytwórstwa[14].

Upadek miast Faerie trwał aż do początku wieku XX, gdy z powodu ogólnego zanieczyszczenia środowiska mieszkańcy miast Faerie najpierw przenieśli się na wieś, a później w ogóle opuścili Scholandii w wyniku Katastrofy.

[1] Loba J., Bartkiewicz A., Zarys dziejów kultury prescholijskiej, Wykład na Wydziale Historycznym KUS, http://www.icpnet.pl/…wyklad_1.htm

[2] Yolk P., Geografia regionu Faerie, Praca magisterska na Wydziale Internetowych Nauk Geograficznych KUS, http://www.icpnet.pl/…k_faerie.htm

[3] Szczególnie dotyczyło to drewna Faerie, wykorzystywanego przez handlowe miasta Inselii i Arden dla produkcji statków.

[4] W Faerie obecnie nie istnieją właściwie lasy, których drewno nadawałoby się na budowę statków, por. Yolk P., Geografia regionu Faerie, Praca magisterska na Wydziale Internetowych Nauk Geograficznych KUS, http://www.icpnet.pl/…k_faerie.htm

[5] Por. Gołowanow G., Historia Scholii I. Od pojawienia pierwszych państw na terenie Scholii do końca panowania dynastii Radgarów, Wykład na Wydziale Historycznym KUS, http://www.icpnet.pl/…_scholii.htm

[6] Por. Gołowanow G., Historia Scholii I. Od pojawienia pierwszych państw na terenie Scholii do końca panowania dynastii Radgarów, Wykład na Wydziale Historycznym KUS, http://www.icpnet.pl/…_scholii.htm

[7] Por. Gołowanow J., Historia Scholii II. Wczesne dzieje dynastii Abogardów (od przejęcia władzy do Abogarda III), Wykład na Wydziale Historycznym KUS, http://www.icpnet.pl/…scholii2.htm

[8] Por. Gołowanow J., Historia Scholii II. Wczesne dzieje dynastii Abogardów (od przejęcia władzy do Abogarda III), Wykład na Wydziale Historycznym KUS, http://www.icpnet.pl/…scholii2.htm

[9] Por. Gołowanow J., Historia Scholii II. Wczesne dzieje dynastii Abogardów (od przejęcia władzy do Abogarda III), Wykład na Wydziale Historycznym KUS, http://www.icpnet.pl/…scholii2.htm

[10] Gołowanow J., Wędrówki Ludów w starożytnym świecie wirtualnym, Opracowanie na Międzynarodowym Instytucie Badań Historycznych, http://www.mibh.prv.pl/

[11] Gołowanow J., Historia Scholii III. Późne dzieje dynastii Abogardów (od Ratramnusa I do wygaśnięcia dynastii), Wykład na Wydziale Historycznym KUS: http://www.icpnet.pl/…scholii3.htm

[12] Gołowanow J., Historia Scholii III. Późne dzieje dynastii Abogardów (od Ratramnusa I do wygaśnięcia dynastii), Wykład na Wydziale Historycznym KUS: http://www.icpnet.pl/…scholii3.htm

[13] Gołowanow J., Historia Scholii IV. Dzieje dynastii Vladargów i ostatnie lata istnienia Scholii, Wykład na Wydziale Historycznym KUS, http://www.icpnet.pl/…scholii4.htm

[14] Przeważał tam przemysł ciężki, rozwój którego spowodował znaczne zanieczyszczenie środowiska i skażenie wód rzeki Scholii.