<strong>Jerzy Gołowanow </strong>

Historia Elfidy. Od początków zasiedlenia do opuszczenia przez Elfy

Aż do wieku X p. n. e. Elfida była kraina niezamieszkaną z powodu gęstych lasów i obfitości niebezpiecznych zwierząt, które odstraszały niedoszłych osadników. Związano to było poniekąd też z klimatem Elfidy, która aż do dnia dzisiejszego zachowała tropikalna florę i faunę. W przeszłości natomiast wilgotność tych terenów była jeszcze wyższa. czyniło to Elfidę terenem niemal całkowicie niezdatnym do rolnictwa i innych rodzajów ludzkiej działalności. Próby karczowania lasów spełzały na niczym, a osadnicy wymierali z powodu chorób tropikalnych.

Około połowy wieku X p.n.e raptem pojawiają się na terenie Elfidy ślady kultury elfickiej. Jest to tym bardziej dziwne, ze na terenach prowincji sąsiadujących z Elfidą nie znaleziono dotychczas żadnych elementów kultury elfickiej. Sami Elfy swoje pojawienie się na terenie Elfidy tłumaczą w poemacie Sparaira[1] (elf. – spar-aira – „pierwszy dom”), który należy tu zacytować:

W ciemnościach świata drzwi się otwierają

Doliny zieleń, góry nas wołają

Zwierz leśny krąży w pięknej tej gęstwinie

I drzew ramiona wzniosłe nas witają

Tu nasze przeznaczenie się wypełni,

Tu Elf zostanie, tutaj – miejsce pełni

Tu pierwsza miłość wyjdzie na spotkanie,

Zanim Odejście nasze życie zmieni

Nad nami chmury w bieli nieskażonej

Wyrusza Elf w ten świat onieśmielony

Otwiera serce swe na powitanie

Tą wspaniałością lasów zachwycony

Przeminą lata, ślad po nas zaginie

Lecz moc elficka – wiedza nie przeminie

Ten sonet[2] stanowi jedną z początkowych strof poematu. Wypada podać kilka wyjaśnień. Nie wiadomo bowiem, skąd Elfy przybyli, ich poematy nie pozwalają odpowiedzieć na to pytanie. Wygląda jednak na to, że miejscem przybycia była właśnie Góra Elfów na Zachodzie Elfidy. Wskazuje na to inny poemat epicki pt. Uthoro (elf. uth-oro – „kwiat magii”):

Nareszcie Góry upragnionej zew

Przywołał nas do lasów pełnych drzew

Poranna mgła , na stawie cienki lód

I zieleń traw i cichy ptaków śpiew

Wysoki szczyt w promieniach słońca lśnił

Okryty mgłą jak chłopiec młody był

On śpiewał, tańczył, taki był jak my.

Zielony mech pod sobą skałę krył

I mówi nam: „już odpoczynku czas

Dalekiej drogi kresem będzie las

Zaśnijcie tu, ja dam wam piękne sny”

Tak on przywitał i pokochał nas

Zza szczytu przyszedł tutaj Elfów ród,

Zza szczytu też rozstania przyjdzie chłód

Nazywanie Góry Elfów „chłopcem” wiąże się tu zapewne z nazwą tej góry w espruar: Ellith (elf. El-lith – „zielony chłopiec”). Wiadomo więc, że początki Elfów w Scholandii wiążą się w jakiś sposób z Górą Elfów. Poza tym wiersze przywołują na myśl raczej proces lotu, niż płynięcia. Być może stąd pochodzą też legendy o skrzydlatych Elfach? Wiemy jednak na pewno, ze przybywając w Scholandii Elfowie nie używali żadnych pojazdów latający i w ogóle żadnej mechanizacji. Są to tajemnice aż dotąd nie rozwiązane.

Wiadomo jednak na pewno, że od X wieku p.n.e. Elfy zadomowiły się w Elfidzie, którą odtąd uważali za własna ojczyznę, nie zapominając jednak nigdy, że nie pozostaną na jej terytorium na zawsze. Kroniki elfickie wskazują na to, ze każdy Elf po osiągnięciu wieku mniej więcej 400 lat odchodził na Prawdziwy Zachód. Każdy z nich otrzymywał jakiś wewnętrzny sygnał, który sami Elfy nazywali „Zew”, aby wyruszyć na Górę Elfów, skąd miały ich zabierać Białe Statki, kierujące się na Prawdziwy Zachód. Nie chodziło tu zapewne o alegorię śmierci, albowiem ani na Górze Elfów ani w jej okolicach nie znaleziono żadnego śladu cmentarzy, chociaż wiadomo, że późniejsi mieszkańcy Elfidy pozostawili Górę Elfów w stanie nienaruszonym, traktując jej teren jako obszar niedostępny.

Mniej więcej od wieku VI p.n.e. Elfy wyróżniają już dwa zasadnicze nurty w ich społeczeństwie. Leśni Elfy (Niscy) mieszkali w lasach, nie zakładając stałych osiedli. Ich wędrówki nie zmierzały w konkretnym kierunku, lecz były wyrazem ich dążenia do połączenia się z naturą. Ich rola była też obrona granic Elfidy przed nieproszonymi gośćmi. Natomiast Elfy, którzy mieszkali w miastach (nazywani również Wysokimi Elfami) budowali w gęstych lasach Elfidy miasta, wykonane z martwych drzew i nieznanych materiałów. Przeważnie takie miasta mieściły się na podwieszonych w powietrzu platformach, które były często połączone z drzewami. Miejscy Elfy zajmowali się rzemiosłem i pielęgnowali sztuki piękne, mądrość, a także prowadzili kroniki. Ten podział nie oznaczał bynajmniej, że Wysoki Elf nie mógł zostać Niskim i odwrotnie. Wręcz przeciwnie, każdy Elf miewał okresy w życiu, gdy pociągały go lasy, ale później znów wracał do swoich zajęć w mieście. Wędrówka była traktowana jako proces oczyszczenia serca i umysłu z błędów i mylnych mniemań, nagromadzonych w okresie pobytu w mieście. Wędrówka pozwalała odrzucić przyzwyczajenia i świeżym okiem spojrzeć na swoje życie.

Miasta Elfów powstały mniej więcej w okresie od VI do I wieków p.n.e. Najważniejsze – to Salenirall (stolica Elfów – niedaleko od dzisiejszego Paolopolis), Raeraliryl, Kyethil, Malavelim, Thasparthil, Myath, Lamlihnshor i Kyhal. Miasta w zasadzie koncentrowały się jedynie we wschodnich i zachodnich obszarach Elfidy. Tereny wokół Jeziora (centralne), a także reszta Elfidy (szczególnie tereny nadgraniczne) były pozbawione stałych osiedli. Od wieku X p.n.e. (czyli od samego początku zamieszkania Elfów na terenie Elfidy) datują się pierwsze kroniki elfickie, które wspominają o pierwszym okresie budowy miast i ukształtowania życia na nowej ojczyźnie. Kroniki nieprzerwanie były prowadzone aż do Odejścia ostatnich Elfów z Elfidy (czyli do wieku XIV n.e.).

Elficka kultura była przede wszystkim duchowa, dlatego też nie zachowało się zbyt wiele przykładów ich rzemiosła, poza przepięknych wyrobów z drewna i nieznanego metalu[3]. Kultura elficka charakteryzowała się wybitnym zamiłowaniem do przyrody, dlatego też lasy na terenie Elfidy pozostały w stanie nienaruszonym. Wszystkie wyroby rzemiosła były wykonywane z drzewa martwego, podobnie jak domy i sprzęty gospodarcze.

Elfy nie zajmowali się ani rolnictwem, ani innymi formami produkcji żywności. Ich podstawowym (i niemal jedynym) pożywieniem były owoce drzew. Fakt, że dla nich takie pożywienie było wystarczające oznacza tylko tyle, ze ich budowa morfologiczna była tez inna, niż ludzi (chociaż co do tego są pewne wątpliwości). Krótko mówiąc, Elfy stali się integralną częścią ekosystemu Elfidy, nie niszcząc natury, lecz jedynie ją chroniąc i pielęgnując.

Od wieku I p.n.e. Elfida przeżywała regularne najazdy plemion górskich z Zachodu (tereny obecnie leżące na granicy Scholandii). Sława bogatych i wspaniałych Elfów budziła chciwość władców plemion górskich, którzy pragnęli podbić i złupić Elfidę. Początkowo najazdy były stosunkowo łatwo odpierane przez Leśnych Elfów, lecz później (w wieku II n.e.) górale sprzymierzyli się z niektórymi państwami Scholii[4] i zapewnili sobie neutralność amfiktionii Deltyjskiej. Atak z zachodu i południa spowodował centralizację władzy w Elfidzie, albowiem od V wieku p.n.e. Elfida miejska posiada już swojego króla. Najwybitniejszym królem Elfidy był Ramus, który panował w całej Elfidzie w latach 1108–1203. Wcześniej Ramus był ok. 120 lat królem Elfów Leśnych. W roku 1203 Ramus Odszedł na Prawdziwy Zachód i wtedy nastał kres zjednoczonej monarchii Niskich i Wysokich Elfów, a także całego państwa elfickiego, albowiem Ramus pozostawił po sobie jedynie pusty kraj[5].

Struktury władzy w dawnej Elfidzie są niesprecyzowane w źródłach. Prawdopodobnie nie istniało coś takiego jak administracja (szczególnie wśród Elfów Leśnych). W przypadku wojny zwoływano wojsko, które było tworzone przez wolontariuszy i dowodzone przez osoby, które nadawały się do rządzenia. Elfowie bowiem uznawali wolność jednostki za dobro najwyższe i uważali, że nikt nie może nikomu rozkazywać poza pracami, w których była konieczna koordynacja. Ciekawe, że status administratora, czy też dowódcy nie wiązał się ani z urodzeniem (monarchia nie była ani dziedziczna, ani dożywotnia), ani z wyborami demokratycznymi. Po prostu Elf, który uważał siebie za zdatnego do takiej czy innej pracy, wykonywał ją, aż pojawiał się ktoś inny, lepszy od niego. Wtedy miejsce było łatwo ustępowane, albowiem w języku Elfów nie istniało pojęcie „rywalizacja” czy też „zazdrość”.

Od wieku III n.e. następuje okres wypraw elfickich na południe i na zachód w celu zapewnienia tamtejszej ludności godziwych rządów i warunków życia. Wtedy wokół Elfidy powstał łańcuch osiedli ludzkich. Mieszkańcy tych niewielkich miast i wsi dążyli do naśladowania Elfów w ich trybie życia. Gdy Elfy Odeszli ci ludzie zasiedlili bezleśne tereny Elfidy, uważają siebie za spadkobierców elfickiej kultury. Dlatego też nazywano ich czasami mylnie Elfami.

Doktryna polityczna państwa elfickiego bazowała na poszanowaniu praw człowieka na terenie całej Scholandii. Dlatego też gdy te prawa nie były przestrzegane przez władców krajów dawnej Scholandii, Elfy prowadzili intensywna działalność dyplomatyczną w celu ochrony ludności przed tyranią i okrucieństwem. Gdy te środki zawodziły, wyruszała wyprawa zbrojna, która powodowała zniszczenie władzy ciemięzców i krótka okupację terenu, aż miejscowa ludność stawała się zdolna stworzenia organów administracji. Taka polityka powodowała często rozlew krwi, lecz Elfy byli przekonani, że prawa ludzi jako jednostek do godziwego i bezpiecznego życia są ważniejsze, niż prawa narodów, czy też państw. Polityka zaprowadzania harmonii w dawnej Scholandii, praktykowana przez Elfy była możliwa jedynie z powodu ogromnej przewagi militarnej państwa Elfickiego. Związano to było częściowo z gatunkową przewagą Elfów nad ludźmi, a częściowo z ich trybu życia, dzięki któremu Elfy czerpały swoją potęgę z mocy natury, żyjąc z nią w doskonałej harmonii.

Od wieku VIII n.e. Elfida staje się centrum Kościoła Elfickiego, który wbrew pozorem został stworzony dla ludzi, albowiem Elfy nie potrzebowali żadnych form religijności. Kościół Elficki miał przybliżyć ludziom, którzy chcieli naśladować Elfy ich duchowość i światopogląd. Kościół Elficki bowiem nie był religia w sensie ścisłym, tylko swoista szkołą filozoficzną, prowadzona przez elfickich mistrzów. Dostęp do Kościoła Elfickiego był swobodny dla wszystkich ludzi, dlatego też okolicy Klasztoru Elfidy (w pobliżu Góry Elfów) stał się na wiele wieków ośrodkiem pielgrzymowania tych, którzy chcieli żyć jak Elfy.

Od X w. n.e. zaczyna się upadek państwa Elfickiego. Miasta coraz bardziej pustoszeją, a tereny, zamieszkałe przez Elfy kurczą się do okolic Góry Elfów (w wieku XII n.e.). Związane to było z przekonaniem Elfów, że okres ich pobytu na terenie Scholandii dobiega końca i zaczyna się epoka, w której ludzie muszą poradzić sobie sami bez opieki potężnych i mądrych Elfów. W XV w. n.e. ostatni z Elfów opuścił na zawsze Scholandię.

[1] Pod pojęciem „język elficki” autor rozumie język potoczny Elfidy, który znany jest pod nazwą espruar i był zapisywany runami. W przypadkach korzystania z innych języków elfickich, takich jak quenya (elfia łacina; stary język), sindarin, czy też nandorin, zapisywanych alfabetem tengwar, zostanie to specjalnie zaznaczone.

[2] Elficka poezja posiada dwa podstawowe nurty: jeden – poezja epicka, pisana bardzo rygorystycznym w swojej budowie i rytmice sonetem (przeznaczona do śpiewnej recytacji) i druga – poezja śpiewana, popularna wśród Elfów Leśnych, która charakteryzuje się większą dowolnością i alegoryzacją.

[3] Ten metal jest czasami identyfikowany z wolframem, ale mimo podobieństw z tym metalem (twardość i odporność na wysoką temperaturę) jego analiza pokazuje, że nie jest to ani wolfram, ani inny metal znany ludzkości. Chociaż skład atomowy wykazuje właśnie cechy charakterystyczne dla wolframu, ten metal jest elastyczny i prawdopodobnie przy pewnych warunkach poddaje się obróbce na zimno (świadczą o tym kroniki elfickie).

[4] Wówczas Scholia przeżywała okres rozdrobnienia feudalnego. Dopiero w wieku IX n.e. powstało na terenie Scholii silna scentralizowana monarchia.

[5] Wyjątkiem byli członkowie wyprawy „piećdziesięciu” na czele których był Książe elficki Lermial, przyszły hrabia von Lahnstein, który Odszedł dopiero w wieku XV również jako ostatni.