<strong>Wiktor Koliński (Ariel Szual)</strong>

Religijność w Scholandii

Życie religijne w państwie wirtualnym nie może byc dokładnym odpowiednikiem form religijności realnej ze względu na specyficzny charakter kontaktu ludzi między sobą. Gdy życie religijne nabiera charakteru wspólnotowego i tworzy się kościół właśnie kontakt międzyludzki staje się podstawowym problemem i wezwaniem dla władz kościelnych. W państwach wirtualnych jest to dosyć nowa forma symulacji, ale już dosyć zaawansowana. Od dawna bowiem istnieją strony internetowe, poświęcone zagadnieniom religijnym, lecz nikt się nie pokusił o całkowitą symulację kościoła w sieci. Zaczęło się to dopiero od powstania państwowości wirtualnej. Religijność, lub jeśli ktoś woli duchowość jest jedną z ważnych, chociaż być może nie powszechnych potrzeb czlowieka. Wiele osób bowiem deklaruje swój brak religijności i potrzeb duchowych. Niemniej potrzeba pozostaje i również w państwie wirtualnym powinna być zaspokojona.

Scholandia wyróżnia się pośród innych państw wirtualnych swoim niezwykle bogatym życiem religijnym. Od samego początku w Scholandii istniały nastepujące kościoły: Chrześcijański Kościół Scholandii (ChKS), Wolny Kościół Elficki i Synagoga Modernistyczna. Istniała również Katedra Królewska, która pełniła rolę duchowego centrum Scholandii i wyróżniała się ekumenicznym charakterem obrzędowości. W późniejszym czasie powstał również Powszechny Scholandzki Kościół Pokutujący, Meczet, Mroczny Zakon, a ostatnio również Zjednoczony Wirtualny Kosciół Wierzących.

Warto więc dokonać analizy każdej z tych grup religijnych pod kątem obrzędowości, doktryny i składu personalnego.

Katedra Królewska

Jest to miejsce uznane za prawdziwe serce Scholandii. Tam gromadzą się przedstawiciele wszystkich religii i też niewierzący, aby zadeklarować swoją solidarność z Koroną. W Katedrze są wygłaszane homilię na tematy aktualne dla Królestwa. Obecnie homilie są redagowane wspólnie przez Głównego Kaznodzieję ChKS Jerzego Gołowanowa i rabina Synagogi Modernistycznej Ariela Szuala. Ma to podkreślić prawdziwie ekumeniczny charakter Katedry.

Chrześcijański Kościół Scholandii.

Jest to najstarszy Kościół w Scholandii. Patriarchą tego Kościoła jest Fürst Filip von Schwaben, osoba należąca do domu królewskiego Scholandii. Ważne funkcje w zarządzie Kościoła spełnia Adrian Bartkiewicz (graf von Reichenau), a głównym kaznodzieją jest Jerzy Gołowanow (graf von Lahnstein). Do wyznawców ChKS należy część wyższej szlachty królestwa (łącznie z królem) i wielu innych obywateli. Jest to zapewne najliczniejszy kościół w Scholandii oraz najbardziej ugruntowany w tradycji i historii. Ten Kościół odwołuje się w swojej doktrynie i wyznaniu wiary do tradycji chrześcijańskiej (zarówno wschodniej jak i zachodniej), zachowuje pluralistyczny charakter i dosyć szerokie pojmowanie ortodoksji. Od samego początku ten kościół miał zrzeszać chrześcijan różnych wyznań. Zasady kościoła polecają unikania niepotzebnych dyskusji dogmatycznych i powszechne stosowanie braterstwa i miłości chrześcijańskij w życiu. Obrzędy ograniczają się do głoszenia homilii i wspólnego świętowania uroczystości kościelnych. Patriarcha ma zamiar również wprowadzić jakąś formę liturgii, ale jest to na razie w fazie przygotowania.

Wolny Kościół Elficki.

Jest to grupa religijna, związana z pradawną kulturą Elfów[1], która istniała w obecnej prowincji Elfida w okolicach Góry Elfów. Jest to tradycyjna prahistoryczna religia, nawiązująca do kultu natury i harmonii między środowiskiem naturalnym a człowiekiem. Wszystko jest jednością, tragedią nszych czasów według Elfów jest zatracenie pierwotnej harmonii z naturą. Kiedyś dawno człowiek był integralną częścią natury i każda istota, zarówno ludzka jak i nieludzka była dla niego bratem i siostrą. Jest to podstawowa prawda głoszona przez Kościół Elficki: żyć w zgodzie ze sobą i z otaczającym światem, postepować szczerze, ale nie krzywdzić innych. Tradycyjne zasady moralne i kontemplacyjny styl życia odwołuje się do starożytności Scholandii, gdy niemal cały jej teren pokrywały lasy i kult natury był jak najbardziej na swoim miejscu. Wiara elficka mogłaby zapewne porywać, lecz pozostaje w ukryciu, podonie jak starożytne kolegia driudów, które pielęgnowały prastarą wiarę i zwyczaje przodków. Poza ośrodkiem kultu istnieje też klasztor, w którym osoby zainteresowane mogłyby oddać się kontemplacji i przemyśleniom nad życiem własnym. Ostatnio jednak ten kościół znajduje się w stanie stagnacji, od dawna nie odbywają się żadne obrzędy w świątyni i nikt nie wie, dlaczego tak się dzieje.

Synagoga Modernistyczna

Jest to trzecia najstarsza grupa religijna w Scholandii. Niewielkie grupy wyznawców judaizmu w Scholandii wyznają dosyć liberalną formę religii mojżeszowej. Biblia Starego Testamentu stanowi fundament wiary i pobożności. Każda czynność, nawet najprostsza ma przypominać wyznawcy o istneniu Boga. Stąd wynikają liczne nakazy i zakazy, które nie są wprawdzie nakazane dla wyznawców judaizmu modernistycznego, lecz gorąco polecane jako ćwiczenia duchowe. Obrzędowość ogranicza się do głoszenia słowa (w postaci targumów przekładów tekstów biblijnych z hebrajskiego na polski z komentarzem), modlitw (w języku hebrajskim z tłumaczeniem na polski) i nauczania form pobożności judaistycznej. Pierwotnie rabinem synagogi był Szlomo Dżulman, natomiast ostatnio jego obowiązki przejął Wiktor Koliński (Ariel Szual).

Powszechny Scholandzki Kościół Pokutujący.

Ten z kolei kościół odwołuje się w swojej doktrynie, prawodawstwie i obrzędowości do tradycji kościoła rzymsko-katolickiego w jego formie przedsoborowej, chociaż należy przyznać, że doktryna tej grupy religijnej jest dosyć nieprecyzyjna, więc należy poczekać na jakiś dłuższy wykład na ten temat. Obrzędowość tego kościoła jest rozbudowana, odprawiane są modlitwy i nabożeństwa (m. in. żałobne). Jest to jedyny kościół, który posiada własne prawodawstwo. Poza tym oczywiście są głoszone homilie. Zwierzchnikiem tego kościoła jest Archimandryta M. Strudziński (ritter von Rotkreuz).

Meczet

Islam dopiero niedawno powstał w Scholandii. Z tego też powodu niewiele można powiedzieć o meczecie. Jest to islam kierunku tradycyjnego, opierający się na Koranie jako na Objawieniu danym prorokowi Muhammadowi. Według zamiaru zwierzchnika – Dżamala ibn Muchammada obrzędowość miała ograniczać się do głoszenia nauk proroka i wyjaśnienia fundamentalnych zasad islamu.

Mroczny Zakon.

Jest to grupa religijna, czcząca mrok jako podstawę egzystencji wszechświata, tajemnicy której przechowują byty duchowe demony. Chociaż członkowstwo w Zakonie jest wolne, jego nauki zachowują charakter tajemny i są bliżej znane jedynie zwierzchnikowi, którym jest Wielki Mistrz Xetauruss i nieznanej bliżej grupue wyznawców.

Zjednoczony Wirtualny Kosciół Wierzących.

Ostatnio powstał również ten kościół, który deklaruje wiarę w jedynego Boga i apeluje do łączności ludzi wszystkich wyznań. Doktrynę tego kościoła można określić jako umiarkowany deizm, czyli jest to wiara w jedyną siłę nadprzyrodzoną, która panuje nad światem w nieznany bliżej sposób. Zwierzchnikiem tego kościoła jest Daniel Pankowski. Mimo swojego deistycznego charakteru Zjednoczony Wirtualny Kosciół Wierzących odwołuje się w swojej obrzędowości do symboliki chrześcijańskiej (krzyż, chrzest), więc należy uznać chrześcijaństwo za religię źródłową dla tej grupy religijnej.

Statystyki pokazują, że ok. połowy mieszkańców Scholandii deklarują się jako osoby niewierzący, albo prawie niewierzący[2]. Spośród wierzących, szczególnie starych mieszkańców Scholandii, przeważają wyznawcy ChKS, szczególnie w Scholii i wśród starych rodów arystokratycznych. W innych prowincjach nieraz przeważają inne wyznania. Przykładowo w prowincji Elfida wielu mieszkańców pozostaje członkami Wolnego Kościoła Elfickiego, natomiast w prowincji Arden istnieją liczne ośrodki wyznawców Powszechnego Scholandzkiego Kościoła Pokutującego. Być może są to pozostałości średniowiecznej zasady cuius regio eius religio. Gdy prowincje Scholandii były niemal niezależnymi państwami, ich władcy narzucali własną wiarę mieszkańcom. Pewne ślady tego procesu przetrwały aż do dzisiejszego dnia. Wyznawcy judaizmu tradycyjnie mieszkali w wielkich miastach wszystkich prowincji Scholandii, która stała się (szczególnie we wczesnym średniowieczu) ich drugą Ojczyzną. Natomiast muzulmanie dopiero w ostatnim czasie wprowadzili się do Scholandiii i też do wielkich miast (ze względu na dynamicznie rozwijający się przemysł). Ogólnie rzecz biorąc jednak Scholandia jest dosyć zlaicyzowanym państwem. Nie ma ani jednego kościoła, któryby posiadał jakąś znaczącą dynamikę rozwoju. Dwa najbardziej rozwinięte pod względem doktryny i obrzędowości kościoły ChKS i Kościół Pokutujący nie są aż tak popularne, jak mogłoby się wydawać. Pierwszy z powodu własnej intelektualnej elitarności, natomiast drugi z powodu konserwatywnych poglądów.

Specyfika religijności w Scholandii polega na tym, że kościoły są traktowane jako instytucje społeczne, popierane (nieformalnie, ale wyraźnie) przez państwo, więc funkcjonują niejako na marginesie życia społecznego jako jego integralna, chociaż nie najważniejsza część. Dlatego też odwiedziny kościołów nie są częste, a kontakt wiernych z duszpasterzami znikomy.

Religijność w Scholandii rozwija się raczej w kierunku powstawania coraz to nowych kościołów i form religijności. Jest to wezwaniem dla przedstawicieli kościołów starych i tradycyjnych, którzy na razie nie potrafili pociągnąć za sobą ludzi, a jedynie stanowili i nadal stanowią zachętę do poszukiwanie nowych dróg duchowości. Jest to związane z mentalnością mieszkańców Scholandii, którzy bardziej koncentrują się na sprawach gospodarczych i politycznych, niż na kwestiach duchowych. Jest to specyfika, z którą należy się liczyć i w tym kierunku rozwijać działalność kościelną. Byc może kościoły w Scholandii powołane są do spełnienia ważnej roli społecznej, która nie została jeszcze odkryta. Doswiadczenie życia realnego pokazuje, że kościoły w państwie (szczególnie kościoły tradycyjne) konsolidują społeczeństwo, zapewniają państwu stabilizację i eliminują postawy skrajne. Z drugiej jednak strony kościoły nieraz są źródłem konserwatywnego myślenia i wstecznictwa. Natomiast kościoły nowe małe i prężne mają tendencję do destabilizacji społeczeństwa i zachęcają do radykalizmu. Natomiast ich pozytywną cechą jest postepowość. Między tymi skrajnymi postawami należy znaleźć złoty środek. Nie wszystko jednak da się zrobić ze względu na to, że sytuacja religijna jest odbiciem potrzeb i mentalności całości społeczeństwa, narzucającego niejako własną postawę kościołom i grupom religijnym.

[1] Wg. badań historycznych prof. J. Gołowanowa ten wyraz należy należy wymawiać jako Eltów, lecz terminologia jest tu dyskusyjna, szczególnie w kwestii wymowy.

[2] Za próbkę socjologiczną posłużyła autorowi niniejszego wykłądu Galeria Scholandczyków.