<strong>Wiktor Koliński (Ariel Szual) </strong>

Nauka i edukacja w Scholandii

Edukację należy uznać za jedno z największych osiągnięć Scholandii na tle całego świata wirtualnego. Instytucje edukacyjne w Scholandii liczą na razie dwie uczelnie wyższe: Królewski Uniwersytet Scholandii i Politechnika Scholandzka.

Królewski Uniwersytet Scholandii (KUS) jest najbardziej rozbudowaną uczelnią wyższą w Scholandii. KUS istnieje niemal od początku funkcjonowania państwa i jawi się jako kwintesencja mentalności i duchu Scholandii, albowiem większość z jej obywateli (pod względem realnym) zalicza się do młodzieży uczącej się i studentów albo też do wykładowców.

Aktualnie istnieje jedenaście wydziałów i instytutów, lecz funkcjonuje wśród nich jedynie dziesięć kierunków, z tym, że Instytut Technik Umysłu nie jest chwilowo prowadzony. A zatem studenci mogą liczyć na studia na następujących kierunkach:

• Filozofia Nowego Świata;
• Teologia (Biblijna);
• Teologia (Liturgiczna);
• Wojskowość wirtualna;
• Stosunki międzynarodowe w Sieci;
• Internetowe Nauki Geograficzne;
• Kultura Scholandzka;
• Kultura Elficka;
• Historia Scholandii.

  Rektorem Uniwersytetu jest JKW prof. dr Filip von Schwaben, który jednocześnie jest wykładowcą na Wydziale Filozofii i Teologii. Zmienił on na tym stanowisku prof. dra net. Tony’ego Green’a, który był pierwszym Rektorem Królewskiego Uniwersytetu Scholandii.

  Wydział Filozofii Nowego Świata jest prowadzony przez JKW prof. dra Filipa v. Schwaben, zaś jego współpracownikami są: Dr net. Tomasz Laskowski, mgr net. Agata Jaroma i mgr net. Michał Wendland. Studenci maja do wyboru sześć wykładów, traktujących o zagadnieniach, związanych z filozofia zarówno realnego, jak i wirtualnego świata. Studia magisterskie na Wydziale Filozofii Nowego Świata skończyli na razie cztery osoby (Adrian Urbanowicz, Agata Jaroma, Michał Wendland i Michał Strudziński), natomiast Tomasz Laskowski uzyskał tytuł naukowy doktora. Jest to zatem najbardziej prężny wydział na KUS, albowiem niemal połowa absolwentów KUS skończyła właśnie ten Wydział.

  Wydział Teologii Chrześcijańskiej jest prowadzany przez prof. dra Jerzego Gołowanowa i jest podzielony na dwie katedry: Katedrę Teologii Ogólnej i Katedrę Teologii Biblijnej. Kierownikiem pierwszej z nich jest JKM Prof. dr dr Armin Frederik von Schwaben-Scholand, drugą prowadzi Dziekan Wydziału. Jest to największy Wydział KUS pod względem zamieszczonych wykładów (12 na Katedrze Teologii Ogólnej i 17 na Katedrze Teologii Biblijnej). Studia na Wydziale skończył na razie tylko Filip Jandy (studia magisterskie).

  Wydział Wojskowy jest kierowany przez Dra net. gen. mjra Michała Mieleszko, jego współpracownikiem natomiast jest mgr net. mjr Szymon Rubczak. Na stronie Wydziału zamieszczono pięć wykładów i jest to jedyny Wydział KUS, na którym prowadzone są ćwiczenia, związane z zagadnieniami militarnymi. Na razie Wydział Wojskowy ukończyli: Patryk SEGA Szmidt i Paweł Wilczyński Punk (studia magisterskie).

  Wydział Stosunków Międzynarodowych w Sieci zajmuje się zagadnieniami, związanymi z teoria i praktyką dyplomacji w świecie wirtualnym, zawartymi w siedmiu wykładach. Jego Dziekanem jest dr dr net. Adrian Bartkiewicz, a jego współpracownikiem – prof. dr Wojciech Hollenstein-Kapica. Wydział niedawno ukończyła Agnieszka Smoręda (studia magisterskie).

  Wydział Internetowych Nauk Geograficznych jest prowadzony przez prof. dra inż. net.

Andrzeja von Nürenberga i proponuje studentom pięć wykładów, traktujących o kwestiach, związanych z geografia poszczególnych prowincji Scholandii, a także wprowadza studentów do zagadnień, związanych z teorią i praktyką wirtualnej kartografii. Wydział na razie ukończył tylko Michał Sawicki (studia magisterskie).

Wydział Historii Scholandii jest prowadzony przez prof. dr net. Julię Loba i dr net. Filipa Kozłowskiego jako pomocnika. Ten wydział proponuje studentom siedem wykładów do wyboru i na razie ma tylko jednego absolwenta – Adriana Bartkiewicza (studia doktoranckie). Ten wydział zajmuje się przede wszystkim zagadnieniami, związanymi ze starożytna i współczesna historią Scholandii.

Poza wydziałami KUS posiada również dwa instytuty badawcze, w których poza działalnością dydaktyczną prowadzi się badania nad kulturą Scholandii w jej różnych aspektach.

Instytut Kultury Scholandzkiej, kierownikiem którego jest dr Wiktor Koliński koncentruje się na kulturze Scholandii jako całości i proponuje studentom 7 wykładów (włączając obecny). Każdy z nich obejmuje jedna z dziedzin kultury Scholandii.

Instytut Kultury Elfickiej jest jedynym na razie zamiejscowym wydziałem KUS (ma swoja siedzibę w Elfidias). Kierownikiem Instytutu jest prof. dr Jerzy Gołowanow. Instytut zajmuje się przede wszystkim badaniem najstarszej w Scholandii cywilizacji Elfów, bada ich stosunki społeczne, kulturę materialną i duchową.

Królewski Uniwersytet Scholandii zatem stanowi rozbudowany i poważny ośrodek edukacyjny i badawczy w Scholandii. Należy zwrócić uwagę na to, że jego powstanie i struktura odpowiadają tradycjom europejskich uniwersytetów średniowiecznych. Jako pierwsze powstały wydziały teologii i filozofii, do których później dołączono również inne, lecz nadal teologia i filozofia stanowią fundament edukacji na KUS, zarówno pod względem absolwentów, jak i liczby opublikowanych wykładów. Brakuje jednak wyraźnie wydziału prawa, który zawsze był obecny na uniwersytetach średniowiecznych[1]. Wiadomo skądinąd, że władze Uniwersytetu od dawna poszukują wykładowcy na Wydział Prawa, lecz ich wysiłki kończyły się jak dotąd niepowodzeniem.

Sposób zaliczania egzaminów na KUS i w ogóle studiowanie opiera się na tradycyjnej (szczególnie na uniwersytetach angielskich) więzi miedzy konkretnym studentem i jego profesorem prowadzącym. Student pracuje samodzielnie nad wykładami i jest wspomagany przez profesora poprzez regularne konsultacje. Ten system jednocześnie umożliwia studentowi uzyskanie samodzielności w jego pracy naukowej i pozwala mu zawsze uzyskać pomoc od osoby kompetentnej, która najczęściej jest autorem większości proponowanych wykładów.

W kwestii funkcjonowania KUS trzeba stwierdzić, że twórcy zakładali chyba o wiele większą aktywność studentów. Wielu zapisuje się jedynie na studia, zalicza pierwszy wykład już niewielu, a ukończenie studiów staje się udziałem bardzo nielicznych. Rektor już przeprowadził jedno skreślenie z listy studentów, którzy zaniedbują swoje obowiązki, ale nie wykluczono, że będzie musiał powtarzać tę czynność wielokrotnie. Kolejnym problemem jest to, że wielu urzędników państwowych mimo zachęt nie skorzystała z możliwości studiów na KUS. Dziwi tez brak zainteresowania studiami wśród nowych mieszkańców Scholandii, dla których właśnie stworzono system stypendiów naukowych i ułatwiono karierę zawodową po studiach.

Następną uczelnią wyższą w Scholandii jest Politechnika Scholandzka. Dosyć młoda uczelnia (oficjalne otwarcie miało miejsce 11 listopada 2003 roku) może już teraz poszczycić się posiadaniem trzech wydziałów (programowanie, HTML i „Budownictwo i transport”). Uczelnia jest prowadzona przez wybitnych fachowców (dr inż. net. Michał Knobel i dr inż. net. Jakub Lamperski) i proponuje studentom do wyboru 9 wykładów.

Wydaje się, że ta uczelnia na pewno będzie popularna w Scholandii, której życie zależy w niemałym stopniu od znajomości programowania. Jeśli rozwój Politechniki będzie w przyszłości tak samo dynamiczny jak i obecnie, można w sposób stosunkowo pewny stwierdzić, że będzie to jedna z najlepszych uczelni wirtualnego świata, albowiem daje bardzo praktyczna wiedzę, niemal niezbędną dla prawidłowego funkcjonowania w sieci.

Obydwie uczelni tworzą aktualnie całość edukacyjnej oferty Królestwa. Oczywiście, nie wyczerpuje to bynajmniej całości pracy naukowej w Scholandii. Istnieje bowiem również periodyk naukowy – „Universitas”, który jest jednocześnie oficjalnym biuletynem KUS. Aktualnie ukazały się trzy wydania tego czasopisma. Jest ono tworzone przez zespół redakcyjny: Michała Strudzińskiego (redakcja techniczna), Jerzego Gołowanowa (konsultacja naukowa) i Wiktora Kolińskiego (konsultacja naukowa). Artykuły, zamieszczane w „Universitas” koncentrują się wokół zagadnień, poruszanych w wykładach uniwersyteckich. Są to komentarze, recenzje, opinie i polemika naukowa. Na razie autorami wszystkich artykułów byli tylko konsultanci naukowi, lecz być może ta sytuacja w niedługim czasie się zmieni.

Leksykon Scholandzki jest interaktywna encyklopedią, aktualizowaną trzy razy w roku, redagowana przez Filipa von Schwaben, Adriana Bartkiewicza i przez Karine Stachowiak. Ciągle są dodawane nowe hasła i aktualizowane stare, a więc Leksykon Scholandzki można więc traktować jako poważne źródło informacji o Scholandii, przydatne zarówno dla studentów jak i dla naukowców. Leksykon zawiera hasła, dotyczące przede wszystkim podstawowych pojęć dotyczących Scholandii jako państwa, jej polityki, historii i gospodarki, zawiera też personalia niektórych Scholandczyków.

Ważną rolę dla studium kultury Scholandii i niektórych dziedzin nauki odgrywają również muzea, w których są zgromadzone eksponaty, związane z różnymi dziedzinami życia w Scholandii.

Muzeum starych stron WWW Scholandii jest jednym z podstawowych źródeł informacji o historii i rozwoju Scholandii w czasach najnowszych. Jest to doskonałe miejsce dla przeprowadzenia badań zmian, które nastąpiły w Scholandii w ostatnich miesiącach i dla analizy rozwoju Królestwa.

Muzeum Kultury Elfickiej na zamku Lahnstein jest jedynym Muzeum, eksponaty w którym dotyczą historii Scholandii przed Katastrofą, chociaż ograniczają się tylko do historii Elfidy i kultury elfickiej.

Muzeum Sztuki Sakralnej i Muzeum Judaizmu zawierają eksponaty, związane z religijnością Scholandczyków w czasach obecnych. Zawierają one eksponaty, pochodzące z różnych tradycji religijnych, do których przyznają się członkowie scholandzkich wspólnot religijnych.

Galeria Scholandczyków jest miejscem, w którym zebrane są zdjęcia, ankiety i personalia wielu Scholandczyków, więc jest doskonałym miejscem dla przeprowadzenia badań socjologicznych.

Inne muzea również ukazują całą gamę osiągnięć kulturalnych Scholandii, więc mogą być przydatne dla studentów i naukowców dla przeprowadzenia badań kulturoznawczych.

Szczególne znaczenie, które posiada edukacja w Scholandii jest odpowiedzią na aktualne wymogi procesu cywilizacyjnego. W naszych bowiem czasach coraz mniejsze znaczenie przypisuje się inwestycjom w surowce, czy też w sprzęt. Najważniejsze są w naszych czasach inwestycje w edukację, albowiem jedynie dzięki tym inwestycjom jest możliwy postęp techniczny i lepsze zarządzanie. Zmienia się tez status człowieka wykształconego, który nie jest już najemnikiem, który pracuje za pieniądze, lecz inwestorem, który angażuje się w konkretna dziedzinę działalności ludzkiej. Człowiek wykształcony może bowiem zainwestować największy skarb naszych czasów – wiedzę i zdolność do uczenia się, a także do odkrywania i stosowania nowych rzeczy. W obecnym szybko zmieniającym się świecie nie wystarczy zdobyć wykształcenie, trzeba elastycznie dostosowywać się do zmieniającej się koniunktury na rynku, co oznacza konieczność dokształcania się i pogłębiania swojej wiedzy. Człowiek twórczy, który wraz z wykształceniem zdobył umiejętność uczenia się, tworzenia i realizacji nowych pomysłów jest w naszym świecie postacią pierwszoplanową, dzięki której społeczeństwo funkcjonuje jako całość. Dlatego też w systemie edukacji, praktykowanym w Scholandii, teoria jest ściśle połączona z praktyką, a ośrodki edukacyjne są jednocześnie ośrodkami badawczymi.

Edukacja jest najmniej „symulowaną” czynnością w świecie wirtualnym, istnieją bowiem już liczne uczelnie „realne”, które wprowadzają całą niemal swoją ofertę edukacyjną do Internetu. Umożliwia to studiowanie większej liczbie ludzi, likwiduje bariery i eliminuje stratę czasu na dojazdy i kupowanie podręczników. Dlatego też tak wielki nacisk kładzie się na edukacje w Scholandii. Każdy student może tu nauczyć się czegoś, co się może w sposób bardzo bezpośredni przydać w życiu realnym. Szczególnie dotyczy to studiów na Politechnice, ale też wiedza humanistyczna podawana na stronach KUS jest wysokiej jakości i może być bardzo przydatna.

W przyszłości można spodziewać się dalszego rozwoju instytucji edukacyjnych. Istnieje tez projekt powołania szkoły niższego szczebla, która była by stopniem pośrednim, umożliwiającym studia dla osób gorzej przygotowanych w życiu realnym, a także w celu ich lepszej socjalizacji. Na razie ten projekt nie doczekał się realizacji, jednakże prace nad nim wciąż trwają.

[1] Na średniowiecznych uniwersytetach ważna rolę odgrywała też medycyna, ale trudno byłoby stworzyć taki wydział w państwie wirtualnym ze względu na jego odmienne zasady, związane z egzystencja człowieka.