Jerzy Gołowanow

Historia Inselii¹

Pierwszymi mieszkańcami Inselii byli przybysze z terenów Arden, którzy mniej więcej w I w. dotarli do wyspy i stworzyli liczne społeczności, trudniące się rybołówstwem i handlem, albo też piractwem. Każda wioska była właściwie niezależny organizmem społecznym i nie istniała w zasadzie żadna władza zwierzchnia. W II-III ww. Do Inselii dotarli przybysze ze Wschodu – Rzymianie. Właśnie oni nazwali wyspę Inselia (od łacińskiego - „wyspa”). Byli to legioniści, którzy otrzymali ziemię za służbę w wojsku rzymskim. Mała społeczność rzymska była jednak o tyle prężna, że założyła pierwsze miasto na terenie Inselii, nazywana Colonia Savargenis, albo o prostu Savargene. Jak sama nazwa wskazuje, istniało to miasto na prawach kolonii rzymskiej i jej mieszkańcami byli osadnicy wojskowi, obywatele Rzymu. Po pewnym czasie Rzymianie opanowali cale terytorium Inselii ze względu na przewagę w organizacji wojskowej, kultury i dobrej administracji. Aż do dnia dzisiejszego zachował się zespół starego miasta w Savargene ze świetnie zachowanym amfiteatrem i świątynią cesarza Trajana. Rola jednak Inselii nie miała jednak nic wspólnego z żyznymi równinami znad Tybru. Rolnictwo na Inselii nigdy w starożytności nie miało takiego znaczenia, jak poza jej granicami. Skały i piasek uniemożliwiały hodowanie roślin w ilości niezbędnej dla utrzymania. Dlatego też przyzwyczajeni do pracy na roli koloniści rzymscy musieli za przykładem autochtonów zająć się rybołówstwem i handlem. Naturalnie, kultura przybyszów całkowicie zdominowała na wyspie i rzymska prowincja Inselii przetrwała aż do inwazji barbarzyńców w VI w.

Prowincja Inselii była zarządzana przez wybieranych na miejscu Prefektów, albowiem nie była traktowana przez Rzym jako typowa kolonia, być może nawet na skutek przerwania szlaków handlowych zapomniano o niej. Może to być jeden z powodów zupełnego braku wzmianek o takiej rzymskiej posiadłości w dostępnej nam rzymskiej literaturze źródłowej. Podstawowym zadaniem administracji było utrzymywanie porządku, walka z piractwem, ochrona dróg handlowych i zbieranie podatków. Życie kulturalne koncentrowało się w miastach, budowano amfiteatry, na których wystawiano sztuki teatralne².

Wtedy właśnie zostały założone podwaliny pod przyszłą handlową dominację Inselii na terytorium całej Scholandii. Najważniejszymi partnerami handlowymi Inselii były wolne miasta na ziemiach dzisiejszego Arden (przede wszystkim Internetia) i Scholia. Promieniowanie kultury rzymskiej było znaczne. Świadczą o tym pozostałości niektórych budowli w Porta Regni i Scholopolis, świadectwa pisane i liczne elementy języka łacińskiego w języku scholijskim.

W V w. Prowincja Inselia przeżywała wielki kryzys, związany z ostatecznym zerwaniem relacji z Metropolią, które było spowodowane przerwaniem dróg morskich przez piratów normańskich. W zasadzie wszystkie informacje, dotyczące Scholii i Arden z tamtych czasów pochodzą z kronik rzymskich. Niska kultura autochtonicznej ludności Scholii i Arden zbyt powoli wchłaniała kulturę i organizację rzymską, aby przeciwstawić się inwazji barbarzyńców, która mała miejsce w VI w. Plemiona germańskich barbarzyńców ukształtowały nową scholijska kulturę, lecz także wchłonęły liczne elementy kultury rzymskiej. Walki plemion barbarzyńskich na terenie Scholii ustały dopiero w X w., gdy rozpoczął się proces zjednoczenia Scholii pod władzą dynastii Radgar. Po zdławieniu buntu arystokracji Król Radgar III powierzył kierowanie państwa urzędnikom, w większości pochodzącym ze środowisk, związanych z kulturą rzymską. Wtedy właśnie Inselia stała się źródłem cennego doświadczenia dla nowej organizacji Królestwa Scholii. Na przełomie X-XI ww. Król Scholii Radgar V sprowadził do Scholii rzymskich doradców wojskowych, którzy pomogli mu w organizacji scholijskiego wojska na sposób rzymski. Wtedy pewna część inselijskich potomków Rzymian opuściła swe wyspy, aby zamieszkać w Scholii. W okresie wcześniejszym organizacja wojskowa w Scholii niczym się nie różniła w zasadzie od organizacji wojska Germanów. Każdy mężczyzna był jednocześnie wojownikiem i w przypadku zagrożenia wojny zbierano pospolite ruszenie wszystkich dorosłych mężczyzn. Po pewnym czasie jednak pospolite ruszenie wyparła instytucja „drużyny królewskiej”. Wodzowie zaczęli gromadzić wokół siebie grupy wojów, którzy stanowili ich przybocznych. Taka forma organizacji wojskowej była o wiele bardziej efektywna, niż pospolite ruszenie, albowiem drużynę stanowili najlepsi wojownicy klanu bądź plemienia, którzy wciąż się ćwiczyli w sztuce wojennej. Jednak nawet drużynie brakowało dyscypliny i organizacji, która czyniła wojsko rzymskie niezwyciężonym. Wojsko scholijskie więc podzielono na legiony, dowodzone przez legata (po ok. 5000 żołnierzy), które z kolei dzieliły się na manipule, dowodzone przez trybunów (po ok. 300-500 osób) i na centurie, dowodzone przez centurionów (po ok. 100 żołnierzy). Dodatkowo istniały również oddziały jazdy (alae). Wprowadzenie nieznanego Rzymianom strzemienia i długiego miecza (Rzymianie walczyli krótkim mieczem (gladius), który niewiele się różnił od sztyletu) stworzyło najpotężniejsze wojsko w Wirtuazji, które było w zasadzie nie do pokonania w otwartym polu. Jako oficerowie zostali zaangażowani do tego wojska liczni Inselijczycy, którzy wpoili dzielnym i odważnym Scholijczykom rzymskiego ducha dyscypliny i porządku.

W roku 1182 Inselia wstąpiła w sojusz z wolnymi miastami Arden i w ten sposób powstała Federacja, znana pod nazwą Związek Wolnych Miast Wybrzeża. W roku 1183 Związek podpisał umowę o wzajemną pomoc ze Scholią. Jednym z celów tej umowy była likwidacja piractwa normańskiego, które wyrządzało wielkie szkody handlowi morskiemu. Połączone floty Inselii i Scholii zdołały ok. roku 1200 niemal całkowicie zlikwidować piractwo na morzach wokół dzisiejszej Scholandii. Związki Inselii ze Scholią jeszcze bardziej się wzmocniły w okresie Rewolucji Scholijskiej w latach panowania Króla Scholii Tannegarda I (1235-1252), który otrzymał od władz inselijskich pomoc, zarówno dyplomatyczną jak też militarną, co też przyczyniło się do pokojowego zakończenia konfliktu w Scholii.

Relacje pomiędzy Inselią i Scholią w latach późniejszych były coraz cieplejsze, tym bardziej, że w XIV-XV ww. Inselia była zaludniana z kolei przez nową falę spokrewnionej ze Scholijczykami ludności z miast hanzeatyckich (pochodzenia niemiecko-holenderskiego). Tak samo jak Rzymianie, przybyli oni w niewielkiej liczbie i ograniczyli swoje działania do wybrzeża, tym razem jednak po jego wewnętrznej, zachodniej stronie. Relacje kupców hanzeatyckich ze Scholią polegały na wzajemnych interesach, albowiem Inselia posiadała niemal całą flotę handlową tych akwenów, co czyniło jej mieszkańców największymi pośrednikami handlowymi w Wirtuazji.

Przybysze z miast hanzeatyckich założyli port i miasto Inselburg (z niem. "zamek na wyspie", ok. roku 1450), potem też kilka innych, znacznie mniejszych osad.. Tej fali osiedleńczej zawdzięczała Inselia znaczny postęp techniczny, poważny wzrost obrotów handlowych z kontynentem, przepiękne budynki portowych kantorów w Inselburgu. Następne wieki - to powolny, ale stały rozrost ośrodków miejskich, przede wszystkim Inselburga, który osiągnął zapewne liczbę ponad 100 tys. Mieszkańców. Były to też czasy bardzo oryginalnych odkryć i wynalazków, służących przede wszystkim technice życia codziennego, handlu i żeglugi morskiej. Największym osiągnięciem tego czasu (zbudowanym ok. 1800) jest ogromna latarnia morska "Hügelfackel" na podejściu do Portu Inselburga.

Na początku XVII w. gwałtownie popsuły się relacje pomiędzy Inselią a Deltą. Amfiktionia Deltyjska zarzucała Inselii popieranie kaperstwa, wyrządzającego wielkie szkody handlowi Deltyjskiemu, szczególnie terenom, podległym plemieniu Forenów, które wtedy miało największe wpływy w Amfiktionii. Ignorowanie żądań Deltyjczyków doprowadziło do wypowiedzenia wojny ze strony Delty w roku 1645. Wojna Deltyjczyków ze Związkiem Wolnych Miast Wybrzeża pozostawała poza sferą zainteresowań Scholii do czasu, gdy Amfiktionia zaczęła wyraźnie zyskiwać przewagę. W roku 1653 wojska Delty zajęły Internetię, natomiast w roku następnym wojska Związku zostały ewakuowane na teren Inselii. Ówczesny Król Scholii Rainur II, panujący w latach 1612-1659 dbał o równowagę militarną w regionie i gdy Delta niemal już wygrała konflikt, wypowiedział Amfiktionii wojnę, atakując w roku 1655 Arden. Rainur II zawarł równocześnie przymierze zaczepno-obronne z Inselią, dzięki czemu uzyskał przewagę na morzu. Bez względu na olbrzymie zasoby ludzkie Delty i na ciągłe problemy finansowe Scholii, lepiej wyszkolona i uzbrojona armia scholijska wyparła wojska deltyjskie z terenu Arden. Jedynie niezadowolenie ludności długą wojną i ciągłe utarczki z sojusznikami i Parlamentem zmusiły Króla Scholii Aberengara II do podpisania Traktatu Pokojowego, zawartego w roku 1684 w Porta Regni, zgodnie z którym Delta, Scholia i Związek Wolnych Miast Wybrzeża dokonali rozbioru ziem Arden: Delta otrzymała część północną, Scholia – część południową, natomiast Związek – pas przybrzeżny.

W XVII wieku Inselia przeżywała rozkwit gospodarczy, albowiem upowszechniły się nowe metody wyrabiania tkanin, co w połączeniu z przewagą inselijskiej floty handlowej dawało możliwość na opanowanie rynków Scholandii przez kupców inselijskich. Inselijczycy zyskali miano „przewoźników Scholandii” i najlepszych kupców. W roku 1692 powstała w Inselburgu pierwsza Giełda.

Wielkim ciosem dla gospodarki Inselii było rozpoczęcie się Rewolucji Industrialnej w Scholii, która miała miejsce w połowie XVIII wieku. Manufaktury sukienne w Inselii nie mogły już konkurować z fabrykami Scholii. Poza tym szlaki handlowe przesunęły się znacznie ze względu na powstawanie licznych kontaktów handlowych Scholii z innymi krajami wirtualnego świata poza Scholandią. Tanie towary ze Scholii zniszczyły niemal całkowicie handel inselijski. Wojny celne ze Scholią doprowadziły nawet do kilku zbrojnych konfliktów z tym państwem, co doprowadziło do upadku floty handlowej Inselii. Wzmogła się także emigracja do Scholii, co doprowadziło do znacznego wyludnienia Inselii.

Na początku XIX wieku w Inselii rozpoczęła się Rewolucja Industrialna pod wpływem poświadczeń scholijskich. Nastąpił jednak szybki eksport kapitału ze Scholii, co podporządkowało w krótkim czasie gospodarkę inselijską potrzebom scholijskim. Na terenie Inselii powstały liczne stocznie, zatrudniające nawet do kilku tysięcy pracowników, produkujące statki dla potrzeb scholijskiego handlu. Rozwijało się rybołówstwo i inne dziedziny gospodarki, związane z morzem. Stopniowe zniszczenie środowiska naturalnego dotknęło Inselię nieco później niż inne kraje dzisiejszej Scholandii. Wielkim ciosem dla Inselii było niemal całkowite zniszczenie terenów łowieckich, co postawiło pod znakiem zapytania samą egzystencję Inselijczyków. W latach późniejszych Inselia została w niejasny sposób wyludniona (Wielka Katastrofa) i w ten sposób podzieliła los całego kontynentu.

Specyfiką Inselii było to, że inwazje „barbarzyńców” bynajmniej nie zniszczyły jej kultury, która była i pozostała w swojej istocie rzymską, lecz pozostawiły ja nienaruszoną wraz z religia, administracją i wojskowością, nie mówiąc już o sztuce pięknej, budownictwie i literaturze. Połączenie „germańskości” z „rzymskością” i „duchem hanzeatyckim” stanowiło i nadal stanowi podstawę obecnej tożsamości kulturowej Scholandii. Pozostałości kultury rzymskiej można aż do dnia dzisiejszego podziwiać w Muzeum Kultury Rzymskiej w Scholopolis (Villa Romana) (http://www.villa-romana.prv.pl/).

Ważnymi pomnikami kultury rzymskiej, uzyskanej za pośrednictwem Inselijczyków, są w Scholandii, a zwłaszcza w jej scholijskiej części ze Scholopolis na czele również niektóre kościoły, a także Zamek Królewski, dawna siedziba Królów Scholii. Ciekawym elementem Zamku Królewskiego jest Katedra Międzywyznaniowa, która w dawnych, przedchrześcijańskich czasach była swoistym centrum kultu boskich królów na terytorium Scholii. W okresie panowania chrześcijaństwa „Świątynia Boskich Królów” została przekształcona w zamkowy kościół królewski.