HOMILIA NA 10 NIEDZIELĘ W CIĄGU ROKU (29czerwca 2003)

Choroba i zdrowie

(do Mt 9, 20-22)

„Wtem jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza

Bo sobie mówiła: żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa.

Jezus obrócił się, i widząc ją, rzekł: „Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła”. I od tej chwili kobieta była zdrowa.”

                Choroba jest czymś niepojętym, jeśli jest skonfrontowana z naszymi pragnieniami i marzeniami. Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego nieraz jedna chwila ma decydować o części albo o całości naszego życia? Kobieta z Ewangelii też miała taki problem. Cierpiała już dwunasty rok z powodu choroby! Jeśli wziąć pod uwagę średnią długość życia w tamtych czasach, mogła to być nawet połowa jej życia i to najlepsza połowa! Też pewnie zadawała sobie pytanie: „dlaczego?” Jednak wraz z przyjściem Jezusa do jej miasta pojawiła się nadzieja. O Jezusie mówiono:

«Wielki  prorok powstał wśród nas, i Bóg łaskawie nawiedził lud swój». (Łk 7, 16)

                Chora kobieta wierzyła, że samo dotknięcie szaty proroka-cudotwórcy da jej uzdrowienie. I cóż, dotyka i nic się nie dzieje! Lada chwila ufność może zamienić się w rozpacz, lecz Jezus nie pozostawia kobietę w mrocznej samotności. On odwraca się i mówi (tł. wł.): „Śmiało, córko! Uratowała cię wiara twoja!” Dopiero wtedy kobieta uświadamia sobie, że uzdrowienie następuje w chwili, gdy ma miejsce akt wiary, nie ma natomiast większego znaczenia gest. Jej ufność wiązała się z szatą, była czymś zewnętrznym, kobieta pozwalała komuś innemu decydować o swoim losie. Natomiast Jezus wskazał na prawdziwe źródło uzdrowienia, była nim wiara.

                Wiara uzdrawiająca jest czymś bardzo wewnętrznym, a jednocześnie czymś bardzo osobistym. Wiara powoduje znalezienie w sercu człowieka samego Boga, który tam mieszka.

Pyta Apostoł Paweł:

„Czy nie wiecie żeście świątynią Boga i Duch Boży mieszka w was?” (1 Kor 3:16)

                Podobnie też mówi męczennik Szczepan:

„Najwyższy nie mieszka w dziełach rąk ludzkich” (Dz 7, 48)

                Nie mieszka więc Najwyższy w szacie Jezusa i jej dotknięcie nie daje uzdrowienia. Natomiast mieszka On w sercu człowieka wierzącego, dlatego też gdy tylko kobieta zdobyła się na odwagę i uwierzyła, została uzdrowiona. Nie było to zapewne łatwe, o ileż łatwiej polegać na kimś innym, prosić o pomoc i przyjmować cudzą wolę jak swoją własną. Nie jest to jednak droga do pełni człowieczeństwa, które wymaga całkowitej wolności i pełnej odpowiedzialności za własny los. Jest to wielkie wezwanie, lecz kobieta z Ewangelii nie cofnęła się, uwierzyła i znalazła uzdrowienie we własnej wierze!