HISTORIA GERMANÓW
Sama nazwa „Germania” nie jest bynajmniej pochodzenia germańskiego, tylko rzymskiego. Tym mianem Rzymianie określali tereny na wschód od Renu i na północ od górnego i środkowego Dunaju, zamieszkałe na początku naszej ery przez plemiona germańskie, które przywędrowały na te tereny ze swojej historycznej kolebki – Skandynawii i Jutlandii. Najlepszy z wczesnych opisów Germanii i Germanów zawiera się w dziele historycznym Publiusza Korneliusza Tacyta (55-120) – wielkiego historyka rzymskiego pt. „Germania”.
Natomiast pierwsza znana dzisiaj mapa Germanii (jako połnocno-wschodniej części Europy) pochodzi od Strabona (63 p.n.e. – 24 n.e.), geografa i historyka rzymskiego, który zamieścił ja w swojej „Geografii Powszechnej”.
Wyróżniamy następujące grupy plemion germańskich:
1.Germanowie północni (np. Jutowie);
2.Germanowie wschodni (np. Goci);
3.Germanowie zachodni (np. Frankowie).
Przodkowie Scholijczyków byli z pochodzenia Alamanami, którzy należeli do Germanów zachodnich. Był to związek plemienny, który ukształtował się w III w. n.e. na pograniczu zachodnich prowincji rzymskich: Germania Superior (Germania Górna) i Germania Inferior (Germania Dolna). Postać typowego wojownika alamańskiego można również zobaczyć w naszym muzeum.
Nazwa związku plemiennego pochodziła od wyrazu Alle Männer – „wszyscy mężowie”, „mężowie pośród wszystkich”, albowiem był to sojusz kilku plemion germańskich, odznaczających się szczególną walecznością i odwagą. Pierwsze państwo Alamanów powstało w prowincji Górna Germania ok. 300 roku. Ciągłe kontakty z Rzymianami spowodowały daleko idącą romanizację tych plemion. Początkowo jednak Alamanowie byli postrachem Rzymian. Prawdopodobnie do tego związku należeli również Cheruskowie, których wódz Arminiusz (od jego imienia pochodzi imię obecnego Króla Scholandii) w 9 r. n.e. odniósł spektakularne zwycięstwo nad Rzymianami w Lesie Teutoburskim.
Z usług sławnej jazdy germańskiej korzystał już Juliusz Cezar w czasie swojej zwycięskiej kampanii w Galii, wysoko oceniając wysokie walory bojowe Germanów, ich waleczność, odwagę i zawziętość w walce. Wbrew ustabilizowanej opinii Germanowie wcale nie stronili się od sojuszy z Rzymianami, wręcz przeciwnie, nieraz wydajnie wspierali ich w walce przeciwko Galom i Hunom.
W VI wieku Alamanowie docierają do Szwajcarii i aż dotąd sięgała ich władza, aż w bitwie pod Tolbiacum w 496 roku zostają oni pobici przez Franków. Gdy natomiast w 506 roku Król Franków Chlodwig krwawo stłumił powstanie Alamanów, ich liczna grupa zdecydowała się na emigrację na tereny obecnej Scholandii, gdzie już w VII wieku tworzą się liczne państwa Alamanów.
Prof. Dr Jerzy Golowanow
Dyrektor Muzeum Kultury Germanskiej