RYCERSTWO
Zacznijmy od tego, kim właściwie był rycerz…
Rycerstwo to warstwa społeczna składająca się z konnych wojowników, która stworzyła swoisty sposób życia, postępowania, etykę.
Rycerstwo kształtowało się od VIII-IX wieku w państwie frankijskim, a następnie zachodniofrankijskim epoki Karolingow, gdzie znacznie wzrastało znaczenie konnicy w prowadzeniu wojen. Na miejsce pospolitego ruszenia wolnych mężczyzn walczących w lekkim uzbrojeniu i pieszo pojawili się, można rzec, zawodowi wojownicy ciężkozbrojni, walczący konno. Nie można jednak określić ich tylko mianem wojowników. Czym wiec różnił się wojownik od rycerza?? Inna “umysłowość”, stworzyli bowiem własny sposób postępowania. Pomimo, iż nie różnił ich sposób walki, o tyle cele walki były zupełnie odmienne. Dla rycerzy, zgodnie z etosem, ważne były zasady: ochrona swojego pana, ochrona religii, honor, szczodrość…
Wyposażenie rycerzy i ich przygotowanie do “rzemiosła” wymagało stałych, dość dużych dochodów. Co mogło zapewnić owe dochody? Ziemia, posiadanie ziemi. Uzyskać ja można było poprzez wejście w zależności feudalne-ziemia była wynagrodzeniem za obowiązek służby wojskowej pod rozkazami seniora.
Stopniowo ciężkozbrojna jazda pod rozkazami seniora rozpowszechniała się I w innych krajach.
Gdy w 930 r. Radgar I zjednoczył Scholie to właśnie rycerstwo odegrało w tym ważna rolę. Wprawdzie w okresie panowanie Radgara III wprowadzono stałe wojsko złożone z wolnych chłopów, którym wypłacano żołd , niemniej jednak rycerstwo nadal odgrywało kluczowa role.
W X-XII wieku ustalały się obyczaje rycerskie-pasowanie na rycerza chociażby, jego atrybuty-ostrogi, miecz z pasem oraz wzorce rycerza idealnego-czyli tzw. etos rycerski.
Na przełomie XII I XIII wieku rozpoczął się proces zamykania się stanowego rycerstwa, co oznaczało nadanie mu charakteru dziedzicznego.
Złoty okres rycerstwa scholijskiego przypada na XIII wiek, po przezwyciężeniu kryzysu gospodarczego, politycznego i po zwycięstwie w bitwie pod Liceas przez króla Abogarda. W tym właśnie czasie wpływy rycerstwa na społeczeństwo, gospodarkę, politykę były największe.
Od polowy XIII wieku znaczenie rycerstwa powoli zaczynało się zmniejszać. Królowie Scholii zaczęli powoływać do walki żołnierzy najemnych, czyli jak pisze Pan Jerzy Golowanow - “zawierano kontrakt z dowódcą oddziału, który dostarczał żołnierzy wraz z wyposażeniem” .
Całkowity upadek znaczenia rycerstwa jako sił zbrojnych datuje się na 1382 rok, czyli od bitwy pod Tauria. Rycerze od tamtego czasu przestali się liczyć jako siły militarne, natomiast ich rola społeczna i kulturowa wciąż wzrastała. Wzorce rycerskie kultywowano, organizowano turnieje, zakładano zakony orderowe.
Kasia van Derjick