ETOS RYCERSKI
Wspomniane było już wcześniej, że rycerze stworzyli swoje własne normy postępowania, tzw. etos rycerski. Jakie to normy? Najkrócej można to ująć poprzez hasła: honor, odwaga, hojność, wierność danemu słowu, pomoc ubogim i obrona Kościoła.
Honor i duma były podstawa tego swoistego kodeksu postępowania. Honor wymagał od nich walki (przy czym zaznaczyć trzeba, iż honor zabraniał im walczyć niedozwolona bronią, ucieczkę z pola bitwy itp.); honor wymagał ginąć dla króla; honor wymagał wreszcie zapewnienie pomocy ludziom potrzebującym.
Rycerz w każdej sytuacji winien być odważny, powinien nawet gotowy być do oddania życia w obronie innych.
Wyposażenie rycerzy i ich przygotowanie do “rzemiosła” wymagało stałych, dość dużych dochodów. Co mogło zapewnić owe dochody? Ziemia, posiadanie ziemi. Uzyskać ja można było poprzez wejście w zależności feudalne-ziemia była wynagrodzeniem za obowiązek służby wojskowej pod rozkazami seniora.
SKażdy rycerz, wg kodeksu rycerskiego, powinien być też hojny…Hojny wobec ubogich, hojny wobec potrzebujących, hojny dla Kościoła. Kodeks rycerski wymieniał jako jeden z najważniejszych “zasad” pogardę dla bogactwa. Większość rycerzy żyła dość ubogo, utrzymując się z datków.
Ochrona i pomoc ubogim była obowiązkiem nie tylko Kościoła i kobiet ale również rycerzy. Etos rycerski zobowiązywał do obrony sierot, ludzi bezdomnych i biednych.
Kasia van Derjick