FORTYFIKACJE
W średniowieczu podstawą systemów obronnych były zamki. To władca nakazywał ich wznoszenie. Służyły one głownie do obrony przed atakiem wrogów, aczkolwiek również do utrzymywania porządku w państwie. To właśnie one były siedzibą władcy.
Budowane były w strategicznych miejscach, głownie na stromych wzniesieniach lub przy rzece (bądź jeziorze). Po pewnym czasie budowano również na mniejszych wzniesieniach, otaczając nie tylko murem, lecz i fosą. Dla zabezpieczenia zamki posiadały jedna bramę wjazdową, zabezpieczoną mostem zwodzonym i kratą. Otaczające mury miały wbudowane okrągłe wieże (odporniejsze na ataki niż wieże prostokątne).
Zamek potrzebował dużych zapasów żywności, koni i innych zwierząt podczas oblężenia. Dostęp do świeżej wody zapewniała studnia na dziedzińcu. Na dachach budowano kamienne zbiorniki na deszczówkę. Żywność składowano w piwnicach lub strychach.
W zamkach budowano również lochy, w których więziono i torturowano jeńców i skazańców.
Drugim ważnym rodzajem fortyfikacji były mury obronne. Oplatały one zamki, miasta i klasztory. Gwarantowały one bezpieczeństwo mieszkańcom, a oni musieli w przypadku oblężenia ich bronić. Zanim jednak pojawili się kamienne czy ceglane mury, wznoszono drewniano-ziemne grody, a w mniejszych grodach tylko drewniana palisada. (Rysunek poniżej przedstawia przekrój przez taki właśnie wał obronny.)
Kerad Master