Przerwany śpiew w zimowych kwiatach
Sztuka teatralna
Autor: Jerzy Gołowanow (Elf)
Specyfiką sztuki elfickiej jest jej forma, albowiem jest to sztuka wierszowana, wykonana całkowicie wierszem sylabotonicznym z ta samą liczbą sylab w każdej linijce. Przeważnie używano stylu dziewięciosylabowego, lecz czasami również stosowano 11 sylab, jak też w sztuce obecnej (poza sonetem „Marzenie”, wykonanym wierszem piętnastosylabowym). W starożytności aktorzy śpiewnie recytowali swoje kwestie, natomiast komentował wydarzenia chór, spełniający rolę narratora. Sztuka elficka była zawsze prosto, a nawet „ascetycznie” obstawiona, wystawiano sztuki elfickie na leśnej polanie, nie używano ani rekwizytów, ani dekoracji. Elfy posiadały dobrze rozwiniętą wyobraźnię, której wystarczyło nieraz jedno słowo, aby mogły one sobie plastycznie przedstawić całą scenerię. Dlatego też aktualna sztuka, mimo że jest wystawiana w teatrze, niczym się nie różni swoją prostotą od klasycznej sztuki elfickiej. Każda sztuka elficka odwołuje się w każdym razie do duchowości Elfów i jest najbardziej starożytną formą sztuki teatralnej w Scholandii.
Obecna sztuka stanowi kontynuację sztuki elfickiej pt. „Śpiew zielonej strzały”. Przypomnę jej treść. Poeta Kemmotar spotyka Hiril, śpiewaczkę leśną, która śpiewa dla niego przez dwa dni i zapowiada, że trzeci dzień będzie dniem ostatnim. Kemmotar zastanawia się, czy ma opuścić miasto i podążyć za Hiril, czy też nie. Nadchodzi dzień trzeci...
Postacie:
Hiril - Śpiewaczka z elfich lasów
Kemmotar – Poeta z miasta elfickiego
Myath
Chór:
Nadchodzi trzeci dzień, jutrzenka piękna
Zimowe niebo światłem rozjaśniła
Pokryta lodem zamarznięta rzeka
Strumienia wód przed wzrokiem mym ukryła
Kemmotar idzie, w lesie się zagłębia
I jego usta Hiril nawołują
Lecz mroźnej ciszy elfi głos nie zgłębi
Kemmotar idzie, chłód w swym sercu czuje
Wysokie drzewa, mroźną mgłą spowite
Martwotą swych gałęzi przerażają
Pod śniegiem trawy cicho śpią ukryte
I na nadejście wiosny tam czekają
Kemmmotar:
Pamiętam jeszcze dobrze dzień wczorajszy
Tu wszędzie kwiaty były i w zieleni
Ukryty był horyzont ten najdalszy
Lecz dzisiaj pozostały tylko cienie
Przedziwne mroki wszystko tu spowiły
I mroźny wiatr wśród czarnych drzew zawodzi
Tu zwały mgły zarysy gór ukryły
Zamarłe w ciszy, zagubione w chłodzie
Lecz tutaj mnie prowadzi moja droga
Mej ukochanej głos usłyszeć pragnę
Niech ścieżka wiedzie przez śnieżycę srogą
Wciąż będę szedł, w dążeniach nie ustanę
Chór:
Wichura wyje, śniegiem tnie ubranie
Rozdziera niebo zasłonięte mgłami
Pokrywa śniegiem wszystko co się widzi
Powietrze ciemne oko elfie rani
Wciąż Hiril nie ma, ślady zasypane
W martwocie zimy chłodem napełnione
Niebiosa wypatrują coś nieznane
Gdzieś w mglistej dali chmury drżą skłębione
Lecz drzewa czarne nagle wycofują
Gałęzie, śniegiem mocno otulone
Polana biała, białe mgły kotłują
I biorą drzewa w białe swe ramiona
Kemmotar:
Cóż widzą moje oczy? Kwiaty tutaj?
Co kwitną teraz w śladach ukochanej
Ja wiem, ze nie doczekać się im jutra
Ja wiem, że znikną teraz z mgłą poranną
Na drzewach martwe ich gałęzie kwitną
Piękniejszych kwiatów nikt nie wyobrazi
Za chwile umrą, mrozem tknięte znikną
Lecz teraz kwitną, cieszą mnie na razie
Ja wiem, że Hiril była tu przed chwilą
Pozostawiła ślady swe i kwiaty
Te znaki jasne są i mnie nie zmylą
Te mroki, co zasnuły wszystkie światy
Chór:
Daleko w lesie śpiew Kemmotar słyszy
To Hiril, która zniknie już za chwilę
Nastaje cisza, milknie chrobot myszy
I tylko jastrząb cicho jeszcze kwili
Hiril:
Odchodzę teraz w głębię cichą lasu
Gdzie zima sroży się i zamieć wyje
Tam zniknę aż nadejdą wiosny czasy
Mnie mgła do czasu ciepłych dni ukryje
Gdzie pójdę - tego teraz jeszcze nie wiem
Ukryta przyszłość przed wzrokiem żyjących
Odejdę w dal, gdzie las, okryty śniegiem
Trwa w ciszy martwej pośród gór milczących
Nie możesz zbliżyć się, albowiem nie ma
Mojej tu cieni, tylko kwiaty w śniegu
I moje ślady mroźny wiatr rozwiewa
I zadeptuje zwierzę szybkie w biegu
Kemmotar:
Początek, koniec ma wszystko na świecie
To, co jest piękne i to, co jest smutne
Podobnie jak wiatr dmucha silnie i leci
Tak znika nadzieja jak coś co jest złudne
I czas ten przemija, a chwile znikają
Co było nie wróci, przepada jak sen
Wspomnienia pędzą i się oddalają