Długa droga do Valinoru
Sztuka teatralna
Autor: Jerzy Gołowanow (Elf)
(powiększ!)
Wstęp:
Obecna sztuka stanowi kontynuację sztuk elfickich pt. „Śpiew zielonej strzały” oraz „Przerwany śpiew w zimowych kwiatach”. Po raz kolejny spotykamy się ze śpiewaczką leśną Hiril i poetą z miasta Myath – Kemmotarem. Przypomnę treść poprzednich utworów. Poeta Kemmotar spotyka Hiril, śpiewaczkę leśną, która śpiewa dla niego przez dwa dni i zapowiada, że trzeci dzień będzie dniem ostatnim. Kemmotar zastanawia się, czy ma opuścić miasto i podążyć za Hiril, czy też nie. Nadchodzi dzień trzeci, wszędzie panuje zima, Kemmotar spotyka na polanie kwiaty, kwitnące pośród śniegów w śladach Hiril i słyszy jej śpiew pożegnalny...
Ze względu na to, że w sztuce używa się dużo terminologii, pochodzącej z opowiadania J. R. R. Tolkiena „Silmarillion”, zachęcam do przeczytania. Dla tych, którzy nie posiadają książki, polecam link: http://www.szaraprzystan.terramail.pl/sil.zip, który pozwala na ściągnięcie „Silmarillion”.
Postacie:
Hiril–Śpiewaczka z elfich lasów
Kemmotar–Poeta z miasta elfickiego Myath
Chór:
Śpiew Hiril przebrzmiał, wiatr zawodzi
Trwa mroczny las w milczeniu smutnym
I ostrzem bólu w serce godzi
Widmowy świt, poranek złudny
Umarły kwiaty, płatki spadły
I śnieg zasypał Hiril ślady
Kolory wiosny wszystkie zbladły
Pozostał tylko kwiatek mały
Ten kwiat Kemmotar w dłoni trzyma
Ogrzewa go oddechem swoim
Niegroźna już dla kwiatu zima
Jest piękny tak, że serce boli...
Kemmotar:
Ten kwiat pamiątką pozostanie
W nim pieśni moc, mądrości światło
Lecz serce boleć nie przestanie
Gdy patrzę na te kwiaty martwe
Ta piękna róża w mojej dłoni
Do Góry Elfów jest podobna
Przed zimnem moje serce broni
W bogactwo barwy jest zasobna
Wyruszam teraz z tej polany
Tam, gdzie wędrówki mojej koniec
Na drodze stoją skalne ściany
I mgła się kłębi gdzieś na dole
Na Górę Elfów muszę ruszyć
Aby pożegnać ukochaną
Za sobą mosty wszystkie zburzyć
Dokonać rzeczy niesłychanej
Chór:
Od wieków było, że Wezwanie
Raz w życiu może Elf otrzymać
W Krainach już nie pozostanie
I nikt nie może go zatrzymać
Na Górę Elfów wnet odchodzi
Tam tajemniczy Statek Biały
Rozstania gorycz mu osłodzi
Gdy ruszy na spotkanie falom
Daleka droga, na Zachodzie
Valinor czeka – wyspa szczęścia
Tam promień światła gra na wodzie
I nie ma tam cierpienia śmierci
Kemmotar jednak postanowił,
Że ruszy w drogę bez wezwania
Pożegnał las, co był mu domem
I w góry poszedł bez wahania
Kemmotar:
Miłością serce wypełnione
Porywa się na niemożliwe
I dusza, śpiewem twym natchniona
Valarów w sobie czuje siłę
Już wkrótce dotrę i na górze
Zobaczę miejsce tajemnicze
Tam gdzie się rodzą groźne burze
Gdzie błyszczą w mroku błyskawice
Tam jesteś teraz, ukochana
Na statek czekasz z białym żaglem
Tam dąży serce me zbolałe
I wypatruje cię z oddali
Chór:
Gdy tylko pierwszy krok wykonał
Kemmotar na skalistym szczycie
Zdziwiony raptem się przekonał
Ze pod stopami - traw poszycie
A w kilku krokach – plaża biała
Brzeg morski, woda, wiatr słonawy
Przy Statku Białym Hiril stała
Lecz w jej obliczu zaszła zmiana
Opromieniona złotym światłem
Przedziwnym pięknem napełniona
Jak róża kwitnie w białym piasku
Na plaży pośród fal spienionych
Kemmotar:
Kim jesteś Pani, wiem, żeś Hiril
Lecz twe oblicze pełne światła
Dla oczu twoja postać miła
Oświetlasz świat jak w nocy lampa
Twe oczy błyszczą tak jak gwiazdy
A włosy złotem płoną jasnym
Valarom równaś ty, bez skazy
Jak słońca blask, co nie zagaśnie
Twój uśmiech piękny jest jak zorza
Na ustach twoich gra radośnie
I oczy – jak głębiny morza
Jak światło świata twoje włosy
Ja wiem, że chwila ta ostatnia
W mym sercu wiecznie pozostanie
Świat zniszczy się jak stara szata
Nic nie uleczy mojej rany
Kim jesteś, Pani, żeś tak piękna
Jak słońce i jak niebo gwiezdne?
Przed tobą stoję pełen lęku
I nie śmiem podnieść oczy nędzne
Hiril:
Nie jestem Elfem, lecz Majarem
Ja służę Vardzie, Gwiezdnej Pani
Odchodzę i ten Statek Biały
Za chwilę zniknie w morskich falach
Wiedz, światło Vardy mnie oświetla
W tym świetle dałam ci natchnienie
Jak ziemię zmienia ciepło letnie,
Uwalnia z lodów wód strumienie
Gdy śpiew słyszałeś, moje usta
Wzywały ciebie ku wolności
Aby nie było w życiu pustki
By wypełniło się miłością
Gdy Elbereth podnosi rękę
Przedziwnym śpiewem świat wypełnia
Skazuje na tęsknoty mękę
I serce spala się w płomieniach
Wiedziałam, że przybędziesz tutaj
Albowiem twoje Przeznaczenie
Wypełnia twoje serce smutkiem
Aż się dokona przemienienie
Kemmotar:
I tak się stało, serce moje
Pragnienie piękne wypełniło
Dlatego też ja tutaj stoję
Bo życie moje się zmieniło
Ja wiem, powrotnej drogi nie ma
I tutaj los mój się rozstrzyga
Jak fala plażę tę zalewa
Tak miłość w serce me przenika
Jak niegdyś Elwe poczuł zachwyt
Gdy Meliany śpiew usłyszał
Tak w moim sercu powstał łatwo
Tęsknoty zew i wszystko zniszczył
Mój dom na drzewie, moje lasy
Przepadły, gdy twój głos zawołał
Hiril, Ainurów godna rasy
Ty idziesz dzisiaj własną drogą
Ja pozostanę tu, na plaży
Z tęsknoty niemy, z bólu ślepy
Czekając, że się coś wydarzy
Wraz ze mną płakać będą mewy
Na próżno będę wypatrywał
Twojego statku kształty wdzięczne
Ja o tej chwili właśnie śniłem
Lecz teraz mam uczucia sprzeczne
Ta chwila nigdy już nie wróci
Jest najpiękniejsza w życiu moim
I gdy jutrzenka się obudzi
Mnie pozostawi z moim bólem
Hiril:
Cóż mam powiedzieć, słów brakuje
I walka trwa radości z lękiem
Tak dużo widzę, sercem czuję,
Że w sercu swym przeżywasz mękę
Chcę teraz spotkać twe spojrzenie
Albowiem oczy mówią prawdę
Nadchodzi wtedy zrozumienie
I w sercu się zapala gwiazda
Kemmotar:
Niech tak się stanie, twoje oczy
Wspomnieniem wiecznym pozostaną
Jak gwiazdy Vardy podczas nocy
Ciemności wieczne rozpraszają
Lecz te wspomnienia nic nie znaczą
Ta chwila – równa jest wieczności
Żyć warto, aby to zobaczyć -
Promienne światło twej piękności
Chór:
Co było później – nie wiadomo
Legenda głosi, że spojrzenia
Czymś więcej były, niż te słowa
I dokonały przemienienia
Mijały chwile - tysiąclecia
Kemmotar z Hiril wciąż patrzyli
Bo miłość nie podlega śmierci
Miłości lata nie zmieniły
Jak niegdyś Elwe z Melianą
Pod gwiezdnym niebem cicho trwali
Na plaży, pośród morskiej piany
Kemmotar z Hiril los wybrali
Spojrzenia wszystko powiedziały
I nic innego nie potrzeba
Ich gwiazdy w nocy rozjaśniały
Zasypywała zima śniegiem
Ta chwila stała się wiecznością
Gdy głos miłości im zaśpiewał
Tak stali w słonecznej światłości
I włosy Hiril wiatr rozwiewał
Być może Hiril odpłynęła
Do Valinoru szczęśliwego
Lecz miłość ta nie przeminęła
Bo o niej morze ciągle śpiewa
Powtarza ziemia prawdę wieczną
Że miłość trwa do końca świata
W Ainurów chóru dźwiękach wdzięcznych
Ta miłość wieczną jest zasadą