-------------------------------------------------------------------------

Jerzy Gołowanow, hr. von Lahnstein

Dzieje rodu margrafów Taurii

Wstęp 

Osoba margrafa Taurii jest kojarzona zazwyczaj z prowincją Delty, którą prefekt Alexios Taurinos rządzi już od dawna i nie jest tajemnicą, że na tym stanowisku Prześwietny Margraf jest osobą odpowiednią. Prowincja rozkwita, ale nie jest to bynajmniej przypadek, że to właśnie on rządzi Deltą. Pisząc o historii rodu margrafa Taurii korzystaliśmy z kronik, zebranych w stolicy Amfiktionii Deltyjskiej - w Foros, które to miasto było stolicą najpotężniejszego z plemion Delty - Forenów.
Cześć I
Pierwszy wśród równych
Dolina Borysfenesa jest uznawana przez wszystkich za kolebkę cywilizacji Deltyjskiej. Już w XI w. n. e. pojawiła się tam osada, która w latach późniejszych rozwinęła się w ważne miasto handlowe, które stało się wkrótce centrum handlu produktami rolnymi, a szczególnie pszenicą, która była chlubą Delty. Wkrótce w delcie Borysfenesa rozwinęła się bogata cywilizacja, a stolicę nazwano Foros (gr. "podatek, cło"), albowiem jednym z najważniejszych źródeł bogactwa Foros były właśnie cła handlowe. Nic więc dziwnego, że w delcie Borysfenesa powstało państwo, bogactwo którego wzbudzało zawiść nie tylko sąsiadów, lecz także i obcych. 
Ani monumentalne warownie, ani waleczność mieszkańców nie uratowały mieszkańców Foros przed podbojem tzw. "ludów morza", spokrewnionych ze skandynawskimi wikingami, którzy w połowie XIII w. n. e. zwyciężyli państwo Delty w rezultacie krótkich działań wojennych. Jako ostatnie z miast Delty padło Foros. Ta data (1257 r. n. e.) stało się początkiem nowej cywilizacji Delty, która jest związana z ludem Forenów, który zamieszkiwał te tereny aż do Katastrofy.
Właśnie wtedy zaczyna się historia naszego bohatera - margrafa Taurii. Nosił on imię Amalohad, a jego ojcem był Thiudegiskel, jeden z wodzów Forenów. Już od wczesnego wieku odznaczał się on wielką dzielnością i zręcznością w dziele wojennym. W czasie uroczystej ceremonii wręczania broni (była to chwila, w której chłopiec stawał się w oczach plemienia dorosłym wojownikiem) miał miejsce znak, który został wytłumaczony przez wróżbiarzy jako niezwykle pomyślny. Otóż, gdy Amalohad zgodnie ze zwyczajem Forenów podniósł ku niebu otrzymane przed chwila z rąk wodza topór bojowy i tarczę, aby podziękować bogom Forenów za zaszczyt bycia wojownikiem, ukazał się na niebie orzeł, który zatoczył trzy kręgi nad miejscem ceremonii i zniknął w błękicie nieba. Wróżbita Luithad wykrzyknął wtedy: "Niech twój topór będzie szybki jak skrzydła orła! Ciesz się, Amalohadzie, synu Thiudegiskela, albowiem bogowie spojrzeli na ciebie łaskawie!"
Okazja do walki zdarzyła się szybko. Wiemy, że w tamtych czasach nie istniała jeszcze amfiktionia plemion deltyjskich, które wcześnie prowadziły ze sobą nieustanne wojny, aby opanować bogatą deltę Borysfenesa. W wojnie z Sahanami, gdy ich słynna jazda niemal już zmiotła szeregi wojska Forenów, nikt inny, tylko Amalohad, syn Thiudegiskiela zgromadził uciekających wojowników w gęstwinie lasu i poprowadził kontratak. Świetna, lecz niezbyt dzielna i wyćwiczona jazda Sahanów po niedługiej walce wycofała się w bezładnej ucieczce. Bohaterem dnia był oczywiście Amalohad i właśnie on otrzymał honorowe prawo do rozdzielania łupów, a także do pierwszego miejsca na uczcie pożegnalnej ku czci poległych wojowników. Siedząc obok ojca i patrząc na palący się stos ze zwłokami tych, którzy jeszcze wczoraj siedzieli obok, pili i jedli razem ze wszystkimi, Amalohad poczuł, że właśnie do niego należy wielkie zadanie skończyć z nieustanną krwawą walka, która tyle już lat nękała mieszkańców Delty. 
Niedługo po tych wydarzeniach ojciec Amalohada zginął w czasie polowania, zabity kłami dzika i zwołano Thing (zebranie wojowników), aby wybrać nowego wodza. Wojownicy Forenów nie mieli wątpliwości, kogo wybrać: "Amalohad ma być wodzem!" - krzyczeli. Wojownicy wręczyli mu bogato inkrustowany topór jego ojca ze słowami: "Bądź naszym wodzem, Frijond, i niech wrogowie drżą na dźwięk imienia Forenów!" Oczekiwano, ze Amalohad natychmiast poprowadzi zwycięska wyprawę na sąsiednie plemiona, lecz on postanowił, że nie będzie prowadził wojny ze spokrewnionymi plemionami Delty, najwyżej tylko z najeźdźcami spoza kraju. Z niewielkim orszakiem najlepszych wojowników przemierzał Amalohad tereny pozostałych plemion Delty: Somedów, Rutenów, Italów, Berylów, a nawet niedawnych wrogów - Sahanów. Okazało się, że wszyscy mają już dosyć wyniszczającej wojny i jeśli Sahanowie i Somedowie mieli wątpliwości co do sojuszu, z wielka chęcią natomiast przystąpili do niego południowi Deltyjczycy: Rutenowie, Italowie i Berylowie, nękani ciągłymi atakami Scholijczyków. 

-------------------------------------------------------------------------

Cześć II
Zjednoczona Delta
Amalohad jednak nie zadowolił się jedynie sojuszem wojskowym, lecz natychmiast poprowadził zjednoczone wojska Deltyjczyków na południe, aby zatrzymać inwazję wojsk Scholii, które posuwały się coraz dalej w kierunku wybrzeża. Spotkanie nastąpiło pod górskim miastem Taurią. Wprawdzie niekarnym i słabo wyćwiczonym hordom Deltyjczyków oparła się zakuta w stal falanga scholijska, straty najeźdźców były tak wielkie, że królowie Scholii na długo zrezygnowali z ekspansji na północ pozostając głuchymi na nawoływania fanatyków religijnych do krucjaty i do "zniszczenia ostatniego gniazda pogaństwa w Scholandii". 
Upojone zwycięstwem wojsko zachęcało Amalohada do przyjęcia tytułu Króla Delty. Jednak bohater bitwy pod Taurią stanowczo odmówił przyjęcia tego tytułu. "Niechaj inne narody mają własnych królów, lecz my jesteśmy braćmi i powinniśmy wspólnie rządzić naszym krajem", - powiedział Amalohad. "To, ze zostałem wodzem Forenów i poprowadziłem was na bitwę nie jest moją zasługa, tylko wyborem bogów i moich braci-wojowników", - dodał zwycięski wódz. Wojsko przyjęło wolę Amalohada, lecz ze względu na jego wielkie zasługi i ku pamięci historycznej bitwy nadano mu przydomek "Taurinos", który przeszedł również na wszystkich jego potomków.
Po zakończeniu wojny ze Scholią Amalohad zajął się organizacja sojuszu wojskowego, który stopniowo przekształcił się w amfiktionię, zjednoczona wokół kultu Thora w Foros. Wspólnym wysiłkiem plemiona Delty złożyły się na wybudowanie wielkiej latarni morskiej naprzeciwko Foros, która miała kształt młota bojowego (symbol Thora). W samym mieście świątynia Thora (a jednocześnie - dom wodza Florenów) była najwspanialszym budynkiem miejskim. W jednej z sal świątyni zasiadała Stała Rada Amfiktionii, która podejmowała decyzje, dotyczące polityki i prawodawstwa Delty. Stało się to jeszcze za życia Amalohada, który zmarł w 1398 roku w wieku 63 lat, natomiast jego syn Thorbern stał się wodzem wszystkich Forenów. Thorbern był tak samo jak jego ojciec jednocześnie kapłanem Thora i wodzem (było to zgodne ze zwyczajem Florenów). Wszystkie więc ofiary ku czci Thora składał on osobiście, co podkreślało szczególna rolę Florenów w Amfiktionii Deltyjskiej. W kronikach deltyjskich istnieje wzmianka, zgodnie z której w późniejszych wiekach ród Margrafa Taurii uległ chrystianizacji. Nie przyjęli jednak Deltyjczycy chrześcijaństwa zachodniego (ze względu na ogólnie negatywny stosunek do Scholii, w której zachodnie chrześcijaństwo było wyznaniem obowiązującym), lecz jego wariant wschodni, przyniesiony do Delty przez mnichów - bazylianów i anachoretów, którzy w górach Sierra Ferrida szukali miejsca na zamieszkanie.