W tym krótkim fragmencie Kohelet przedstawia bardzo ważny problem, który dotyka każdego z nas, gdy zaczynamy się zastanawiać o zmianach, które moglibyśmy dokonać w naszym życiu. Wiadomo, że nigdy właściwie nie jesteśmy zadowoleni z tego, co posiadamy, ani z tego, co robimy, ani z tego, kim jesteśmy. Wciąż jesteśmy w drodze ku bytom nieistniejącym, lecz jakże pożądanym, ku temu, czego sobie życzymy i do czego podążamy. Jakże często jednak okazuje się, że osiągnięcie naszych pragnień staje się niczym łapanie wiatru w garść, albowiem wciąż niby go mamy, ale wciąż jest nieuchwytny. Kohelet nazywa stan człowieka, podążającego wciąż za swoimi niewyraźnymi pragnieniami „powiewem i podążaniem za wiatrem”.
    Przeciwstawia on tej sytuacji to, co jest „widziane oczami”, zachęcając nas do stawiania sobie w życiu konkretnych i rzeczywiście możliwych do osiągnięcia celów. Być może takie cele będą się nam wydawały czymś zbyt małym i niegodnym uwagi, lecz tylko takie cele są godne tego, aby o nich mówić i do ich osiągnięcia dążyć. Ostrzega więc nas Kohelet przed „błądzeniem umysłu”. Wyraz „umysł” w tym kontekście wydaje się być najlepszym przekładem wyrazu hebrajskiego „nefesz”, który właściwie oznacza „istota”, „wnętrze”, czy też po prostu „człowiek jako całość”. Błądzimy bowiem nie tylko umysłem, chociaż tak właśnie dzieje się najczęściej, lecz jakże często jesteśmy targani również emocjami oraz sugestiami innych ludzi. Kohelet przestrzega nas przed pułapką podążania w kierunku, który nie jest dla nas wystarczająco jasny, zachęca nas więc do konkretów, do życia chwilą obecną, do stawiania sobie konkretnych i realnie osiągalnych celów, abyśmy nie „podążali za wiatrem”, który wciąż niby jest z nami, ale wciąż nam umyka.
    Innym przesłaniem powyższego tekstu jest zachęta do zadowalania się małym, tym, co jest w zasięgu naszego wzroku, tym, co właściwie już posiadamy. Kohelet pragnie nas przekonać do swoistej „ascezy”, do ascezy człowieka, który dąży do szczęścia, radości i przyjemności, lecz wie, że czym więcej posiada, tym więcej ma niepokojów, tym bardziej boi się stracić to, co posiada i tym większe ma pragnienie posiadania coraz więcej. Kohelet wie, że jest to ślepa uliczka ludzkich pragnień i dążeń, albowiem tak naprawdę szczęśliwy jest wyłącznie człowiek, który akceptuje to, co widzi dokoła i potrafi się tym cieszyć bez rozterek i bez niepokoju. .