Odrodzenie I – to kilkanaście bitew na południu kraju w latach 1358-1359, które doprowadziły do odrodzenia kraju i odzyskania dawnych terenów państwa z nawiązką.
Odrodzenie zaczęło się 12 czerwca 1358 roku, kiedy to pierwsza armia pod dowództwem generała Alksa przekroczyła granice ze Szwebernami, wkraczając tym samym na tereny utracone w latach ubiegłych. Dzień później dotarła do pierwszego miasta Zaklenberg, gdzie wojsko napotkało ogromny opór przeciwnika. Po dwóch dniach miasto zostało zdobyte, lecz jedynym stojącym budynkiem w nim była stodoła. Dziś na tym terenie stoi pomnik bohaterów Trizondalu. Kolejne ważniejsze bitwy miały miejsce:
28– 30 czerwca bitwa pod Ovenhofen,
1-12 lipca bitwa pod Lasem Cesarskim,
14- 22 listopada bitwa pod Łysym Polem
12 - 25 grudnia bitwa pod Czarskim Polem.
1- 8 luty bitwa pod Zerkowin.
8 lutego król Mieczysław II Wielki Warnac oficjalnie uznał wszystkie ziemie zajęte przez wojsko Trizondalu za terytorium Trizondalu. Chociaż za oficjalną datę zakończenia Odrodzenia I uznaje się 8 luty to jeszcze długo potem oddziały Szwabernów przekraczały nową granice, nękając przygraniczne wsie.
Generał Alks został odznaczony pośmiertnie medalem Odrodzenia Trizondalu, sam zginął w bitwie pod Zerkowin.
Mieczysław II Wielki Warnac podobno ogłaszając akt przyłączenia terenów zajętych przez armie stał pod ogromnym pomnikiem wzniesionym dla władcy Szwabernów przez jego żołnierzy . W chwili ogłaszania tego aktu jednak pomnik nie miał głowy.
Różne źródła mówią, że po każdej bitwie żołnierze Trizondalu i mieszkańcy miast mordowali masowo wroga, mordy te nazywa się Wielkimi Mordami Południa., zginęło w nich ok. 35 tys. ludzi.
Siły Trizondalu :
- 100 tys. żołnierzy
Poległo:
- 40 tys.
Siły Szwabernów
- 80 tys.
Poległo:
- 70 tys.
