Bitwa pod Ulsanią - jedna z największych w hisotrii średniowiecznej Kontynentu Wschodniego bitew pod wzglęgem liczby uczestników. Stoczona została na polach pod Ulsanią 12 kwietnia 1348 roku. Była to jedna z pierwszych potyczek między Trizondalem a Vronenami i Szwabernami. Zjednoczonymi siłami Vronenów i Szwabernów dowodził Henryk IV Ozenhug. Nie ma dokładnych danych co do liczby i wyposazenia tej strony, ale jak podaje anonimowy kronikarz wspolny oboz tych dwóch państw liczył 120 tys. Stroną Trizondalską dowodził Jan Fryderyk Zakęta, liczyła ona 320 tys. rycerzy. Trizondal choć dopiero od nie dawna istniej±cy dysponował wówczas największą armią na kontynencie, jednak bardzo słabo uzbrojoną.
Przebieg bitwy
W przebiegu bitwy można wyróżnić trzy fazy:
* na początku bitwy lekka jazda Trizondalska rozpoznała walk± umocnienia przeciwnika;
* II faza bitwy rozpoczęła się późnym przedpołudniem atakiem jazdy vroneńskiej, która odepchnęła w zażartej walce wojska trizondalskie w kierunku gęstego lasu;
* w III fazie nastąpił decyduj±cy atak trizondalskiej zbrojnej jazdy (50 chorągwi), która rozerwała zasadniczy korpus sił zjednoczonych i umożliwiła przeprowadzenie decyduj±cego ataku lekkiej jazdy i ukrytej w zaroślach i lesie piechoty.
Bój trwał osiem godzin. Przewagę na placu boju miały praktycznie cały czas (oprócz fazy II, kiedy nieco zaskoczone siły zbrojne Królestwa Trizondalu dały się zepchnąć do defensywy) wojska dowodzone przez Wielkiego Generała Królewskiego Jana Fryderyka Zakęte.
Znaczenie
Bitwa ta miała ogromne znacznie w początkowej fazie tworzenia Królestwa Trizondalu. Jednak ogromny sukces, który zapewnił młodemu państwu szacunek wśród o wiele starszych s±siadów, został zaprzepaszczony przez inne przegrane bitwy. W wyniku późniejszych potyczek Królestwo Trizondalu utraciło południowe i północne krańce państwa.

