Swimminng.

[Adrian Trydencki]

Pokój był oblepiony zewsząd secesyjnymi reprodukcjami obrazów, z szerokim parapetem, gdzie stały w nieładzie ksiażki, a obok nich parowała herbata owocowa, roznosił się słodki zpach dało się wyczuć specyficzny tylko temu miejscu charakter. Okno było również okazałe, otwierało się na peerelowskie budynki oraz na skwer z ławeczkami. Pogoda nie była łaskawa tego dnia, o szyby dzwonił deszcz i głaskał je zimny śnieg. Ptaki umilkły, życie zamarło. Tylko kilka nowoczesnych aut dawało sobie radę na arterii miasta, raz na jakiś czas przebiegała drobna istota ludzka z parasolem, z którego przyroda zrobiła lejek. Zamknięty w klatce dla ludzi machałem nogami czując wzrastające pragnienie wolności i zmian. Poczułem to coś, gdy wchodzisz go morza co raz to głębiej, gdy woda zakrywa Cię całego, gdy zatracasz się w jej pięknie i bezwiednie unosisz. Możesz dryfować i marzyć bez końca, bo wiesz, że woda nigdy Cię nie zdradzi, dlatego że już przyjęła Cię całego, takim jakim jesteś. Nie wahasz się, czy zrobiłeś dobrze, nie myślisz o przykrościach, ufasz sobie i jej.
Dlatego ja też podjąłem decyzję o wskoczeniu do bezkresu oceanu wraz z moimi meduzami, chcę odkryć z nimi zakamarki i sekretne miejsca, tak by kiedyś wrócić jeszcze mocniejszy i doskonalszy. Kolejnym krokiem jest odpłynięcie 'Statkiem Meduzy' w dalekie krainy, do których nie sięga Wasz wzrok, tam gdzie nie był nikt.
Chciałbym podziekować:
1. Monarchii Neverwerl, za możliwość rozwijania dziennikarskich doznań,
2. Malikowi - al - Mulkowi, za pracę w Emirate News,
3. Paulinie Ivette, za upicie mnie dziennikarstwem,
4. Marcelowi Hansowi i Janowi D-P, za inspiracje.

[Marcel Hans]

Zostawiasz nas?

[Ivette]

Żegnaj żeglarzu umysłów bezkresnych... Żegnaj ciepłe słowo, czułe w klawiaturę spojrzenie... Żegnaj bajeczne wspomnienie upojenia twą lekturą... Jeżli odejśc Twa wola, odejdz, odpłyń w spokoju. Lecz gdy już odpływać nastanie pora, zerknij raz jeszcze w avatary nasze, co teraz jest, często mija bezpowrotnie. Co zastaniesz tu razu następnego, nie wie nikt.

Z dedykacją. -

Horacy Ojczyzna - okrętem (O, navis, referent..)

O nawo, wracasz na otwarte
morze! Cóż czynisz? Huczą nurty,
trzymaj się portu! Nie widzisz,
że bez wioseł burty,

maszt afrykańską nawałnicą
strzaskany, bez lin jęczą reje,
bez steru kadłub dryfuje,
niczym wrak się chwieje

na morzu. W ryk wód sztormowych
próżno o pomoc bogów błagać.
Chociaż się chełpi pontyjska
sosna, córa smagła,

na nic ród, sława na nic, rufie
malowanej nie uda żeglarz
trwożny. Strzeż się, jeśli wichrom
nie chcesz być podległa.

Do trosk niedawnych doszedł nowy
niepokół - zdradnych wysp unikaj,
na wzburzonych falach morza
rozbłyskanych Cyklad

[Jan Dmowski y Potocki]

Skoro Ty, Michał, to i na mnie zdaje się czas.

[Marcel Hans]

Janie nie odchodź! Adrian zamyka jedynie Meduzę - rozmawiałem z nim.

[Tomasz Czunkiewicz]

Janie, jeśli odejdziesz, to to pokaże Twoją "siłę".

[Jan Dmowski y Potocki]

To nie ja dalej nie umiem poprowadzić Prezydentury w momencie kiedy przez mój Rząd przewinęło się 70% mieszkańców..
Co Ty zrobiłeś pokazującego Twoją rzekomą siłę? Oczywiście powoływanie i odwoływanie nieaktywnych ministrów się nie liczy Ach, zniechęcanie obywateli też.

[Tomasz Czunkiewicz]

A nie pamiętasz, kiedy była najmniejsza liczba nas wszystkich?
To pytanie retoryczne, dyskusję kończę. Nie podoba się - róbcie impeachment.

[Marcel Hans]

W celu wyjaśnienia ASI - najmniejsza liczba była podczas Stanu Wyjątkowego.

[Jan Dmowski y Potocki]

A nie pamiętasz, kiedy była najmniejsza liczba nas wszystkich?
To pytanie retoryczne, dyskusję kończę. Nie podoba się - róbcie impeachment.

Stan Wyjątkowy pamiętasz? Ach, zapomniałem, może być ciężko, byłeś raz na ruski rok.
Przypisywanie sobie zasługi, jakoby to dzięki tobie była w tym momencie największa liczba obywateli jest wierutną bzdurą, nie masz z tym wiele wspólnego.