Co się wydarzyło w Port Mount

[Sobieszek]

Inspirowane tym tematem: viewtopic.php?f=8&t=747&hilit=samochodem
Wszelkie podobieństwa są zamierzone.
Port Mount leży w Rejencji Górskiej, niemniej jest blisko morza.
Kursywa w mowie zależnej oznacza, że dialog nie odbywa się w chwili obecnej.

---

Wiatr wiejący znad morza. Ten zapach wielkiej wody. Uczucie przygody. Im dalej drepcząc przez plażę pokrytą złotym piaskiem, tym cichszy krajoobraz. Aż w końcu nadchodzi moment, gdy się odczuwa harmonię. Ziemia i słońce. Ogień i woda. Góry i morze. Wszystko w wyważonych ilośćiach.
Port Mount welcome to.

Za oknem mignęła tabliczka z napisem Port Mount, porządnie zniszczonym przez zapewne znudzonych dzieciaków z pobliskich wsi bez dworców.
- Stacja Port Mount - oznajmił niezwykle męski głos w pociągu. Z pewnym wysiłkiem wyjęłam swoją walizkę z luku i podeszłam do wyjścia. Okazało się, że oprócz mnie wysiadał tylko zgarbiony staruszek.
- Pięknie, przynajmniej nie będzie tutaj chmary turystów - przemknęło mi przez głowę. A akurat wyciszenia potrzebowałam. Wielkomiejskie życie mnie zmęczyło swoim gwarem i hałasem. To dlatego byle jak popakowałam najpotrzebniejsze rzeczy w walizkę, zostawiłam klucz do mieszkania sąsiadowi (Tak, będę podlewał pani roślinki i karmić pani psa) i na dworcu w Trizopolis kupiłam bilet do pierwszej lepszej wsi. Tak, tak dokładnie powiedziałam kasjerce. - Poproszę bilet do pierwszej lepszej wsi. Musiała być zdziwiona, ale pewnie zauważyła typowe objawy zmęczenia wielkomiejskiego człowieka.
No cóż, w każdym razie właśnie wysiadam na dworcu w Port Mount.
- To będą najbardziej udane wakacje w moim życiu - pomyślałam.

Po kilku dniach byłam niesamowicie odprężona. Port Mount miało tę magię. Nawet jeśli było malutką wsią na obrzeżach
Gór św. Franciszka. Tutaj można było poczuć tę harmonię. No i spokój. Nie ma pośpiechu, nie ma gdzie się śpieszyć, szef nie pogania...
Przechadzając się po uliczkach, zaglądałam do ogródków mieszkańców i pozdrawiałam ich, wymieniając nierzadko z nimi parę słów. Dotarłszy do końca jednej z uliczek, rozejrzałam się. Po prawej stronie stał dom. Wyglądał jak zamieszkany, ale nikogo nie było w ogródku. Z ciekawości zajrzałam do środka. Na środku dróżki wewnętrznej stał samochód.
Przeszłam parę kroków uliczką, chcąc przejść na drugą stronę. Kierowana przeczuciem, spojrzałam jeszcze na ten dziwny dom.
Za samochodem leżał trup.
Krzyknęłam.

Gdy sąsiedzi się zlecieli, a jeden z nich nawet zadzwonił po policję i pogotowie, uspokoiłam się nieco. Popatrzyłam jeszcze raz na tegoż trupa. Była to atrakcyjna kobieta. Była zapewne koło trzydziestki. W ręku trzymała klucz francuski.
- Czyli naprawiała samochód - włączyła się część detektywistyczna mojego mózgu. - Ale od naprawiania samochodu się nie ginie.
Przyjrzałam się jej jeszcze uważniej. Miała pomięte w niektórych miejscach ubranie. Pomięcia układały się w ślad opon samochodu, ale to pewnie było tylko moje złudzenie. Krwi nie było.
- Policja, proszę zrobić drogę! - dobiegły mnie krzyki. Obudziłam się z moich myśli i spojrzałam wokół.
Koło płotku zrobił już się ładny tłumek, przez który panowie próbowali się przepchać. Podeszli, obejrzeli, zaczęli fotografować, zawiesili na płocie sznur z napisem po dreamlandzku - 'Do not cross the police line'.
Gdy przyjechało pogotowie, zbadali ją, przewracali z boku na bok i robili różne inne medyczne czynności, ku uciesze tłumu obserwującego całą akcję.
- Kto ją zauważył? - spytał się najbliżej stojących ludzi policjant. Ci wskazali na mnie. Człowiek podszedł do mnie i wyciągnął odznakę policyjną.
- Detektyw Edward Wierchen. Czy mogę porozmawiać z panią na osobności? - spytał.
- O-oczywiście - odparłam, starając się zachować spokój. Jednak zająknęłam się. Czyżby było ze mną aż tak źle? W sumie nie powinnam się dziwić, przyjechałam tutaj, aby się wyciszyć, a nie wyjaśniać sprawy kryminalne.

Detektyw Wierchen wypytał mnie o dane osobowe i o okoliczności znalezienia zwłok - taka rutyna.
- Może już pani odejść - rzekł po jakimś czasie.
- Um, dziękuję - odparłam. Już miałam wstawać, gdy coś mi przyszło do głowy - A kim właściwie była ta kobieta?
- Konstancja Potocka z Wolnego Miasta Merida. Pani jej wcześniej nie widziała? - spojrzał na mnie badawczo Wierchen.
- Nie wiem - zawahałam się - Nie, nie widziałam jej, ale słyszałam o niej. Ponoć jest... była - poprawiłam się - żoną tego głównego protestującego, Dmowskiego y Potockiego.
- Owszem, przyjechała tutaj, wedle naszej wiedzy, na wypoczynek - odparł detektyw - Nie zauważyła pani w mieście niczego lub nikogo niepokojącego?
- Nie - rzekłam.
- Dziękuję bardzo. Jeśli będziemy wiedzieć więcej, skontaktujemy się z panią - uśmiechnął się blado.

[Cysosz Zenek]

A Jan mówił, że to tylko przypadek był xD
Świetnt pomysł z tym opowiadaniem sytuacyjnym, tego się na początku nie spodziewałem

[Marcel Hans]

Mam konkurencję ;/

Świetne

[Cysosz Zenek]

http://www.zlbgaleria.yoyo.pl/details.php?image_id=167

[Jan Dmowski y Potocki]

A żeś Pan wszedł na ten rój Potockich...



Lepiej uważaj

[Cysosz Zenek]

Dopiero się rozkręcam.
Ale zaważ, że rój i naprawa auta to nie było moje pomysły, po prostu cały czas mnie inspirujecie xD

[Jan Dmowski y Potocki]

Dawaj więcej z Bombaj TV

[Cysosz Zenek]

Nie mam już weny na Bombay. Może twoje kolej?

[Marcin Komosiński]

Ja zrobiłem parę filmików, ale mogę dać tylko na privie jak ktoś chce.

[Jan Dmowski y Potocki]

Ja chcę