Grodzisk, dnia 22 stycznia 2003 r.

Dekret Księcia Sarmacji nr 60
w sprawie umowy z Katolickim Kościołem Braci Psalmistów

Katolicki Kościół Braci Psalmistów, zwany dalej „Kościołem”, reprezentowany przez Patriarchę księdza PIOTRA OTOKĘ, oraz Księstwo Sarmacji, zwane dalej „Państwem”, reprezentowane przez Księcia PIOTRA KOZANECKIEGO, postanawiają, co następuje:

dążyć do trwałego i harmonijnego uregulowania wzajemnych stosunków,
kierować się wartościami wynikającymi z wiary oraz powszechnych zasad prawa międzynarodowego, łącznie z normami dotyczącymi poszanowania przyrodzonych praw człowieka i podstawowych swobód oraz wyeliminowania wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji z powodów religijnych,
uznać, że fundamentem rozwoju wolnego społeczeństwa jest poszanowanie godności osoby ludzkiej i jej praw.

Artykuł 1.

Kościół ma prawo do budowy, rozbudowy i konserwacji obiektów sakralnych i kościelnych oraz cmentarzy.
O potrzebie budowy świątyni i o założeniu cmentarza decyduje Patriarcha.
Budowę obiektów sakralnych i kościelnych oraz założenie cmentarza inicjują właściwe władze kościelne po uzgodnieniu miejsca z kompetentnymi władzami i po uzyskaniu wymaganych decyzji administracyjnych.
Władze państwowe nie ingerują w politykę Kościoła niegodzącą w prawo Państwa oraz porządek publiczny.

Artykuł 2.

Kościelne osoby prawne mają prawo do:

nabywania, posiadania, użytkowania i zbywania mienia nieruchomego i ruchomego oraz nabywania i zbywania praw majątkowych zgodnie z przepisami,
godnego reprezentowania siebie oraz swoich praw i poglądów,
sponsorowania obiektów nienależących do Kościoła.

Kościół ma prawo do interesowania się polityką Państwa oraz wyrażania swoich opinii w sprawach decyzji podejmowanych przez władze.

Artykuł 3.

Działalność służąca celom humanitarnym, charytatywno-opiekuńczym, naukowym i oświatowo-wychowawczym, podejmowana przez kościelne osoby prawne, jest zrównana pod względem prawnym z działalnością służącą analogicznym celom i prowadzoną przez instytucje państwowe.
Sprawy finansowe instytucji i dóbr kościelnych oraz duchowieństwa podlegają prawu Państwa oraz przepisom kościelnym. W przypadku kolizji stosuje się prawo Państwa.
Kościół i Państwo odbywać będą spotkania dotyczące stanu życia mieszkańców Państwa, stosunku Państwa do Kościoła oraz angażowania się Kościoła w życie społeczne Państwa.

Artykuł 4.

Instytucje kościelne mają prawo do prowadzenia, każda zgodnie ze swą naturą, działalności o charakterze misyjnym, charytatywnym i opiekuńczym. W tym celu mogą one tworzyć struktury organizacyjne i urządzać publiczne zbiórki w zgodzie z przepisami prawa Państwa.

Artykuł 5.

Kościół ma prawo do swobodnego rozpowszechniania wszelkich publikacji związanych z jego posłannictwem.
Kościół ma prawo do posiadania własnych środków społecznego przekazu.

Artykuł 6.

Kościół działa w oparciu o prawo kanoniczne.
Państwo uznaje prawo wiernych do zrzeszania się zgodnie z prawem kanonicznym.
Jeżeli zrzeszenia, o których mowa w ust. 2., poprzez swoją działalność wkraczają w sferę podlegającą prawu Państwa, podlegają one temu prawu – w przypadku kolizji stosuje się prawo Państwa.

Artykuł 7.

Państwo gwarantuje możliwość prowadzenia przez szkoły publiczne, zgodnie z wolą zainteresowanych, nauki religii, finansowanej przez Kościół.
Program nauczania religii katolickiej oraz podręczniki opracowuje władza kościelna.
Nauczyciele religii muszą posiadać upoważnienie od Patriarchy, którego cofnięcie oznacza utratę prawa do nauczania religii.
W sprawach treści nauczania i wychowania religijnego nauczyciele religii podlegają przepisom i zarządzeniom kościelnym, a w innych sprawach przepisom Państwa.
Kościół korzysta ze swobody prowadzenia katechezy dla dorosłych, łącznie z duszpasterstwem akademickim.