Prezerwatywizm, kierując się słowami Manifesta Dytyramba Kozaneckiego, jest ideologią czynu. Naszym powołaniem jest wprowadzanie wandyzmu w żywotne interesy kraju Wandowego, a nie przypisywanie się do stronnictw postepowych, młododupnych czy betonowych. Możemy popierać wszystkie te stronnictwa, jak długo chcą one omijać powolne wprowadzanie wandyzmu do organizmu ludowego przez układ pokarmowy i opowiedzą się za wstrzyknięciem skoncentrowanego tow. Wandy prosto w jego żyły.

Oto nasze jak najbardziej konkretne postulaty:

• Powszechność Partii
Nasza matka, jaką jest KPS(w) powinna zostać w pełni wskrzeszona. Członkostwo w niej powinno być obowiązkowe dla wszystkich obywateli Mandragoratu. Unikający tego obowiązku winni być rozstrzelani za brak troski o Socjalistyczną Ojczyznę i nie dążenie do poprawy stanu państwa. Aby uniknąć szkodliwego dublowania się stanowisk i oddalania się Partii od władzy, wszystkie organy państwowe byłyby jednocześnie organami partyjnymi (więcej niżej).

• Sowietyzacja
Radzieckość jest jednym z podstawowych postulatów prezerwatywizmu. Wprowadzenie systemu rad, które byłyby oddolnie tworzone przez robotników, żołnierzy, chłopów czy postępową inteligencję, jest pomysłem na wyjście z marazmu. Rada mogłaby być tworzona przez dowolnych trzech bądź więcej członków Partii i mogłaby mieć dowolny charakter – czy to oddziału wojskowego, czy rady zakładowej, czy rady miejskiej/regionalnej, czy frakcji partyjnej albo nawet urzędu państwowego (!). Jesteśmy również za ustanowieniem maksymalnej przynależności jednego obywatela do dwóch rad, aby uniknąć tworzenia się masy martwych rad.

• Zmiany w rozdziale władz
Obok jednoosobowego mandragora (koniec z fałszywą możliwością podziału), jedynym urzędnikiem ustawowym byłby Prezydent, czyli inaczej Sekretarz Generalny Biura Politycznego KPS(w). Do jego zadań należałoby kierowanie Radą Komisarzy Ludowych (stanowiąca z mocy prawa jedność z Biurem Politycznym KPS(w) ), a także ewentualnie powierzanie obowiązków innym radom mającym pełnić funkcję urzędów czy instytucji publicznych. Co do Mandragora, to straciłby on większość funkcji politycznych - byłby sędzią zwykłym i konstytucyjnym, komisarzem wyborczym i odpowiadałby za nadawanie obywatelstwa. Mandragor byłby wybierany na nieograniczoną kadencję, a Prezydent na dotychczasowych zasadach przez Komitet Centralny (ChL).

Ponadto, państwowym organem kolegialnym byłby Churał Ludowy, czyli również Komitet Centralny KPS(w). W zależności od liczby obywateli – członków partii będzie on obejmował ich ogół (do powiedzmy 8), albo delegatów. Sposób ich wyborów może być zależny od sytuacji – albo ogólne wybory (mniej lubiane), albo podział na okręgi wyborcze (bardzo fajnie to działało we WRE, mimo niskiej liczby kandydatów). Ciekawy jest również pomysł wyborów wewnątrz najważniejszych rad – z każdej po delegacie.

• Przywrócenie spójności i czystości ideologicznej
Towarzysze, odrzućmy mamiące nam wzrok neoliberalne wymysły absolutnej wolności. Czystości wandowej nie da się osiągnąć nurzając się w ekskrementach odchylenia prawicowo-liberalno-anarchizującego. Obowiązkiem każdego obywatela – członka partii jest utrzymywanie wysokiej dyscypliny pracy dla Państwa, dla Partii i dla Ludu Pracującego Miast i Wsi. Wszelkie odstępstwa powinny być karane, tak jak i brak rewolucyjnej czujności w zwalczaniu dla naszego socjalistycznego porządku.


To chyba tyle z podstawowych, konkretnych postulatów prezerwatywizmu. Oczywiście to nie całość naszej ideologii – o reszcie zapomniałem albo nie zdążyłem wymyślić. Zatem, jeżeli są pytania – proszę o nie, a skonkretyzuję.

Niech żyje Wandyzm! Niech żyje Rewolucja! niech żyje Wandystan!