Ladne lata juz tam siedzi, Dzieci jednak nie doczekal, Burzuj - smutny, hrabia - stary, W Sarmacji nie znajdzie damy, Szukal dlugo, oj jak szukal, same Miriam, lecz znajdywal, wiec do Wandystanu przybyl, tutaj dziewki poszukiwal, wszystkie piekne, lecz oddane w Mandragonach zakochane, burzuj odjechal do siebie, i tak umarl wciaz na chlebie.