Konserwatorium Muzycznego w Wałbrzychu
kontriesor Benedictus Juan Maximiliano Romano de Malagretta y Pigafieta da Cano del Porfavor
Geologiczno-Społeczne studium życia mobilnopolitycznego rabarbaru kamiennego
W ramach odpoczynku od pracy naukowej postanowiłem udać się gdzieś, gdzie będę mógł poświęcić się pracy fizycznej. Akurat potrzebowali silnego gnoma w Kopalni Rabarbarów Kamiennych im. Przemysława Przybyła w Gnominie, tak więc wybrałem się tam, aby wesprzeć budowę Gnomiego socjalizmu siłą mięśni. Jednakże nie dane mi było odciąć się od pracy umysłowej, gdyż pewien robotnik, proletariusz pełną gębą, zwrócił moją uwagę na pewną sprawę…
Obserwacja przeprowadzona przez owego proletariusza, a następnie potwierdzona przez moją ekspertyzę, wykazała, że rabarbary kamienne mają tendencję do nawarstwiania się w warunkach naturalnych, tzn. w skale. Początkowo obserwacja ta wydała mi się niewiele warta – w końcu wiele minerałów ma tendencję warstwową.
Jednakże bystry umysł proletariusza skierował mnie w miejsce składowania wydobytego urobku. Efekt był niezwykły – rabarbar kamienny, mimo że składowany w sposób niezorganizowany, tzn. wysypywany z wiader, nawarstwiał się w sposób identyczny jak ów w warunkach naturalnych. Przeprowadzone przeze mnie kilka eksperymentów, wykazało, że niezależnie od środowiska, rabarbary układają się warstwami.
Udało mi się jednak w jednym przypadku osiągnąć nieco inny efekt. Otóż próbkę rabarbarów, w stanie warstwowym, umieszczono w pobliżu biblioteczki, zawierającej dzieła zebrane Marksa, Engelsa i Lenina, a także Wandy i Przybyła. Efekt przeszedł najśmielsze oczekiwania – w ciąg 42 minut najniższe warstwy rabarbaru zasymilowały lub zniszczyły warstwy najwyższe budując idealne społeczeństwo bezwarstwowe.
Rabarbar od bardzo dawna był uważany za roślinę (i minerał, w wersji kamiennej) wielce społeczą. Obecnie można zauważyć, że u rabarbaru kamiennego można wyodrębnić strukturę warstwową, odpowiadającą strukturze klasowej w społeczeństwach ludzkich czy gnomich. Wyższe warstwy, tak jak klasy arystokratyczna i burżuazyjna, wyzyskiwały niższe warstwy rabarbaru – mimo, że mają niższą wartość, to pochłaniając wszelkie korzystne minerały przenikające do rabarbaru nasycały się bardziej, wysysając je także z dolnych warstw, spowalniając ich mineralizację. (ilustracja prezentuje wydobyty spod ziemi "rabarbar burżuazyjny", widać wyraźne napęcznienie kapitału mineralnego)
Pod wpływem czynnika marksistowskiego emitowanego z dzieł klasyków literatury socjalistycznej dolne warstwy dojrzały do rewolucji, obalając i zrównując warstwy, tworząc idealną społeczność, o jednakowym współczynniku mineralizacji.
Rabarbar najlepszy jest w cieście. Do miski dodajemy pół kilo mąki, półtorej szklanki letniego mleka lub kumysu, szklankę cukru, pół szklanki oleju ze Scholandczyka i 3 deka drożdży. Mleko trzeba połączyć z drożdżami dobrze rozcierając, następnie to dokładnie wyrobić, po wyrobieniu wyłożyć ciasto na blachę, wraz z kruszonym rabarbarem kamiennym Pieczenie trwa ok. 50 min w temperaturze 180 stopni celsjusza, do zezłocenia.
We wszystkich kopalniach rabarbaru zaleca się umieszczanie dużych zestawów dzieł Ojców Socjalizmu, co umożliwi standaryzację złóż przed ich wydobyciem i wyeliminowanie pośredniego procesu przebierania urobku i przyśpieszenie procesu produkcji rabarbaru kamiennego.
Pracownie Instytutu: Filia Instytutu w Gnominie
© Wysokogórska Republika Elfidy