[poem]
__Manifest Wolnych Sarmatów__

W imieniu Wolnych Sarmatów, do wszystkich opresorów i tych, którzy obawiają się walczyć o swoją wolność. Domagamy się:

Prawa do informacji. Każdy obywatel Księstwa Sarmacji powinien mieć prawo do wszelkiej informacji o stanie Państwa, podejmowanych przez Rząd i Księcia, a także władze prowincji decyzjach. Żądamy rezygnacji z tajnych narad i konsultacji. Nic o nas bez nas! Obywatele powinni mieć prawo do publicznej debaty i powszechnego referendum w sprawach najwyższej wagi, dotyczących ogółu obywateli. Prawo do informacji powinno się również wiązać z możliwością kopiowania informacji prawnych i swobodnego tworzenia na ich podstawie np. nowych rozwiązań. Idealnym narzędziem do tego celu byłoby publikowanie “Dziennika Praw” na licencji Creative Commons, podobnie jak obecnie publikowane są informacje na stronie głównej Sarmacji i w “Bramie Sarmackiej” lub rezygnacja z praw autorskich w stosunku do tworzonych dokumentów. Informacja chce być wolna!

Praw wyborczych. Wszyscy obywatele, bez względu na status społeczny, materialny, a także tytuł szlachecki lub jego brak, powinni mieć prawo do czynnego i biernego udziału w wyborach do Izby Poselskiej Księstwa Sarmacji. Senat powinien zostać zniesiony lub składać się z najwyższych arystokratów, otrzymujących dożywotni tytuł senatora. Wyróżnienie senatorów powinno automatycznie uciąć dyskusje na temat nierównych wyborów do Izby Poselskiej, opartej na głosach ważonych. Izba Poselska powinna składać się z przedstawicieli prowincji, wybieranych w prowincjonalnych wyborach.

Praw do samostanowienia krajów składowych. Przynależność do Księstwa Sarmacji jest indywidualnym wyborem krajów składowych. Każda prowincja powinna mieć jak najwyższą autonomię (autonimiczna powinna być również Korona, traktowana jako Prasarmacja) i możliwość samostanowienia.Kwestie funkcjonowania władz lokalnych w krajach Księstwa Sarmacji powinny być wewnętrznie regulowane przez prowincje i przez prowincje zatwierdzane po uprzednim poinformowaniu Księcia bez możliwości wyrażenia sprzeciwu przez Monarchę.

Prawa do swobodnej edukacji. Obywatele powinni mieć zagwarantowany swobodny dostęp do edukacji. Podstawowym gwarantem dostępności do edukacji powinny być inicjatywy oddolne. Państwo nie powinno mieć prawa ingerowania w program i tematykę kształcenia instytucji edukacyjnych, nawet tych, które opierają się na założeniach antysystemowych, antypaństwowych i sprzeciwiających się monarchii. Wszelkie państwowe inicjatywy edukacyjne powinny zostać zabronione jako możliwe ogniska indoktrynacji systemowej, szkodliwej prawdziwemu, oddolnemu rozwojowi wolnych obywateli i wolnego społeczeństwa.

Prawa do poszanowania i rozwoju kultur lokalnych. Sarmacja jest federacją kultur. Wszystkie kraje składające się na Sarmację mają prawo do podtrzymywania i rozwijania swojej kultury, do propagowania jej na forum ogólnosarmackim. Nawet jeśli dana lokalna kultura wykazuje w swoim dorobku działalność antysarmacką i antypaństwową.

Prawa do posiadania broni i zakładania formalnych lub nieformalnych stowarzyszeń militarnych.Obywatele powinni mieć możliwość swobodnego gromadzenie środków militarnych w celu samoobrony lub ochrony ziemi sarmackiej przed inwazją państw obcych, a także wykorzystywania broni do rozwiązywania indywidualnych sporów i atakowania osób, organizacji, a nawet państw założonych przez byłych obywateli sarmackich, powszechnie uznanych za zdrajców. Możliwość użycia broni na obcym terytorium byłoby uzasadnione także w przypadku publicznego znieważenia Rzeczpospolitej Sarmackiej, poszczególnych prowincji i każdego obywatela. Państwo nie miałoby prawa ingerowania w wewnętrzne spory militarne pomiędzy prowincjami.

Prawa do uznania i wyróżnienia za zasługi dla Księstwa Sarmacji. Wszyscy obywatele zasłużeni dla Księstwa powinni być nagradzani za swoje zasługi poprzez publiczne wyróżnienia w rodzaju nadania szlachectwa lub medali. Zasady nadawania tytułów i innych wyróżnień powinny być jednak jasno zdefiniowane przez Księcia i być może ogłaszane jeśli nie z większą częstotliwością, to chociaż z pewną, wyraźnie zasygnalizowaną regularnością. Wyróżnienia i tytuły byłyby nadawane przez Księcia, ale na wniosek społeczności lokalnych (prowincji) bez możliwości sprzeciwu Monarchy.

Prawo do swobodnego rozwoju elit. Sarmacja gnije bez prawdziwych, oddolnie powstających elit. Dotychczasowe elity są jedynie dworską grupą błaznów obskakujących Księcia. Wszyscy, którzy wyrażają zdanie przeciwne woli Księcia skazani są na potępienie w rodzaju nieprzyznawania tytułów za zasługi. W ten sposób rodzi się kasta cwaniaków, przebiegłych zdrajców wolności, którzy w imię interesu prywatnego sprzedają się za ordery i przywileje. Dlatego nadawanie tytułów przez prowincje zgodnie z określonymi wewnętrznie przez prowincje zasadami uważamy za bardzo istotne.

Koniec postulatów pierwszych.

[/poem]